악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย54

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2562 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย54
แบบอักษร

 

เมียมาเฟีย๕๔ 

 

 

คริสกับชานยอลพาเด็กน้อยอี้ชางมาพายเรือเล่นในทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์นัก แต่พอเด็กน้อยร้องขอตกปลาในทะเลสาบ ชานยอลกับคริสจึงอนุญาต แต่พอพวกเขาได้ปลาขึ้นมา ชานยอลกลับอ้วกแตกจนต้องพากลับคฤหาสน์ ใบหน้าขาวใสซีดจนคนเห็นอดสงสารไม่ได้ 

 

”คุณลุงครับ น้าชานยอลเป็นอะไรเหรอครับ” เด็กน้อยร้องถามด้วยความเป็นห่วง 

 

”น้าไม่เป็นอะไร แค่หน้ามืดเฉยๆอี้ชางไปอาบน้ำก่อนดีไหม เล่นจนเหงื่อท้วมตัวเลย” เด็กน้อนลังเลแต่ก็ยอมพยักหน้าแล้วเดินออกไป โดยมีแม่บ้านเดินตามออกไปด้วย 

 

”เป็นยังไงบ้าง” คริสถามขึ้นพร้อมกับลูบแก้มเด็กแสบอย่างทะนุถนอม เด็กแสบยิ้มออกมาเพื่อให้มาเฟียสบายใจ 

 

”เดี๋ยวหมอก็มาถึง เธอก็นอนพักรอไป” คุณปู่เจ้าของบ้านพูดขึ้นก่อนจะขอตัวออกไป เหลือเพียงมาเฟียกับเด็กแสบที่อยู่ในห้อง 

 

”มาเฟีย”  

 

“หือ” คริสขานรับในลำคอ 

 

”ขอนอนกอดหน่อย” มาเฟียยิ้มออกมาก่อนจะขึ้นไปนอนข้างๆคนรัก  

 

“จะอ้อนเอาอะไร” คริสถามเมื่อเขาดึงคนรักมานอนซบอกของตัวเอง อีกมือกอดรอบเอวคนรักเอาไว้ เด็กแสบส่ายหัวในอ้อมกอดของคนรัก เขาไม่ได้ต้องการอ้อนเพื่อเอาอะไร แต่เขาเพียงอยากนอนกอดคนรักเท่านั้น 

 

”อยากนอนกอดไม่ได้เหรอ” มาเฟียยิ้ม 

 

”มาเฟีย ทำไมกลิ่นตัวหอมจัง” คริสก้มมองคนรักที่นอนซบอกอยู่ ไม่รู้ทำไมเขาคิดว่าเด็กแสบถึงพูดแปลกๆแบบนี้ออกมา อยู่ๆก็มาบอกว่ากลิ่นตัวเขาหอม 

 

”แปลกๆนะแสบ” ชานยอลเงยหน้ามองคนรักแล้วยิ้มออกมา เขาคิดว่าตัวเองแปลกจริงๆนั่นแหละ 

 

”ง่วงอ่ะ นอนกอดแบบนี้นะ อย่าไปไหน” 

 

”ครับ” มาเฟียขานรับแล้วหลับตาลงไปพร้อมกับคนรัก  

 

 

 

 

หลับไปสี่ชั่วโมงคริสจึงลืมตาขึ้นเมื่อเขารู้สึกว่ามีใครกำลังเดินเข้ามาในห้อง เขามองเจ้าของคฤหาสน์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับคุณหมอที่มีอายุมากแล้ว เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง  

 

“นี่หมอจาง เพิ่งจะบินมาถึง ปลุกให้เด็กนั่นขึ้นมาตรวจสิ” คริสส่ายหัว 

 

”ตรวจตอนหลับเลยครับ ผมไม่อยากปลุกให้เขาตื่น ถ้าเขานอนไม่พอเขาจะงอแง” คุณหมอจางพยักหน้ายิ้มๆแล้วเดินเข้าใกล้ชานยอลเมื่อคริสขยับตัวห่างออกมา คุณหมอใช้สเต็ตโทสโคปทาบตรงหัวใจของชานยอล เขาหันไปยิ้มให้กับมาเฟีย 

 

”การเต้นของหัวใจปกติครับ” คุณหมอจางบอกเพื่อให้ญาติหายกังวล จากนั้นจึงหันไปจับชีพจรของคนไข้ต่อ คุณหมอจับชีพจรไปสักพักใบหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป เขาลองจับชีพจรใหม่อีกครั้งโดยการเปลี่ยงข้างจับ 

 

”มีอะไรหรือเปล่าครับ” คริสถามอย่าเป็นกังวลเมื่อเห็นสีหน้าขอบคุณหมอ 

 

”แปลก” คุณหมอเอ่ยขึ้น พร้อมกับลองจับชีพจรใหม่เป็นรอบที่สาม 

 

”ว่าไงหมอจาง” เจ้าของคฤหาสน์ก็ถามขึ้นด้วยความเป็นกังวลเช่นกัน 

 

”ดูเหมือนชีพจรคนไข้จะเต้นผิดปกติครั้ง มันเต้นเร็วไปกว่าคนปกติทั่วไป...เหมือนกับ” คุณหมอจางพูดไม่ทันจบเขาก็หันไปมองคนไข้ที่นอนหลับอยู่ ไม่มั้ง คนไข้เขาเป็นผู้ชายนะ  

 

“ก่อนหน้านี้คนไข้มีอาการยังไงบ้างครับ” คุณหมอหันไปถามคริส คริสมองหน้าคนถาม 

 

”เขามีอาการคลื่นไส้ วิงเวียนศีรษะ ทานอาหารได้น้อย แต่ถ้าเป็นพวกของหวานเขาจะทานได้มากกว่าอย่างอื่น” คุณหมอจางยิ้มก่อนจะเอ่ยอาการของคนไข้ออกมา 

 

”ผมคิดว่าคุณน่าจะพาคนไข้ไปตรวจที่โรงพยาบาลน่าจะละเอียดมากกว่านะครับ”  

 

“อาการร้ายแรงเหรอครับ” คริสถาม คุณหมอจางส่ายหัว 

 

”ผมไม่แน่ใจที่จะตอบ แต่คุณน่าจะพาเขาไปตรวจเลือด ตรวจฉี่ที่โรงพยาบาล” 

 

”แล้วถ้าคุณหมอจางจะตอบ คุณหมอจะตอบผมยังไง” คริสถาม คุณหมอยิ้ม 

 

”เขาเหมือนคนที่อยู่ในสภาวะตั้งครรภ์ แต่เขาเป็นผู้ชาย ผมจึงไม่แน่ใจที่จะตอบแบบนี้” คริสนิ่งไปสักพักก่อนพยักหน้าให้กับคุณหมอ คุณหมอจางจ่ายยาบำรุงร่างกายเพราะชานยอลอาการอ่อนเพลีย เมื่อทุกคนออกจากห้องคริสจึงหันมาจ้องเด็กแสบที่นอนหลับอยู่ ท้องอย่างงั้นเหรอ ไม่รู้ทำไมอยู่ๆใบหน้าที่เย็นชาก็กระตุกยิ้มขึ้นมา  

 

“ลูก” 

 

“หือ” ชานยอลลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคำพูดที่ได้ยินจากปากของคนรัก  

 

“อะไรเหรอครับ” เด็กแสบถามอย่างสงสัย มาเฟียยิ้มก่อนจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมกับดึงตัวคนรักเข้ามากอด 

 

”อยากมีลูกไหม” คริสถาม ชานยอลเงยหน้ามองคนรักอย่าไม่เข้าใจ  

 

“ลูก ลูกของเราน่ะเหรอ” คริสพยักหน้าให้  

 

“มีได้เหรอ” ชานยอลถามย้ำ  

 

“ไม่รู้ แต่อย่างเพิ่งคาดหวังมาก” เพราะเขากลัวว่ามันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่หมอสันนิษฐานก็ได้ 

 

”ผมคิดว่าตัวเองไม่ค่อยเข้าใจที่มาเฟียพูดเลย” คริสกระซับอ้อมแขนดึงคนรักเข้ามาซบอกของตัวเองแน่น 

 

”ไว้กลับฮ่องกงแล้วให้ลู่หานมาตรวจอีกที่เพื่อความแน่ใจ แต่ตอนนี้ไม่รู้จะพูดยังไง...แต่ แสบ อยากมีลูกด้วยกันไหม” ใบหน้าที่ซบอยู่ที่หน้าอกของมาเฟียแดงขึ้น เขาไม่ค่อยเข้าใจในคำพูดของคนรัก แต่ถามว่าอยากมีลูกไหม อืม 

 

“อืม...อยากครับ ผมอยากมีลูกกับมาเฟีย” พูดจบใบหน้าน่ารักก็ยิ่งขึ้นสีแดงมากขึ้นไปอีก จบคำพูดของเด็กแสบ คริสจึงก้มหน้าหอมที่ศีรษะกลมๆของคนรัก  

 

“หิวหรือเปล่า” คริสถามขึ้น ชานยอลพยักหน้าในอ้อมอก 

 

”ขอเป็นเค้กได้ไหม อยากกิน” คริสยิ้มก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น  

 

“รออยู่ในห้อง เดี๋ยวเอาขึ้นมาให้” เด็กแสบพยักหน้ารับคำของคนรัก จากนั้นคริสจึงเดินออกไปจากห้อง ชานยอลนอนหงายมองเพดานห้อง เขานอนทบทวนคำพูดของคนรัก อยู่ๆก็มาพูดเรื่องมีลูก  

 

“ลูกเหรอ” ชานยอลก้มมองที่หน้าท้องของตัวเอง จากนั้นจึงนึกไปถึงแบคฮยอนที่เคยท้องมาก่อน แต่พอนึกก็นึกไม่ออก เขาจำไม่ได้ว่าตอนที่เพื่อนตัวเล็กท้องมีอาการยังไง แต่อาการปวดหัวคลื่นไส้แต่ก่อนเขาเป็นบ่อย เพราะเขามีโรคประจำตัวคือโรคกระเพาะ แต่พอมาอยู่กับคริส โรคกระเพาะที่เคยเป็นก็ไม่ค่อยกำเริบนัก 

 

”คิดอะไรอยู่” ชานยอลสะดุ้งออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เขามัวแต่คิดเรื่อยเปื่อยจนไม่รู้ว่าคริสกลับเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ คริสวางสำรับอาการไว้บนโต๊ะหัวเตียงแล้วนั่งลงข้างๆชานยอลก่อนจะพยุงชานยอลให้ลุกขึ้นนั่ง  

 

“ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า” เด็กแสบส่ายหัว 

 

”แล้วอาการคลื่นไส้ล่ะ” 

 

”ยังมีอยู่ แต่พอทนได้” เด็กแสบตอบ เพราะได้นอนเอาแรงไปพอสมควรอาการปวดหัวจึงทุเลาลง แต่ไอ้อาการคลื่นไส้เขายังคงมีหลงเหลืออยู่บ้าง เพราะตอนนี้เขาเห็นอาหารที่คริสถือมาก็อยากจะอ้วกออกมาอีก แต่มันพอกลั้นใจเอาไว้ได้อยู่ 

 

”มาเฟีย เอาปลาออกไปห่างๆได้ไหม มันเหม็น” เด็กแสบพูดแล้วล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม คริสมองคนรักแล้วยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบอาหารที่ทำด้วยปลาออกไปไว้ไกลๆ เมื่อเดินกลับมาเขาจึงพยุงคนรักลุกขึ้นนั่งเหมือนเดิม เมื่อนั่งเรียบร้อยเขาจึงยกข้าวต้มหมูสับกับผักต้มซีอิ้วมาตรงหน้าคนรัก  

 

“เดี๋ยวป้อนให้” มาเฟียพูดแล้วตักข้าวต้มขึ้นมาเป่า เขาลองกินดูแล้วรู้สึกว่ามันอุ่นพอได้จึงยื่นไปตรงหน้าคนรักที่นั่งมองเขาตาโตเหมือนกับลูกนกที่รออาหารจากพ่อแม่ เขาไม่รู้ว่าจะเปรียบเทียบคนรักเป็นสัตว์ชนิดไหนดี เพราะบางครั้งคนรักก็มีนิสัยที่คล้ายกับลูกหมาตัวแสบ หรือไม่ก็เหมือนกับลูกแมวเวลาที่ยกอุ้งมือขึ้นลูบจมูกตัวเอง แต่ทุกอย่างที่เป็นคนตรงหน้าเขา เขารักทุกอย่างนั่นแหละ เด็กแสบยิ้มออกมาก่อนจะอ้าปากรับข้าวต้มอุ่นๆทาน เขาทานอาหารไปได้เพียงสี่ห้าคำก็หยุดลง 

 

”ยังเหลือดเยอะเลย” คริสพูดอย่างไม่พอใจสักเท่าไหร่ที่เห็นเด็กแสบทานอาหารได้น้อย ชานยอลยิ้มกับสีหน้าไม่พอใจของคนรัก เขายกสองมือขึ้นใช้อุ้งมือบีบแก้มคนรักเข้าหากันจนปากยืนออกมา ชานยอลหัวเราะคิกคักก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจูบที่ริมฝีปากคนรักที่ยืนออกมา ทำให้ใบหน้าตึงๆของมาเฟียยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ  

 

“หน้าจะดุเกินไปแล้วครับ” เด็กแสบพูดแล้วยื่นมือตัวเองไปหยิบช้อนจากมือคนรัก เขาตักข้าวต้มในชามขึ้นมาเป่าจากนั้นจึงยื่นไปตรงหน้าคนรัก คริสมองข้าวต้มแต่ไม่ยอมเปิดปากรับ ทำให้เด็กแสบยู่หน้าอย่างขัดใจ แต่สักพักจึงยิ้มออกมามีนึกเรื่องสนุกขึ้นมาได้ เขายื่นริมปากตัวเองเข้าไปแตะที่ริมฝีปากของมาเฟีย มาเฟียยิ้มออกมาอย่างพอใจอีกครั้งก่อนจะอ้าปากรับข้าวต้มในมือคนรัก ชานยอลทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนข้าวต้มหมดจึงได้หยุดลง  

 

“แสบ” มาเฟียเอ่ยขึ้นแล้วดึงลำคอของคนรักเข้ามาใกล้ก่อนจะดูดกลืนริมฝีปากของคนรักอย่างแผ่วเบาก่อนจะเพิ่มความรุ่นแรงขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ต้องการของตัวเอง  

 

“ทานข้าวเสร็จก็ต้องตามด้วยของหวาน” ชานยอลก้มหน้าหาบใจหอบเหนื่อยไม่ได้โตตอบอะไร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนรักด้วยดวงตากลมโตเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง 

 

”ถ้าจะกินขนมหวานรุนแรงขนาดนี้ครั้งหน้าไม่ให้กินแล้ว” เมื่อลมหายใจกลับมาคงที่เด็กแสบจึงเถียง แต่การเถียงของเด็กแสบทำให้มาเฟียหัวเราะเบาๆออกมา 

 

”เคยห้ามได้ด้วยเหรอ...หือ” เด็กแสบใบหน้าแดงก่ำกับคำเถียงกลับของมาเฟีย จากที่หน้าร้อนอยู่แล้วตอนนี้รู้สึกว่ามันจะร้อนมากยิ่งขึ้นไปอีก ถ้าเป็นในการ์ตูนอาจจะเห็นควันลอยออกมาแล้วก็ได้  

 

“ไม่เอา ไม่ต้องแกล้งแล้ว” ชานยอลสั่งห้าม เพราะถ้าทำให้เขาเขินมากกว่าอาจมีหัวใจหยุดเต้นได้ เขายังอยากอยู่กับมาเฟียอีกนานนะ  

 

“ใครแกล้ง แค่จะเอาใจเมียตัวเองมันผิดด้วยเหรอ...แล้วอีกอย่าง แสบเริ่มก่อนนะ” เด็กแสบไม่มีคำพูดที่จะเถียงอีกแล้ว เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นเขาเป็นคนเริ่มมันก่อนทั้งนั้น จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง  

 

“มาเฟีย” 

 

”อืม” 

 

”อย่าเรียกเมียอีก” 

 

”?” 

 

”เขิน” เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยและไม่เข้าใจของคนรัก เด็กแสบจึงพูดขึ้นมา 

 

”ก็เป็นเมีย ก็ต้องเรียกเมียไหม” 

 

”มาเฟียยยย” เด็กแสบโอดครวญ 

 

”ครับ...เมียมาเฟีย” ยิ่งเรียกใบหน้าน่ารักก็ยิ่งแดงขึ้นมาจนคนแกล้งกลัวว่ามันจะแดงไปมากกว่า เขาจึงดึงคนรักเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเอง 

 

”อ่ะ” คริสร้องขึ้นเมื่อถูกเด็กแสบฝังเขี้ยวลงที่หน้าอกของตัวเอง เขาไม่ได้ว่าอะไรเพียงยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังเล็กของคนรักเท่านั้น 

 

”ต่อไปจะไม่ดื้อแล้วนะ จะเชื่อฝังมาเฟียทุกคำเลย” น้ำเสียงอู้อี้ดังออกจากหน้าอก คริสก้มมองกลุ่มผมของคนรัก เขาไม่ว่าอะไรถ้าเด็กแสบจะออกไปซนข้างนอก เพราะเขารู้ว่าคนรักอยู่นิ่งๆเหมือนกับคนทั่วไปไม่เป็น เด็กแสบจะต้องหาโน้นนี่ทำถึงจะมีความสุข แบบนี้ไงเขาถึงหาคำนิยามให้กับคนรักไม่ค่อยจะได้ อ้อนเหมือนหมาแต่ชอบหนีออกจากบ้านเหมือนกับแมว ชอบทำให้เจ้าของเป็นห่วงแล้วออกตามหา แต่ว่าเป็นแบบนี้มันก็มีความสุขดี  

 

“จะคอยดูว่าจะได้กี่วัน” ชานยอลเงยหน้ามองคนรักก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา เขาก็ไม่มั่นใจในตัวเองเหมือนกันว่าจะเป็นเด็กดีได้สักกี่วัน 

 

”ให้ไปช่วยที่แผนกไอทีไหม” เด็กแสบกระพริบตาปริบๆ 

 

”ไปนั่งทำงานที่ห้องมาเฟียดีกว่า แผนกไอทีมันหน้าเบื่อ”  

 

“ห้องทำงานมาเฟียนั่นแหละที่หน้าเบื่อ” เด็กแสบเถียง คริสยกมือบีบปากเล็กๆของคนรักอย่างหมั่นเขี้ยว 

 

”งั้นก็ทำอย่างอื่นไม่ต้องทำงาน” 

 

”วุ้ย...เป็นผู้ใหญ่ประสาอะไรขี้เกียจทำงาน” เด็กแสบต่อว่าหน้าแดง ทำให้มาเฟียยิ้มขำ 

 

”ขอเค้กด้วยคร๊าบบบ”  

 

“เปลี่ยนเรื่องเก่ง” มาเฟียพูดขึ้นจากนั้นจึงหันไปหยิบเค้กมายื่นให้กับเด็กแสบ 

 

”ไม่ป้อนเหรอ” น้ำเสียงอ้อนๆดังขึ้น มาเฟียจ้องมองปากเล็กๆที่อมยิ้มส่งมาให้  

 

“ทานเค้กเสร็จก็ทานยาแล้วพักผ่อนพรุ่งนี้เช้าจะเดินทางกลับฮ่องกง” คริสพูดพร้อมกับตักเค้กให้เด็กแสบทาน ชานยอลมองคนรักแล้วพยักหน้ารับ เขาอยากกลับบ้านแล้ว เขาคิดถึงทุกคนที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน ป่านนี้ไม่รู้พวกเพื่อนๆจะเป็นยังไง  

 

“แล้วอี้ชางล่ะ เขาจะอยู่กับใคร” เด็กแสบเป็นห่วงเด็กน้อยเพราะกลัวจะไม่มีเพื่อนเล่น 

 

”กลับกับเรา ให้อี้ป๋อไปรับที่ฮ่องกง” ชานยอลพยักหน้าอีกครั้ง เขาดีใจมากที่เด็กน้อยจะเดินทางไปพร้อมกับเขา ถ้าปล่อยให้อยู่ที่นี่ก็กลัวว่าเด็กน้อยจะเหงา แถมตอนนี้พ่อของเด็กน้อยก็ไม่อยู่ เป็นพ่อภาษาอะไรก็ไม่รู้ถึงได้ปล่อยลูกไว้คนเดียว เดี๋ยวก็ยึดเอาไว้เองซะนี่  

 

 

1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ 

 

 

เด็กแสบจะกลับบ้านแล้ว ต่อไปก็ตามโมเมนต์เลี่ยนๆของมาเฟียกับเมียเขานะคะ  

 

 

ความคิดเห็น