อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 26. ณ ชั้น7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 187

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2562 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26. ณ ชั้น7
แบบอักษร

เช้าวันต่อมา 

 

แสงแดดยามเช้าที่แยงตาฉันเข้ามาทางหน้าต่างห้อง 

ฉันรู้สึกตัวได้ว่ายังคงอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนเมื่อคืน.. 

ฉันค่อยๆแกะของยุนกิออก 

 

พรึบ!!! 

ยุนกิรัดตัวฉันไว้แน่นจนตัวของฉันเข้าไปแนบชิดกับยุนกิจากด้านหลัง 

 

"อิตาบ้ายุนกิตะทำอะไรยะ" 

ฉันพูดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ก็คนกำลังจะลุกนี่หว่า 

 

"อื้อออ~" 

ยุนกิทำเสียงงัวเงียบ เอาหน้าเข้ามาซุกฉันจากด้านหลัง 

 

อิตาบ้า..คิดว่าตัวเองเป็นแมวหรือไง 

 

"เอามือออกไป" 

 

"ม่ายยยย~" 

 

"ไม่ยอมเอาออกดีๆใช่มั้ย.. ได้!!!" 

 

ในเมื่อพูดกันดีๆไม่รู้เรื่อง นายต้องโดนสะแล้ว!!! 

ฉันใช้ศอกอันแหลมคมกริบกระทุ้งเข้าที่ท้องยุนกิเต็มๆ 

 

"โอ้ยยยยย ทำอะไรของเธอเนี้ย!!!" 

ยุนกิร้องโอดโอย จนยอมปล่อยฉันออก เอามือไปกุมท้องตัวเอง 

 

"ก็ฉันบอกนายดีๆแล้ว นายไม่ฟังเอง ช่วยไม่ได้ แบร่!!! เอ่อ.. แล้วก็รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย" 

ฉันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ยุนกิอย่างสะใจ ก่อนจะลุกออกมานอกห้องนอน  

 

เห็นวียังคงนอนหลับอย่างสบาย 

 

"อ่าช์ เจ้าพวกนี้.." 

ฉันเดินเข้าไปปลุกวีที่โซฟา 

 

"นี่.... ตื่นได้แล้ว วันนี้นายต้องไปเรียนนะ" 

ฉันเขย่าแขนวีเบาๆให้เขาตื่น 

 

วีค่อยๆตื่นลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย 

 

"ดีจังเลยนะ.. ที่ตื่นขึ้นมาก็เจอหน้าเธอเป็นคนแรก ^^" 

วีขาเต๊าะ เต๊าะฉันอีกแล้วววว!!! ทำไมไม่ชินสักที >//< 

 

"ย๊าาา!!! รีบลุกขึ้นมาเลย" 

ฉันดึงตัววีให้ลุกขึ้นมาแก้เขิล วีกลับทำตัวแข็งไว้ ทำเอาฉันเสียหลัก 

 

"ว๊ายย..." 

ใช่.. ฉันล้มเข้าไปที่ตัววี.... 

 

วีมองหน้าฉัน... 

ฉันมองหน้าวี... 

 

ฉันนี้หน้าของฉันกับวีชิดกันมาก อากาศแทบผ่านใบหน้าเราไม่ได้เลย.... 

 

ตึกตัก ตึกตัก  

จังหวะเสียงหัวใจฉันเริ่มเต้นแรงขึ้น.. แรงขึ้น.... 

วีจะได้ยินไหมนะ... 

 

พรึบ!!! 

ตัวฉันลอยขึ้นมาจากโซฟา ด้วยมือของ ..ยุนกิ 

 

ยุนกิทำหน้านิ่งไม่ได้สบอารมณ์อะไร แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรเลยด้วย ..ให้ตายสิ ช่วยมีใครพูดอะไรขึ้นมาที ฉันไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย.... 

 

วียิ้มบางค่อยๆลุกขึ้นนั่งโซฟา.... 

 

"เอ่อออ.. ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ!" 

ฉันรีบถือโอกาสปลีกตัวชิ่งหนีไปก่อน อ๊ากกก!!!! 

 

"ฮยอง.. ชุดนักเรียนผมอยู่ในตู้ที่เดิมใช่ไหมครับ แฮะๆๆ" 

ฉันได้ยินเสียงวีพูดขึ้นมา ก่อนที่ฉันจะปิดประตูห้องน้ำลง วีเกาหัวตัวเอง แก้เขิล พร้อมหัวเราะแห้งๆ 

 

พวกนายคงมาเที่ยวที่ห้องยุนกิบ่อย แน่นอน ห้องยุนกิต้องมีเสื้อผ้านายเตรียมพร้อมทุกสถานการณ์อยู่แล้ว 

 

เมื่อแต่งตัวกันเสร็จแล้วเรียบร้อย ฉัน ยุนกิ และวี ขับรถไปไฮสคูล ฉันขึ้นมาที่รถของยุนกิ ส่วนวีก็ขับรถไปเรียนคนเดียว 

 

ตลอดระยะทางที่ขับออกมา ยุนกิไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีโกธรเคืองอะไร เขาแค่เป็นคนพูดน้อยตามสไตล์ยุนกิอยู่แล้ว 

 

"จูบกับหมอนั่นเป็นไงบ้าง" 

เย้ยยย!!! ยุนกิพูดแล้ว 

 

"เอ๊ะ!!!? จูบ" 

 

"ไม่ต้องแกล้งทำเป็นงงเลย" 

 

"อ๋อ... กับวีอะหรอ" 

 

บรื๊นนน!!! ยุนกิเหยียบคันเร่ง 

 

"อร๊ายยย!!! ฉันไม่ได้จูบกับวีเว้ยยย!!!" 

 

"ใครจะเชื่อ" 

ยุนกิพูดออกมาสั้นๆ 

 

เออเนอะ ใกล้กันขนาดนั้น เป็นใครมองมา เค้าก็ต้องคิดกันทั้งนั้นแหละ 

 

"ไม่เชื่อก็ตามใจ แต่เรื่องจริงก็คือฉันกับวีไม่ได้จูบกันเลยแม้แต่นิดเดียว จบนะ" 

 

"หรออออ..." 

ยุนกิแอบยิ้มมุมปาก 

 

ยุนกิขับรถมาเรื่อยๆจนมาถึงหน้าไฮสคูล พบกองทัพนักข่าวเต็มประตูทางเข้าไปหมด 

 

"เห้ยยย!!! ทำไมนักข่าวมากันเยอะขนาดนี้เนี้ย!!!" 

ฉันอุทานออกไปพร้อมกับความตกใจ 

 

'เห้ยยย!!! นั่นรถของคุณยุนกิหนิ' 

'จริงด้วย' 

'รีบไปถามคุณยุนกิกันก่อนพวกเรา' 

'คุณยุนกิค้า' 

นักข่าววิ่งกรูกันเข้ามาที่รถยุนกิ 

 

"อ่าช์!!!" 

ยุนกิอุทานออกมาอย่างเซ็ง 

 

ก๊อกๆๆ 

นักข่าวเคาะหน้าต่างรถยุนกิ ยุนกิลดกระจกรถลง 

 

"โอ๊ะ!!! มากับใครคะนั่นน่ะคุณยุนกิ แฟนสาวหรือน้องสาวคะ" 

นักข่าวแซว ยุนกิยิ้มกลับไปบางๆ 

 

"เห็นนักข่าวมากันเต็มเลย มีอะไรหรอครับ?" 

ยุนกิถามนักข่าวอย่างสุภาพ 

 

"เรื่องที่พวกคุณมีเรื่องกับนักเรียนโรงเรียนอื่นกันวันนั้นแหละค่ะ แว่วๆมาว่า เป็นคู่อริของคุณวีโดยเฉพาะอะค่ะ" 

 

อ๋อ ก็วีเป็นคนดังนี้น่ะ 

 

"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ เคลียกันเรียบร้อยแล้วครับ" 

 

"แล้วถ้าฝั่งนั้นยังไม่จบละคะคุณยุนกิ" 

 

"ถ้าไม่จบพวกนั้นก็เจ็บละครับ ขอตัวนะครับ" 

ยุนกิตอบทิ้งท้ายออกไปอย่างนิ่งๆ 

 

ยุนกิขับรถเข้าโรงเรียนพร้อมกดโทรศัพท์โทรหาวี 

 

'ครับฮยอง..' 

วีรับสาย 

 

"นักข่าวเต็มหน้าไฮลสคูลเลยนะตอนนี้ ดูเหมือนจะมารอสัมภาษณ์นายกันยกใหญ่ เตรียมตัวไว้ละ" 

 

'อ่อ...ครับ ขอบคุณครับ' 

 

ยุนกิวางสาย 

 

"เป็นคนดังทำอะไรนิดหน่อยก็เป็นข่าวใหญ่โตเลยเนอะ ทีตอนฉันเรียนอยู่ไทย มีเรื่องทุกวัน โชคดีที่ไม่มีนักข่าวมาค่อยจ่อไมล์สัมภาษณ์ ไม่อย่างงั้นคงเหนื่อยแย่แน่เลย" 

 

"เธอเหนื่อย?" 

 

"หึ!!! นักข่าวอะ ต้องเหนื่อยแย่แน่ๆเลย ฮ่าๆๆ"  

 

ฉันหัวเราะร่าทำเอายุนกิยิ้มมุมปาก 

 

"ไปเรียนได้แล้ว เลิกเรียนเดี๋ยวกลับห้องพร้อมกัน" 

 

"อ่าาา...." 

 

ฉันเดินลงจากรถยุนกิ คิดๆดูแล้วในโรงเรียนนี้ฉันก็ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษเลย แต่ที่ๆสนิทสุดๆในตอนนี้ก็คงเป็นนายละมั้ง ..ยุนกิ 

 

เลิกเรียน.... 

 

ยุนกิขับรถมารับฉันหน้าตึกเรียน ฉันขึ้นรถยุนกิไปแบบไม่ต้องสงสัย 

 

"วันนี้ฉันต้องไปบ้านอ่ะ เดี๋ยวไปส่งเธอที่คอนโดก่อนแล้วกันนะ" 

 

"นายรีบรึเปล่า ถ้านายรีบ ฉันนักแท็กซี่กลับเองได้นะ" 

 

"ไม่อ่ะ!!! ถึงปล่อยให้เธอกลับเอง เดี๋ยวก็มีชายหนุ่มที่ไหนไม่รู้พาเธอไปต่ออีก" 

 

"ใครจะมาพาฉันไปไหนมาไหนเล่า!!!" 

 

"จะไปรู้เธอหรอ" 

 

ย๊าาา!!! อย่าบอกนะว่าหมอนี่ยังคงฝังใจกับเรื่องชิงฮวาอยู่ 

 

ยุนกิขับรถมาส่งฉันถึงหน้าคอนโด 

 

"ขอบใจนะ^^" 

 

"เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา ถ้าเกิดอะไรขึ้นโทรมาได้เลยนะ เข้าใจมั้ย" 

ยุนกิเน้นย้ำด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรร้ายๆขึ้นกับฉันอีก 

 

"เข้าใจแล้ววว" 

 

ฉันลงจากรถยุนกิ ยุนกิเองก็ขับรถออกไปทันที 

 

ฉันขึ้นมาถึงชั้น7ของคอนโด 

ก่อนจะเลี้ยวซ้ายไขประตูเข้าห้องยุนกิ ฉันก็หันไปมองที่ประตูห้องตัวเองอย่างอาลัยอาวรณ์ ห้องของฉันที่พ่อซื้อให้ ตอนนี้ฉันกลับไม่ได้ใช้มัน ถ้าพ่อรู้จะต้องเสียใจขนาดไหนนะ เฮ้อออ... 

 

ฉันเข้ามาในห้องยุนกิอย่างเซ็งๆ  

ฉันถอดชุดนักเรียนออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดลำลองของยุนกิ 

 

เหลียวมองเห็นแผลตัวเองถึงนึกได้ 

วันนี้ฉันยังไม่ได้ทำความสะอาดแผลเลยนี่นา... 

 

ฉันหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟา พร้อมถืออาวุธ ไม้สำลีทำแผล ..ถ้ายุนกิอยู่ยุนกิก็คงเป็นคนทำให้ละสินะ 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

หมอนี่ตายยากจริงๆ คิดถึงปุ๊บก็โผล่มาปั๊บ!!! 

 

ฉันเดินไปเปิดประตู ทาด๊า~~ 

 

"อ้าววี!!! O.O" 

ฉันทำหน้าตกใจเล็กน้อย ที่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ยุนกิ 

 

"ใช่!!! ฉันไง ^^" 

วียิ้มอย่างร่าเริง 

 

"เอ่อ.. เข้ามาก่อนสิ" 

ฉันชวนวีเข้ามาในห้องของยุนกิ 

 

"นี่เธอทำอะไรอยู่" 

วีถามฉัน 

 

"กำลังจะทำความสะอาดแผลอะ" 

ฉันชูไม้สำลีทำแผลให้วีดู เพื่อเป็นการยืนยันว่า ฉันกำลังจะทำแผลจริงๆ 

 

"มานี่.. เดี๋ยวฉันทำให้" 

วีแย่งไม้สำลีทำแผลออกจากมือฉัน แล้วกดไหล่ให้ฉันนั่งลงบนโซฟา 

 

"นายทำเป็นหรือไง" 

ฉันถามวีอย่างกวนๆ 

 

"อย่ามาดูถูกผู้ชายคนนี้ที่ชื่อวีน้า เดี๋ยวจะทำให้ดู อยู่เฉยๆเลย" 

 

พูดจบวีก็ค่อยๆถกเสื้อฉันขึ้นเพื่อที่จะทำความสะอาดแผล วีดูตั้งใจมาก 

 

"ทำเป็นนี่นา... สงสัยจะมีเรื่องบ่อยละสินะ ฮ่าๆ" 

ฉันแซววี 

 

"ฉันว่าก็น่าจะพอๆกับเธอละนะ ฮิ๊ๆๆ ^^" 

 

"ฮ่าๆๆ" 

ฉันกับวีหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน 

 

"อะ!!! เรียบร้อย" 

วีทำแผลให้ฉันเสร็จเรียบร้อย 

 

"ขอบใจน้าาา..." 

 

"โอ้ะ!! แล้วนี่ยุนกิฮยองไปไหนอ่ะ" 

วีถามขึ้นมาอย่างสงสัย 

 

"เห็นว่าไปบ้านอ่ะ" 

 

"อื้อ.. อยากไปเที่ยวมั้ย" 

วียิ้มอย่างยั่วยวน 

 

"ห้ะ!!!" O.O 

 

"ไปเดินห้างกัน ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอ ดูสิใส่แต่สื้อผ้าของยุนกิฮยอง จนดูเป็นทอมบอยไปแล้ว ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่กันเถอะ ㅆ " 

 

"ถ้ายุนกิกลับมาแล้วไม่เจอฉัน เขาต้องต้องฆ่าฉันแน่เลย" 

 

"ฉันจะรีบพาเธอกลับมาให้ทันก่อนที่ยุนกิฮยองจะกลับมาเลย โอเคมั้ย" 

 

"จริงน้าาา *o*" 

จริงๆฉันก็อยากไปตั้งแต่คำแรกที่วีชวนแล้วหละนะ โอ๊ะๆๆ ^^ 

 

"จริงสิ!!! งั้นเรารีบไปกันเถอะ" 

 

~~~เลสโก~~~ 

 

 

------------------------------------------ 

วีแอบพายูอาหนีมาเที่ยวห้างสะแล้ว 

ความคิดเห็น