email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงานของเรานะคะ ดีใจที่ได้รู้จักกันผ่านทุกตัวอักษร ฝากเอ็นดูนิยายของเราด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขอย่างยิ่งค่ะ

ชื่อตอน : Diamond eyes {4}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Diamond eyes {4}
แบบอักษร

 

Diamond eyes {4} 

 

ชั้นหนังสือเรียงรายที่คุ้นเคยในมุมที่ไม่คุ้นตาคือสิ่งแรกที่จีนได้เห็น 

ใช้เวลาปรับสายตาและเรียกฟื้นความทรงจำอยู่ชั่วครู่แองเจลโล ปาร์กเกอร์ก็จดจำทุกสิ่งที่เกิด เรื่องราวที่เป็นสาเหตุให้ตนนอนอยู่ตรงนี้ขึ้นมาได้ในทันที 

กลิ่นยาสมุนไพรและสีผึ้งปรุงสูตรลับของโรงเรียนโอเมก้าลินน์นั้นแตะจมูกให้รู้สึกเคยคุ้น ทว่ากลิ่นที่อบอวลแทรกซึมเข้ามาในการรับรู้อยู่เช่นเดิมก็คือกลิ่นกระดังงาของตนเองกับกลิ่นเปลือกไม้หอมที่ทำเอาจีนน้ำตาคลอ 

ความรู้สึกไม่ยินดีแต่ก็เจืออุ่นใจจากกลิ่นนั้นทำให้ตนรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว 

มือน้อยยันตัวลุกขึ้นจากกองผ้าม่านที่ตนนอนอยู่โดยมีเสื้อสีเข้มแขนยาวตัวโคร่งใหญ่สวมทับไว้ ความเจ็บแปลบและปวดยอกแล่นเข้าเล่นงานร่างน้อยแทบทันที แม้มันจะเจ็บน้อยกว่าที่คาด 

คงเพราะผลจากสมุนไพรที่ตนได้กลิ่น 

จีนมองรอบกาย นี่ยังไม่เช้ายังเป็นเวลากลางคืน แต่จากอากาศเย็นยามเช้าคงใกล้เข้ามามากขึ้นทุกที ใบหน้าที่ยังคงงามล้ำแม้มีร่องรอยจากการสัมผัสอย่างสิเน่หาเหลียวมองซ้ายขวารอบตัว เมื่อแน่ใจว่าไม่เห็นอัลฟ่าใจร้ายที่ทำลายข่มเหงตนแม้แต่เงา 

เมื่อแน่ใจว่าคนผู้นั้นคงหนีความผิดของตนไปไหนต่อไหนแล้วก็ยอมปล่อยความอ่อนแอให้ไหลบ่าออกมา 

"ฮึก" ทำนบน้ำตาของจีนพังอย่างหมดรูป น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินจนใบหน้าจิ้มลิ้มแดงปลั่ง 

เมื่อแรกตื่นและคิดทบทวนเหตุการณ์แล้ว จีนตั้งใจว่าจะไม่ยอมร้องไห้ให้อัลฟ่าแสนร้ายกาจผู้นั้นเห็น จะไม่ยอมให้ยิ่งถูกคิดว่าอ่อนแอง่ายต่อการรังแกอย่างที่คนผู้นั้นเพิ่งทำไป 

จะเก็บความเสียใจไว้กับตัวเอง ร้องไห้ให้กับความโง่เขลาของตนเพียงลำพัง 

"ทำไมเป็นแบบนี้ ฮึก ทำไม" และในเมื่อตอนนี้เขาได้อยู่คนเดียวอย่างที่ตั้งใจ จีนก็กอดเข่าตัวเองร้องไห้จนตัวสั่นโยน จีนไม่รู้เหมือนกันว่าหากตื่นมาเผชิญหน้ากับอัลฟ่าผู้นั้นแล้วตนจะเก็บน้ำตา เก็บความเสียใจจากการสูญเสียความบริสุทธิ์ในทุกส่วนของร่างกายนี้ได้มากแค่ไหน 

แต่ยามนี้เขาจะร้อง ร้องไห้สาสมกับเรื่องราวแย่ ๆ ที่เกิดขึ้น ร้องจนกว่าเขาจะพอใจกับความเจ็บช้ำที่ได้เจอ ก่อนจะขบคิดว่าควรจะทำเช่นไรต่อไป การที่เขาแปดเปื้อนยิ่งกว่าที่เคย เขาจะยังอยู่ในโรงเรียนโอเมก้าลินน์ได้อีกหรือไม่แม้ในฐานะของบรรณนารักษ์ก็ตาม 

"ฮึก ฮึก" 

แกรก แกรก 

เสียงแปลกหูที่ดังแทรกเข้ามาในเสียงสะอื้นทำให้ใบหน้าน่ารักที่เปียกชื้นเงยขึ้น หลังมือน้อยทั้งสองข้างเช็ดดวงตาตัวเอง และทันทีที่เห็นเป็นร่างกายสูงใหญ่กำลังชันเข่าอยู่ตรงหน้าจีนก็เม้มปากตัวเองจนแน่นแม้เจ็บแสนเจ็บ 

ทำไมยังอยู่อีก ทำไมไม่ไปให้ไกลแสนไกล 

การพยายามหยุดร้องไห้ทำให้ปวดแสบไปทั้งทรวงอกและโพรงจมูก แต่จีนก็พยายามเก็บกลืนเสียงสะอื้นไว้ในลำคอ ดวงตากลมโตแดงช้ำจ้องมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างโกรธเคือง ก่อนจะเบือนสายตาหนีดวงตาคมเรียวที่มีสองจุดแต้มชัดบนเปลือกตา 

เดฟมองท่าทีมึนตึงที่ได้รับ มองร่างน้อยตรงหน้าตน ชายเสื้อสีเข้มตกละจากหัวไหล่บางที่มีรอยฟันเคลือบด้วยสีผึ้งที่ตนแต้มทาให้เด่นชัดจนน่ากลัวจะทำให้หนาว เดฟเอื้อมมือไปดึงขึ้นให้ 

กึก 

แต่ร่างน้อยตรงหน้ากลับถอยร่นออกห่างแทบทันที การขยับตัวรวดเร็วแบบนั้นทำให้จีนเจ็บจนน้ำตาร่วงลงมาอีกหยด แม้จะห่างออกมาได้ไม่ถึงฝ่ามือเท่านั้น 

เดฟถอนหายใจเฮือกยาว ดึงเสื้อคลุมไหล่ให้ตามที่ตั้งใจ เลือกนั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าร่างน้อยในห่อผ้า เผยท่อนบนเปลือยเปล่าของแผ่นไหล่กว้างและอกหนาใหญ่ที่ประดับด้วยรอยเล็บของโอเมก้า ทันทีที่จีนเห็นมันก็ยิ่งจิกกำผ้าม่านที่ห่มร่างตนแน่นขึ้น นึกปรามาสกล่าวโทษตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้น 

"เจ้าหิวน้ำไหม จีน" การได้ยินชื่อตัวเองจากปากชายตรงหน้ายิ่งทำให้จีนหน้างอ หดขาเข้ามาจนแนบชิดอกมากขึ้น ออกห่างจากหน้าขาของอัลฟ่าตัวโตได้แค่อีกไม่กี่เซนติเมตร แต่ส่งความรังเกียจไม่อยากเข้าใกล้ได้อย่างชัดเจน 

เดฟมองเห็นแววดื้อรั้นเข้าตาตัวเอง ยิ่งโอเมก้าน้อยอย่างจีนไม่ตอบกลับสักคำก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจน แต่ก็พยายามทำความเข้าใจว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นคงปุบปับเกินกว่าที่จีนจะทำใจได้ในทันที 

"นี่น้ำของเจ้า" เดฟยื่นกระบอกน้ำที่ตนเพิ่งเดินไปเติมเพิ่มให้ใหม่ส่งให้กับโอเมก้า แต่อีกฝ่ายยิ่งหันหน้าหนีไปมากขึ้น ไม่มีท่าทีที่จะเอื้อมมือมารับ 

"งั้นข้าจะดื่ม" เดฟยักไหล่แล้วยกกระบอกน้ำขึ้นดื่มไปเกือบครึ่ง เขาเห็นตาโตคู่นั้นเหลือบมามองอยู่เล็กน้อย ถึงจะดื่มน้ำไปพร้อมตอนที่ทานยาด้วยสติไม่ครบถ้วนก่อนหน้านี้แต่ก็คงจะคอแห้งไม่น้อย 

"...เอาไหม" เดฟสบตาวาวใส ยกกระบอกน้ำขึ้นถาม แต่ทันทีที่ทำแบบนั้นจีนก็ยิ่งขยับถอยไปอีกนิด 

ดื้อเสียจริง 

ไหล่กว้างยักขึ้นกลางอากาศ กระบอกน้ำถูกวางลงข้างตัว ถุงสมุนไพรที่ถูกเสกมาให้จากครูใหญ่แม่มดถูกยกมา กลิ่นคุ้นจมูกทำให้จีนหันมาดู ยิ่งเห็นกระดาษแผ่นหนาในมือใหญ่ของอัลฟ่าซึ่งด้านหลังตีตราประจำโรงเรียนไว้ก็ทำให้ละสายตาแทบไม่ได้ 

เดฟแอบลอบยิ้มในขณะที่จีนไม่เห็นเมื่อดูเหมือนตนจะล่อลวงเด็กตรงหน้าได้บ้างแล้ว 

"ของพวกนี้ครูใหญ่ของเจ้าส่งมันมาให้เจ้า" เดฟยื่นใหญ่ มือน้อยเรียวขาวยื่นออกมาจากในผ้า แขนเสื้อที่ยาวกรอมมือถูกดึงขึ้นจนย่นยับ แต่ก่อนจะรับมาจีนกลับหดมือคืน 

"วาง วางมันลงก่อน" เสียงหวานที่แหบแห้งเอ่ยบอก เดฟเลิกคิ้วมองแต่ก็วางลงตรงกลางระหว่างเราตามคำขอ พอวางลงแล้วจีนถึงรีบหยิบฉวยมันไป 

อ่อ ไม่ต้องการจะรับของจากมือเขางั้นหรือ เดฟคิด ชวนให้ทั้งมันเขี้ยวทั้งนึกขำขึ้นมาในใจกับการพยายามแสดงความต่อต้านของเด็กตรงหน้า 

จีนพลิกจดหมายจากครูใหญ่ที่ตนเคารพรักอ่าน แต่ละคำที่ได้รับรู้ทำให้ร้อนตื้อในอกจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ไม่ว่าเมื่อไหร่ครูใหญ่ก็ยังมีเมตตา โรงเรียนโอเมก้าลินน์ก็ไม่เคยใจร้ายกับตนเลย 

ไม่เหมือนอัลฟ่านี่ 

ดวงตาโตวาวน้ำตาจ้องเขม็งขึ้นมองอัลฟ่าตรงหน้าอีกครั้ง ทันทีที่เห็นแววตาขุ่นเคืองเดฟก็ซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ใบหน้านิ่งขรึมได้แนบเนียนอย่างที่เจ้าชายอัลฟ่าถูกฝึกฝนมา 

"ข้าป้อนยาทุกชนิดให้ตามที่ครูใหญ่ของเจ้าต้องการแล้ว โดยเฉพาะยาผงขาว และทายาสมานแผลให้เจ้าแล้ว ...ทุกส่วน" ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วร่างน้อยอย่างเน้นย้ำว่าทุกส่วนจริง ๆ แบบนั้นจีนยิ่งมุ่ยปากจนกลมตึงราวกับลูกเป็ด 

การได้รู้ว่าตนได้กินยาผงขาวแล้วทำให้สามารถโล่งใจและลดปัญหาที่ชวนกังวลไปได้หนึ่งเรื่องใหญ่ 

แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความคิดของจีนต่อเรื่องที่เผชิญเปลี่ยนไปมากนัก 

"ปล่อยข้าไปจากที่นี่" จีนเอ่ยสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาทันที เดฟแทบหลุดขำออกมา เด็กน้อยนี่ไม่รู้หรือว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้ถูกล่ามตรวนหรือกังขังไว้ที่นี่เสียหน่อย 

เพราะสิ่งที่ร้อยล่ามเราไว้ด้วยกัน คือการตีตราพันธะสัญญาและความเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตา 

มิอาจมองเห็นได้ ทว่ามันทรงพลังเสียยิ่งกว่าการผูกยึดใด 

"เจ้าสามารถลุกเดินออกไปจากที่นี่ได้เองทุกเมื่อ ถ้าเดินไหว" เดฟพูดน้ำเสียงสบายใจที่ยิ่งทำให้คนฟังขุ่นใจกว่าเก่า แค่ขยับตัวถอยหลังหนีทีละไม่ถึงคืบ จีนก็เจ็บจนน้ำตาแทบร่วงแล้ว จะลุกเดินออกไปเองได้ง่าย ๆ อย่างไรกัน 

"งั้นเจ้าก็ไปจากที่นี่ ข้าไม่อยากเห็นเจ้า ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยาก! " โอเมก้าเน้นเสียงบอก เดฟกระตุกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ โน้มตัวเข้าหา จนใบหน้าเกือบแนบชิดเสียจนจีนรีบหดคอหนีแทบไม่ทัน 

"ข้าไม่ไป" นัยน์ตาสีเหลือบน้ำเงินนั้นยียวนอย่างเห็นได้ชัด 

"เจ้า เจ้า .." ปากอิ่มตึงขยับจะพ่นคำร้าย ๆ อยู่หลายหนแต่สมองมันตื้อไปหมดจนคิดไม่ออก ได้แต่สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง จนแก้มขาวนวลโดนเข้ากับปลายจมูกโด่งแหลมของเดฟเข้าเต็มเปา จีนเบิกตาโตส่วนเดฟก็ยิ่งขำเจ้าเด็กนี่ 

มากกว่าหอมแก้มเขาก็ทำจีนมาแล้ว แต่แค่นี้จีนกลับตาโต หูแดงแปร๊ดขึ้นมาเสียอย่างนั้น 

เด็กน้อยเอ๋ยเด็กน้อย 

"เรียกชื่อข้า ร้องขอข้าสิแล้วข้าจะพาเจ้ากลับไปโรงเรียนโอเมก้าลินน์" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบบอกชิดใบหู จนลมหายใจร้อนเจือกลิ่นเปลือกไม้ยิ่งทำให้ใบหูของจีนแดงจัดยิ่งกว่าเดิม 

ที่คิดว่าจะไม่แตะต้องอัลฟ่าผู้นี้อีกก็จำต้องใช้มือยันแผ่นอกแกร่งไว้ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะโถมเข้ามาทับใกล้เกินไป กลัวตอนที่หันหน้ากลับไปมองจะโดนหอมอีก จีนไม่ยอมหรอก 

"เจ้าหน้าไม่อาย กระทำย่ำยีข่มเหงข้า ไม่มีขอโทษแม้สักคำ แล้วยังจะมาให้ข้าขอร้องเจ้าอีกหรือ" จีนโวยกลับจนเสียงแหบ ๆ หวานใสขึ้น เดฟขยับถอยออกมาเล็กน้อยแม้แรงของคนตรงหน้าแทบไม่สะเทือนเลยก็ตาม แต่ถ้าให้ออกแรงมากกว่านี้ คนเจ็บก็จะเป็นโอเมก้าตัวน้อยที่ร่างกายกำลังบอบช้ำอยู่เสียเอง 

"ก็ข้าอยากได้ยินเจ้าเรียกชื่อข้า ร้องขอข้าซ้ำ ๆ " รอยยิ้มกับแววตาร้ายกาจกำลังพูดจาทะลึ่งได้ยิ่งกว่าน้ำเสียงที่เอ่ยบอก จีนเม้มปากเข้าอีกหน ทั้งโกรธทั้งอายมากกว่าเดิม 

"เจ้าหน้าด้าน นิสัยไม่ดี ข้าเกลียด เกลียด เกลียดเจ้า! " จีนร้องบอกเสียงดัง เดฟขุ่นใจขึ้นมาเพียงบางเบา ก็แปลกดีเพราะอย่าว่าแต่ด่าทอ สาดคำว่าเกลียดใส่หน้าเลยไม่เคยมีโอเมก้าธรรมดาไร้ยศฐาพูดจากไร้ความนอบน้อม เรียกเจ้าอย่างนี้ เจ้าอย่างนั้นเช่นนี้กับตนมาก่อน 

"งั้นหรือ" เดฟตอบกลับแค่นั้น เท้าคางมองเฉยเมยกับคำต่อว่า ยิ่งเร่งโทสะในใจคนฟังมากกว่าเดิม 

"ข้าเกลียดเจ้าจริง ๆ นะ เกลียดที่สุดเลย เกลียดแบบที่ชาติภพนี้ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน แม้แต่พี่ซากที่มากัดคอข้า ข้ายังไม่เกลียดเท่าที่เกลียดเจ้าเลย" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์พูดเร็วปรื๋อจนต้องสูดลมหายใจหอบใหญ่เข้าปอดเมื่อเอ่ยจบความ 

เดฟมุ่นคิ้วมองคนตรงหน้า 

หมายความว่าอย่างไร ทำไมถึงได้แยกเป็นสองคน ในเมื่อคนที่กัดคอตีตราพันธะสัญญาและกกกอดร่างกายนุ่มหอมนี้เป็นของตนเอง ก็มีแค่เขา แค่เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ แต่เพียงผู้เดียว 

"พี่ซากอย่างนั้นหรือ? " 

"ใช่ เขาคือคนที่กัดคอตีตราพันธะสัญญาข้า เพราะบาปกรรมที่เขาทำกับข้าก็เลยตกตายไปสู่ภพภูมิใหม่แล้ว แต่เขาก็ยังเป็นวิญญาณตามติดข้าอยู่เจ้าระวังตัวให้ดีเถอะ พี่ซากจะไปหลอกเจ้า" จีนสะบัดหน้าเชิดใส่ราวกับข่มขู่อีกฝ่ายได้สำเร็จ เดฟหลุดขำในลำคอ 

เด็กน้อย เด็กน้อยจริง ๆ  

แต่ก็เอาเถอะแบบนี้ก็มีข้อดีมากกว่าข้อเสียในเวลานี้ การที่ทุกคนคิดว่าเขาตกตายไปแล้วคือสิ่งที่ตนตั้งใจอยู่แล้ว แม้แต่กับจีนก็ตาม 

"เอาเถอะ ๆ เจ้าว่าอย่างนั้นก็ตามใจเจ้า" ยิ่งฟังอัลฟ่าพูดน้ำเสียงสบายใจ ไม่เกรงกลัว ไม่สำนึกจีนก็ยิ่งนึกโมโหขึ้นมาอีก 

"เจ้าไม่ได้ฟังที่ข้าพูดเลยหรือ ข้าเกลียดเจ้ามากนะ มากจน จน ข้าจะไม่มีวันมาพบเจอเจ้าอีกแม้แต่เสี้ยวเงา ไม่มีวันเฉียดใกล้แม้แต่ปลายเส้นผม ไม่ มี วัน" จีนเน้นย้ำสามคำสุดท้ายชัดเจน ความรู้สึกสบาย ๆ ในใจของอัลฟ่าเริ่มขุ่นมัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน 

หากเป็นเรื่องนี้ตนไม่ยอมแน่ จะไม่ได้เจองั้นหรือ ไม่มีวัน เขาไม่ยอมให้โอเมก้าของเขาห่างอกไปไหนไกลแน่ 

"ไร้สาระจริง เมื่อได้พบแล้ว เจ้าไม่มีวันหนีคู่แท้แห่งโชคชะตาของเจ้าได้หรอก" เดฟบอกน้ำเสียงทุ้มหนักจริงจัง ดวงตาโตของแองเจลโลเบิกกว้างขึ้นอีกหนก่อนจะหลุบลงยามที่ครุ่นคิด 

"ไม่ ไม่จริง เจ้าไม่ใช่คู่แท้ข้า เจ้าไม่มีทางใช่คู่แท้แห่งโชคชะตาของข้า! " จีนย้ำเสียงบอกชัดเจน เดฟถอนหายใจ หัวคิ้วขมวดมุ่นกับดวงตาคมดูน่ากลัวจนโอเมก้าหดไหล่เอนตัวออกห่างอย่างไม่รู้ตัวเพราะอีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้ 

"งั้นหรือ แล้วเจ้าจะอธิบายเรื่องเมื่อคืนนี้ยังไง เจ้าย่อมรู้สึก เราดึงดูดกัน โหยหา ขอร้องและตอบรับกันอย่างคุ้นเคย แม้จะเป็นครั้งแรกระหว่างข้ากับเจ้า”  

“....”  

“และเจ้าคงไม่ได้ยืนให้อัลฟ่ากอดจูบอย่างนี้อยู่เป็นประจำหรอกใช่ไหม แล้วทำไมถึงยอมให้ข้าทำแบบนั้นล่ะ ก็เพราะเราคือคู่แท้แห่งโชคชะตา" เดฟเอ่ยช้าชัดทีละคำ สายตาแฝงความต้องการวาวระยับมองตรงมา 

จีนก็รู้สึกดีถึงสิ่งที่ทำให้ขาดสติแบบนั้น แต่มันย่อมมีเหตุผลที่ง่ายดาย 

"เจ้าก็เป็นเหมือนข้าใช่ไหมล่ะ ข้าเป็นโอเมก้าต้องสาป ข้าดึงดูดอัลฟ่าและเบต้าเสมออยู่แล้ว ส่วนเจ้าก็เป็นอัลฟ่าต้องสาปเช่นข้า เจ้าก็เลยดึงดูดข้าได้ ถูกต้องที่สุด" จีนบอกออกมาจริงจัง ไม่ได้ก่อกวนหรือล้อเล่น ชัดเจนว่าเชื่อแบบนั้นจริง ๆ จนเดฟชักจะหงุดหงิดใจ 

ถูกต้องตรงไหนกัน 

"ไม่ เราเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตาของกันและกัน" เดฟย้ำความจริงที่ไม่ผิดเพี้ยนอีกครั้ง 

"ไม่ โชคชะตาจะไม่ใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้แน่ ไม่! ข้าไม่เป็นคู่แท้กับเจ้า ข้าไม่เอา ข้าเป็นอิสระจากเจ้าในทุกเงื่อนไข ข้าจะไม่ทนเจอคนอย่างเจ้าอีกแน่! " จีนเน้นเสียงบอกอย่างชัดเจนเสียยิ่งกว่าตอนที่สอบตอบคำถามปากเปล่ากับครูในคาบประวัติศาสตร์ และความจริงจังนั้นก็ทำให้ร่างหนาใหญ่ของอัลฟ่าโถมเข้ามาทันที 

"นี่โอเมก้า" 

จีนเร่งถอยหลังจนความเจ็บยอกแล่นวาบขึ้นอีกหน 

ปึก 

และไม่อาจถอยได้อีกแล้วเมื่อแผ่นหลังแคบผอมแนบชิดกับกำแพงของหอสมุด ร่างใหญ่โตของอัลฟ่าคร่อมเข้ามาจนแนบชิด ดูคุกคามและกักขังร่างจ้อยร่อยไว้ภายใน 

จีนเงยหน้ามองใบหน้าคมคายที่จ้องมองมาด้วยดวงตาคมดุ ยิ่งสองมือหนาใหญ่ยันแนบกับกำแพงด้านข้างกักจีนไว้ข้างในก็ยิ่งน่าหวาดหวั่น 

เดฟไม่ละสายตาไปจากดวงตาโตที่กำลังจ้องมองกัน เขาต้องการให้โอเมก้าของเขารับรู้และจดจำไว้ว่าเขาจริงจังกับเรื่องนี้มากแค่ไหน 

"เจ้าอาจจะดื้อรั้นปฏิเสธในโชคชะตา ไม่ยอมรับว่าเราเป็นคู่แท้ต่อกันก็ตามใจเจ้า จีน แต่เจ้าจะปฏิเสธข้าไม่ได้ เพราะข้าไม่ยอม" 

 

 

ระยะห่างระหว่างหอสมุดของเมืองลินน์กับโรงเรียนโอเมก้าลินน์นั้นห่างกันเพียงไม่มาก ก้าวย่างเดินไม่เกินสิบห้านาทีก็สามารถไปถึงได้ 

ทว่าในช่วงเวลาใกล้ย่ำรุ่งที่ความมืดมิดมีแสงสว่างเจือปนจนทำให้พอมองเห็นเหล่าต้นหมากรากไม้ละริมทางได้ก็ยังคงมีสองร่างย่ำเดินเคียงข้างกัน แม้จะเริ่มออกเดินทางมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้วก็ตาม 

"อื้อ" เสียงหวานนุ่มหลุดปากปากอิ่มตึงที่เบะงอน สองมือน้อยจิกเข้ากับเสื้อคลุมแน่นขึ้นเพราะสะดุดกับก้อนหินจนเจ็บเนื้อตัวซึ่งมีบาดแผลเจ็บช้ำอยู่แล้ว 

เจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธจ้องมองอย่างที่มองมาตลอดทาง ทั้งเห็นใจและมันเขี้ยวในความดื้อดึงของอีกฝ่าย จีนปฏิเสธข้อเสนอทันทีที่ได้รับจากอัลฟ่าซึ่งทำให้ร่างน้อย ๆ ของตนเดินไม่สะดวก จีนยืนยันว่าตนจะเดินกลับด้วยเท้าตนเองและจะไม่ยอมถูกอุ้มแบกมาราวกับคนป่วยไข้หนักหนาด้วย 

ทั้งที่เดฟลงความเห็นแล้วว่าความบาดเจ็บทางกายตอนนี้ของจีนก็ไม่ได้ดีเท่าใดนัก 

ทว่าก็ไม่ได้ขัดใจกับความดื้อของโอเมก้าตัวหอมฟุ้งกลิ่นกระดังงา เพราะตนก็มีความสุขดีที่ได้ใช้เวลาร่วมกับจีนมากขึ้น 

ปึก 

แม้ว่าอีกฝ่ายดูจะไม่คิดแบบเดียวกัน 

เดฟหันไปมองคนข้างกายเมื่อโดนกำปั้นขาวทุบเข้าที่ต้นแขน ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดไม่แพ้แก้มนุ่มที่พองเบียดจนปากอิ่มตึงเบะขึ้น 

"หึ เพราะเจ้าเลย อัลฟ่าใจร้าย ข้าเจ็บก็เพราะเจ้า" จีนบ่นออกมา เดฟครางรับในลำคอ อ่อ ที่ทุบเขาก็เพราะอยากให้เจ็บบ้างอย่างนั้นหรือ 

หากโอเมก้าผู้นี้สบายใจเมื่อได้ทำเดฟก็จะยอมให้อีกฝ่ายออกแรงรัวกำปั้นระบายความอึดอัดใจแม้ว่าแท้จริงแล้วแรงของจีนจะไม่ได้ระคายผิวเขาเท่าใดนักก็ตาม 

"ข้าบอกแล้วว่าหากให้ข้าอุ้มมา เจ้าก็จะไม่ต้องฝืนเดินทั้งที่เจ็บเช่นนี้ เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ ทางโค้งสุดท้ายขึ้นไปโรงเรียนเจ้าเป็นทางลาดชันด้วยนี่ จะไหวหรือจีน" ข้อเสนอของอัลฟ่าเดฟนั้นน่าสนใจ แต่เหตุที่จีนไม่นึกอยากรับไมตรีก็เพราะรอยยิ้มนั้นอย่างไรเล่า 

จะกระหยิ่มยิ้มย่องอะไรถึงเพียงนั้น 

ก่อนหน้านี้ในหอสมุดยังทำเสียงเข้มข่มขู่เขาอยู่เลย 

"...." จีนเม้มกลืนริมฝีปากตัวเองเข้าด้วยกัน ตอนนี้ทั้งสะโพกจนถึงต้นขา และแผ่นหลังมันเต้นตุบ ๆ ด้วยความปวดไม่น้อย แถมแผลที่ถูกขบย้ำซ้ำรอยกัดเดิมที่คอแม้ไม่เจ็บเท่าตอนโดนพี่ซากกัดแต่ก็ทำเอาปวดเมื่อยอยู่พอตัว 

เดินต่อไปอีกก็ยังพอไหวทว่าก็ทรมานไม่น้อย 

"ถ้าข้าให้เจ้าช่วย สาบานนะว่าจะ จะไม่ทำอะไรข้า" จีนกังวลกับความแนบชิดหากต้องถูกอุ้มในอ้อมแขนของอัลฟ่า เดิมทีตนไม่เคยเข้าใกล้อัลฟ่าไหนได้เลยนอกจากท่านพ่อเพราะความเป็นโอเมก้าต้องสาปของตัวเอง 

ครั้งแรกที่เข้าใกล้แนบชิดอัลฟ่าแปลกหน้าก็โดนกัดตีตราพันธะสัญญา ครั้งที่สองก็โดนช่วงชิงความบริสุทธิ์ของร่างกายไป 

อัลฟ่าปกติก็ว่าแย่แล้ว นี่ยิ่งเป็นอัลฟ่าคนที่ทำให้เขาเสียการควบคุมจนเกิดเรื่องไม่ควรขึ้นยิ่งน่ากังวลใหญ่ 

"หากถามว่าข้าอยากทำอะไรเจ้าไหม แน่นอนว่ายามนี้ข้าก็อยากทำ หากถามว่าข้าสามารถข่มเหงเจ้าได้ไหม แม้ไม่ได้อุ้มเจ้าซุกอกก็ย่อมทำได้ไม่ยากอะไรเลย" ถ้อยเสียงทุ้มนุ่มที่เปรยออกมาด้วยถ้อยแท้จริงที่คิดอยู่ 

"แต่ตอนนี้ข้าก็ไม่ได้ทำ" ดวงตาเรียวคมจดจ้องมองใบหน้าขาวเนียน ซึ่งมีรอยจ้ำแดงเล็ก ๆ จากการย้ำจูบประปรายผิวนุ่ม 

“และข้าจะไม่ทำ” อัลฟ่าเรือนผมแกมน้ำเงินซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งนอร์ธยอบเข่าของตนลง ริมฝีปากหยักบางไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงแค่มองและรอ 

 

จีนจ้องอย่างลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะนั่งลงในอ้อมแขนนั้น น้อมรับไมตรีจากถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคแต่มันก็ดูเป็นจริง จนจีนคิดว่าคงไม่มีอะไรแย่ไปยิ่งกว่านี้หากจะคล้อยตาม 

"ดะ เดฟเจ้าเดินเบา ๆ นะ" เสียงนุ่มแผ่วที่ได้ยินไม่ห่างใบหู สองมือขาวเกาะบ่ากว้างไว้เพราะกลัวจะหล่นเมื่อร่างสูงใหญ่ยันตัวลุกขึ้น ทำเอาเดฟซ่อนรอยยิ้มพอใจไว้ไม่อยู่ 

 

 

 

 

แท้จริงแล้วมันคือกับดัก 

 

กับดักซึ่งเดฟสร้างมันขึ้นมาด้วยมือตัวเอง และเป็นเขาเองที่ติดกับ 

 

กลิ่นหอมหวานของจีนนั้นไม่ได้หอมฟุ้งไปมากกว่าตอนที่เดินเคียงข้างกันนัก ยังคงหอมโดดเด่นในความทรงจำเช่นเก่า 

 

ทว่าสิ่งที่อันตรายขึ้นคือความอุ่นของกายมนุษย์และผิวเนื้อนุ่มในอ้อมแขนที่ตนโอบอุ้มอยู่นี้ต่างหาก ยิ่งชวนให้เลือดสูบฉีดและหัวใจยิ่งเต้นโครมคราม 

 

เร้าให้ยิ่งเตลิดไปตามอารมณ์ที่เพิ่มขึ้น ทว่ามิอาจทำสนองสัญชาติญาณพวกนั้นได้เพราะรับปากกับเจ้าของร่างนุ่มในอ้อมกอดไว้แล้ว 

 

แม้กระนั้นเมื่อมาหยุดอยู่หน้ารั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ซึ่งเงียบสงบเพราะยังเช้าตรู่ เดฟก็เสียดายที่จะคลายอ้อมกอดออก ต่อให้รู้สึกเหมือนว่าตนกำลังถูกวัดความอดทนอย่างมากก็ตาม 

 

"ปล่อยข้า ถึงแล้วข้าจะเข้าโรงเรียน" จีนร้องบอกออกมาอีกหน ร่างน้อยเริ่มดิ้นขลุกขลักทั้งน่ากลัวว่าจะหล่นไปให้ได้เจ็บ ทั้งทำให้เนื้อตัวเราเสียดสีกันเกินจำเป็น 

 

"ข้าจะปล่อยแล้ว อย่าดิ้นสิเดี๋ยวก็หล่น" เดฟทำเสียงดุซึ่งได้ผลชะงัด จีนยอมนิ่งให้ถูกปล่อยลง ทันทีที่เท้าเหยียบพื้น ร่างน้อยก็ตรงดิ่งไปที่เสาซึ่งเป็นแกนยึดระหว่างรั้วเหล็กใหญ่สองด้าน 

 

มือน้อยหยิบกุญแจสีเงินที่ดูธรรมดาที่สุดดอกหนึ่งซึ่งขนาดเท่านิ้วชี้ออกจากย่ามผ้าของตน วางแนบไปกับเสาต้นนั้น 

 

กึก กึก กึก 

 

เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น พร้อมช่องเล็ก ๆ ของรั้วเหล็กแง้มออกเพื่อต้อนรับผู้ที่มีกุญแจเข้าโรงเรียน 

 

กุญแจนี้ครูและบุคลากรของโรงเรียนจะมีคนละหนึ่งดอก เมื่อจีนเป็นบรรณารักษ์จึงมีติดตัวไว้ ต่างจากยามที่เป็นนักเรียนซึ่งมีระเบียบเข้มงวดกว่า 

 

"ขอบคุณที่มาส่ง" โอเมก้าแห่งตระกูลปาร์กเกอร์เอ่ยปากบอกออกไปตอบแทนที่อัลฟ่าผู้นี้ลงแรงอุ้มตนมาตามมารยาทอันสมควร สิ้นคำร่างน้อยก็ดิ่งตรงเข้าสู่ช่องว่างของรั้วซึ่งเปิดออก 

 

"...." 

 

ทว่ามิอาจทำได้ง่ายดายเช่นนั้น 

 

"อือ อื้ออ" เสียงต่อต้านประท้วงดังออกมาแม้ยามที่ริมฝีปากอิ่มตึงของจีนไม่สามารถเอ่ยพูดได้ เพราะการถูกย้ำจูบจากอัลฟ่าตัวโตตรงหน้า จีนรัวกำปั้นทุบไหล่กว้างของอัลฟ่าเดฟเมื่อถูกดึงรั้งกลับมาขโมยจูบอย่างหน้าไม่อายเช่นนี้ 

 

ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรเขาไงล่ะ 

 

"อะ.." โอเมก้าตัวขาวหอบหายใจแผ่วร้อนด้วยปากที่เจ่อบวมยิ่งกว่าเก่าเมื่อถูกมอบอิสระคืนมา ยิ่งเห็นเดฟเลียริมฝีปากแดงสดของตนเองอย่างสบายใจก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกต่อต้านในใจจีนเพิ่มพูนขึ้น 

 

"ถ้าครั้งหน้าเจ้ายื่นลิ้นเข้ามาในปากข้าอีก ข้าจะกัดมันจนได้รสคาวเลือดเลย" 

 

"เอาสิ อยากทดลองทำมันตอนนี้เลยไหม" เดฟกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ มองโอเมก้าคู่แท้ของตัวเองวิ่งเข้าไปในช่องว่างของรั้วโรงเรียน ซึ่งปิดสนิทลงทันทีที่รับสมาชิกของโรงเรียนเข้าไปด้านใน 

 

"เช่นนี้เจ้าคงต้องพยายามจะกัดลิ้นข้าใหม่ในครั้งหน้า" เดฟตะโกนบอกโอเมก้าตัวขาวที่จ้ำเดินหนี แต่พอได้ฟังคำกวนก็ไม่วายจะหยุดหันมามอง 

 

"หลังรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ไม่มีอัลฟ่าคนใดเข้ามาได้ และข้าก็จะไม่ออกไปให้เจ้าข่มเหงอีกแน่ ไม่ว่าเจ้าจะยอมหรือไม่ยอม ข้าก็ไม่สนใจหรอกทั้งเรื่องคู่แท้แห่งโชคชะตาและเจ้าด้วย อัลฟ่านิสัยไม่ดี" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ร้องบอกอย่างชัดเจนราวกับคิดเตรียมพร้อมมาตลอดทาง ใบหน้างามล้ำมีรอยยิ้มแห่งความพอใจที่สามารถตอกกลับด้วยประโยคนี้คืนไปได้ 

 

"ตอนที่หมดสติเจ้าละเมอรู้ไหมจีน" เดฟเปรยขึ้นดูสบายใจ มากเสียจนจีนขยับมาใกล้รั้วด้วยความสงสัย 

 

"แล้วข้าก็ได้ยินคำว่าลูเซียนหลายหน ลูเซียนนั่น ใช่ลูเซียน โรมานอฟหรือไม่" 

 

"เจ้า เจ้ารู้จักเพื่อนข้าได้ยังไง" เสียงหวานที่แหวกลับมาตอบข้อสงสัยของเดฟได้หมดสิ้นยิ่งทำให้อัลฟ่าตัวโตหัวเราะอย่างชอบใจ 

 

เด็กดื้อ ดื้อแค่ไหนก็ยังเป็นเด็ก 

 

"เราได้เจอกันอีกแน่จีน" 

 

"ข้า ข้าไม่..." 

 

"ไปพักผ่อนซะ แล้วเจอกัน" เดฟยักคิ้วให้ก่อนจะโค้งลาอย่างจงใจก่อกวน ขายาวหันกลับไปทางที่เดินจากมา แม้ว่าจะยังอยากยืนต่อปากต่อคำกับคู่แท้ของตนอีกสักหน่อย 

 

ทว่าแสงตะวันที่กำลังกลืนกินจนรอบด้านสว่างจ้าก็เร่งย้ำให้เดฟกลับคืนสู่หอสมุด ก่อนที่ผู้คนมากมายจะตื่นและย่ำเดินออกมาพบเห็นตน 

 

ด้วยเรียวแรงกำลังของอัลฟ่าการโหมแรงวิ่งสุดตัว ใช้เพียงเวลาสิบนาทีร่างสูงใหญ่ก็หยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังของหอสมุด เลียบเคียงข้างต้นไม้สูงซึ่งอยู่ชิดตัวตึกหอสมุดแวดล้อมด้วยป่ารอบข้าง 

 

เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ พิงแผ่นหลังกว้างไปกับลำต้นหนาใหญ่ของต้นไม้ ไม่ได้สนใจที่จะเปิดประตูกลซึ่งซ่อนไว้ออกเพื่อเข้าสู่ฐานที่มั่นของตน 

 

"ออกมาได้แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าตามข้ามาตลอดทาง" 

 

ฟุบ 

 

สิ้นคำหญิงสาวใบหน้างดงามในชุดกางเกงและเสื้อแขนยาวสีครามทะมัดทะแมงสมกับความเป็นอัลฟ่าของเธอก็กระโดดออกมาจากป่ารอบด้าน ดวงตาสีเทาซีดเจือม่วงเช่นเดียวกับสีผมจ้องมองตรงมาที่เดฟอย่างไม่คิดแม้จะหลบตา 

 

"ท่านไม่ควรจะออกมาเดินเตร่ตามถนนเช่นนี้ มันยังไม่ถึงเวลาอันสมควรท่านก็รู้ ท่านเดฟ" น้ำเสียงหวานทว่าเรียบนิ่งราวกับคมมีดเปรยขึ้น 

 

"ข้าเพียงทำตามโชคชะตาของตัวเอง" 

 

"โชคชะตาของท่านคือขึ้นเป็นราชาแห่งนอร์ธ หาใช่การตามติดโอเมก้าต้องสาปนั่นราวกับภมรหลงบุปผา" น้ำเสียงนั้นแฝงความติติง สมกับความสนิทที่เรียนร่วมกันมาตั้งแต่เยาว์วัย 

 

"ข้าพอใจที่ได้ทำในสิ่งที่ข้าทำลงไปเฮเลน่า" เจ้าชายแห่งนอร์ธเอ่ยด้วยเสียงดุเย็นเยียบ เฮเลน่าไม่ได้มีท่าทีหวั่นกลัวทว่าก็ยอมเงียบลง 

 

"จีนไม่รู้ว่าแท้จริงข้าเป็นใคร เขาเองก็คิดว่าเจ้าชายเดฟตายไปแล้วอย่างที่ทุกคนควรคิดในตอนนี้" เดฟเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพื่อไม่ให้เป็นการเฉยเมยต่อน้ำใจที่เฮเลน่ามอบให้ 

 

"และเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ทำให้ข้ามั่นใจว่าแม่มดที่เราตามหา คือครูใหญ่แห่งโรงเรียนโอเมก้าลินน์จริง ๆ " 

 

"น้องชายข้าก็เรียนในนั้น ยังไม่เห็นยืนยันอะไรได้" 

 

"เชื่อข้าเราได้เจอแม่มดแห่งอาณาจักรเฟนเรียร์แล้ว และข้าแน่ใจว่าจีนจะช่วยให้เราเจรจาหยิบยืมพลังจากแม่มดมาได้" ดูจากการยอมใช้พลังเพื่อช่วยเหลือต่อให้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจีนนั้นกำลังอยู่กับใคร ย่อมหมายถึงการได้รับความเมตตาในระดับที่มีนัยยะสำคัญของจีน 

 

"นั่นคงเป็นเหตุผลที่ท่านจะใช้บอกต่อการประชุมลับในอีกสองวันข้างหน้า สำหรับการปรากฏตัวออกมาใช่หรือไม่" เฮเลน่าเอ่ยดักขึ้น เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากคู่แววตาพอใจของอีกฝ่ายก็แน่ใจว่าตนเดาไม่ผิด ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

 

"ข้าน้อมรับทุกสิ่งที่ท่านตัดสินใจ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าข้าจะทำทุกทางเพื่อให้ท่านขึ้นเป็นราชาแห่งนอร์ธ" เดฟพยักหน้ารับตนรู้ดีว่าลูกสาวของเจ้ากรมตุลาการแห่งนอร์ธผู้นี้เป็นหนึ่งในกำลังสำคัญของคณะผู้ถือครองอำนาจซึ่งสนับสนุนตน 

 

ฝ่ายหนึ่งสนับสนุนเจ้าชายเดฟ ฝ่ายหนึ่งสนับสนุนเจ้าชายจาคอบ 

 

มีเพียงแค่สองทางให้คนในตำแหน่งสูงของเมืองนอร์ธเลือก ไม่มีตรงกลาง เป็นจุดที่อำนาจภายในกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่มีทางเลือกอื่น 

 

ไม่มีทางเลือกไม่ว่ากับใครทั้งนั้น 

 

ต่อให้อยากเลือกทางที่ต่างไปกว่านี้ 

 

"อ่อ เฮเลน่า หลังการประชุมลับ ข้าต้องการให้เจ้านัดน้องชายเจ้าออกมาหาข้าหน่อย" คำสั่งของเดฟสร้างความประหลาดใจให้คนฟังได้ไม่น้อย 

 

"ท่านมีธุระอันใดกับลูเซียน" 

 

ไม่ใช่กับลูเซียนโดยตรง ทว่าเกี่ยวกับเพื่อนของลูเซียนเสียต่างหาก 

 

"ธุระสำคัญ สำคัญมากทีเดียว และมีเพียงลูเซียน โรมานอฟที่จะพาข้าไปหาสิ่งที่ต้องการได้" 

 

แค่คิดว่าครั้งหน้าที่ได้เจอจีน ตนจะทักทายและเอาลิ้นหลบฟันคมที่เคยขู่ว่าจะงับกันอย่างไรบ้าง เดฟก็หุบยิ้มไม่อยู่แล้ว 

 

 

 

 

เอะอะก็จูบ เอะอะก็ฟัดน้องจีนน ว้อยย รู้ละว่าน้องหอมน้องนุ่ม 555555555 

จะปฎิเสธการเป็นของพี่เหรอจ๊ะ ไม่ใช่เรื่องที่จะขอแล้วให้กันได้จ้าาา พี่ซากไม่ได้กล่าวแต่จะทำให้ดู 55555  

ตัวละครเริ่มออกมามากขึ้นแล้ว ดูแผนผังประกอบเพื่อความเข้าใจมากขึ้นได้นะคะ  

#ดมอบีนยอง 

ความคิดเห็น