email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงานของเรานะคะ ดีใจที่ได้รู้จักกันผ่านทุกตัวอักษร ฝากเอ็นดูนิยายของเราด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขอย่างยิ่งค่ะ

ชื่อตอน : Diamond eyes {7}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Diamond eyes {7}
แบบอักษร

 

 

 

 

Diamond eyes 

#ดมอบีนยอง 

 

{7} 

 

 

 

{อยากให้ทุกคนฟังวนซ้ำ ๆ ตอนอ่านนะคะ (โดยเฉพาะตอน แค่กๆๆ ) กดเล่นได้เลยค่ะ} 

{Billie Eilish - Ocean Eyes} 

 

 

 

 

 

เมืองเซียร์นั้นไม่ได้ตั้งอยู่ไกลจากเมืองลินน์มากนัก แม้ทางออกจากเมืองลินน์จะค่อนข้างเล็กและไม่สะดวกไปบ้าง ทว่าใช้เวลาไม่ถึงวันท้องทุ่งและต้นไม้กินผลทั้งหลายก็เริ่มแน่นขนัดเต็มสองข้างทางแทนพื้นที่ป่า แม้จะเดินทางมาพักใหญ่แต่รถม้าเที่ยวนี้จะเดินทางต่อไปจนกว่าจะถึงที่พักในเมืองเซียร์ ไม่มีการหยุดพักข้างทาง 

 

            เมืองลินน์นั้นก็ดี แต่หากจะรวมกำลังจากความช่วยเหลือที่ขอไป เพื่อทำตามหน้าที่ที่ต้องทำ ยื้อแย่งบัลลังก์จากเจ้าชายจาคอบการเดินทางจากเมืองเซียร์ ผ่านไคล์ไปนอร์ธ สำหรับคนหมู่มากย่อมสะดวกกว่าเมืองที่ล้อมด้วยป่าและหุบเขาอย่างลินน์ 

 

            "อื้อ" 

 

            เสียงนุ่มแผ่วพร้อมแรงถูไถตรงต้นขาทำให้ความคิดเกี่ยวกับภาระงานมากมายซึ่งรออยู่ของเดฟถูกแทรกแซง และเป็นความยินดีเมื่อมันเกิดขึ้น นั่นคือสิ่งที่ปรากฏในห้วงคำนึงของอัลฟ่าตัวโตซึ่งกำลังทำตัวไม่ต่างจากเบาะนอนหนุนให้โอเมก้าผู้หลับใหล 

 

            จีนตื่นเต้นมองข้างทางอยู่นับชั่วยามแต่สักพักก็เริ่มหาววอด ครู่เดียวก็หลับจนตัวโยกคว้าเอาย่ามสมุนไพรที่อยู่ไม่ไกลมานอนหนุนต่างหมอน แต่ทางที่สัญจรมาขรุขระจนน่ากลัวว่าจะร่างบอบบางจะหล่นลงจากเบาะให้ได้เจ็บ 

 

            เดฟก็เลยย้ายมานั่งฝั่งนี้ ใช้ตักตัวเองต่างหมอนใช้สองแขนกอดร่างน้อยไว้หลวม ๆ กันให้ไม่หล่นลงไป ดูแล้วจะช่วยได้มาก จีนถึงได้หลับอุตุมาตลอดทาง 

 

            พอมานั่งอยู่เคียงใกล้เช่นนี้ เดฟถึงเพิ่งได้รู้ว่าแม้แต่ท่ามกลางกลิ่นสมุนไพรระงับอาการฮีท ยับยั้งอาการคลั่งมากมาย ตนก็ยังได้กลิ่นหอมกระดังงาอ่อน ๆ โชยมาจากคู่แท้แห่งโชคชะตาเป็นระยะ 

 

            มันไม่ได้มากมายเสียจนปั่นป่วนสติได้อย่างในหอสมุด ทว่าทำให้รู้สึกดี กระชุ่มกระชวยหัวใจ 

 

            "..." 

 

            เดฟถอนหายใจเฮือกยาวเมื่อเห็นสัญลักษณ์สามเหลี่ยมกลับหัวสองอัน อันเล็กกว่าอยู่ตรงกลางของสามเหลี่ยมอีกอันที่ใหญ่กว่าถูกสลักบนต้นไม้ข้างทาง 

 

      เป็นสัญลักษณ์ที่บอกว่าเริ่มเข้าสู่เขตที่พักซึ่งตนกำลังมุ่งไปหา มันเป็นบ้านพักที่คุ้นเคยมากพอให้รู้สึกดีที่ได้มาเยือนมากกว่ารู้สึกแย่ แม้จะมาทำงาน อาจเพราะตนล่วงหน้ามาก่อน คงอีกราวสองวันผู้อื่นถึงจะเข้ามาสมทบด้วย 

 

            "จีน ตื่นเถอะ ใกล้ถึงแล้ว" ปลายจมูกโด่งคมของเดฟเกลี่ยกับผิวแก้มของร่างน้อยบนตักยามที่ก้มลงกระซิบปลุกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มติดแหบเล็ก ๆ ที่ปลายเสียง 

 

            "หือ อื้อ" ร่างน้อยบิดตัวไปมา ตาคู่สวยที่บวมพองเพราะเพิ่งตื่นนอนค่อย ๆ เปิดปรือ 

 

            "อะ" ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นอย่างตกอกตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของเจ้าชายอัลฟ่าอยู่ใกล้เพียงนี้ โอเมก้าต้องสาปที่มิได้คุ้นเคยการอยู่ใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวกับใครโดยเฉพาะอัลฟ่าดีดตัวเองออกห่างอย่างรวดเร็ว 

 

            ตุบ 

 

            และแน่นอนว่าก็ร่วงลงไปนั่งบนพื้นรถม้าแทบทันทีที่ทำแบบนั้น โชคดีอยู่บ้างที่รถม้าคันนี้บุนวมปูพรมนิ่มทั้งคัน แต่ก็ทำเอาคนที่ร่วงหล่นหน้ามุ่ยเพราะความเจ็บ 

 

            เดฟโคลงหัวมองคุณหนูตระกูลปาร์กเกอร์ที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่บนพื้นจับเอวตัวเองป้อย ๆ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นตรงไปหาเพื่อช่วยดึงขึ้นมา แต่โอเมก้าน้อยก็ขยับตัวหนีราวกับกระต่ายยามเจอหมาป่า 

 

            "จะตกใจข้าก็ตกใจได้ แต่ทำให้ตัวเองเจ็บตัวแบบนี้มันน่าซ้ำจะได้จำว่าต้องระวังตัวหน่อย" เดฟดุขึ้นมายามที่คุกเข่าลงกับพื้นรถม้า ดึงข้อมือขาวที่เป็นรอยแดงขึ้นมาดู โอเมก้าน้อยเผยอปากจะเถียงเมื่อถูกดุ พยายามยื้อแขนตัวเองคืนแต่พออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยก็ไม่เกิดผลอะไรนอกจากเจ็บกว่าเดิม 

 

            "ท่านนั่นแหละมาใกล้ข้าขนาดนั้นแท้ ๆ ตื่นมาใครไม่ตกใจบ้าง ทำไมมาดุ มาว่าข้าล่ะ นิสัยไม่ดีเลย" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์มองค้อนคนตรงหน้า 

 

            "ก็มองให้ชินไว้สิ เจ้าจะเจอหน้าข้าไปอีกนานจีน ราว ๆ ตลอดชีวิต เจอทุกคืนก่อนนอน แล้วก็เจอทุกเช้าหลังจากตื่นด้วย" อัลฟ่าตัวโตเอ่ยต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน พลางอังลมหายใจอุ่น ๆ ใส่รอยแดงบนข้อมือขาวที่เล็กนิดเดียว ผอมจนเห็นกระดูกกลม ๆ ชัดเจน 

 

            "เพ้อเจ้อ เป็นเจ้าชายแล้วเพ้อเจอเช่นนี้หรือ" จีนเบะปากใส่ แม้จะไม่ชอบใจนักที่ถูกจับตัวแต่ก็หยุดดึงข้อมือออกเพราะรู้ว่าทำไปก็เสียแรงเปล่า ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายแตะอย่างอ่อนโยนหรอกนะ 

 

            "ข้าเพ้อเจ้อตรงไหนกัน เจ้าเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตาของข้า เราตีตราพันธะสัญญากันแล้ว" เดฟแตะนิ้วไปที่ผ้าคาดคอสีชาดขับผิวขาวบนคอของโอเมก้าน้อย 

 

            "ต่อไปเราย่อมเข้าพิธีผูกชะตากัน" 

 

            "ใครจะผูกชะตากับท่าน อัลฟ่านิสัยไม่ดี" 

 

            "เจ้าไง จีน” อัลฟ่าเดฟยิ้มออกมาทั้งปากทั้งตาแต่ดูก่อกวนมากกว่าจริงใจ จึงไม่ได้รับรอยยิ้มจากร่างน้อยตรงหน้าคืน แต่เดฟก็หาได้สนใจไม่ หน้างอ ๆ ของจีนน่ามองกว่าน่ากลัวมากนัก 

 

            พอสำรวจดูจนแน่ใจว่าการหล่นครั้งนี้ไม่ได้ทำให้โอเมก้าต้องคำสาปแห่งโรงเรียนโอเมก้าลินน์แตกหักตรงไหน ก็ปล่อยมือออกทว่ายังคงนั่งอยู่บนพื้นรถไม่ห่างร่างน้อยตรงหน้า 

 

            "อีกไม่เกินสิบห้านาทีก็คงจะถึง ข้าให้คนเตรียมห้องไว้สำหรับเราแล้ว แม้เซียร์จะมีอากาศค่อนข้างอุ่นกว่าลินน์แต่ก็เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ด้วย" เดฟเอ่ยบอก 

 

            "อื้ม ...แล้วมีของกินไหม ข้าเคยได้ยินว่าขนมปังอบใหม่ของเมืองเซียร์หอมนุ่มที่สุดในเฟนเรียร์” พอพูดถึงตรงนี้หน้ามุ่ย ๆ ก็เริ่มบานออกอย่างตื่นเต้น เดฟหัวเราะในลำคอ 

 

            "อาหารนั้นมีเตรียมไว้ แต่ขนมปังอบใหม่คงต้องรอพรุ่งนี้ รอไหวหรือไม่" 

 

            "ไหว ข้ารอไหว ต้องอร่อยแน่ ๆ เลย ขอบคุณนะ" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์เผลอยิ้มออกมาจนแก้มตุ่ย แม้ตอนทำหน้างอจะน่ามอง แต่พอยิ้มสดใสแบบนี้แล้วเดฟรู้สึกชื่นใจมากกว่า 

 

            ต้องเป็นสิ่งวิเศษที่สุดแน่ หากเดฟได้เห็นรอยยิ้มนี้ ได้รู้สึกมีที่พึ่งพิงทางจิตใจจากคู่แท้แห่งโชคชะตาไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ 

 

            "จีน" 

 

            "..." แก้วตาวาวใสกระพริบถี่มองมาแทนการขานรับ 

 

            "ลูกของเรา เจ้าอยากให้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย โอเมก้า เบต้า หรืออัลฟ่าดี" คำเอ่ยถามจากเดฟทำเอาคนฟังหุบยิ้มฉับ มองจ้องคนถามราวกับกำลังพูดอะไรที่เลื่อนลอยเหลือเกิน 

 

            "อัลฟ่าเดฟ ในนอร์ธมิมีแพทย์หลวงหรือ ข้าว่าท่านฟั่นเฟือนแล้วนะ ข้าไม่มีลูกกับท่านหรอก ผูกชะตาข้าก็ไม่ได้คิดที่จะผูกกับท่านเสียหน่อย" จีนย้ำบอกออกมาอีกหน อันใดกันจู่ ๆ ก็มาถามเรื่องนี้ โมเมเก่งเหลือเกิน 

 

            "วันหนึ่งมันก็ต้องเกิดขึ้น" 

 

            "วันหนึ่งของท่าน แต่ไม่ใช่วันหนึ่งของข้า" จีนจ้องมองอัลฟ่าตัวโตตรงหน้า 

 

            "ลำดับขั้นตอนในชีวิตเรามันผิดเพี้ยน ข้าไม่รู้จักอะไรท่านเลย ท่านเดฟ ข้าเพิ่งจะรู้ชื่อเต็มท่านเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง ความผิดพลาดในหอสมุดนั่นข้าจะโทษว่ามันเป็นเพราะข้าเป็นโอเมก้าต้องสาป เรื่องคู่แท้แห่งโชคชะตานั่นมันก็ฟังดูดี ทว่ามันก็ไม่ได้มีผลอะไรหรอก มันอาจจะไม่จริงด้วยซ้ำ" จีนไม่ได้เข้าใจเรื่องคู่แท้อะไรนี่นัก ทว่าเข้าใจร่างกายของตนเอง 

 

การเป็นโอเมก้าต้องสาปที่ตนคุ้นเคย 

 

            "ท่านอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าแรงดึงดูดนั่นเกิดขึ้นพิเศษแต่กับท่าน ไม่เลย ข้าเป็นโอเมก้าต้องสาปท่านเดฟ ไม่ใช่แค่ท่าน ไม่ว่าจะอัลฟ่าคนใดในโลกแห่งนี้หรือแม้แต่เบต้าก็ตาม พวกเขาเหล่านั้นล้วนแล้วแต่รู้สึกเหมือนที่ท่านรู้สึก ล้วนกระหายในตัวข้าเมื่อไร้สมุนไพรป้องกัน" 

 

            "เราพิเศษต่อกัน แม้จะไม่ได้รู้จักกันดี ความเป็นคู่แท้ของเราทำให้คืนในหอสมุดนั้นเกิดขึ้นด้วยความยินดีของเราทั้งสอง แองเจลโล่" เจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธย้ำถ้อยที่ตนคิดออกมาเช่นกัน 

 

            "เจ้าควรยอมรับในการมีอยู่ของข้า ข้าคือพี่ซากของเจ้า ยอมรับในความรู้สึกพิเศษที่เจ้ามีต่อข้า" ประโยคที่ฟังดูมัดมือชกทำให้โอเมก้าตัวขาวส่ายหน้าตอบ 

 

            "ท่านไม่ฟังข้าเลย ข้า ข้าไม่ได้รู้สึกอะไรเสียหน่อย เรื่องในหอสมุดนั่นก็ด้วย สถานการณ์มันพาไป ข้าไม่ได้เต็มใจจะให้มันเกิดขึ้น" 

 

            "เจ้าต่างหากที่ไม่ฟังข้า" 

 

            "ท่านมิใช่หรือที่เอาแต่พูดเรื่องผูกชะตา เรื่องสร้างครอบครัว ท่านเดฟ ในเมื่อข้าไม่ได้เต็มใจจะทำ ส่วนท่านก็โดนผลจากการเป็นโอเมก้าต้องสาปของข้า เช่นนั้นเด็กที่เกิดมาก็คงต้องเกิดจากการบังคับขืนใจ เกิดจากการข่มเหงเอาเท่านั้นแหละ" 

 

            "....." ดวงตาคู่คมที่จดจ้องมองมาตลอดหันไปอีกทางแทบในทันที ใบหน้าคมคายของอัลฟ่าเดฟยิ่งดูเคร่งเครียดกว่าที่เคย ฝ่ายนั้นนิ่งงันแววตาสะท้อนออกมาว่ากำลังครุ่นคิดและจมดิ่ง ไม่ต่อล้อต่อเถียงหรือพูดจาเอาแต่ใจกลับมาจนจีนเริ่มรู้สึกถึงเสียงล้อบดกรวดที่ดังมากขึ้น 

 

            ความอึดอัดแผ่ขึ้นกัดกินในบรรยากาศรวดเร็วจนจีนตั้งตัวไม่ทัน 

 

            กึก 

 

            การเคลื่อนที่ของรถม้าหยุดชะงักลง แจ้งว่าการเดินทางมาถึงจุดหมาย ทว่าเจ้าชายแห่งนอร์ธก็ยังไม่ยอมขยับเขยื้อนตัว 

 

            แกก 

 

            ประตูรถม้าถูกปลดสลักออกจากด้านนอกและเปิดกว้างเพื่อให้คนภายในได้เดินออกมา แม้ไม่คุ้นหน้านักแต่จีนก็จำพี่สาวของเพื่อนสนิทเช่นลูเซียนได้ ฝ่ายนั้นมองเข้ามาอย่างสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเหตุใดคนภายในถึงไม่ยอมลงมา 

 

            ส่วนจีนเองพอเจ้าของรถไม่ยอมลุกขึ้น ท่าทีนิ่งแบบนั้นใส่ก็ไม่กล้าจะถือวิสาสะเดินลงจากรถเอาเอง 

 

            จีนเริ่มทบทวนในสิ่งที่ตัวเองคิด ก่อนหน้านี้เถียงแย้งด้วยคำที่ใจร้ายพอ ๆ กัน ทว่าเหตุใดยามนี้ถึงได้รับท่าทีราวกับถูกโกรธ 

 

            สิ่งที่ตนพูดนั้นแรงเกินไปหรือ ทำให้เสียใจหรือ ความรู้สึกผิดเกาะกุมในใจของจีนอย่างรวดเร็ว อยากขอโทษแต่ก็เริ่มไม่ถูก แม้ไม่ได้ใช้เวลาด้วยมากนัก แต่ตนไม่ชอบบรรยากาศระหว่างเราในตอนนี้เลย 

 

            "ท่านเดฟ..." มือน้อยแตะที่หัวไหล่กว้างเบา ๆ และแทบทันทีข้อมือผอมก็โดนยึดเอาไว้ มันแน่นจนจีนรู้สึกปวดแปลบ 

 

            "ท่านใช้แรงมากเกินไปแล้ว มันเจ็บ ...เจ็บนะ" โอเมก้าที่เดิมก็แรงน้อยกว่าอยู่เป็นทุนเดิมเอ่ยท้วง อัลฟ่าที่นิ่งงันราวรูปสลักขยับตัวลุกขึ้นอย่างว่องไว รวมทั้งยื้อดึงให้จีนลุกขึ้นยืนตามอย่างไม่ทันตั้งตัว 

 

            "เดี๋ยว ... ปล่อยนะ ข้าจะเดินเอง อะไรของท่านเนี่ย" จีนร้องโวยวายเมื่อท่อนแขนแกร่งอีกข้างรวบกอดเอวคอดไว้หาตัวแล้วกึ่งอุ้มกึ่งดึงจีนลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว 

 

แต่เสียงทัดทานก็ดูจะไม่มีผลใด อัลฟ่าร่างสูงใหญ่ยังเดินดุ่ม ๆ ตรงไปตามทางที่ตนคุ้นชิน โดยมีโอเมก้าตัวเล็กโดนลากติดมือมาด้วย 

 

            "ท่านจะพาข้าไปไหน อาหารข้าล่ะ ขนมปังข้าล่ะ ถุงสมุนไพรข้าด้วย ย่ามสมุนไพรของข้า" จีนยิ่งดิ้นมากขึ้น ขืนร่างอย่างตื่นตระหนกเมื่อคิดว่าทั้งร่างไร้สมุนไพรติดตัวมาให้อุ่นใจ 

 

            "ปล่อยนะ! ข้าต้องกลับไปเอาถุงสมุนไพร ท่านรับมือไม่ไหวหรอกกับหายนะที่ข้าจะนำพามาให้กับ..." น้ำเสียงหวานเงียบหายเมื่อเดฟหันกลับมามอง ตากลมจดจ้องมองค้างที่ดวงตาเรียวคมซึ่งยามนี้เก็บกลืนเป็นเพชรสีดำสนิท 

 

            "เรามีสายสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน แองเจลโล่ และยามนี้ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้ารู้แจ้งเอง" สิ้นคำของอัลฟ่าเดฟฝ่ายนั้นละมือออก เมื่อยืนอยู่ลำพังจีนถึงรู้ตัวว่ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางห้องนอนโอ่โถงแห่งหนึ่ง 

 

            ยังไม่หายมึนงงดีนัก อัลฟ่าร่างสูงใหญ่ก็เดินฉับ ๆ ไปทั่วห้องประตูบานใหญ่ที่เปิดกว้างถูกงับเข้ามาเสียงดังก่อนเดฟจะสอดท่อนเหล็กประดับห้องเข้าขัดด้ามจับทั้งสองข้างปิดทับประตูให้หนาแน่นเสริมกลอนที่ลงไปอีกชั้น 

 

            จากประตูก็ตรงไปที่หน้าต่างบานเดียวของห้อง ทว่าก่อนจะปิดลงกลอนนั้นมือใหญ่ดึงถุงสมุนไพรระงับอาการคลั่งขนานดีหลายถุงออกมาจากเสื้อ พร้อมเปลื้องเครื่องแต่งกายตนจนเหลือแค่กางเกงผ้าขายาวสีดำพอดีตัวเท่านั้น 

 

และทั้งหมดนั่นก็ถูกโยนออกไปด้านนอกหน้าต่าง 

 

            ยังไม่ทันที่จีนจะเข้าใจอะไรนัก ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวฉับตรงมาหาตน 

 

 "เดี๋ยว อย่าเข้ามา!" จีนรีบถอยหลังวิ่งจี๋หนีไปอีกทางแต่สุดท้ายก็ถูกต้อนเข้ามุมห้อง ใบหน้าของเดฟยังเรียบนิ่งในขณะที่มือหนากระตุกเชือกที่ผูกยึดชุดบนตัวโอเมก้าน้อยออก 

 

            “ท่านจะทำอะไร อย่ามายุ่งกับเสื้อของข้านะ” จีนพยายามปัดป้องการถูกเปลื้องผ้าออกต่อหน้าต่อตาแต่ก็ดูไม่ช่วยอะไร เพียงครู่เดียวเสื้อแขนยาวสีเขียวตุ่นของตนก็ไปอยู่ในมือหนา สองแขนผอมกอดท่อนบนซึ่งเหลือเพียงเสื้อซับสีขาวบางกับกางเกงขายาวสีครีมเข้ม 

 

จีนจ้องมองอัลฟ่าตรงหน้าอย่างสงสัยและตื่นกลัว ทว่าฝ่ายนั้นเมื่อได้เสื้อก็เดินจากไปไม่ได้สนใจที่จะตรงเข้ามาคุกคามใด ๆ อีก 

 

            และเสื้อที่ชุ่มด้วยกลิ่นสมุนไพรของจีนก็ถูกโยนออกนอกหน้าต่างไปอีกตัว 

 

          ปึง 

 

            หน้าต่างบานเดียวของห้องถูกปิดสนิทพร้อมลงกลอนและขัดด้วยเหล็กเขี่ยถ่านของเตาผิง 

 

            จีนยืนกอดตัวเองที่เหลือแค่เสื้อบาง ๆ ยืนซุกตัวอยู่ที่มุมห้องมองอัลฟ่าตัวโตที่ดูไม่สนใจตนอีกแล้วอย่างหวาดระแวง ฝ่ายนั้นเดินไปเดินมา เปิดตู้นั้นตู้นี้ราวกับหาบางสิ่ง 

 

            แกร๊งง 

 

            กุญแจมือที่มีโซ่ยาวราวหนึ่งท่อนแขนต่อออกมาถูกเอาวางลงกลางห้องสี่ชิ้น จีนมองอย่างหวั่นกลัว มือผอมคว้าเครื่องกระเบื้องใกล้มือยึดไว้เป็นอาวุธ แม้เดฟจะไม่ชำเลืองมองมาที่ตนเลยก็ตาม 

 

            และสิ่งที่ทำให้พฤติกรรมอีกฝ่ายน่าสงสัยก็ยิ่งทวี เมื่อเจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธลากเก้าอี้หนังตัวยาวไร้พนักพิงไปชิดปลายเตียง ร่างสูงใหญ่นั่งลงบนนั้นเริ่มล็อคโซ่สองเส้นเข้ากับขาเตียงสองข้าง ส่วนอีกสองเส้นนั้นล็อคเข้ากับเหล็กปลายเตียงที่ถูกดัดงอไว้คล้ายกับเถาวัลย์ 

 

ก่อนปลายอีกด้านของโซ่ทั้งหมดนั้นจะล็อคเข้าที่สองข้อเท้าและข้อมือของตน 

 

            เจ้าชายอัลฟ่าพันธนาการตนเองเอาไว้จนแน่นหนา จีนจ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายด้วยสายตาฉงนสงสัยมีคำถาม และเหมือนเดฟเองก็จะเดาใจได้เมื่อดวงตาเพชรสีดำสนิทนั้นเงยขึ้นและจ้องมองตอบกลับมา 

 

            "โซ่พวกนี้ทำจากแร่เงินสเวนมันมีน้ำหนักเบา แต่เป็นแร่ที่แข็งแรงและเหนียวที่สุดแม้แต่แรงของอัลฟ่ายามที่ปลดปล่อยสัญชาติญาณดิบก็ไม่อาจจะทำลายมันจนพังลงได้ และข้าก็ตรวนตัวเองไว้ด้วยพวกมัน ข้าไม่มีกุญแจ ข้าไม่มีทางหลุดออกมาได้” น้ำเสียงของเดฟทุ้มดังไปทั่วห้อง 

 

            “เช่นเดียวกับทางออกจากห้องนี้ถูกปิดตายทั้งหมด เจ้าไม่มีทางออกไปได้ เราไม่มีสมุนไพรป้องกันการฮีทและการคลั่งแม้แต่ชิ้นเดียว อีกไม่นานกลิ่นของเจ้าคงปั่นหัวข้าจนคลุ้มคลั่งแทบขาดใจตาย แต่ข้าก็หลุดไปจากโซ่ตรวนที่ล่ามนี้ไม่ได้ เจ้าจะอยู่รอดปลอดภัยจนพ้นค่ำคืนนี้" 

 

            "...." เมื่อฟัง ความคิดของจีนก็เริ่มไล่ตามทัน 

 

            สิ่งที่เจ้าชาย เบเนดิก ไดนาดิน แห่งนอร์ธ ต้องการจะพิสูจน์ 

 

            "ทว่าหากเจ้ารู้สึกถึงแรงดึงดูดระหว่างเรา หากมีสิ่งใดที่จะเกิดขึ้น ล้วนแล้วแต่เป็นการตัดสินใจของเจ้า แองเจลโล่"  

  

 

 

 

ฤทธิ์ของโอเมก้าต้องสาปส่งผลได้อย่างรวดเร็วเมื่อไร้สมุนไพรป้องกันมากมายมาช่วยลดทอน กลิ่นหอมยวนใจของกระดังงาแผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง และยิ่งส่งผลต่อคู่แท้แห่งโชคชะตากับคู่ผูกพันธะสัญญาของโอเมก้าเจ้าของกลิ่นเป็นพิเศษ 

  

           โดยเฉพาะเมื่อทั้งสองนั้นคือคนคนเดียวกันอย่างอัลฟ่าที่อยู่ร่วมห้องด้วย 

  

           เดฟรู้สึกว่าทั้งตัวกำลังร้อน ร้อนมาจากข้างใน ร้อนราวกับว่าอวัยวะและกระเพาะของตนนั้นมีน้ำเดือดไหลวนอยู่ มันวูบวาบและร้อนเร่าเร่งเร้ามาถึงหัวใจที่กำลังเต้นรัวขึ้นอย่างหนัก 

  

           เพราะกลิ่นหอมน่าหลงใหลไม่แพ้รูปลักษณ์และเรือนร่างของโอเมก้าเจ้าของกลิ่น จีนยังนั่งอยู่ที่เดิมตรงมุมห้องไกลออกไป การที่ตนสามารถมองเห็นและได้กลิ่นของจีนได้ชัดเจนเช่นนี้ไม่รู้เลยว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของเดฟกันแน่ 

  

            แกร๊งงง ครืดดด แก๊ง 

  

           เสียงโซ่จากแร่เงินสเวนขูดไปกับเหล็กกล้าที่ใช้ผูกยึดไว้ดังขึ้นเป็นจังหวะ ร่างกายสูงใหญ่ของอัลฟ่าขยายใหญ่ขึ้นกว่าที่เคยเมื่อใช้พลังของตัวเอง มัดกล้ามเนื้อบนตัวเดฟแน่นขึ้นจนยิ่งเห็นชัดเจน หยาดเหงื่อไหลท่วมผิวขาวเหลือง ลมหายใจเริ่มหอบถี่ด้วยความต้องการ 

  

            แกร๊งง 

  

           เสียงโลหะกระทบกันอย่างแรงเมื่ออัลฟ่าที่ถูกดูดกลืนด้วยสัญชาตญาณดิบพยายามวิ่งตรงไปหาโอเมก้าที่ส่งกลิ่นยั่วเย้าตรงหน้า ทว่าเพราะโซ่ที่ตรวนยึดตัวเองไว้ทั้งสองแขน สองขาจึงทำให้ถูกกระชากกลับไปนั่งที่เดิมทุกครั้งที่ทะยานตัวลุกขึ้น 

  

 ดวงตาเพชรสีดำสั่นระริก ความต้องการ ความกระหาย ความปรารถนาทุกอย่างมันท่วมทะลักขึ้นมารุนแรงและเกินควบคุมยิ่งกว่าน้ำป่าหลาก 

  

           เดฟรู้สึกเหมือนกำลังโดนเผาไหม้ด้วยไฟปรารถนาในใจตัวเอง 

  

           เขาต้องการสูดดมผิวเนื้อนั้นใกล้ ๆ ต้องการสัมผัสความอุ่นร้อนจากร่างกายของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ด้วยริมฝีปากและลิ้นชื้นของตัวเอง 

  

           กลืนกิน บดขยี้ความงดงามนั้นให้สาสมกับกลิ่นหอมหวานจากร่างกายนุ่มนิ่ม 

  

           "จีนนน อ๊ากก ข้า... อา อา จีน!" เสียงทุ้มของอัลฟ่าดังลั่นเมื่อถูกกระตุ้นแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง ทว่าโซ่เหล็กที่ล่ามยึดทั้งตัวเอาไว้ก็ใช้ได้ผลอย่างดี จึงมีแค่เสียงหอบหายใจ เสียงคำรามปนกับเสียงโลหะกระทบกันเท่านั้น 

  

            เคร้ง! 

  

           แร่สเวนนั้นกล้าแกร่งต้านทานแรงของอัลฟ่าได้อย่างดี ทว่าโลหะธรรมดาแม้แข็งแรงแค่ไหนแต่ไม่อาจทนแรงมหาศาลกระชากซ้ำ ๆ ได้มากนัก เส้นโลหะของปลายเตียงซึ่งถูกใช้ร้อยยึดโซ่ข้อมือซ้ายเริ่มบิดงอตามแรงกระชากดึงทีละนิด ทีละนิด เดฟไม่เหลือสติพอจะรับรู้ผลจากแรงของตน 

  

           และแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์เองก็เช่นกัน 

  

           สองมือเรียวผอมจิกกำเสื้อขาวบางบนร่าง จีนไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองยากลำบากเท่าวินาทีนี้ จีนเคยชินกับการที่ผู้คนรอบตัวคลุ้มคลั่งเสียสติจากผลโอเมก้าต้องสาปของตัวเอง 

  

           ทว่าจีนไม่เคยเป็นเช่นนั้นเองเลย ไม่เคยจู่ ๆ ก็ฮีทเพียงเพราะอยู่ใกล้อัลฟ่าอื่นเช่นนี้นอกจากเดฟ ไม่เคยต้องทรมานกับการฮีทเท่าห้วงขณะนี้ 

  

           มันแย่และรุนแรงเสียยิ่งกว่าคืนในหอสมุดนั้นเสียอีก 

  

 ยามนี้เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นระรัวอย่างหนัก กลิ่นเปลือกไม้หอมเจือฝาดที่สะพัดเข้าสู่การรับรู้ทุกครั้งที่สูดหายใจเหมือนกับแผ่อำนาจร้ายมัวเมา 

  

 เมื่อแรกที่เริ่มได้กลิ่นเปลือกไม้หอมนั้นกระจายมาจีนฝืนตัวเองกลั้นลมหายใจไว้เผื่อว่ามันจะช่วยได้ 

  

           แต่ไม่เลย 

  

           กลิ่นเปลือกไม้หอมของอัลฟ่าเดฟ ราวกับอยู่ในทุกส่วนของการรับรู้ ฝังแน่นในความทรงจำ ต่อให้ไม่สูดลมหายใจเข้ามันก็ยังแผงฤทธิ์จนรู้สึกถึงความร้อนกระตุกเร้าอยู่ในร่างกายและหัวใจที่ยิ่งระรัวถี่ 

  

           "ไม่ ไม่ ข้าไม่ได้ต้องการอัลฟ่าคนนั้น" น้ำเสียงหวานกระซิบแผ่วพร่าถี่ซ้ำกับตัวเอง ริมฝีปากเม้มกลืนเข้าหากันจนแน่น 

  

           พยายามใช้ความคิดย้ำบอกตัวเอง 

  

           ใช่จีนไม่ได้ต้องการเลย เขาไม่ได้ต้องการริมฝีปากหยักบางที่ให้ความรู้สึกร้อนกระจายบนผิวทุกครั้งที่สัมผัสนั่น 

  

“ข้าไม่ได้ต้องการเดฟ อา ...ไม่” ไม่ได้ต้องการสองมือใหญ่แข็งแรงที่ความหยาบสากนั้นทำให้รู้สึกปั่นป่วนทุกครั้งที่กระชับกอดและบีบเฟ้นผิว 

  

“ไม่..ไม่ ..เดฟ อื้อ” เขาไม่ได้ต้องการการสอดแทรกที่ร้อนรุ่มลึกซึ้งเข้ามาในร่างและกระแทกกระทั้นเข้ามาจนได้ยินหนังสือร่วงกราวลงกระทบพื้น 

  

           มันร้อน มันเจ็บลึก จุกหน่วงภายใน ทว่าความรู้สึกได้รับการเติมเต็มนั้นยังชัดเจนในห้วงคิดและตนไม่เคยลืม 

  

           "ข้า .. อะ ข้า ไม่.." จีนไม่ได้ต้องการที่จะซุกจมูกสูดดมกลิ่นเปลือกไม้หอมฝาดเจือกลิ่นเหงื่อจากกล้ามเนื้อแน่นหนั่นแข็งแรงของเดฟ ไม่ได้ต้องการให้คมเขี้ยวนั้นขบกัดและดูดดึงไปทั่วผิวของตัวเอง 

  

           “ไม่..ต้องการ อึก ต้องการ...” โอเมก้าตัวขาวยกนิ้วตัวเองขึ้นขบกัด ทั้งร่างอ่อนยวบพิงไปกับผนังห้อง ลมหายใจถี่ผ่านริมฝีปากอิ่มสีเข้มจัดที่เผยอหอบ ดวงตากลมของจีนวาวเยิ้มกว่าที่เคยจ้องมองร่างหนาใหญ่ที่กำลังพยายามกระชากตัวตะเกียดตะกายตรงมาหาตน แต่ก็ไม่อาจหลุดโซ่ที่พันธนาการมาได้ 

  

           มือน้อยแตะลูบลำคอของตัวเอง รอยกัดตีตราพันธะสัญญายามนี้ร้อนผ่าวไม่แพ้ทั้งเนื้อตัวขาวบาง ปลายนิ้วผอมไล่ไปตามเรือนร่างของตัวเอง ในร่างกายที่อ่อนยวบมีเพียงไม่กี่จุดที่แข็งขืนฝืนแรงต้านทาน ทว่าน้อมรับต่อแรงอารมณ์ 

  

           จีนแตะจุดที่แรงรัดตึงไวสัมผัสบนยอดอกของตัวเองหวังว่าจะสะสางมันได้ แต่ไม่เลย ยิ่งแตะ จีนก็ยิ่งรู้สึกปรารถนามากขึ้นกว่าเดิม 

  

           "จีน จีน!! อ๊ากกก" ปรารถนาให้เป็นริมฝีปากที่กำลังเรียกชื่อตัวเองอยู่นั่นต่างหาก 

  

            เคร้ง! 

  

           ปลายโซ่ที่ล็อคไว้กับเหล็กปลายเตียงเริ่มงัดเส้นเหล็กนั้นให้บิดงออย่างผิดรูปร่าง ยิ่งเดฟกระชากตัวลุกขึ้นมันก็ยิ่งบิดงอ จากที่แตะชิดติดกันก็ง้างปมเหล็กให้กว้างออก มากขึ้น มากขึ้น 

  

           "....." เสียงกระชากเหล็กนั้นเงียบไปชั่วขณะเมื่ออัลฟ่าที่กำลังคลุ้มคลั่งรู้สึกได้ถึงความอุ่น ความอุ่นจากผิวกายนุ่มของมนุษย์ที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นกระดังงาแตะเข้าที่ผิวแก้มของตัวเอง 

  

           หากให้เล่าลือถึงสรวงสวรรค์เช่นวิหารแห่งเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ เดฟจะขับขานถึงวินาทีนี้ เมื่อร่างน้อยที่ปรารถนานั่งลงบนท่อนขาของตัวเอง 

 

 

 

“เดฟ ...ท่านเดฟ”

เมื่อครู่จีนครุ่นคิด คิดว่าตัวเขาควรจะทำอย่างไรต่อไป และทุกครั้งปลายทางของคำถามนั้นก็คือดวงตาสีดำประกายเพชรที่ดึงดูดของเดฟเสมอ ไม่ว่าจะเป็นยามที่จีนหลับตาหรือลืมตาเช่นเวลานี้ก็ตาม

จีนไม่เคยเห็นทะเล ทว่าในจินตนาการจากตัวอักษรเรียงร้อยในตำรานั้น มหาสมุทรกว้างใหญ่ในยามค่ำคืน ...มันคงเปล่งประกาย ลึกล้ำไม่ต่างจากดวงตาเรียวคมคู่นี้

แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์สูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาฉ่ำเยิ้มมีทั้งความพอใจและความต้องการ สองมือน้อยสั่นระริกลูบไล้แผ่นไหล่กว้างและแผ่นอกแน่นหนั่น สะโพกอวบตึงขยับหาที่นั่งให้ถนัดมากยิ่งขึ้น สองขาคร่อมทับบนขาข้างซ้ายของอัลฟ่าเดฟ แนบชิดกับความร้อนที่ดุนดันเข้าต้นขา

แต่จีนไม่ได้ขยับออกห่าง ยังคงแนบชิดและบดเบียดเช่นนั้น

กลิ่นเปลือกไม้ที่หอมปนฝาดเข้มจัดในการรับรู้ ทำให้กลิ่นกระดังของจีนยิ่งทวีชัดขึ้น

เสียงหอบหายใจดังอยู่เป็นจังหวะ มือน้อยพุ่งตรงไปที่ขอบกางเกงตัวหนาของเดฟ มุ่งหาอีกหนึ่งสิ่งที่ตราตรึงในความรู้สึก กระตุ้นให้ตนลุกเดินตรงมาหาแหล่งกำเนิดกลิ่นหอมเปลือกไม้อย่างเดฟ นอกจากอยากได้ยินเสียงนี้กระซิบเรื่องชื่อตนชิดใบหู

จีนยังต้องการ

ต้องการการเติมเต็มที่กลิ่นหอม ๆ กระตุ้นและเรียกร้อง

มือน้อยทั้งดึง กระชากและเขย่าซิปกางเกงของอัลฟ่าอย่างหงุดหงิดที่มันไม่หลุดง่ายดั่งใจ เมื่อมีความแข็งร้อนขยายใหญ่จนทำให้ซิบบิดเบี้ยวติดขัดไปหมด

แต่ความพยายามย่อมไม่ทรยศใคร นิ้วเรียวสอดผ่านหมู่เส้นขนที่นำทางด่ำดิ่งไปหาที่ซ่อนอยู่ภายใน รั้งดึงจนในที่สุดซิบแข็งนั้นแยกตัว บางสิ่งที่กระหายจะแสดงตัวภายในเด้งผึงออกมา

ร่างสูงใหญ่หยัดตัวลุกขึ้นให้มือน้อยดึงกางเกงแสนเกะกะนี้ออกจากหน้าขาได้สมใจ จนจีนหลุดยิ้มหวาน รอยยิ้มของจีนนั้นช่างยั่วเย้าและทำให้เดฟยิ่งตาพร่ามัวด้วยความปรารถนา

“.....”

มือน้อยเกี่ยวรั้งขอบกางเกงของตัวเองก่อนที่จะดึงมันลงจนหลุดพ้นจากสะโพกอวบ มันตกละกองอยู่ตรงข้อเท้า

เดฟสูดปากตัวเองเสียงดังเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นและชื้นแฉะจากสารคัดหลั่งของโอเมก้ายามฮีท ขณะที่จีนนั่งคร่อมลงไปบนท่อนขาขวาแข็งแรงของตน ร่างน้อยถูไถสะโพกอวบกลมเปลือยเปล่าไปกับท่อนขาแกร่ง จนปลายความร้อนของความปรารถนาถูไถทักทายกัน

“อื้ออ อือ” ยิ่งขยับถูสะโพกอวบ ปากอิ่มก็ยิ่งแว่วเสียงหวานให้ขนในร่างลุกตั้ง ทว่าไม่ใช่มีแค่ขนในร่างเดฟที่ลุกชันหยัดตรงเช่นเสาค้ำยันอาคารโอ่อ่าในขณะนี้

และเดฟต้องการมากกว่านี้ ต้องการแทรกลึกเข้าไปในร่างของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ ต้องการได้ยินเสียงหวานครวญเรียกเพียงชื่อของตนมากยิ่งกว่านี้

"จีน ...ได้โปรด" เสียงทุ้มกระหายคลั่งเจียนจะบ้าตายกระซิบบอก โอเมก้าน้อยพยักหน้ารับง่ายดายเพราะฝืนต้านแรงปรารถนาไม่ไหวอีกแล้วเช่นกัน

ร่างน้อยก้าวขึ้นนั่งคุกเข่าบนต้นขาแกร่ง แขนผอมเกี่ยวลำคอของอัลฟ่าเอาไว้ ยามที่มือผอมอีกข้างกำยึดส่วนปลายความปรารถนาร้อนใหญ่ที่เดือดเต้นตุบจนฝ่ามือน้อยสั่นระริกยังรู้สึกได้เมื่อจับ

"อื้อ...." และยิ่งรู้สึกเมื่อผ่านผนังบอบบางเมื่อกดสะโพกลงไปจนแท่งเนื้อร้อนในสอดแทรกลึกเข้ามาในร่าง มันไม่ยากเย็นเมื่อของเหลวอุ่นจากร่างกายโอเมก้านั้นลื่นแฉะรอต้อนรับ ทว่าขนาดที่ยากจะคุ้นชินกับร่างกายที่ไร้การเตรียมพร้อมก็เรียกหยาดน้ำตาให้เอ่อซึมสะท้อนจากดวงตากลมสวย

เพราะรู้สึกเจ็บ จุกร้อนผ่าว แต่ก็สมปรารถนา

"....." เมื่อร่างน้อยที่มีสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนเริ่มโยกขย่ม เสียงก้นนุ่มปะทะหน้าขาแกร่งปนเสียงดังเจ๊าะแจ๊ะฟังดูลามก ทว่ากลับลื่นเสนาะหูในห้วงแห่งอารมณ์ที่สอดรับกัน

ดวงตากลมวาวของใบหน้าหวานล้ำประสานกับดวงตาคมกริบสีดำสนิทของเดฟทุกครั้งที่จีนกดขย่มย้ำสะโพกลงมา จนอัลฟ่าตัวโตทนไม่ไหว ยันสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นถี่สอดปลายร้อนลึกเข้าไปในร่างหอมหวานของโอเมก้าน้อยจังหวะแล้วจังหวะเล่า

“เดฟ ..อะ อา เดฟ ..” ริมฝีปากอิ่มกลมแดงสดกว่าที่เคยเผยอหายใจส่งกลิ่นกระดังงาหอม ๆ อยู่ตรงหน้าทำให้อัลฟ่าที่กระหายจู่โจมบดจูบอย่างรวดเร็วด้วยริมฝีปากของตัวเองทันที มันรุนแรงมากพอที่จะทำให้ได้กลิ่นคาวเลือดทว่าเมื่อร่างน้อยเองก็ตอบรับ ไม่ได้ผละถอย

จูบจึงยิ่งเนิ่นนานมากขึ้น

แลกเปลี่ยนกลิ่นเปลือกไม้และกลิ่นกระดังงา เข้าสู่การสูดกลืนของทั้งสองร่างที่ปรารถนา

"อาา"

"อะ"

เสียงหวานรัญจวนใจไร้จังหวะพอ ๆ กับสะโพกอวบที่หยัดตัวขึ้นและขย่มซ้ำลงมายิ่งเร้าให้ใจของทั้งคู่เต้นโครมคราม

เคร้งงง 

ข้อมือซ้ายแข็งแรงกระชากดึงอีกครั้งจนเส้นเหล็กที่บิดงอคลายตัวในที่สุด โซ่จากแร่เงินสเวนที่บิ่นเพียงเล็กน้อยลอดออกจากช่องว่างของเหล็กที่โดนบิดจนผิดรูปเดิมออกมาตามแรงกระชากของเดฟในที่สุด

อัลฟ่าตัวโตสามารถใช้แขนซ้ายของตัวเองได้อย่างอิสระแม้ว่าจะมีสายโลหะของโซ่ห้อยอยู่ก็ตาม

ทันทีที่แขนซ้ายหลุดจากพันธนาการ เดฟก็โอบกระชับเอวคอดให้ยิ่งแนบชิดเข้าหาตัว ลูบเฟ้นขย้ำสะโพกอวบเด้งที่ยังคงโยกขย่มเข้าหาตนไว้

"อะ อะ อ๊ะ" เสียงหวานดั่งกระเส่ากว่าที่เคย เมื่อสะโพกอวบถูกจับยึดไว้จนแน่นยามเอวแกร่งกระแทกเข้าใส่ถี่ยิบรุนแรงมากขึ้น

ทุกครั้งที่อัลฟ่าเดฟขยับถอนและกดย้ำ ราวกับว่าแท่งเนื้อร้อนนั้นจะยิ่งลึกขึ้นจนจีนรู้สึกร้อนหวิวและปลายนิ้วสั่นระริกด้วยความเสียดเสียว

แผ่นอกบางแอ่นไปด้านหลังช่วงคอขาวเชิดขึ้นจนเห็นเส้นผ้าคาดคอชัดเมื่อร่างกายที่ถูกกระตุ้นได้รับการเติมเต็มจนถึงจุดที่ปรารถนา น้ำตาวาวใสหยดจากดวงตาสวยปนหยาดเหงื่อ โอเมก้าตัวหอมสั่นกระตุกทิ้งหยาดขาวขุ่นให้เลอะเทอะ ร่างน้อยฟุบลงพิงกับแผ่นอกหนาหอบหายใจถี่

ปากอิ่มครางเสียงแว่วอื้ออึง จนยิ่งอยากกระทำให้ช้ำขึ้นรอย

เดฟยังคงกระแทกกระทั้นเข้าใส่จนร่างจีนสั่นคลอน เสียงโซ่กระทบเหล็ก เสียงโลหะขูดสีกันดังอยู่หลายห้วงหายใจ นิ้วเรียวผอมทั้งสิบของจีนจิกกำไปกับแผ่นหลังกว้างแข็งแรงจนแน่นระบายทุกอารมณ์ที่ท่วมทะลัก สะโพกอวบยังรับสัมผัสที่เสียบเสยเข้าหาจนจุกร้อนในทุกการสอดใส่

"...." เสียงสูดริมฝีปากดังประสานเสียงกลืนน้ำลายอยู่ชิดใบหูของโอเมก้าคู่ความร้อนจากของเหลวทะลักเข้าใส่ในร่างยามที่กล้ามเนื้อแข็งแรงของอัลฟ่าเกร็งแน่นเมื่อแตะขอบสูงสุดของความปรารถนา

สะโพกหนาใหญ่กระดกตัวย้ำซ้ำของเหลวที่สำลักเข้าสู่ร่างน้อยอีกหลายต่อหลายที ถูกผนังอุ่นไวต่อความรู้สึกรีดเค้นจนของเหลวขาวขุ่นซึมเลอะเทอะเนื้อสะโพกอวบเด้งของโอเมก้าน้อย ไหลเปรอะเปื้อนบนหน้าตักแกร่ง

มือหนาลูบไล่ไปตามแผ่นหลังผอมจนถึงลำคอขาว นิ้วชี้สอดไปใต้ผ้าออกแรงเพียงนิดก็กระตุกปลดผ้าเส้นนั้นจนขาดติดมือ นิ้วแข็งแรงเชยปลายคางของใบหน้าขาวนวลขึ้นสบตา

แค่แววตาของจีนก็ทำให้เดฟรู้สึกถึงคลื่นความร้อนในตัวโหมขึ้นมาอีกครั้ง เจ้าชายอัลฟ่าใช้นิ้วโป้งบดขยี้ริมฝีปากอิ่มสีสดอย่างมันเขี้ยวอยากกัดกลืน ข้อมือซ้ายนั้นยังคงมีกุญแจมือและสายโซ่ยาวห้อยอยู่

แร่เงินสเวนไม่เปลี่ยนอุณหภูมิตามร้อนเย็น ทว่าด้วยตัวมันเองย่อมให้สัมผัสที่เย็นมากกว่าผิวกายของสองร่างที่กอดรัดกันลึกซึ้งเช่นนี้แน่นอน

สายโซ่ที่โลหะให้ความรู้สึกเย็นจากข้อมือเดฟแนบชิดไปกับผิวอ่อนบางของโอเมก้ายามที่มือข้างนั้นประคองใบหน้าหวาน มันแนบทับบนยอดอกที่แข็งขืนของจีนพอดิบพอดีจนทำให้ยิ่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว

และยิ่งรู้สึก

เมื่อความเย็นของโซ่นั้นขยับถูยอดอกอย่างเชื่องช้าตามจังหวะที่ริมฝีปากหยักของเดฟกดจูบและดูดดึงจากปลายคางของจีน ลงมาตามผิวคอผ่านไหปลาร้า ขบเม้มทิ้งรอยย้ำรักสีแดงช้ำไว้สะเปะสะปะแต่แน่นขนัดราวผีเสื้อหลงฝูงโบยบินหาทางออกจากห้วงเหวแห่งปรารถนา

ความเย็นของโซ่เปลี่ยนเป็นความร้อนชื้นแฉะของปลายลิ้น ที่ทั้งดูดดึงและขบกัดบนยอดอกสีสวยตะกรุมตะกรามจนรู้สึกเสียววูบวาบไปทั้งตัว

โซ่เย็นถูกละลงต่ำตามข้อมือซ้ายของเดฟเรื่อยไป จนห่วงและโซ่เงินเย็นนั้นเจอกับส่วนที่ร้อนที่สุด เดฟตั้งใจบิดข้อมือให้โซ่แตะแนบกับส่วนปลายความต้องการแสนน่ารักของจีนที่คั่นระหว่างหน้าท้องเรียบลื่นของอีกฝ่ายกับหน้าท้องของตัวเองไว้

ร่างน้อยของโอเมก้าสะดุ้งแอ่นแผ่นอกเข้าหาลิ้นของเดฟทุกครั้งที่โลหะเย็นสัมผัสผิว

มือใหญ่แสนซุกซนพาโซ่เย็นนั้นลงต่ำแตะสะโพกอวบ ปลายนิ้วแข็งแรงป้วนเปี้ยนใกล้ผนังอุ่นบางขึงตึงเพราะรองรับท่อนเนื้อร้อนซึ่งขยับขยายตัวจนสุดความต้องการของอัลฟ่า

"อ๊า มะ ไม่เอาแบบนั้น เดฟ .. ท่านเดฟ" ยิ่งตอนที่นิ้วใหญ่จับโซ่เย็นเบียดชิดถูไถขอบของผนังอุ่นบางราวกับจะกดฝังเข้าไปข้างในเช่นที่ท่อนเนื้อร้อนก็ครอบครองพื้นที่จนคับแน่นอยู่ก่อนหน้าแล้วแบบนี้อีก

"ไม่ชอบหรือ หือ จีน" เสียงทุ้มหอบกระเส่าเอ่ยถามชิดใบหูก่อนปลายลิ้นจะแตะเลียติ่งหูนุ่มนิ่มไม่แพ้ส่วนอื่นบนตัวจีน

"ฮื่อ ไม่ ไม่ชอบ"

"แล้วเจ้าชอบอะไร สิ่งที่อุ่นกว่าโซ่ ร้อนกว่าโลหะ สิ่งที่อยู่ในร่างเจ้าตอนนี้ใช่หรือไม่" เป็นคำถามที่หลอกล่อและไล่ต้อน ดวงตาคมสีนิลยิ่งเป็นประกายกว่าเหลี่ยมเพชรที่แพรวพราวเป็นทุนเดิมของดวงตาอัลฟ่าแห่งราชวงศ์นอร์ธ

"อือ อื้อ อื้ม" และเมื่อใบหน้าหวานล้ำพยักหน้ารับด้วยอารมณ์ลึกล้ำที่เต้นเร่าร้องบอกอยู่ภายใน ความกระหายในตัวเดฟก็ทะยานขึ้นสูงอีกหน

แม้จะมีเพียงแค่แขนซ้ายที่หลุดจากพันธนาการ ทั้งสองขาและและแขนขวายังคงถูกตรวนยึดไว้ ทว่าเดฟสามารถสอดแทรกปรารถนาลึกล้ำเข้าใส่ร่างน้อยนุ่มนิ่มของโอเมก้าบนหน้าตักได้อย่างดี

เมื่ออีกฝ่ายคล้องสองขากับเอวแกร่งและสะโพกอวบนั้นบดเบียดให้กดย้ำอยู่ไม่ห่าง

 

จนเสียงโลหะกระทบกันดังแว่วในการรับรู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

  

           หยาดเหงื่อเจือกลิ่นเปลือกไม้หอมและกระดังงา หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันจนร้อนระอุและยิ่งหอมฟุ้งมอมเมาจนไม่อาจต้านทาน 

  

 

 

  

            

ดวงตาโตรับเครื่องหน้าหมดจดที่มีความดุดันมั่นคงเป็นจุดเด่นมากยิ่งกว่าความสวย กวาดมองบรรดาผู้คนที่บ้างนั่ง บ้างนอนเอนตัวอยู่ในรถม้าทั้งสามคันซึ่งตนสั่งให้รีบขับออกมา 

  

            เฮเลน โรมานอฟเดินตามเจ้าชายเดฟที่ลากโอเมก้าตัวหอมไปถึงห้องนอนใหญ่ ใช้เวลาเพียงไม่นานกลิ่นหอมนั้นก็ข้นจัดลอยออกมา ตนได้ยินคำล่ำลือ รวมทั้งเรื่องเล่าจากลูเซียนผู้เป็นน้องชายถึงโอเมก้าต้องสาปผู้นั้นมานาน 

  

            จดจำได้ดีว่าแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์จะส่งผลร้ายแรงเพียงใด และไม่อยากรอพิสูจน์ 

  

            เทพีแห่งความอุดสมบูรณ์คงยังไม่ได้เกลียดชังพวกตนนัก สมุนไพรระงับอาการหลายกระสอบเต็มสามคันรถม้ายังทำหน้าที่ของพวกมันได้อย่างดี เหล่าทหาร แม่บ้าน และผู้คนในตัวอาคารโดยมากที่เป็นเบต้าและมีโอเมก้าประปราย จึงยังไม่แสดงอาการนัก ทว่าจมูกของอัลฟ่าอย่างเฮเลนไวต่อเรื่องนี้มากกว่า 

  

            ตนรีบสั่งให้ทหารทุกนาย คนงานทุกคนทิ้งหน้าที่ของตัวเอง รีบเข้าไปอยู่ในรถม้าท่ามกลางสมุนไพรที่ช่วยระงับสัญชาติญาณดิบ แม้จะงุนงงแต่ด้วยอำนาจที่เฮเลนมีทุกคนจึงทำตามอย่างทันท่วงที 

  

            ต่อให้อยู่ท่ามกลางกลิ่นสมุนไพร แต่เฮเลนก็ยังรู้สึกได้ว่ากลิ่นหอมจากโอเมก้าต้องสาปรุนแรงขึ้น อีกไม่นานคงนำมาซึ่งจาลจลจากสัญชาติญาณดิบที่ถูกเร้ารุนแรงอย่างไม่สมควร รถม้าซึ่งบรรจุผู้คนในบ้านพักแห่งนั้นทั้งหมดจึงเคลื่อนตัวออกมาหลบพักที่อาคารใหญ่ซึ่งไม่ไกลนักแห่งนี้แทน 

  

            แต่ก็ไกลพอที่จะไม่วูบไหวไปตามแรงกระตุ้น 

  

            อัลฟ่าสาวจ้องมองกระสอบสมุนไพรตรงหน้า ถอนหายใจเฮือกยาว ตอนนี้ให้ทุกคนอยู่ท่ามกลางสมุนไพรพวกนี้คงดีที่สุด 

 

 

 

 

 

 

แกร๊งงง เคร้งงง (เสียงโซ่กระทบเหล็กเล็ก ๆ 555) 

เป็นฉากที่เหนื่อยมาก และขายวิญญาณเขียนมากๆค่ะ อยากให้ทุกคนไปอ่านกันนะคะ หาไม่ยากจริงๆ มันก็อยู่ที่เดิมๆที่เคยอยู่นั่นแหละเจ้าค่ะ เนี่ยถ้าไม่กลัวโดนแบนจะแปะลิ้งเลยเนี่ย 

 

ป.ล. อ้าว ทำไมคัทรอบนี้ยังไม่น็อทล่ะ คือพี่ซากเขาจะต่ออีกสองสามยกค่ะ เดี๋ยวให้พี่เขาต่อจนพอใจก่อน เดี๋ยวค่อยน็อทนะคะ 55555555555555555555 

ขอฟีดแบคเป็นน้ำมันเรือให้ต้นหนคนยากจนใช้เติมในและเติมเรือให้พี่ซากกับน้องสวยด้วยน้าาา =] 

 

 

#ดมอบีนยอง 

@butterfly8ffect 

ความคิดเห็น