email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงานของเรานะคะ ดีใจที่ได้รู้จักกันผ่านทุกตัวอักษร ฝากเอ็นดูนิยายของเราด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขอย่างยิ่งค่ะ

ชื่อตอน : Diamond eyes {8}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Diamond eyes {8}
แบบอักษร

 

 

 

 

Diamond eyes 

#ดมอบีนยอง 

 

{8} 

 

 

 

 

 

"อึก" 

 

"...." 

 

"หยุดสักทีได้ไหม" เสียงอ่อนแรงติดงอแงดังมาจากร่างน้อยในอ้อมกอดที่ยามนี้ผิวขาวซับด้วยรอยแดง ไปทั่วทั้งตัวเปลือยเปล่าทิ้งรอยของผีเสื้อหลงฝูงในห้วงอารมณ์ปรารถนาไว้บนผิวเนียนละเอียด 

 

ผิวสัมผัสที่แนบชิดกันแม้จะไม่ระอุดังเปลวไฟแล้วแต่ก็ยังรู้สึกอุ่นมากกว่ากายมนุษย์ปกติ 

 

"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่นั่งเฉย ๆ ข้าควบคุมได้ที่ไหนกันเล่าการน็อทน่ะ" อัลฟ่าประท้วงข้อกล่าวหาทว่าฟังแล้วน่าหมั่นไส้กว่าเดิมอย่างไรก็ไม่รู้ 

 

"เช่นนั้นก็นั่งนิ่ง ๆ ทุกครั้งที่ท่านขยับมัน ... ฮื่อ อยู่นิ่ง ๆ สิ ท่านเดฟ! " จีนบอกขึ้นมาเสียงดังกว่าเดิม ปากอิ่มเบะ ร่างหอมยังรู้สึกถึงแท่งเนื้อร้อนพองคับยึดเงื่อนอยู่ด้านในตัวตามอาการน็อทของอัลฟ่า ของเหลวร้อนที่กระฉอกเข้ามาเรื่อย ๆ ผ่าววาบอยู่แถวท้องน้อย สิ่งที่ปล่อยของเหลวชื้นเหนียวออกมาก็เสียบเสยอย่างอุกอาจทุกครั้งที่ขยับชวนให้อึดอัดจุกแน่นในตัว 

 

พอคิด ใบหูแดงขึ้นอีกรอบก่อนจะซุกแก้มลงกับแผงอกแข็งแรงต่อเพื่อพักร่างที่เหนื่อยอ่อน เปลือกตาบางพริ้มหลับลงเกินบังคับฝืน 

 

"อาการฮีทหายไปสิ้นแล้วหรือถึงใจร้ายกับข้านัก" เดฟกกระเซ้าเย้าแหย่อีกฝ่าย ทว่าไม่มีเสียงโต้เถียงกลับมา ใบหน้าคมคายเอียงลงเพื่อจ้องมองก็เห็นว่าคู่แท้แห่งโชคชะตาของตัวเองหลับไปแล้วจริง ๆ  

 

ที่จริงตนก็รู้สึกเพลียเหมือนกัน แต่ที่ตรงนี้ก็ไม่เอื้อให้เอนกายนอน แถมถ้าเทียบกันแม้ตนจะตอบสนองและคุมเกมส์จากข้างล่างเองบ้าง ทว่าอย่างไรโอเมก้าน้อยที่โยกขย่มกดสะโพกลงมาหลายต่อหลายหนในคืนนี้ย่อมต้องเหนื่อยล้าหมดแรงมากกว่าเดฟแน่ ๆ อยู่แล้ว 

 

แผ่นหลังหนาใหญ่ยังคงพิงแนบกับปลายเตียงที่ยามนี้เหล็กนั้นบิดงอเสียรูปร่างจนต้องระวังเป็นพิเศษ แขนซ้ายเพียงข้างเดียวที่ได้รับอิสระลูบผมสีดำละเอียดของจีนแผ่วเบา เสียงลมหายใจเจือเสียงฟี้ ๆ เพราะหลับในท่าไม่สบายตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนแบบนี้ดังเข้าในการรับรู้ 

 

น่าเอ็นดู 

 

เดฟรู้ดีว่าตัวเองอาการหนักเพียงใด ขนาดจีนทั้งว่า ทั้งค้อนใส่เดฟก็ว่ายังน่ารักน่ามอง ตอนนี้หลับเกยแก้มอยู่บนร่างตัวเองจะไม่คิดว่าน่ารักอย่างไรไหว 

 

รออีกไม่กี่นาทีอัลฟ่ารู้สึกได้ถึงร่างกายของตนเองที่คลายจากอาการน็อท เดฟเห็นควรว่าเราต้องไปนอนซบแนบบนเตียงเพื่อพักผ่อนให้สบายตัว ร่างกายที่ไม่ได้เชื่อมต่อกันอย่างคราแรกแล้วทำให้เดฟขยับตัวได้ง่ายขึ้น ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้นยามที่แขนซ้ายกอดเอวคอดจนแน่น 

 

ทุลักทุเลพอควรแต่ก็ขยับร่างน้อยไปนอนซบอยู่บนช่วงไหล่กว้างของตัวเองด้วยแขนข้างเดียวได้ ขายาวใช้ทั้งเท้าและเข่าดันเก้าอี้ตัวยาวที่ไม่ได้หนักอะไรนักให้เอียงไปอีกทาง คุกเข่าลงพื้นค่อย ๆ ปล่อยร่างของจีนให้นอนหลับอุตุรออยู่บนนั้น 

 

เมื่อตอนที่ตัดสินใจล่ามโซ่ตัวเองนั้นทำไปอย่างไม่ทันได้ไตร่ตรองว่าจะออกอย่างไร ส่วนตอนที่อาการคลั่งกำเริบก็มีเพียงแต่สัญชาติญาณดิบซึ่งไม่ค่อยเป็นมิตรกับสติและการใช้สมอง ลงแต่แรงจะกระชากโซ่ไปหาสิ่งที่ต้องการ 

 

ทว่ายามนี้เดฟมีสติคืนมาครบถ้วนแล้ว เจ้าชายอัลฟ่าพิจารณาหาทางปลดปล่อยตนเองจากการพันธนาการ แขนขวานั้นเหล็กปลายเตียงก็บิดงอออกจากรูปแบบเดิมจนย้อนรอยโซ่ที่ทำจากแร่สเวนขึ้นไปอีกหนก็ปลดแขนขวาเป็นอิสระได้ 

 

สองขา ปลายโซ่อีกด้านตัวล็อกยังคงแน่นิ่งไม่อาจทำอันตรายเหล็กท่อนใหญ่นั้นได้มากไปกว่าบุบเล็กน้อย 

 

กึก 

 

เดฟใช้พลังอัลฟ่าอีกครั้งจนตาเปลี่ยนสี สองมือหนายกจนขาเตียงลอย หดเท้าดึงโซ่ออกมาจากเหล็กขาเตียง เท่านี้ก็ได้อิสระคืนมาอย่างครบถ้วน 

 

แกร๊ง 

 

มือหนารวบสายโซ่ไว้ในมือเพื่อไม่ให้ลากไปตามพื้นรบกวนโอเมก้าที่หลับใหล ตรงไปลิ้นชักหัวเตียงกดใต้ช่องของลิ้นชักชั้นกลางจนแผ่นไม้เปิดออก ฉวยลูกกุญแจที่ต้องการคืนอิสระให้แก่ตนเอง 

 

เดฟนึกชื่นชมว่าแร่เงินสเวนจากเมืองไวท์นั้นคุณภาพยอดเยี่ยมมากจริง ๆ เหล็กอื่นที่เอามางัดด้วยนั้นล้วนบิดงอ ทว่าโซ่พวกนี้มีแค่รอยบิ่นเล็กน้อย 

 

ดวงตาคมเลื่อนไปจับมองคู่แท้แห่งโชคชะตาของตนเอง รอยยิ้มจุดขึ้นมุมปากเมื่อคิดว่าจะได้นอนกอดร่างนิ่มบนเตียงนุ่มไปทั้งคืน 

 

 

 

"อืออ" เสียงแหบหวานแว่วในอากาศก่อนดวงตาวาวจะเปิดปรือขึ้นและสิ่งแรกที่ได้เห็นก็คือแผ่นอกแข็งแรงที่แม้จะสวมเสื้อแล้วแต่ก็ไม่ได้ติดกระดุมให้เรียบร้อยจนจีนเห็นรอยเล็บของตัวเองกระจายอยู่ประปรายปนกลิ่นเปลือกไม้หอมฝาดที่รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร 

 

โอเมก้าน้อยตัดสินใจที่จะหลับลงทันที 

 

"ถ้าคิดจะแกล้งหลับต่อก็ไม่ได้ผลหรอกนะ" เสียงอารมณ์ดีของอัลฟ่าเดฟจับทางกันได้ทันแต่จีนก็ยังหลับตาปี๋แสร้งไม่ได้ยินต่อไป 

 

"ขนมปังอบใหม่หอมนุ่มของเมืองเซียร์ที่เจ้าขอ ข้าเตรียมไว้ให้แล้วนะ แต่ถ้านานไปกว่านี้ก็คงเย็นชืดขาดความอร่อย" เดฟเปรยบอก ดวงตาคมเจือรอยพอใจเมื่อเห็นโอเมก้าน้อยเปิดตาลืมขึ้นทันที ปากกลม ๆ ที่มีรอยแผลเล็กน้อยเผยอพูดทันที 

 

"ถ้าไม่กินตอนนี้มันจะไม่อร่อยเหมือนเดิมแล้วหรือ" 

 

"อื้ม ใช่แล้วล่ะ" พออัลฟ่าตัวโตบอกแบบนั้นร่างน้อยก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีมือหนาช่วยดึงอีกแรง ยามนั้นเองที่จีนเห็นว่าตนไม่ได้เปลือยเปล่าอีกแล้ว 

 

เสื้อนุ่มลื่นเนื้อเบาสบายสีชมพูอ่อนถูกสวมให้ แต่เหมือนเบื้องล่างจะไร้สิ่งใด ทว่าสะอาดสะอ้านไม่เหนอะหนะอย่างเมื่อคืน พอคิดถึงเมื่อคืนแล้วก็แก้มแดงซ่านลามไปถึงหูแทบทันที 

 

แกก 

 

เสียงเปิดประตูชวนให้จีนมองตาม จมูกกลมรั้นขยับยุกยิกสูดกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่บนถาดพร้อมนมแก้วโตที่เจ้าชายอัลฟ่าเดินออกไปเอาให้ด้วยเวลาแสนรวดเร็ว 

 

"ขอบคุณขอรับ" จีนเอ่ยอย่างชินปากพร้อมรับถาดมาวางบนตัก ปกติตนเป็นพวกที่จมูกไม่ค่อยได้กลิ่นอะไรเพราะถูกย้อมรอบตัวด้วยกลิ่นสมุนไพรข้นจัด แต่ขนมปังนี่หอมมากจริง ๆ  

 

"ข้ากินเลยนะ" 

 

"ได้สิ นั่นมื้อเที่ยงของเจ้า" เดฟนั่งลงบนพื้นที่ว่างบนเตียงข้าง ๆ มองร่างน้อยมีความสุขกับขนมปังของเมืองเซียร์ก็ได้แต่อมยิ้มยามจ้องมอง 

 

จีนเคี้ยวขนมจนแก้มตุ่ย อันที่จริงมีอะไรจะถามเดฟอยู่เหมือนกัน แต่เพราะโรงเรียนโอเมก้าลินน์สอนมาว่าอย่าพูดตอนที่ยังมีอาหารในปากจึงได้แต่ชำเลืองมองจนกว่าจะกลืนคำนี้ลงคอ 

 

"ท่านไม่กินหรือ" 

 

"ข้ากินแล้ว" 

 

"อื้อ" พยักหน้ารับ แล้วก็เคี้ยวขนมต่อ เดฟหลุดยิ้มเมื่อคิดว่าตนนั้นพอตื่นมาก็เช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้จีน แล้วเมื่อเช้าก็จัดการนมกับขนมปังชิ้นไม่ใหญ่ไปเช่นกัน เอาเข้ามานั่งกินในห้องนี้ด้วย เพราะกลัวว่าจีนจะตื่นมาไม่เจอตัวเอง 

 

ครั้งแรกก็ตื่นมาไม่เจอ ครั้งสองก็ยังไม่เจออีกแบบนั้นดูจะไม่ควรนัก 

 

"อร่อยมากเลย ข้าชอบจัง" โอเมก้าน้อยพึมพำยามซับนิ้วไปกับผ้าเพื่อเช็ดเศษขนมปังออก หลังจากจัดการมันจนหมดเกลี้ยง 

 

"หากชอบ ข้าจะให้คนทำมาให้เจ้าอีกเรื่อย ๆ " 

 

กึก 

 

เดฟกล่าว มือหนาดึงถาดขนมออกวางบนโต๊ะหัวเตียง พลันวางถุงสีครามขนาดใหญ่กว่ามือจีนเล็กน้อยลงบนมือเรียวผอมแทน ดวงตาคมคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายเปิดออก 

 

สิงที่จีนเห็นคือซองเล็ก ๆ ที่มีผงสีขาวอยู่ด้านในราวสิบชิ้นเรียงกันอยู่ในถุงผ้า 

 

"ยาผงขาวนี่? " 

 

"ใช่ สำหรับเมื่อคืนนี้ข้าป้อนให้เจ้ากินแล้วไม่ต้องกังวล ส่วนทั้งหมดนั่นข้าอยากให้เจ้าติดตัวเอาไว้หากว่าเมื่อใดไม่ต้องการให้ยานั่นส่งผลของมัน เจ้าก็ไม่ต้องกินมันอีก" เดฟพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เราต่างรู้ดีว่า ยาผงขาวจะระงับการตั้งครรภ์ไม่ว่าจะกินก่อนหรือหลังมีสัมพันธ์ทางกายก็ตาม 

 

"ข้านั้นมีปรารถนาจะสร้างชีวิตใหม่กับเจ้าไม่น้อยจีน ทว่าข้าอยากให้เจ้าเป็นผู้เลือกเอง หากต้องการให้กำเนิด ก็จะต้องเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจและตั้งใจของเจ้า" ดวงตาของอัลฟ่าเดฟนั้นเป็นประกายระยิบระยับแม้ไม่ได้กำลังใช้พลังของอัลฟ่าจนเป็นเพชรสีนิล ทว่าในแววตาคู่นั้นยังคงเป็นแววตามนุษย์ปกติจึงลึกซึ้งและหลอมรวมด้วยอารมณ์มากมายที่ไม่อาจทนมองได้นาน 

 

จีนหลบตาลงด้วยความรู้สึกที่อุ่นฟูล้อมรอบหัวใจ 

 

เป็นการกระทำที่ให้เกียรติ์และน่ารักเสียเหลือเกิน ให้จีนเป็นผู้จัดสินใจเช่นนี้ ตากลมวาวจ้องมองบรรดายาผงขาวก่อนหัวคิ้วได้รูปจะมุ่นเข้าหากัน 

 

"แต่แบบนี้ก็หมายความว่าท่านก็จะหลับนอนกับข้าอีกหรือ แล้วทำไมถึงได้มียาผงขาวมากมายนับสิบแบบนี้ล่ะ" พอคิดในแง่นี้โอเมก้าน้อยก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ถามกลับจนปากกลม ๆ ยื่นพอง หน้างอจนแก้มเบียดให้ได้เห็น 

 

"แน่นอนว่าเราจะต้องร่วมรักกันอีก ลืมแล้วหรือเมื่อคืนนี้เจ้าเป็นคนเดินมาหาข้าด้วยตัวเอง ปลดเปลื้องกางเกงข้าด้วยมือเจ้า ทั้งยังปีนมาบนตัว...." มือน้อยปิดเข้าที่ปากหยักบางของเจ้าชายอัลฟ่าทันควันก่อนจะร่ายรายละเอียดเมื่อคืนออกมาให้ตนได้อายอีก 

 

"ไม่เห็นต้องย้ำ ..ข้าจำได้น่ะ" โอเมก้าผอมบางเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตาใสช้อนมองดวงตาเรียวคมของเดฟที่ไม่ละหายไปไหน 

 

"ยอมรับหรือยังว่าเราเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตากัน" เดฟถามมาได้ชัดถ้อยชัดคำ แม้จะลอบสูดกลิ่นหอม ๆ จากมือนิ่มบนปากตัวเองก็ตาม 

 

"...." 

 

"เงียบ แปลว่ายอมรับแล้ว" ความพอใจในแววตาของเดฟไม่มีสงวนท่าที ส่วนจีนก็โต้เถียงอะไรไม่ออก ทั้งความรู้สึกที่ยังตราตรึง ทั้งการกระทำที่ตนเริ่มเอง ทำเองด้วยแรงดึงดูดมหาศาลขนาดนั้นย่อมเป็นผลจากคู่แท้แห่งโชตชะตาแน่ หากยังใจกล้าปากแข็งปฏิเสธได้ 

 

เช่นนั้นคงต้องเป็นการโป้ปดเสียแล้วล่ะ 

 

"แล้วยอมรับข้าหรือยัง หืม" มือหนากุมมือน้อยมาจูบเบา ๆ  

 

"ข้าคือพี่ซากของเจ้าเองนะ ยอมรับข้าเข้าไปในใจเจ้าแล้วใช่ไหม จีน" 

 

"....." 

 

"เงียบแปลว่ายอมรับอีกข้อ" 

 

"ขะ..." 

 

"ชู่ว" นิ้วชี้ของอัลฟ่าแตะบนปากของจีนทันทีเมื่อปากอิ่มตั้งท่าจะเอ่ยอะไรออกมา 

 

"ใจเจ้านั้นรู้แล้วใช่หรือไม่ ว่าเรารักและเหมาะเป็นคู่ชีวิตของกันอย่างยิ่ง" เดฟรวบถามต่อทันที มือผอมกำนิ้วชี้ที่แตะปากตัวเองไว้ยามที่ดึงออกจากกลีบเนื้อนิ่ม 

 

"ข้าขอเวลาอีกสักหน่อย หรืออาจจะอีกพักใหญ่ สำหรับการยอมรับอย่างสนิทใจเกี่ยวกับท่านและความรักของ... ท่านกับข้า" คำว่าเราที่จะเอ่ยออกมาถูกเลือกกลืนลงไปเสียก่อนเมื่อใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อคิดถึงคำนั้น 

 

ทว่าจีนก็ร้องขอออกมาตามตรง ในเมื่อใจหาได้รู้สึกรักลึกซึ้งถึงเพียงนั้น จีนก็ไม่อยากโกหกเลื่อนลอยใส่อีกฝ่าย 

 

"ย่อมได้ เจ้ามีเวลามากเท่าที่เจ้าต้องการ ขอเพียงแค่เจ้าอยู่ใกล้ ๆ ข้าก็พอ" เดฟไล่จูบไปทั่วหลังมือนุ่ม ๆ ของจีน แววตาที่มองมายืนยันเช่นกันว่าอัลฟ่าให้คำสัจเช่นนั้นมิได้เล่นแง่หยอกเย้าเล่น 

 

"แต่เวลาฮีทก็ต้องคิดถึงเพียงข้านะ" 

 

"ฟังท่านพูดสิ แล้วจะไปนึกถึงใครได้ในเมื่อตอนจะฮีทก็ฮีทเพราะท่าน" จีนแหวกลับพร้อมดีดนิ้วใส่คางคนหน้าไม่อายไปหนึ่งที 

 

พลันชะงักเมื่อจับคำพูดตัวเองได้ทันว่าพูดอะไรออกไป 

 

"...." ใบหน้าขาวแดงจัดจนถึงสองหูแม้จะยังปวดเมื่อยก็รีบทิ้งตัวลงนอนดึงผ้ามาคลุมหน้าคลุมตาซุกซ่อนตัวเองด้วยความขัดเขินขนานใหญ่ทันที 

 

ยิ่งได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของอัลฟ่าเดฟดังอยู่ใกล้ ๆ ใบหูด้วยความชอบใจ ทั้งความร้อนของกายมนุษย์ที่แนบทับไม่ห่างร่างตนเองลงมานั่นก็อีก 

 

"หากมิเกรงใจงานที่จะต้องออกไปสะสางในยามนี้ ข้าสาบานเลยว่าจะพิสูจน์คำพูดของเจ้าเมื่อครู่ว่าจริงอย่างปากหวาน ๆ เอ่ยหรือไม่" เสียงทุ้มนุ่มเจือกระเส่าเคล้าอารมณ์ชิดใบหูบาง 

 

"ต่อให้ท่านไม่ไปทำงานอันใด ข้าก็ไม่ออกจากผ้านี่ให้ท่านได้ทำตามใจหรอก" เสียงหวานแว่วมาจากใต้กองผ้า เอ่ยย้อนมาราวกับว่าผ้าพวกนี้จะเป็นกำแพงที่จะทำให้รอดพ้นได้หากเดฟจะออกแรงจู่โจมดึงมาฟัดจริงๆ  

 

เจ้าชายอัลฟ่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แม้จีนจะซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่มหนาก็ยังขบกัดหยอกเย้าใบหูบางให้จีนได้ใจเต้นโครมครามยิ่งกว่าเดิม 

 

"ข้าเตรียมน้ำให้เจ้าแล้ว เสื้อผ้าของเจ้าก็ด้วย แต่หากอยากนอนต่ออีกสักหน่อยก็ย่อมได้" เสียงของอัลฟ่าก่อนจะจบประโยคจีนก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายยันกายลุกออกไปแล้ว เสียงก้าวเดินออกห่างทำให้ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มมุดออกมาจากผ้ามองตามแผ่นหลังกว้าง 

 

"ท่านเดฟ..." 

 

"หืม" 

 

"ก่อนออกไปช่วยทำให้เหล็กพวกนั้นกลับมาดูปกติได้หรือไม่" ปากอิ่มตึงบุ้ยใบ้ไปที่เหล็กเส้นปลายเตียงยามนี้นั้นบิดงอไร้ทิศทางคล้ายต้นกล้าอ่อนของถั่วงอกแทงตัวขึ้นมาจากที่ชื้น 

 

ใครมาเห็นเหล็กโดนบิดจนผิดรูปร่างไปเช่นนี้คงเดาไปต่าง ๆ นา ๆ แล้วกลัวว่าจะเดาถูกถึงสาเหตุแท้จริงให้ได้อายนี่ล่ะ จีนถึงอยากให้ดัดมันคืนสภาพเดิม 

 

เดฟมองเหล็กผิดรูปที่แม้จะไม่ถูกต้องตามหลักวิทยาการ ทว่าจะกล่าวว่าถูกทำให้บิดงอผิดรูปไปจากเดิมเพราะไฟก็ไม่ผิดนัก ไฟเร่าร้อนจากการร่วมรัก 

 

"ตอนนี้แรงข้าหาพอบิดมันคืนรูปเดิมไม่ คงต้องให้คลั่งอีกหนคงทำให้เจ้าได้ ทว่าพอคลั่งขึ้นมาแล้วจะเพียงแค่งัดเหล็กสองสามทีก็คงสงบลงไม่ได้ ข้าคงจะต้องสงบอาการคลั่งอย่างถูกวิธีกับเจ้า จีน" ดวงตาคมกริบเป็นประกายเจ้าเล่ห์กับลิ้นชื้นที่เลียริมฝีปากตัวเองนั้นจ้องมาที่จีนอย่างไม่คิดซ่อนความนัยน์ 

 

"งื่อออ" โอเมก้าน้อยครางในลำคอ มุดตัวกลับไปในผ้าห่ม ซ่อนใบหน้าแดงจัดและหัวใจที่เต้นตึกตักไว้ข้างในผืนนวมนุ่ม ๆ  

 

เดฟมองก้อนผ้าห่ม หัวเราะอย่างชอบใจก่อนปิดประตูเมื่อออกไปเสียงดังพอให้โอเมก้าคู่แท้ของตนได้ยินจะได้มุดออกมาเสียที 

 

เดี๋ยวแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์จะเขินจนเป็นลมอยู่ใต้กองผ้ากันพอดี 

 

 

 

△△△ 

 

"กระสอบสมุนไพรทั้งหมดนี่ท่านจะให้เอาเข้าไปในห้องเมื่อใด" คำถามจากอัลฟ่าสาวตระกูลโรมานอฟถูกส่งมาให้ทันทีที่เจ้าชายอัลฟ่าปิดประตูห้องนอนของตัวเอง 

 

บรรดากระสอบป่านใส่สมุนไพรอย่างดีที่ขนมาจากโรงเรียนโอเมก้าลินน์วางอยู่เรียงรายเต็มหน้าประตูห้องนับสิบใบ ส่วนในถุงผ้าที่จีนทำแยกไว้ก็ถูกแจกจ่ายให้แก่คนงานและทหารในบ้านซึ่งโดยมากเป็นเบต้าที่ไม่มีติดตัว 

 

แต่เฮเลนเห็นควรว่ายามนี้ทุกคนต้องมีเครื่องยับยั้งชั่งใจ เพราะมีตัวกระตุ้นคล้ายระเบิดเวลาอยู่ท่ามกลางพวกตน 

 

"เดี๋ยวข้าจะเป็นคนยกพวกมันไปไว้ในห้องเอง อย่ามองแบบนั้นข้าไม่ได้หึงหวงจนไร้สติ แต่เจ้าก็รู้ดีว่าในนั้นมีโอเมก้าต้องสาป" เดฟอธิบายต่อแม้ว่าความจริงแล้วตนนั้นจะหวงร่วมด้วยมากก็เถอะ 

 

"ข้ามินึกแคลงใจในสิ่งที่โอเมก้าตัวหอมนั้นเป็น" เฮเลน โรมานอฟถอนหายใจ ลูเซียนน้องของเธอเป็นโอเมก้ามีกลิ่นหอมหวานเช่นกัน แต่ผลกระทบที่ตามมาสู้ไม่ได้เลยกับเด็กคนนั้น 

 

"ท่านเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์จะทำให้พวกเราเดือดร้อน เป็นเรื่องที่โง่มากที่เอาโอเมก้าต้องสาปติดตัวมาด้วย หากเมื่อคืนข้าไม่พาคนงานและทหารรีบหนีออกไป ท่านคิดว่าจะเกิดความเสียหายมากเพียงใดขึ้น" เฮเลนเอ่ยในเรื่องที่กังวลออกมาอย่างจนใจ เตือนในฐานะสหายมากกว่าคนในบังคับบัญชา 

 

"ข้าเองก็ไม่อยากให้เขาอยู่ในที่ที่เสี่ยงเช่นนี้ แต่เจ้าก็รู้ว่าแม่มดเกเบรียลให้นำตัวจีนมาด้วยแลกกับการให้ยืมใช้แผนที่เวทมนต์และพลังบางส่วน" 

 

"ข้าไม่แน่ใจแล้วว่าแม่มดเกเบรียลจะช่วยเราหรือจะหาทางให้เราแพ้กันแน่" เฮเลนส่ายหน้า เช่นไรก็ยังไม่เห็นประโยชน์ 

 

"เจ้าอย่าลืมว่าแม้จะไม่ใช่ผู้แปรธาตุ แต่จีนก็เป็นนักเรียนคนโปรดของแม่มดเกเบรียล มีวิชาด้านสมุนไพรเก่งกาจ อาจจะมากกว่าทหารคิมของจาคอบเสียก็ได้ การที่ข้ารอดชีวิตมาได้จากสมุนไพรที่จีนป้อนให้ในวันนั้นก็คงจะเป็นหลักฐานอย่างดี" เดฟเอ่ยถึงยามตนพบจีนครั้งแรกในสภาพพี่ซาก ที่อีกเพียงนิดก็คงเป็นซากศพไปแล้วจริง ๆ  

 

"สมุนไพรที่ขนมามากมายนี้แม้จะจัดรวมกันให้ส่งกลิ่นระงับสัญชาติญาณ ทว่าจีนมีความสามารถมากพอจะจัดสรรมันเพื่อสมานแผลและการอื่น ๆ " 

 

"แล้วท่านจะบอกเรื่องของแองเจลโลในการประชุมของสหพันธ์ว่าอย่างไร" เฮเลนคร้านจะพูดเรื่องเดิม เพราะรู้ดีว่าเช่นไรก็ค้านเหตุผลสู้เจ้าชายไม่ได้ แม้จะนึกในใจว่าผู้ใช้สมุนไพรที่เข้าใกล้ผู้คนจำนวนมากไม่ได้แบบนี้นี่น่ะหรือ 

 

"บอกความจริง ทั้งเรื่องคู่แท้แห่งโชคชะตา เรื่องที่จีนช่วยชีวิตข้า เรื่องโอเมก้าต้องสาป และความช่วยเหลือของแม่มดเกเบรียลที่มาพร้อมกับจีน" เสียงทุ้มนุ่มลึกของเจ้าชายเอ่ยบอก คงไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่าความจริง 

 

"เหล่าสหพันธ์จะทยอยมาถึงในเช้าวันพรุ่งนี้ ข้าจัดห้องแยกให้อีกตึกทั้งหมด แต่ท่านก็ไม่ควรที่จะทำให้โอเมก้าต้องสาปยิ่งแผ่คำสาปของตัวเองได้มากกว่าที่เคย" อัลฟ่าสาวเอ่ยอ้อมค้อม ถึงการให้เดฟละเว้นการทำให้จีนฮีท และเดฟก็เข้าใจมันได้ 

 

แม้แอบเสียดายอยู่บ้าง ทว่าหากให้โอเมก้าต้องสาปฮีทท่ามกลางหมู่ผู้นำของสหพันธ์ทวงคืนนอร์ธจากฝั่งพระสนมเซเรน่า ซึ่งโดยมากเป็นอัลฟ่า ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องที่ปลอดภัยนัก 

 

"อีกเรื่องสำคัญ พระสนมรีเบกกาจะมาร่วมการหารือครั้งนี้ด้วย" 

 

"...." 

 

"ท่านเดฟ..." 

 

"จัดห้องให้ท่านแม่ที่ห้องเดิมของท่าน" เดฟเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาเรียวคมเย็นชืดผินออกไปที่หน้าต่างอีกฝั่ง มองผ้าม่านสีขาวพลิ้วตามแรงลม 

 

"แล้วลอเรนล่ะ" 

 

"ยังอยู่กับคนผู้นั้นในที่ที่ท่านต้องการ" 

 

"ดีแล้วล่ะ" ดวงตาเรียวของเจ้าชายอัลฟ่าเจือความมีชีวิตชีวามากขึ้นเมื่อนึกถึงน้องชาย 

 

"เฮเลน เจ้าไปดูคนเตรียมเอกสารเถอะ ข้าจะขนกระสอบสมุนไพรพวกนี้เข้าไปในห้องนอน แล้วจะรีบตามไปสมทบ" เดฟส่ายหัว ไล่เรื่องที่อยู่ในความคิดออกไป ร่างสูงใหญ่เริ่มเดินไปหยิบกระสอบสมุนไพรให้มากองอยู่รวมกันตรงหน้าประตูห้องนอน 

 

เฮเลน โรมานอฟยืนพิงกำแพงจ้องมองเจ้าชายในการสนับสนุนของสหพันธ์ที่ตนเชื่อมั่น 

 

"หน้าที่ของข้าและสหพันธ์คือทำให้ท่านได้ขึ้นเป็นราชาแห่งนอร์ธ และจะเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าอะไรก็ตามจะมาขัดขวางไม่ได้ ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ชอบหนทางนี้มากนัก แต่ท่านก็รู้ดีว่านอกจากท่านแล้วมิมีใครอีกที่จะมีความพร้อมและอำนาจสนับสนุนทัดทานเจ้าชายจาคอบได้" 

 

"ข้ารู้ว่าข้าไม่มีทางเลือก" เดฟวางกระสอบใบสุดท้ายสุมกองกันสูงถึงบริเวณอก ใบหน้าคมคายหันมาจ้องมองสหายแต่เยาว์วัยตรงหน้าตน 

 

"ข้ารู้ดีว่าหน้าที่ของข้าคืออะไร ส่วนคนที่ข้า 'เลือก' ย่อมไม่มีทางกลายเป็นสิ่งที่สหพันธ์ตีค่าว่าขัดขวางแน่นอนและข้าหวังว่าสหพันธ์จะรู้ดีเช่นกันว่าควรยุ่งหรือไม่ยุ่งกับสิ่งใด" ดวงตาคมกริบอัดแน่นด้วยอำนาจเมื่อจงใจทำให้มันเป็นเช่นนั้น 

 

“ท่านเป็นผู้ใช้อำนาจของสหพันธ์ ท่านเดฟ” ถ้อยคำที่ฟังแล้วเดฟแค่นยิ้ม 

 

"ท่านคือเจ้าชายคนสำคัญ และจะต้องเป็นราชาแห่งนอร์ธต่อไป หากท่านไม่ปล่อยให้สิ่งใดหรือใครมาบิดเบือนข้อเท็จจริงนี้ ท่านย่อมเลือกสิ่งเดียวกับสหพันธ์ " 

 

"หึ สหายข้า ข้าเป็นเจ้าชายแห่งนอร์ธ ข้าจะเลือกสิ่งใดได้อีกหรือ เฮเลน " 

 

 

 

แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์หอบร่างชื้นน้ำอุ่นออกมาจากห้องอาบน้ำพร้อมกับเจอสิ่งที่คุ้นเคยที่สุด คือกองกระสอบป่านใส่สมุนไพรนับสิบใบที่กองอยู่รอบห้อง 

 

พอได้กลิ่นฉุน ๆ ของสมุนไพรให้คุ้นจมูกก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาได้หน่อย ถึงจะแอบเสียดายที่สมุนไพรแบ่งซองในย่ามนั้นถูกแจกจ่ายไปจนหมดแล้ว แต่ให้ทุกคนมีพกติดตัวไว้ย่อมอุ่นใจกว่า จีนมิเคยลืมว่าตัวเองสร้างหายนะได้ง่ายเพียงใด 

 

จีนเลือกเสื้อคอบัวแขนสั้นสีเหลืองตุ่นกับกางเกงขายาวสีเขียวหม่นอย่างที่ชอบ รับกับผ้าคาดคอสีครีมปิดทับรอยเขี้ยวที่ไม่มีวันเลือนรางของเดฟ 

 

ลากกระเป๋าเดินทางของตนออกมาแกะ นั่งบรรจุสมุนไพรระงับอาการลงในซองผ้าก่อนจะจัดเข้าไปด้านในเสื้อตนสามสี่ห่อให้เบาใจกับการต้องออกมาอยู่นอกรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์เช่นนี้ 

 

แยกหนังสือไว้กองหนึ่ง หาเล่มที่ตนอ่านค้างไว้ออกมา หมายใจจะไปนอนอ่านต่อบนเตียงแต่พอเห็นเหล็กปลายเตียงบิดงอชวนให้เขินอายก็เลือกไปนั่งที่โซฟาสีครามเข้มซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์เมื่อคืนแทน 

 

"หน้าไหนนะ หน้าไหนนะ อะ เจอแล้ว" ปลายนิ้วผอมเลื่อนหาจนเจอหน้าที่ตนคั่นริบบิ้นสีแดงไว้ เอนหลังพิงเบาะนุ่มนิ่ม ใช้ชีวิตคล้ายกับที่ตัวเองคุ้นชิน 

 

การอยู่ในกล่องใบเล็ก ๆ ที่ไม่มีผู้ใดนอกจากตนเอง 

 

 

 

 

เมื่อหน้ากระดาษสีขุ่นแต้มหยดหมึกอย่างบรรจงจากโรงคัดอักษรมีชื่อเหลือเพียงไม่กี่สิบหน้า จีนก็ได้ยินเสียงประตูที่ถูกเปิด และในเมื่อมีกลิ่นเปลือกไม้หอมปนฝาดคุ้นเคย ผสานแทรกมากลางกลิ่นสมุนไพรที่มีก่อนหน้าจึงชัดแจ้งว่าเป็นผู้ใด 

 

หนอนหนังสือที่กำลังติดพันกับเรื่องราวในตัวอักษรจึงไม่ได้ละความสนใจไปมองหา รู้ตัวอีกหนจึงเป็นเวลาที่รู้สึกได้ถึงความหนักทับลงบนต้นขา จีนอ่านให้จบย่อหน้าก่อนละหนังสือลง มองอัลฟ่าตัวโตที่นอนบนตักของตัวเองอย่างไม่ขอ 

 

ใบหน้าคมคายนิ่งสงบ เปลือกตาปิดพริ้มจนเห็นจุดสองจุดที่มักดึงดูดสายตาให้ไปมองบนเปลือกตาชัด สันจมูกโด่งคมรับกับริมฝีปากหยักบางอย่างลงตัว ผิวพรรณละเอียดแม้จะดูคร้ามแดดไปบ้างจากการฝึกนอกอาคารแต่ก็ยังคงดูดีอย่างยากหาที่ติ 

 

เป็นอัลฟ่าชายที่รูปงาม หุ่นร่างก็ดูดี ช่วงไหล่กว้างเสริมด้วยกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วน ทั้งยังเป็นถึงเจ้าชายเมืองนอร์ธ 

 

พอคิดรวมกันได้และคิดต่อไปจากนั้นอีกนิด ปากอิ่มกลมของจีนก็เบะขึ้น 

 

"ท่านเดฟ ท่านมีสนมกี่คนหรือ" น้ำเสียงนุ่มเจือกระแสติติงเมื่อเอ่ยถาม ทำเอาดวงตาเรียวคมของเจ้าชายอัลฟ่าเปิดขึ้น ยันตัวลุกผึงนั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หรี่ตาจ้องมา 

 

"ถามอะไรเช่นนั้น ใครเอาความคิดแปลก ๆ ใส่หัวเจ้า" 

 

"ข้าฉลาดนะ ข้าอ่านตำรับตำรา เรื่องแต่งหรืออีกมากมาย เจ้าชายรูปงามก็มีพระสนมกองกันล้นวัง หรืออย่างท่านพ่อท่านก็มีพระสนมตั้งหกคนมิใช่หรือ แล้วท่านล่ะมีกี่คน" สองแขนผอมยกขึ้นกอดอกตัวเอง หนังสือในมือถูกปิดลงทั้งที่ยังไม่ได้คั่นหน้าที่อ่านถึงไว้ด้วยซ้ำ 

 

ใบหน้าแสนงอนที่ได้เห็นทำเอาเดฟเริ่มยิ้ม ดวงตาคมเป็นประกายจนจีนรู้สึกเหมือนโดนแกล้ง 

 

"ไม่ตอบแล้วยังยิ้มอีก คิดถึงเหล่าสนมอยู่หรือไร" 

 

"ยิ้มเพราะรู้สึกว่าตัวเองสำคัญยิ่งนัก เหมือนมีคนแถวนี้หึงหวงข้า" 

 

"ไม่ ไม่ใช่สักหน่อยข้าแค่สงสัยใคร่รู้" จีนรีบแย้งทันควัน 

 

"ใคร่รู้ตามประสาเด็กฉลาดงั้นหรือ" เดฟย้อนถามกลับกึ่งล้อ จนใบหูของโอเมก้าน้อยแดงจัดให้ได้เห็น แก้มนุ่ม ๆ แดงซ่านชัดเจน ปากอิ่มเม้มเข้าคล้ายไม่รู้จะต่อล้อต่อเถียงเช่นไรอีก ยิ่งพูดก็เหมือนขุดหลุมฝังตัวเอง 

 

เดฟหัวเราะเสียงดังความเหนื่อยล้าที่เผชิญและรอเจออีกมากมายในการหารือพรุ่งนี้หายไปราวกับโดนลมวิเศษณ์เป่าพัด 

 

"ยอมรับเถอะว่าหึงข้าเข้าเสียแล้ว" 

 

"ถ้าไม่อยากบอกไม่เห็นต้องเฉไฉเปลี่ยนเรื่องเลย ท่านเดฟ" จีนเองเปลี่ยนเรื่องเสียเอง ทว่าก็ยังวนเวียนกับสิ่งที่สงสัย ตากลมวาวช้อนมองใสแจ๋วซ่อนความสนใจไม่อยู่จนเดฟหัวเราะร่วนอีกหน 

 

"ข้าไม่มีสนมหรอกจีน ไม่มีสักคน แล้วก็ไม่คิดใคร่จะมีด้วย จนมาเจอเจ้า" มือหนาช้อนจับสองมือผอมมากดจูบ 

 

"ไม่ใช่สนมหรือพระชายา มีแค่เจ้าจีน คู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของข้า" 

 

ถ้อยคำชวนเก้อเขิน ทำเอาโอเมก้าน้อยที่มิเคยฟังคำหวานหลุบตาเสไปมองหนังสือที่ตนวางไว้บนพนักวางแขนแทน 

 

"ทำมาเป็นคารมดี" แม้จะเอ่ยเหมือนต่อต้าน แต่ถึงจะหันหน้าหนีไปอีกทางเดฟก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหน้าแดงแค่ไหน 

 

"ข้าพูดจริงนะจีน ข้าไม่มีสนมใด ๆ แอบซ่อน แอบซุกรอไว้ตรงไหน อย่าได้กังวล" เดฟยืนยันตามความจริง แม้ว่าจะข้ามรายละเอียดว่าเคยหลับนอนกับโอเมก้าและเบต้ามามากเพียงใดไว้เป็นเพียงอดีต 

 

"ท่านอายุเท่าใดหรือ" 

 

"ยี่สิบเก้า" คำตอบของเดฟทำให้จีนย่นจมูกและเหมือนมีคำว่าแก่เหลือเกิน สะท้อนออกมาจากตาคู่กลมวาวจนน่าดึงมากัดปากอิ่มให้แดงช้ำเพิ่มอีกซักจุด แต่เดฟก็ทำแค่เพียงจูบย้ำฝ่ามือนิ่มอย่างนึกมันเขี้ยวแทน 

 

"อายุตั้งเท่านี้แล้ว ทำไมท่านยังไม่ผูกชะตากับใครเลยล่ะ ท่านเป็นเจ้าชายนะ" จีนถามกลับมาอย่างพาซื่อ เพราะหนังสือมากมายที่เคยอ่านเขียนเรื่องนี้ไว้  

 

"โดยมากการผูกชะตาของพวกข้าเกิดจากความเหมาะสมคู่ควรและเสริมอำนาจ มากกว่าความรัก คู่ผูกชะตาที่ทัดเทียมจะถูกใช้ในฐานะตะเกียงนำทางที่ดีสู่บัลลังก์ แต่เพราะเรื่อยมาท่านพ่อข้ายังแข็งแรงดีน่าจะอยู่ครองบัลลังก์ไปอีกหลายสิบปี อายุไขของชาวเฟนเรียร์ยาวนานถึงร้อยห้าสิบปี ข้าจึงยังไม่ได้รีบร้อนจะต้องมี 

แล้วก็คงเพราะจาคอบเองก็ยังไม่มีเช่นกันด้วยล่ะมั้ง เลยไม่มีใครคิดว่าต้องมาบังคับให้ข้าก็มีด้วยเพื่อแข่งให้ชนะ" เดฟยักไหล่ กระชับกอดร่างน้อยในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น 

 

"จาคอบ จาคอบ ใช่ ๆ ข้านึกออกแล้ว เจ้าชายจาคอบ ชื่อโจนาธาร์น โดมินิก นอร์ธ" จีนเอ่ยขานนามเต็มของพี่น้องต่างแม่ของเดฟออกมาได้อย่างครบถ้วนพร้อมสีหน้าภูมิใจของเด็กตั้งใจเรียนประจำห้องที่นึกเนื้อหาในวิชาความรู้ทั่วไปออก 

 

แต่การที่คู่แท้แห่โชคชะตาพูดชื่ออัลฟ่าอื่นเต็มปากเต็มคำสีหน้าอิ่มใจทำเอาเดฟหน้าหงิก 

 

"ทีอย่างนี้ล่ะจำได้แม่นเชียว แล้วชื่อข้าล่ะจำได้หรือไม่ เหตุไฉนตอนข้าบอกว่าชื่อเดฟต่อนามข้าไม่ได้แบบนี้บ้าง ข้าเป็นพี่ซากของเจ้าหรือก็จำไม่ได้อีก" ตาเรียวคมจ้องมองดุ ๆ  

 

"ก็ตอนนั้นข้าไม่รู้นี่ว่านามท่านเดฟ คือเดฟไหน พอรู้แล้วก็รู้ว่าต้องคิดถึงตรงไหนอย่างไรเล่า จริงหรือไม่ท่านเดฟ เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ" จีนยิ้มเผล่ขานนามออกมาให้ฟังครบถ้วน มือหนาบี้ปลายจมูกกลมมนของจีนอย่างมันเขี้ยวเมื่อได้รับท่าทางออดอ้อนเอาใจ 

 

"แล้วที่ท่านจะไปแย่งนอร์ธกลับคืนมา คือแย่งจากเขาหรือ เจ้าชายจาคอบเป็นคนไม่ดีหรือ" คำถามของโอเมก้าน้อยทำให้เดฟนิ่งคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง 

 

"หากไม่นับที่วางแผนทำร้ายจนข้าเกือบตาย ก็อารมณ์ร้อน จองหอง แต่ก็เป็นคนที่เก่ง เก่งมากเลยล่ะ และเป็นคนเดียวที่เก่งทัดเทียมกับข้า ทั้งวิชาทางทหาร วิชาความรู้ แรงกำลัง ศักดิ์และสิทธิ์ของตำแหน่งในราชวงศ์ ในบรรดาพี่น้องข้ามี โอเมก้าสาม อีกแปดล้วนเป็นอัลฟ่า ทว่ามีเพียงผู้เดียวที่กล่าวได้ว่าเป็นคู่แข่งที่ทัดเทียมกับข้าคือจาคอบ" เดฟเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อย ๆ  

 

หรือจะกล่าวในอีกแง่ที่จริงไม่แพ้กันว่า การมีตัวตนอยู่ของเดฟในฐานะเจ้าชายก็คือเพื่อเป็นคู่แข่งของจาคอบก็ไม่ผิดนัก 

 

"เหมือนท่านกำลังชมตัวเองเลย" 

 

"ก็ข้าเก่งจริง ๆ นี่ เจ้าไม่เชื่อหรือจีน" 

 

"ฮื่ออ ข้าเชื่อนะ ข้าคิดว่าท่านเก่ง ลูเซียนเคยเล่าให้ข้าฟังว่าท่านพี่เฮเลนนั้นเป็นอัลฟ่าหญิงที่เก่งมาก แต่ท่านเป็นเจ้านายท่านพี่เฮเลนอีกที ท่านก็ต้องเก่งมาก ๆ กว่าอีกแน่" จีนพูดออกมาตามที่ตัวเองคิด และแม้จะเป็นตรรกะที่ฟังดูพาซื่อไปเสียหน่อย ทว่าเรียกรอยยิ้มคนฟังได้อย่างดี 

 

"แล้วท่านเคยอิจฉาเจ้าชายจาคอบบ้างไหม ก็พวกท่านเหมือนแข่งขันกันตลอดเลย" 

 

"อิจฉาหรือ ก็ไม่นะ ชีวิตของจาคอบมันก็ไม่ได้สนุกไปกว่าข้าหรอก อ่าา ลืมไป มีอยู่สิ่งหนึ่ง" สีหน้าครุ่นคิดของเจ้าชายอัลฟ่าทำให้โอเมก้าตัวน้อยจ้องมองอย่างใคร่รู้มากขึ้น 

 

"ในเมืองนอร์ธทุกคนจะรู้ดีว่าจาคอบมีทหารคนสนิทอยู่หนึ่งคน เป็นเบต้าตัวแห้ง ๆ ปากคอเราะร้ายเสมอกับใครก็ตามที่ไม่เป็นมิตรกับจาคอบ เช่นข้านี่ไง เจ้าต้องได้ฟังทหารคิมเถียงกับลอเรนน้องชายข้า แสบสันไม่มีใครยอมใคร ข้ายอมโดนนักรบถือหอกคมไล่ล่าดีกว่าถูกสองคนนี้จิกกัด 

เบต้าคนนั้นถือว่าเป็นเสนาธิการประจำตัวจาคอบเลยล่ะ เป็นสายลับก็ได้เพราะเป็นเบต้าฝีเท้าเงียบไม่มีกลิ่นเลยแม้สักนิดเดียว เป็นแม้แต่เพื่อนในห้องหอนอน เป็นนักปรุงยา ทหารคิมเป็นได้ทุกสิ่งสำหรับจาคอบ ยกเว้นอย่างเดียวคือคนทรยศ" เดฟกดยิ้มแห้งเหือดที่มุมปาก 

 

"คนที่ทำให้วางใจและปลอดภัยทางความรู้สึกได้เสมอ คนที่ไม่มีวันทำลายความเชื่อใจ คนที่ไม่ว่าเราเป็นอย่างไร เคยเป็นอะไร และจะเป็นอะไรก็จะไม่มีวันหนีจากหรือหักหลัง การมีคนเช่นนี้ในชีวิตเป็นเพียงหนึ่งสิ่งเท่านั้นที่ทำให้ข้าเคยนึกอิจฉาจาคอบ" ดวงตาคมจับมองไปเบื้องหน้าไร้จุดหมาย ปลายน้ำเสียงแฝงความเสียดายไว้แผ่วเบา ทว่าชัดเจน 

 

"...." จีนฟังแล้วก็ได้แต่นึกคิดตาม 

 

การมีคนเช่นนั้นอยู่ในชีวิตต้องเป็นเรื่องที่ดีมากแน่ ๆ ไม่นึกแปลกใจเลยว่าทำไมอัลฟ่าตัวโตผู้นี้ถึงรู้สึกเช่นนั้น 

 

"เป็นข้าก็คงอิจฉาเหมือนกัน ข้าเองก็อยากมีคนแบบนั้นเป็นคนของข้าบ้างจัง คนที่จะไม่มีวันหักหลัง คนที่จะทำเพื่อข้าเสมอ คนที่รักข้าและไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็จะไม่มีวันทิ้งกันไป”  

 

"เจ้ามีข้าอย่างไรเล่าจีน ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้า" ดวงตาเรียวอบอุ่นไร้เล่ห์เหลี่ยมจ้องมองตากลมวาวของจีนอย่างแน่วแน่ 

 

จะด้วยแววตาหรือน้ำคำก็หารู้ได้ ทว่าตรึงให้แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ได้แต่นิ่งจ้องมองอีกฝ่าย สิ่งที่ทำให้รู้แน่ว่าความงดงามนี้หาใช่เพียงรูปสลักคือใบหน้าขาวนวลที่เริ่มซับสีแดงขึ้นทุกขณะ 

 

"...." 

 

เดฟไม่ได้เร่งเร้าหรือหากำไรจากร่างน้อยเช่นเคย เพียงไล้หลังมือหนากับแก้มนุ่ม รอยยิ้มเคล้าอารมณ์เช่นเดียวกับแววตาที่จ้องมอง 

 

"เจ้าคงหิวแล้ว ข้าจะออกไปเอามื้อเย็นมาให้ เราจะได้กินด้วยกันในห้องนี้" 

 

ร่างสูงใหญ่ลุกเดินจากไปหลังจากเอ่ยสิ้นประโยค ทว่าร่างน้อยยังคงนั่งนิ่งอยู่เดิม หลังมือผอมแตะแนบผิวแก้มของตัวเองที่ยังคงอุ่นเช่นฝ่ามือหนาของเดฟ 

 

และรอยยิ้มหวานล้ำก็ระบายแต่งแต้มใบหน้าหมดจดของจีน 

 

หากสาเหตุแห่งรอยยิ้มนี้ได้มาเห็น เดฟคงจะชื่นใจมีความสุขข้ามวันข้ามคืนเป็นแน่แท้ 

 

 

 

 

 

 

 

 

#ดมอบีนยอง 

ความคิดเห็น