Punmile09

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ

ชื่อตอน : CHAPTER F O U R T E E N

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2562 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER F O U R T E E N
แบบอักษร

 

_________________________________ 

 

 

 

เช้าของวันต่อมาทั้งสองคนได้แวะเข้าไปเยี่ยมคุณยายที่โรงพยาบาลอีกครั้งก่อนที่จะเดินทางกลับ อาการของท่านนั้นนับว่าดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากเมื่อได้รับยาฆ่าเชื้อ ไข้ที่เคยขึ้นสูงก็ลดลงจนอยู่ในระดับที่น่าพึงพอใจจึงทำให้ทุกคนหายห่วง

ขากลับจากลำปางนั้นฮานะอาสาช่วยอีกฝ่ายขับรถเพราะกลัวว่าพีทจะเหนื่อยเกินไป แล้วอีกอย่างพรุ่งนี้พวกเขาต้องเข้าบริษัทแต่เช้าตามนัดของคุณของแกเรนด้วย

เพราะเป็นวันธรรมดาถนนเส้นหลักจึงไม่ติดขัดเหมือนขามาจึงทำให้การเดินทางนั้นค่อนข้างสะดวก ในตอนที่แวะพักที่จุดพักรถพีทก็เปลี่ยนมาขับเพราะเขารู้สึกง่วงและอ่อนเพลียขึ้นมา แอร์เย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้ต้องขดตัวเข้ากับเสื้อแจ็คเกตที่ฝ่ายนั้นเอื้อมไปหยิบมาจากเบาะหลังมาห่มไว้ให้

รู้ตัวอีกทีภายนอกรถนั้นก็เริ่มมืดครึ้มจากเมฆฝน ในระหว่างที่รถกำลังติดไฟแดงอยู่บนท้องถนนนั้นคนที่อยู่หลังพวงมาลัยก็เอี้ยวตัวเข้ามาหาและก้มลงวัดอุณหภูมิให้อย่างนึกเป็นห่วง

“ฮานะ...เป็นยังไงบ้างครับ” พีทเกลี่ยลงบนหน้าผากนวลที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย

ปกแล้วฮานะเป็นคนที่ขี้หนาวแต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับมีเหงื่อทั้งที่อุณหภูมิทั้งภายในและภายนอกนั้นไม่ได้สูงจึงทำให้เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะป่วยเพราะวันนี้อากาศค่อนข้างที่จะร้อนจัดและช่วงเย็นยังครึ้มฝน

“...พีท” ฮานะสูดหายใจเข้าออกอย่างเชื่องช้าเพราะจู่ๆ ก็รู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายนั้นสูงขึ้น

“ครับ” ฝ่ายนั้นขานรับและเอื้อมมือมาจับกระชับกันไว้แน่นในตอนที่รถเคลื่อนตัวออกไปตามท้องถนน

“ร้อน…อื้อ” ร่างขาวนวลสั่นสะท้านเมื่อความรู้สึกบางอย่างพุ่งเข้ามาโจมตีกะทันหัน...ยิ่งได้กลิ่นของพีทที่หลงเหลืออยู่บนเสื้อเขาก็ยิ่งควบคุมสติเอาไว้ไม่อยู่ ทั้งร่างนั้นร้อนจัดจนแทบระเบิด จังหวะการหายใจเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ

…นี่ไม่ใช่อาการป่วยอย่างแน่นอน...ไม่ใช่... 

“ฮานะ ไปหาหมอไหมครับ” เด็กหนุ่มถามอย่างร้อนใจเมื่อเห็นว่าใบหน้าของฮานะนั้นแดงก่ำ

“ม…ไม่ต้อง” อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธ “กลับห้อง...เร็วๆ”

“แต่..”

“พีท...ได้โปรด” มือขาวทั้งสองข้างกำแน่นเข้าหากันจนขึ้นสันหมัด ฮานะกอดเสื้อแจ็กเกตเอาไว้แน่นเมื่อร่างกายเริ่มร้อนจัดขึ้นเรื่อยๆ จนทัศนียภาพเบื้องหน้านั้นพร่าไปหมด หยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาจนเปียกแก้มทำให้ต้องข่มความรู้สึกเอาไว้

ทันทีที่รถจอดฮานะก็ถูกอีกฝ่ายอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้าอย่างกระวนกระวายเมื่อคนในอ้อมกอดนั้นเริ่มหอบหายใจหนัก เสื้อเขาถูกขยุ้มจนยับย่นในตอนที่เดินเข้าไปในห้องโดยสารของลิฟต์

“ฮานะ...” จู่ๆ ลำคอก็ถูกคว้าลงต่ำก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะประกบบดเบียดแนบแน่น

เรียวลิ้นเล็กสอดเข้ามาในโพรงปากจนเขาต้องตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ เสียงเฉอะแฉะทำให้ความรู้สึกเบื้องต่ำนั้นพุ่งพล่าน ร่างสูงใหญ่กระชับอ้อมแขนเอาไว้แนบแน่นก่อนจะจัดแจงเกี่ยวกระหวัดช่วงขาเรียวให้มาพันรอบเอวเอาไว้แล้วดันตัวอีกฝ่ายไปแนบกับผนังลิฟต์

ใบหน้าคมเข้มเคลื่อนลงต่ำจนระดับเสมอกับลำคอขาว ทันทีที่ปลายจมูกแตะลงบนผิวเนื้อนวลเนียนกลิ่นหอมรุนแรงก็ฟุ้งกระจายออกมาจนเขารู้สึกมึนหัวไปชั่วขณะ เด็กหนุ่มขบกรามจนขึ้นสันเมื่อสัญชาตญาณดิบในร่างกายถูกปลุกเร้าขึ้นมาเมื่อรู้ว่า...

...ฮานะกำลังจะเข้าสู่ชวงฮีท.. 

เมื่อเสียงสัญญาณลิฟต์เตือนว่าถึงชั้นห้องพักร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเดินออกไปด้วยความเร่งรีบเพราะกลิ่นของฮานะนั้นเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ โชคดีที่ตอนนี้บริเวณทางเดินนั้นปลอดคนเขาจึงสามารถรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้โดยไม่ต้องนึกกังวล

ประตูห้องถูกเปิดและปิดออกด้วยความรวดเร็วก่อนที่พีทจะเดินเข้าไปในห้องนอนโดยไม่รีรอ ร่างขาวเนียนถูกวางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง ฮานะตัวชื้นเหงื่อจนเสื้อเชิ้ตสีครีมที่สวมใส่นั้นแนบไปกับผิวเนื้อ เด็กหนุ่มมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่รุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลำคอพลันแห้งผากเมื่อถูกฟีรีโมนของอีกฝ่ายเล่นงานจนตาพร่าเบลอ

...หอม.. 

...หอมมาก.. 

...ไม่เคยได้กลิ่นหอมแบบนี้มาก่อน.. 

“พีท...ฉัน อ..”

...ยิ่งฮานะเรียกร้องหา กลิ่นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนไม่สามารถที่จะยับยั้งตัวเองได้อีกต่อไป

เสื้อยืดที่สวมใส่ถูกถอดโยนไว้บนพื้นข้างเตียง ฟูกนุ่มยวบลงเมื่อต้องรองรับน้ำหนักของคนสองคน ร่างสูงใหญ่เคลื่อนตัวไปคร่อมทับอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะจัดการถอดกางเกงยีนออกจนท่อนล่างนั้นเปล่าเปลือย สะโพกเล็กถูกช้อนขึ้นสูงจนลอยเหนือพื้นเตียง น้ำหล่อลื่นที่ไหลออกมาจากร่องสะโพกนั้นมีมากกว่าปกติมันอาบไล้ซอกขาขาวเนียนจนฉ่ำวาว

เด็กหนุ่มประคองหนั่นเนื้อขาวจัดเอาไว้ก่อนจะลูบปลายนิ้วปัดผ่านช่องทางร้อนจัดด้วยลำคอที่แห้งผาก

“อ...ส..ใส่มันเข้ามาที ฮึก” ฮานะร้องขออย่างขาดสติ มือขาวจิกลงบนผ้าปูจนยับย่นเมื่อถูกเรียวนิ้วดันลึกเข้ามา

เสียงเฉอะแฉะดังขึ้นอย่างหยาบโลนในตอนที่ช่องทางถูกกระทำจนขับน้ำหล่อลื่นออกมาอาบเรียวนิ้วของอีกฝ่าย ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงจัดพร้อมกับส่ายไปมาบนหมอนนุ่มจนเส้นผมแผ่กระจาย

“ไม่ใช่นิ้ว...ม.. ฮึก ไม่เอานิ้วแล้ว” ฮานะสะอื้นในลำคอตอนที่ถูกพลิกตัวลงไปนอนคว่ำบนเตียงก่อนสะโพกจะถูกตะปบยกขึ้นสูงจนตัวแอ่นโค้ง “พีท...ได้โปรด...เข้ามา” ใบหน้าซบลงบนหมอนอย่างอ่อนแรงตอนที่ถูกฝ่ายนั้นซุกหน้าลงมาตรงหว่างขา ร่างขาวนวลตัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงเมื่อช่องทางด้านหลังถูกเรียวลิ้นร้อนกดลึกเข้ามาอย่างตะกรุตะกราม

“อื้อ!” ฮานะรู้สึกร้อนวูบไปทั่วร่างเมื่อลิ้นถูกถอนออกไปแต่กลับมีบางอย่างที่ร้อนจัดแนบลงมาแทน

...ไม่ไหว... 

...รู้สึกร้อนจนหัวแทบระเบิด...ยิ่งได้กลิ่นของพีทที่วนเวียนอยู่รอบกายก็เหมือนกับว่าสมองมันจะละลายหายไปซะให้ได้.. 

“ฮานะ” เสียงพร่าต่ำแหบแห้ง เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด เด็กหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นสันเมื่อถูกกลิ่นหอมรุนแรงนั้นเล่นงานจนมึนหัว

จังหวะชีพจรเต้นรัวเร็วและหนักแน่นในตอนที่ก้มลงสูดกลิ่นข้างลำคอขาว

ในเวลาที่กายใหญ่สอดลึกลงไปในช่องทางอ่อนนุ่ม กลิ่นหอมยิ่งฟุ้งขึ้นมา

“อ..ทำไมมันใหญ่ขึ้น ฮ...อือ” ร่างเล็กเกร็งสะท้านเมื่อถูกกระชับสะโพกเอาไว้แน่นเพื่อรองรับความใหญ่โต “พ...พีท มันใหญ่..ใหญ่เกินไป อื้อ!” ถ้อยคำปลุกเร้าทำให้ผู้ที่อยู่เหนือกว่านั้นสติขาดสะบั้นลงแทบจะทันที

ช่วงเอวสอบกดลึกกระแทกกับบั้นท้ายขาวจัดจนขึ้นรอยแดง เสียงคำรามทุ้มต่ำดังเครืออยู่ในลำคอราวกับต้องการระงับความบ้าคลั่งที่กำลังปะทุขึ้นมา

ดวงตาคมปลาบมองต่ำไปที่ลำคอขาวอีกครั้ง ก่อนจะลากนิ้วผ่านปลอกคอหนังที่อีกฝ่ายสวมใส่เอาไว้ตลอดเวลา...พักหลังมาฮานะไม่ได้สวมปลอกคอที่มีระบบนิรภัยเหมือนอย่างตอนแรกที่พบกัน

..เป็นเพียงปลอกคอหนังธรรมดาที่ไร้ซึ่งระบบป้องกัน..

“พ..พีท อ” ฮานะพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ทำให้ฉัน...เป็นของเธอ

สิ้นเสียงร้องขอโดยไม่รอให้เจ้าตัวเป็นฝ่ายปลดออก ปลอกคอก็ถูกกัดจนขาดออกจากกันกลิ่นฟีโรโมนกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเป็นเท่าตัว

ลิ้นร้อนแลบเลียลงบนผิวนุ่มก่อนจะใช้ฟันขบกัดลงบนลำคอขาวจนเกิดร่องรอยประทับจนเป็นที่น่าพึงพอใจ และแล้วความรู้สึกบางอย่างก็ซ้อนทับขึ้นมา เร่งเร้าให้ชีพจนเต้นเร่าอย่างรุนแรง เด็กหนุ่มยืดตัวขึ้นนั่งพร้อมกับดึงร่างที่เล็กกว่าขึ้นมาแนบชิดกับแผ่นอก

“ฮานะ...” ริมฝีปากร้อนจัดแนบลงเมื่อเห็นประกายตารื้นน้ำจากอีกฝ่าย

“...เป็นเธอ” ฮานะถอนจูบออกมาก่อนจะขบกัดลงบนริมฝีปากล่างด้วยความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในอก “เป็นเธอจริงๆ ด้วย” เสียงกระซิบสั่นพร่าจนไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้ สัญชาตญาณบางอย่างร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง โหยหารุนแรง

...นี่น่ะหรือความวิเศษของคู่แห่งโชคชะตา... 

“คุณเป็นของผมแล้ว” เด็กหนุ่มก้มลงแนบใบหน้าเข้ากับลำคอขาวก่อนจะกัดลงไปบนลำคออีกข้าง “ฮานะ...เป็นของผม..

...เป็นของกันและกันโดยสมบูรณ์.. 

สะโพกสอบกดกระแทกเรี่ยวแรงทั้งหมดเข้าไปจนเกิดเสียงหยาบโลนของหนั่นเนื้อที่กระทบกัน ฝ่ามือใหญ่ที่กระชับอยู่ข้างสะโพกเลื่อนขึ้นไปลูบไล้แผ่นอกขาวชื้นเหงื่อก่อนจะเน้นคลึงยอดอกที่กำลังชูชันขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ปะทุ

“ฮ...อึก” ฮานะกัดริมฝีปากจนซีดในตอนที่ร่างกายสั่นไหวจากพละกำลังมหาศาลของคนที่อยู่เหนือกว่า

รู้ตัวอีกทีก็ถูกอุ้มลงไปนอนหงายอยู่บนเตียง ฮานะหน้าแดงจัดตอนที่ถูกยกขาข้างหนึ่งพาดไว้บนช่วงบ่ากว้าง ส่วนอีกข้างนั้นโดนกดแนบลงไปบนเตียงนุ่ม เจ้าตัวแหงนเงยหน้าขึ้นจนลำคอเป็นเส้นตรงเมื่อรู้สึกแน่นท้องน้อยจนจุก ทั้งที่พีทไม่ได้รุนแรงอย่างขาดสติ แต่เพราะขนาดตัวที่ต่างกันจึงทำให้บางส่วนนั้นดันลึกเข้ามามากกว่าที่เคย

...มันใหญ่ขึ้นกว่ารอบที่แล้ว...และร้อนจัดจนเหมือนกับว่าช่องทางเขาถูกหลอมละลายไปด้วย

“ร...ร้อน ตรงนั้น..มันร้อน” ฮานะครางเสียงสั่นเมื่อเริ่มควบคุมสติไม่อยู่ และทันทีที่อีกฝ่ายกระแทกเข้ามาจนสุดช่วงเอวเล็กก็แอ่นโค้งเหยียดเกร็งเอาไว้เมื่อรู้สึกเสียวซ่านแทบคลุ้มคลั่งเพราะส่วนปลายนั้นชนเข้ากับปากมดลูกอย่างจัง ร่างขาวนวลบิดตัวเร่าเมื่อรู้สึกมากเกินกว่าที่จะรับไหว ยิ่งอีกฝ่ายกดกายกระแทกเข้ามาช่องทางที่รองรับก็ยิ่งร้อนจัดและขับน้ำหล่อลื่นออกมาจนฉ่ำเยิ้มโคนขาขาว

“...ลึก...เกินไปแล้ว” เรียวนิ้วที่กำผ้าปูที่นอนถูกสอดประสานเอาไว้มั่นเมื่อสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างรุนแรง

“ฮานะ...น่ารักมาก” เด็กหนุ่มพึมพำเสียงต่ำตอนที่ก้มลงมองร่างกายช่วงล่างที่สอดประสานกันอย่างแนบแน่นแผ่นท้องแบนราบที่มีตัวตนของเขาอยู่ภายในนั้นกำลังขยับเคลื่อนไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนตัว บริเวณสะโพกอิ่มถูกบีบขยำจนขึ้นรอยมือ เถากุหลาบที่อยู่บนผิวเนื้อขาวถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบอบช้ำ

ฮานะดึงมือที่กอบกุมเขาอยู่ลงต่ำก่อนจะวางแนบลงบนแผ่นท้องของตัวเอง นัยน์ตาสวยคลอน้ำได้อย่างน่าสงสารในตอนที่ช้อนขึ้นมามองกัน หยดน้ำเกลือกกลิ้งลงมาเปียกแก้มขาวได้อย่างน่าเห็นใจ

แต่แทนที่เขาจะหยุดและผ่อนแรงลง กลับควบขย่มหนักขึ้นกว่าเดิมจนคนใต้ร่างครวญครางไม่ได้ศัพท์...ฮานะสะอื้นฮักพร้อมทั้งจิกข่วนเขาเพื่อระบายอารมณ์จนเลือดไหลซิบ

กายใหญ่ขยับเคลื่อนเข้าออกจนสุดความยาวก่อนจะกดแช่ค้างเอาไว้อย่างนั้นเมื่อปลดปล่อยความต้องการเข้าไปข้างใน ฮานะหวีดร้องเมื่อเสร็จสมก่อนจะรับรู้ได้ถึงของเหลวร้อนจัดที่ไหลทะลักเข้ามาในมดลูกจนล้นปริ่ม แต่แล้วลมหายใจกลับหยุดชะงักเพียงครู่เมื่อรู้สึกได้ว่าส่วนนั้นพองขยายขึ้นจนคับแน่นเต็มช่องท้อง

“พ...พีท” ฮานะเอ่ยเรียกอย่างยากลำบาก...ตอนนี้แค่ขยับร่างนิดเดียวทุกส่วนก็ตื่นเร้าจนแทบหลอมละลาย

บริเวณส่วนโคนที่ขยายใหญ่ไปตามกลไกทางธรรมชาติของเผ่าพันธุ์อัลฟ่านั้นปิดกั้นไม่ให้น้ำเชื้อไหลย้อนกลับออกมาแม้แต่หยดเดียว เด็กหนุ่มยืดกายขึ้นเต็มความสูงก่อนจะผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างยากลำบากเมื่อรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกช่องทางอ่อนนุ่มนั้นโอบรัดจนแทบกลืนหายเข้าไปข้างใน

ฮานะพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้เมื่อรู้สึกว่าตัวเองนั้นเผยด้านอ่อนแอออกมาให้ได้เห็นโดยที่ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกนึกคิดเอาไว้ได้

“ฮานะครับ” ร่างสูงใหญ่ก้มลงไปคร่อมทับช่วงตัวที่เล็กกว่าเอาไว้...ครั้งนี้ให้ความรู้สึกที่รุนแรงมากกว่าครั้งที่ผ่านมา

ยิ่งได้รู้ว่าคนใต้ร่างเป็นของเขาทั้งตัวและจิตวิญญาณก็ยิ่งหลงใหลจนแทบคลั่ง...

“ไม่...ไม่ท้องได้ไหม” คนที่อายุมากกว่ากลับคล้ายเด็กตัวเล็กที่กำลังหลงทาง ริมฝีปากสีอ่อนถูกขบเม้มเอาไว้ราวกับคนที่ไม่มั่นใจในตัวเอง ฮานะช้อนตาขึ้นมองอย่างออดอ้อน นัยน์ตาคู่สวยนั้นวูบไหวเมื่อสติเริ่มพร่าเลือน “ฉัน...ยังไม่อยากท้อง...”

ใครต่างก็รู้ดีว่าเมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาแบบนี้โอกาสที่จะทำให้ตั้งครรภ์นั้นสูงมาก...ยิ่งเป็นคู่ของตัวเองด้วยแล้วเปอร์เซ็นต์ที่จะเกิดก็มากขึ้นไปอีก...

เด็กหนุ่มคว้ามืออีกฝ่ายมาจรดจูบอย่างอ่อนโยน “...ผมสัญญาว่าจะป้องกัน” รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นให้คลายความกังวลลงก่อนจะก้มลงจูบบนหน้าผากชื้นเหงื่อ แต่พอผละออกมาคนใต้ร่างกลับขมวดคิ้วแน่นราวกับว่ากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

...เขายังไม่พร้อมก็จริง

...แต่กลับต้องการให้พีทโอบกอดกันด้วยร่างที่เปลือยเปล่ามากกว่าการสวมเครื่องป้องกัน..

“ไม่...ไม่ต้องหรอก” ฮานะหลบตาเมื่อเผลอหลุดความต้องการเบื้องลึกในจิตใจ “ฉันกินยาคุมอย่างเดียวก็ได้...”

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ” เด็กหนุ่มยิ้มอย่างนึกเอ็นดูพร้อมกับคว้าตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้แนบอก “…มันเสี่ยงเกินไป” เสียงทุ้มนุ่มปลอบประโลม กดจูบข้างใบหูนิ่มที่กำลังขึ้นสีแดงจัด

ถึงแม้ว่าการที่ได้ปลดปล่อยเข้าไปในร่างกายของฮานะนั้นจะทำให้รู้สึกดี แต่ถ้ามันทำให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกเป็นกังวลเขาก็พร้อมที่จะหยุดมัน

“ถ้าอย่างนั้น...เอาไว้รอบหลังได้ไหม” เสียงแหบพร่าออดอ้อนพร้อมกับสะโพกเล็กที่บดเบียดเข้าหากันจนเขาเริ่มที่จะตื่นเร้าอีกรอบ แทนคำตอบทั้งหมดเรียวขาขาวก็ถูกแยกออกจากกันก่อนร่างสูงใหญ่จะบดเบียดสะโพกลงไปเนิบนาบจนเสียงสปริงของเตียงนั้นดังลั่น เสียงครวญครางหวานหูทำให้ต้องเร่งจังหวะจนคนใต้ร่างตัวสั่นสะท้าน...

...ปลดปล่อย เติมเต็มอย่างไม่รู้จักพอ

...ราวกับว่าต่างคนต่างรอช่วงเวลานี้มานานแสนนาน...

 

 

 

เข็มสั้นและยาวของนาฬิกาชี้ไปที่เลขห้า...บ่งบอกว่าวันเวลาได้ย่างกลายเข้าสู่วันใหม่ แต่ทั้งสองร่างที่สอดประสานกันมานานชั่วข้ามคืนนั้นยังไม่ผละห่างออกจากกัน

เสียงของลมหายใจที่สอดประสานเป็นจังหวะเดียวกันทำให้อุณหภูมิภายในห้องนอนนั้นสูงขึ้นไปตามแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ที่ขับเคลื่อนกายอยู่ด้านบนควบขย่มจนสปริงเตียงดังลั่นไปตามจังหวะการขยับกาย หยาดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาตามผิวกายหยดลงไปบนผ้าปูซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลิ่นฟีโรโมนของทั้งคู่ที่ผสานกันตีฟุ้งจนทำให้สมองนั้นพร่าเบลอ มีเพียงแค่สัญชาตญาณดิบเท่านั้นที่ขับเคลื่อนให้ร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่ง

เสียงครวญครางร่ำร้องจนแหบแห้ง

รอยขบกัดปรากฏขึ้นบนผิวเนื้อขาวจัดจนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง...แม้แต่ข้อเท้าและโคนขาด้านในก็ไม่เว้น...

“...พ...พีท” ฮานะเอ่ยเรียกด้วยเสียงที่แหบพร่า อ่อนล้าไม่มีแม้แต่แรงที่จะยกมือขึ้นดันแผ่นอกกำยำที่ทาบทับลงมา

ความต่างของขนาดตัวเริ่มทำให้รู้สึกทรมานเมื่อถูกกอดเอาไว้เป็นเวลานานข้ามคืน

“พีท...พอแล้ว...” เขาร่ำร้องขอเพราะรู้สึกร้อนจัดไปทั่วทั้งร่าง...ในช่องท้องถูกเติมเต็มด้วยน้ำเชื้อจนล้นเปรอะเต็มซอกขาขาวเนียน แผ่นอกขาวจัดขึ้นสีระเรื่อเมื่อถูกบีบเคล้นจนแดงก่ำ บริเวณรอบฐานมีรอยกัดกระจายอยู่ทั่ว มันบวมเป่งและนูนขึ้นมาสู้มือของผู้กระทำ

เพียงแค่ปลายนิ้วปัดผ่าน ความรู้สึกมากล้นก็วิ่งขึ้นไปตามแกนสมอง

..พีทรุนแรงและเร่าร้อนจนเขาแทบละลายหายไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย

นัยน์ตาคมเข้มทอประกายวาบหวามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...ไฟปรารถนาบางอย่างที่คุโชนในดวงตาคู่นั้นทำให้เขาตัวสั่นสะท้านไหว

...มันดุดันคล้ายกับสัตว์ป่าหิวโซที่กำลังติดสัดอย่างรุนแรง..

ถ้าโอเมก้าอย่างเขาฮีทเพื่อดึงดูดเหล่าอัลฟ่า...คนตรงหน้าก็กำลังตอบสนองกลับมาตามสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์...

พวกเขาทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างปล่อยฟีโรโมนออกมา จึงส่งผลให้เซ็กส์ครั้งนี้ดิบเถื่อนและกินเวลาเนิ่นนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

“ม...ไม่ไหวแล้ว...ในนี้...มันแน่นไปหมด อื้อ” ฮานะวางมือลงไปบนแผ่นท้องแบนราบ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงน้ำเชื้อที่อัดแน่นอยู่ภายในช่องทางสืบพันธุ์ ยิ่งตอนที่อีกฝ่ายขยับเข้าออกเสียงเฉอะแฉะน่าอายก็ยิ่งทำให้เขาต้องร้อนวูบไปทั่วร่าง

เสียงสะอื้นดังขึ้นจนทำให้ร่างสูงใหญ่ต้องลงไปโอบกอดเอาไว้แนบอก

....ไม่ไหวแล้ว...มันเหมือนจะตายซะให้ได้เลย.. 

แสงแดดในตอนเช้าที่เริ่มลอดผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาส่องกระทบกับผิวเนื้อเปลือยเปล่าทำให้เห็นใบหน้าของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างชัดขึ้น สองข้างแก้มที่ชื้นไปด้วยน้ำตานั้นแดงก่ำ บริเวณแพขนตายาวเปียกชุ่ม

“ฮานะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกในตอนที่ปลดปล่อยเข้าไปเป็นรอบสุดท้าย เด็กหนุ่มลงไปนอนกอดร่างที่สั่นเทิ้มเอาไว้แนบอก ฮานะครางเสียงพร่า ช่องทางอุ่นจัดบีบรัดตัวตนของเขาเอาไว้แน่นจนต้องขมวดคิ้วมุ่น

“ฮึก...พอแล้ว” ใบหน้าสวยแสดงท่าทีอ่อนล้าอย่างไม่คิดที่จะปิดบัง ฮานะร้องไห้จนตาเริ่มบวม

...ที่ร้องไม่ใช่เพราะเสียใจหรือทรมาน...แต่มันรู้สึกดีมากต่างหาก

มากจนไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองเอาไว้ได้...

“ขอโทษครับ” พีทลงไปนอนซ้อนแผ่นหลังเล็กแล้วดึงร่างของอีกฝ่ายมาชิดแนบอกทั้งที่ช่องล่างยังไม่สามารถผละห่างออกจากกันได้

...ครั้งนี้อารมณ์รุนแรงมากจนตัวเองยังนึกแปลกใจ...แต่พอเห็นปฏิกิริยาของร่างกายที่ตอบสนองกันแล้วก็ได้แต่ลอบยิ้มขึ้นมา

...เขาและฮานะ ต่างฝ่ายต่างปล่อยฟีโรโมนออกมากระตุ้นกันและกันจนไม่สามารถควบคุมสติเอาไว้ได้ทั้งคู่

สภาพมันจึงเป็นอย่างที่เห็น...

“อึดอัด...” เจ้าตัวพึมพำเสียงเบาพร้อมกับพยายามที่จะถอยสะโพกหนีให้ส่วนที่เชื่อมนั้นหลุดออกจากกัน...แต่มันกลับไร้ผลเพราะตัวตนของเขานั้นยังขยายจนคับแน่นอยู่ในช่องทางอ่อนนุ่ม “เอาออกไป อื้อ ได้ไหม”

ฮานะงอแง เพราะถึงแม้จะเคยมีเซ็กส์มาหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ร่างกายจะต้องรับมือกับความดิบเถื่อนของพวกอัลฟ่าแบบนี้

“ชู่ว...รออีกสักพักนะครับ” พีทกระชับอ้อมกอดแน่นและก้มลงพรมจูบให้อีกคนใจเย็นลง แต่ฮานะกลับต่อต้านขัดขืนขึ้นมาเล็กน้อย คงเพราะเริ่มจะหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมปล่อยให้ได้พัก

“...ใจร้าย” เสียงอ่อนระโหยว่ากล่าวอย่างไม่จริงจังนัก

มาถึงตอนนี้ก็นึกโกรธตัวเองที่เอาแต่เรียกร้องให้อีกฝ่ายกอดจนไม่คำนึงถึงร่างกายเลยว่ารับไหวหรือเปล่า

“ฮานะทำให้ผมแทบคลั่งตาย...” เสียงทุ้มที่กระซิบบอกอยู่ข้างใบหูทำให้อารมณ์เริ่มคงที่ “…ก่อนหน้านี้ก็หลงคุณจะแย่แล้ว”

“...แค่หลงหรือไง” ฮานะเอี้ยวตัวกลับไปหาก่อนจะงับเข้าที่ปลายคางแล้วช้อนตาขึ้นมอง

อีกฝ่ายก้มลงมาป้อนจูบดูดดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า แสดงให้เห็นว่าหลงใหลในตัวเขามากแค่ไหน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อคำหวานกระซิบบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่ร้องขอให้เขาตอบกลับแม้เพียงประโยคเดียว จะมีก็เพียงแต่รสจูบเท่านั้นที่แสดงให้เห็นว่าไม่ได้มีเพียงแค่อีกฝ่ายที่รู้สึก....เขาเองก็เช่นกัน..

 

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ที่สวมไว้เพียงแค่กางเกงวอร์มขายาวก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ชำระล้างร่างกายเสร็จ ในมือมีอ่างน้ำอุ่นและผ้าขนหนูเตรียมไว้เพื่อเช็ดตัวให้คนที่นอนซุกอยู่บนเตียง หยดน้ำบางส่วนที่เกาะอยู่ปลายผมชื้นหยดลงมาบนแผ่นอกกำยำ บริเวณผิวเนื้อปรากฏรอยเล็บและรอยข่วนเป็นทางยาวไปถึงแผ่นหลัง

รอยยิ้มอ่อนโยนจุดขึ้นเมื่อเห็นเพียงแค่เสี้ยวใบหน้าที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าห่ม

ฮานะเพิ่งจะได้นอนพักไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหลังจากที่ต้องทนรับความบ้าคลั่งของเขามาทั้งคืน

เด็กหนุ่มจัดการเช็ดทำความสะอาดเนื้อตัวเปลือยเปล่าให้จนเกลี้ยงเกลารวมไปถึงช่องทางบอบช้ำที่เริ่มบวมขึ้นมาเป็นสีแดงจัด

ปลายนิ้วเผลอปัดผ่านผิวเนียนลื่นมือในตอนที่ได้กลิ่นหอมฟุ้งกระจายขึ้นมาแตะจมูกทำให้เขาต้องรีบลุกเดินออกไปข้างนอกเพราะกลัวว่าจะเผลอลงมือรังแกฮานะอีก แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงร้องมาจากทางโต๊ะหัวเตียงก็ทำให้ต้องเดินกลับมารับสายเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนเวลาพักผ่อนของอีกฝ่ายเข้า

“สวัสดีครับ” พีทถือวิสาสะรับสายแทนเพราะเห็นว่าเป็นคุณแกเรนที่โทรเข้ามา

(พีทเหรอ?) ฝ่ายนั้นถามขึ้นอย่างแปลกใจ (ฮานะไปไหนล่ะ)

“ฮานะยังไม่ตื่นครับ...พอดีไม่สบายนิดหน่อย” ในระหว่างที่พูดก็หันกลับไปมองคนบนเตียงด้วย

(ไปหาหมอหรือยัง) น้ำเสียงของปลายสายเต็มไปด้วยความเป็นห่วง (แล้วฮานะเป็นอะไรมากไหม)

“ไข้ขึ้นนิดหน่อยครับ” รู้สึกผิดที่ต้องโกหก แต่เพราะไม่รู้ว่าจะบอกความจริงยังไงจึงต้องใช้อาการป่วยมาอ้าง

(ถ้าดูท่าไม่ดีรีบบอกผมนะ) ทางนั้นพูดเสียงเครียด (รายนั้นน่ะดื้อเงียบ ชอบอมพะนำไว้คนเดียว)

“ครับ”

(อ้อ...จริงด้วย ผมตั้งใจจะโทรมาบอกว่านัดประชุมวันนี้น่ะเลื่อนออกไปก่อนนะ พอดีมีงานด่วนเข้ามาน่ะเลยต้องยกเลิกกะทันหัน) คุณแกเรนถอนหายใจออกมายาวเหยียด (แล้วก็...ฝากบอกให้ฮานะเช็กเมลล์ด้วย ผมส่งบรีฟงานไปให้ดูแล้วจะได้เข้ามาคุยกันตอนประชุม)

“ได้ครับคุณแกเรน” เด็กหนุ่มขานรับก่อนจะหันไปมองทางเตียงเมื่อมีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น ฮานะกำลังรู้สึกตัวตื่น

(แล้วคุณยายเป็นยังไงบ้างล่ะ ท่านอาการดีขึ้นไหม) เขาถามอย่างเป็นห่วง

“ดีขึ้นมากแล้วครับ เหลือแค่นอนให้ยาฆ่าเชื้อและคอยสังเกตอาการสักอาทิตย์นึงก็กลับบ้านได้ครับ”

พีทตอบกลับ ในระหว่างนั้นก็เห็นว่าคนบนเตียงนอนคะแคงข้างมองมาทางเขาอยู่

(อืม...ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ก็บอกนะ ไม่ต้องเกรงใจ)

“ขอบคุณมากครับ”

(โอเค...ฝากดูแลฮานะด้วยก็แล้วกันนะพีท)

“ครับ คุณแกเรน”

ฝ่ายนั้นทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนเสียงสัญญาณสายจะตัดไป

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหาคนที่นอนมองเขาอย่างตั้งอกตั้งใจก่อนจะนั่งลงบนเตียงด้วยกัน ฮานะขยับตัวเข้ามาใกล้พร้อมชูแขนขึ้นเป็นการบอกทางอ้อมว่าให้เขาลงไปนอนกอดเพราะดูท่าแล้วเจ้าตัวยังคงง่วงอยู่ไม่น้อย

...น่ารักเกินไปแล้ว.. 

“คุณแกเรนโทรมาเหรอ” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามพร้อมกับซุกหน้าเข้ากับอกเขา

“ครับ...บอกว่าขอเลื่อนประชุมวันนี้ออกไปก่อนเพราะคุณแกเรนติดธุระด่วนน่ะครับ” เด็กหนุ่มก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมกอด ฮานะหลับตาพริ้มลมหายใจสม่ำเสมอเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเจ้าตัวหลับไปแล้วเรียบร้อย

“ฮานะ” พีทลองเรียกเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ให้อีกฝ่ายกินยา “ลุกขึ้นมากินยาไหวไหมครับ”

“ยาอะไร” เจ้าตัวงอแง คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย

“ก็...ยาคุม” กระแอมไอแก้เก้อขึ้นมาเมื่อรู้สึกร้อนที่ใบหน้าอยู่หน่อยๆ ...ความคิดอกุศลมันวิ่งแล่นทั่วหัวไปหมด

“ฮื่อ...ไม่กิน” ดูท่าแล้วคงกึ่งหลับกึ่งตื่นเพราะดูสติไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่

“ฮานะ”

“พีท”

แล้วก็ต้องชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปลูบแก้มอีกฝ่ายเอาไว้เมื่อจู่ๆ ฮานะก็พลิกตัวให้เขาลงไปนอนใต้ร่างแล้วขึ้นมาคร่อมทับแทน ร่างขาวนวลเปลือยเปล่าที่มีรอยกัดของเขากระจายอยู่ทั่วมีเสน่ห์มากจนต้องขบกรามเอาไว้เพื่อระงับแรงอารมณ์ที่กำลังจะปะทุขึ้นมาอีกรอบ

“ซนเกินไปแล้วครับ” เด็กหนุ่มยิ้มขำก่อนจะต้องลมหายใจสะดุดเมื่อฝ่ามือนุ่มเลื่อนลงไปกอบกุมบางส่วนของเขาเอาไว้จนมันเริ่มตื่นตัวตอบสนองกลับ และแล้วเจ้าตัวก็ประคองมันไปจดจ่ออยู่บริเวณปากทางที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยเมือกใสก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทีเดียวจนสุด “...ฮานะ”

“อื้อ...อะไรเล่า” กลิ่นฟีโรโมนเริ่มแผ่กระจายออกมาในตอนที่สะโพกมนขยับเชื่องช้า “…วันนี้ว่างนี่ อ๊ะ! พีท!” เสียงร้องเหวใส่อย่างตกใจเมื่อถูกเขากระแทกตัวขึ้นไปจนเกิดเสียงของหนั่นเนื้อกระทบกัน

แล้วเสียงร้องประท้วงก็กลับกลายเป็นครวญครางอย่างหวานหูกินเวลาไปครึ่งค่อนวัน...จากเช้ากลับกลายเป็นบ่ายก่อนทุกอย่างจะหยุดลงเมื่อเข็มของนาฬิกาบ่งบอกว่าในอีกไม่กี่นาทีนั้นดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปอีกครั้งหนึ่ง...

 

 

 

 

“หิวแล้ว~”

คนที่นั่งซ้อนอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันพูดขึ้นมาหลังจากที่นั่งเงียบมานานเพราะมัวแต่จดจ้องสมาธิไปกับหนังในจอทีวี ฮานะนอนเหยียดอยู่บนโซฟาตัวยาวอย่างสบายตัวเพราะมีเบาะรองพิเศษให้เขานั่งพิงมาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา เจ้าตัวเอนซบไปกับแผ่นอกกว้างที่แผ่ไออุ่นออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างออดอ้อน

“อยากทานอะไรครับ” เด็กหนุ่มก้มลงมองคนที่กำลังกลิ้งศีรษะไปมาจนเส้นผมแผ่กระจาย กลิ่นหอมฟุ้งของแชมพูทำให้ต้องกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา

“ไม่รู้สิ แล้วแต่เธอ” ฮานะยืดตัวขึ้นงับคางฝ่ายนั้นเล่นเหมือนอย่างที่ชอบทำ แต่แล้วกลับต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรู้สึกได้ว่าถูกฝ่ามือใหญ่สอดลึกเข้ามาใต้เสื้อเชิ้ตที่สวมใส่อยู่ ความร้อนแล่นปราบไปทั่วร่างเมื่อปลายนิ้วลูบผ่านจิวเงินบริเวณสะดือ “หยุดเลย” เขาแยกเขี้ยวขู่ แต่นอกจากเจ้าเด็กตัวโตจะไม่กลัวแล้วยังหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีอีกต่างหาก

“ก็ฮานะถามผมว่าอยากทานอะไร” เสียงทุ้มนุ่มออดอ้อนพร้อมกับซุกใบหน้าเข้ากับลำคอขาวก่อนจะถือวิสาสะเลียลงบนรอยกัดที่เจ้าตัวเป็นคนสร้างขึ้นมา

“อือ...พีท ไม่เอา” ฮานะเบี่ยงตัวหลบเพราะยังรู้สึกเพลียไม่หาย

“ฮานะ...หอม” ปลายจมูกโด่งกดลงบนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อ “…หอมไปทั้งตัว”

เสียงพึมพำในระยะประชิดทำให้ใบหน้านั้นร้อนจัด คนตัวเล็กพยายามดิ้นขัดขืนแต่กลับถูกวงแขนแกร่งโอบกระชับเอาไว้แน่น รู้ตัวอีกทีก็ถูกดันลงไปนอนแผ่อยู่บนโซฟาแล้ว

...มือไวเกินไปแล้ว!

เชิ้ตขาวตัวใหญ่ถูกปลดกระดุมออกอย่างรวดเร็วจนแผ่นอกสัมผัสได้ถึงไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เมื่อถูกนัยน์ตาคมเข้มคู่นั้นจ้องมองก็รู้สึกร้อนวูบไปทั่วทั้งใบหน้าพอจะเอื้อมมือมากระชับสาบเสื้อเพื่อปิดบังผิวเนื้อกลับถูกอีกฝ่ายดึงรั้งข้อมือเอาไว้ก่อน ดวงตาคมปลาบทอประกายวาบหวามจนต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

แต่ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มจะเลื่อนลงซุกข้างลำคอ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็แผดเสียงร้องขึ้นมาซะก่อนจึงทำให้พีทหยุดชะงัก ฮานะจึงใช้โอกาสนี้ดันตัวขึ้นลุกออกห่างเพื่อไปหยิบเครื่องมือสื่อสารมาดูแล้วก็พบว่าเป็นแม่ที่วีดีโอคอลเข้ามาได้ถูกจังหวะ...

ในตอนที่กดรับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างกันก็ลุกเดินไปที่ครัวราวกับว่าต้องการให้เขาได้มีเวลาส่วนตัว

“ครับ”

(ฮานะ เป็นยังไงบ้างลูก) เสียงของแม่ทักถามอย่างเป็นห่วง

“ก็...ดีครับ งานเยอะดี” เจ้าตัวตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดีแต่แล้วกลับรู้สึกแปลกขึ้นมาเมื่อถูกปลายสายจดจ้องเขม็งผ่านหน้าจอ กว่าจะรู้ตัวก็...

(ฮานะ) เสียงของแม่เข้มขึ้นมาในตอนที่เขากระชับคอเสื้อเข้าหากันเพื่อปิดบังรอยกัด

ให้ตายสิ...ลืมไปเสียสนิทเลย...

“คือ...” เจ้าตัวกระแอมแก้เก้อเมื่อถูกปลายสายหรี่ตามองมาอย่างจ้องจับผิด

(กับใคร) แม่ยังคงไม่ยอมแพ้ (อเล็กซ์?)

“…เปล่าครับ” เขาเม้มปากตอบเสียงอ้อมแอ้มสลับกับมองคนที่ยืนดื่มน้ำอยู่ทางครัว

(แล้วใคร...ลูกถูกขืนใจหรือเปล่า) ฝ่ายนั้นเริ่มร้อนรนเป็นตุเป็นตะจนเขาต้องรีบสารภาพออกมาเพราะกลัวว่าเรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่ ฮานะหันกล้องหน้าไปทางใครอีกคนซึ่งฝ่ายนั้นก็ยังไม่รู้ตัวว่าถูกตกเป็นหัวข้อสนทนาไปแล้วเรียบร้อย

(ตั้งแต่เมื่อไหร่) แม่เค้นเอาคำตอบ

“เรื่องมันยาวน่ะครับ เอาไว้ผมค่อยเล่าให้ฟังดีกว่า” ฮานะมองอย่างออดอ้อนจนในที่สุดแม่ก็ยอมคล้อยตามแล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด

(แล้วป้องกันหรือเปล่า) คำถามเถรตรงทำให้รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าก่อนจะพยักหน้ารับรัวเร็ว...แอบไขว้นิ้วไว้ด้วยนิดหน่อย....

(แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะเพราะเราก็โตขนาดนี้แล้ว) ทางนั้นยิ้มบางเบา (ถ้ายังไงก็พาเขามาแนะนำให้รู้จักด้วยล่ะ...พามาตอนปลายปีนี้เลย)

“จะพยายามครับ” ฮานะพยักหน้ารับ

(ห้ามพยายาม...ต้องมา) แม่ขู่ (แล้วก็เตรียมตัวไว้ได้เลย เราน่ะโดนพ่อเขาสอบปากคำหนักแน่)

“โธ่~”

(ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อนเลยเจ้าตัวแสบ นี่ถ้าอยู่ใกล้จะตีเข้าให้) ทางปลายสายฮึดฮัดอย่างไม่จริงจังมากนักเรียกรอยยิ้มจากเขาได้เป็นอย่างดี (แม่ไม่กวนแล้วดีกว่า) สีหน้ามีเลศนัยของแม่ทำให้ต้องปั้นหน้าเพื่อกลั้นยิ้มเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“ครับ รักแม่นะ”

(รักลูกมากกว่าจ้ะ) เสียงจุ๊บที่ดังจากปลายสายทำให้ต้องทำกลับบ้างเพื่อความยุติธรรม

เสียงสัญญาณที่ตัดไปทำให้ความรู้สึกคิดถึงทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก ฮานะมองหน้าจอที่ดับไปพอดีกับที่ใครอีกคนเดินเข้ามาวางจานแซนด์วิชและผลไม้สดลงบนโต๊ะกระจกด้านหน้าตามด้วยนมสดแก้วโต ฝ่ายนั้นมองมาอย่างสงสัยเมื่อถูกเขาสวมกอดเข้าที่ช่วงเอว พีทวางมือลงบนศีรษะอย่างนุ่มนวลพร้อมกับขยี้ผมเขาจนยุ่งเหยิง พอถูกมองค้อนวงโตฝ่ายนั้นก็หลุดยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีที่ได้แกล้งให้เขาหน้าบึ้ง

“เป็นอะไรครับ” เด็กหนุ่มอุ้มอีกฝ่ายมานั่งตรงกลางระหว่างขาก่อนจะก้มลงมองคนที่ซบหน้าลงกับแผ่นอกเขาอย่างออดอ้อน

“คิดถึงพ่อกับแม่” ฮานะพูดเสียงงึมงำพร้อมกับเกลี่ยเรียวนิ้วยาวที่วางอยู่บนเอวตัวเองไปมา

ร่างสูงใหญ่กระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่นพร้อมกับส่งผ่านไออุ่นไปโอบล้อมรอบตัวอีกฝ่ายเอาไว้ และตั้งใจฟังในสิ่งที่ฮานะกำลังพูดทุกประโยค

“...แม่รู้เรื่องของเราแล้ว” เจ้าตัวช้อนตาขึ้นมามองกัน “บอกด้วยว่าปลายปีให้พาเธอกลับไปที่ญี่ปุ่นด้วยกัน”

พีทยิ้มอย่างนึกเอ็นดูเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตีหน้ายุ่งพร้อมกับบ่นงึมงำว่าเขาคงถูกพวกท่านสอบปากคำจนพรุนแน่

“ยิ้มอะไร” ฮานะหรี่ตามองอย่างจับผิดเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าเขาแล้วยิ้มอยู่อย่างนั้นจนชักหมั่นไส้ขึ้นมา พอจะยืดตัวขึ้นไปงับคางก็ถูกก้มลงมาจุ๊บปากไปสองทีจนต้องเอี้ยวตัวหลบเมื่อกำลังจะถูกก้มลงมาจูบเป็นหนที่สาม

ขี้โกง!

“ปล่อยเลยหิวแล้วๆ” พยายามดึงข้อมือกลับแต่เจ้าเด็กตัวโตไม่ยอมปล่อยง่ายๆ พอหันไปขู่ฟ่อใส่ก็ถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนตักเลยต้องปล่อยเลยตามเลยนั่งกินมื้อค่ำมันด้วยท่านี้นี่แหละ

“อร่อยไหมครับ” เด็กหนุ่มก้มลงมองคนที่เคี้ยวแซนด์วิชจนแก้มพอง นัยน์ตากลมโตจดจ้องอยู่กับหนังในจออย่างใช้สมาธิ ฮานะเอี้ยวตัวมามองเขาก่อนจะยื่นแซนด์วิชที่ถูกกัดไปแล้วครึ่งหนึ่งมาจ่อไว้ที่ปาก พอทำท่าจะงับฝ่ายนั้นก็ดึงกลับไปกินซะเองพร้อมกับยักคิ้วมาให้อย่างท้าทาย

พีทมองแก้มขาวที่ขยับไปมาเหมือนก้อนแป้งเวลาที่ถูกนวดจนขึ้นฟู ก่อนจะก้มลงไปหอมฟอดใหญ่เมื่อรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากจะฟัดให้ร้องงอแงอีกรอบ

…กับฮานะ...เท่าไหร่ก็ไม่พอจริงๆ ... 

รู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกมักมากก็ตอนนี้...

“ฮึ่ย กินไปเลย” แซนด์วิชชิ้นสุดท้ายถูกยัดเข้ามาในปากเพื่อตัดรำคาญ ฮานะเลียนิ้วที่เปื้อนมายองเนสจนเกลี้ยงก่อนจะเอื้อมไปหยิบนมสดแก้วโตขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองการกระทำทุกอย่างอยู่ตลอดเวลาก่อนความคิดเบื้องต่ำจะถูกปลุกเร้าเมื่อเห็นคราบนมเปรอะอยู่เหนือริมฝีปากสีอ่อน

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวกว่าความคิดเมื่อเรียวนิ้วยกขึ้นไปปาดไล้น้ำนมออกจากปากของฮานะแล้วส่งเข้าปากตัวเองแทน ฝ่ายนั้นหน้าแดงจนถึงใบหูก่อนจะหันกลับไปสนใจจอภาพโดยที่ไม่คิดจะสนใจเขาอีก

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมื่อเข็มนาฬิกาชี้เข้าไปที่เลขสิบเสียงของท้องฟ้าที่ร้องครืนอยู่ภายนอกเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าอีกไม่นานสายฝนคงเทกระหน่ำลงมา ฮานะนอนซ้อนอยู่บนตัวเขาอย่างสบายอารมณ์พร้อมกับจิ้มกินผลไม้สดที่เขาเตรียมไว้ให้ เจ้าตัวหยิบเชอร์รี่ขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ลืมที่จะหันมาป้อนเขาด้วย กลุ่มผมนุ่มที่แผ่กระจายอยู่บนแผ่นอกให้ความรู้สึกเหมือนขนแมวจนต้องก้มลงไปหอมอยู่หลายรอบด้วยความมันเขี้ยว

...นี่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกหลงธรรมดาแล้ว..

...ฮานะทำให้เขาเสพติดทุกอย่าง...ตั้งแต่หัวจรดเท้า..

...และก็มั่นใจว่าความรู้สึกนี้มันรุนแรงมาตั้งแต่ก่อนที่จะผูกพันธะคู่แล้วด้วย..

“อย่ากัดสิ” คนตัวเล็กเอ่ยปรามเมื่อถูกเขางับเข้าที่ปลายนิ้วตอนส่งลูกเชอร์รี่เข้ามาในปาก “พีท” ฮานะเสียงเข้มขึ้นเมื่อถูกก่อกวนโดยการยึดข้อมือเอาไว้แล้วพรมจูบไปตามข้อนิ้วทีละนิ้ว

หนังในจอกำลังเข้าสู่ช่วงไคล์แม็กซ์...พอดีกับที่ความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นมา

...กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าเพศผู้ถูกปล่อยออกมาเพื่อกระตุ้นเร้าคู่ของตัวเองตามสัญชาตญาณดิบ..

...ฮานะสะท้านไหว เริ่มหายใจแรงขึ้นจนใบหน้าแดงก่ำ..

“ฮานะ” เสียงทุ้มพร่าต่ำกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด หยดเหงื่อที่ผุดซึมออกมาทำให้เชิ้ตขาวบางแนบไปกับผิวกายนุ่มลื่น

ลูกเชอร์รี่ถูกเด็ดก้านทิ้งก่อนมันจะถูกนำมาจ่อไว้ตรงเรียวปากสีอ่อน ปลายนิ้วใหญ่ดันจนผลไม้ลูกเล็กผลุบหายเข้าไปในโพรงปากอุ่น ก่อนเขาจะเคลื่อนหน้าลงไปตามประกบจูบแนบแน่น เรียวลิ้นร้อนไล่ต้อนลูกเชอร์รี่จนรับรู้ได้ถึงรสชาติหวานอมเปรี้ยวที่คละคลุ้งอยู่ข้างใน รสชาติของมันเปลี่ยนรสจูบให้หวานล้ำมากขึ้น

เสียงหอบหายใจของฮานะถี่กระชั้นขึ้นเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน เจ้าตัวจิกมือลงบนแขนเขาจนเกิดรอยเล็บเพื่อเป็นการประท้วงให้ปล่อย พอผละหน้าออกมาอีกฝ่ายก็กอบโกยอากาศหายใจเข้าปอดไปจนใบหน้าแดงก่ำ พีทยังคงเคี้ยวลูกเชอร์รี่ที่เหลือจนหมด ตลอดเวลามีสายตาของฮานะมองตามอย่างเว้าวอน น้ำตาที่รื้นขึ้นมาเริ่มหยดลงบนแก้มขาวเมื่อถูกกลิ่นของเขากระตุ้นจนอยู่ไม่สุข

เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่อีกฝ่ายสวมใส่ถูกร่นลงไปกองบริเวณข้อศอกในตอนที่ก้าวขึ้นมาคร่อมทับบนตักเขา ฮานะเป็นฝ่ายประคองใบหน้าก่อนจะก้มลงมาบดจูบจนได้ยินเสียงชื้นแฉะ เรียวขาขาวที่คร่อมอยู่ด้านบนถูกบีบเคล้นจนขึ้นรอยแดง ปลายนิ้วกดลงน้ำหนักบริเวณรอยสักรูปกุหลาบที่สะโพกด้านขวาก่อนจะลากผ่านหน้าท้องแบนราบจนได้ยินเสียงคราเครือดังขึ้นอยู่ในลำคอ

“อ...พีท” เจ้าตัวสะดุ้งตอนที่เขาสอดนิ้วเข้าไปในร่องสะโพกก่อนจะเชิดหน้าขึ้นครางเสียงกระเส่าในตอนที่นิ้วถูกดันเข้าไปจนสุด

ฮานะยืดตัวขึ้นก่อนจะกอดเขาเอาไว้แนบอก ระดับใบหน้าที่อยู่เสมอกับเนินเนื้อขาวผ่องทำให้ทำอะไรได้ง่ายขึ้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบแผ่นอกขาวก่อนจะบีบเคล้นจนนูนแล้วครอบปากลงไปเกี่ยวกระหวัดยอดอกสีอ่อนที่กำลังตั้งชูชัน

เขาเลียสลับทั้งสองข้างจนผิวฮานะแดงก่ำ

ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดลงบนเนินอกทำให้คนด้านบนสะท้านไหวก่อนจะกดศีรษะเขาเข้าหาและเรียกร้องให้กระทำอย่างไม่ปรานี

“ม.. อื้อ ไม่ไหวแล้ว” ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อตอนที่ถูกนิ้วกระทุ้งเข้าออกในช่องท้อง น้ำหล่อลื่นจำนวนมากไหลเยิ้มอาบลงบนซอกขา กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าโจมตีเขาจนสติถูกหลอมละลาย

ทันทีที่ถอนนิ้วออก สะโพกเล็กก็สั่นกระตุกพร้อมกับเสียงร้องครางหวีดหวิวมากไปด้วยอารมณ์ความต้องการ

บางส่วนที่ร้อนจัดถูกนำออกมาจากกางเกงก่อนจะใช้ส่วนปลายถูไถเข้ากับบริเวณร่องสะโพก

เขาไม่ยอมสอดใส่จนได้ยินเสียงของฮานะที่เริ่มเรียกร้องมากขึ้น

โดยไม่ทันได้รอให้ช่องทางปรับตัวอีกฝ่ายก็กดน้ำหนักตัวลงมาจนส่วนปลายนั้นผลุบหายเข้าไปข้างใน ช่องทางอ่อนนุ่มโอบรัดผู้บุกรุกแนบแน่นจนไม่สามารถขยับตัวเข้าไปได้ลึกมากกว่าที่เป็น ฮานะผ่อนลมหายใจเข้าออกเมื่อเริ่มรู้สึกอึดอัดภายในช่องท้องก่อนจะมองค้อนคนที่เอาแต่นอนมองเขาจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างอารมณ์ดี

ในที่สุดกายใหญ่ก็เข้าไปได้จนสุดโคน พีทเอนหลังพิงพนักโซฟาโดยที่สองมือยังคงประคองสะโพกเล็กเอาไว้

นัยน์ตาคมเข้มประกายวูบไหวเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่บนตัวเริ่มขยับเอวขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ฮานะวางมือลงมาบนแผ่นท้องของเขาก่อนจะเชิดหน้ากอบโกยอากาศเข้าปอดเมื่อเริ่มเร่งจังหวะสะโพก

ริมฝีปากสีอ่อนฉ่ำวาวเผยอขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังเรียกร้องให้เขาป้อนจูบ แต่แทนที่จะทำตามที่อีกฝ่ายต้องการเขากลับส่งนิ้วเข้าไปในโพรงปากอุ่นแทน ปลายนิ้วที่ดุดดันอยู่ข้างกระพุ้งแก้มทำให้รู้สึกร้อนวูบไปทั่วทั้งร่าง ฮานะประคองมือเขาเอาไว้ก่อนจะดูดกลืนและเลียจนมันเปียกชุ่ม

เด็กหนุ่มขบกรามแน่นเมื่อถูกนัยน์ตาสวยช้อนมองอย่างเย้ายวน นิ้วทั้งหมดถูกดึงออกกะทันหันก่อนช่วงตัวสูงใหญ่จะพุ่งเข้าไปบดจูบอย่างดุดัน ในตอนที่ใช้ฟันกัดลงไปบนกลีบปากนุ่มก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะในลำคออย่างชอบใจเพราะสามารถปั่นหัวเขาได้จนสำเร็จ

ร่างขาวนวลเริ่มบดเบียดสะโพกแรงขึ้นจนแผ่นท้องกำยำหดเกร็งเมื่อรู้สึกจนแทบทนไม่ไหว และก่อนที่ทุกอย่างจะเตลิดไปไกลเขาก็อุ้มฮานะขึ้นจนตัวลอย อีกฝ่ายเผลอร้องออกมาอย่างตกใจก่อนจะรีบโอบแขนเข้าที่ลำคอเพื่อกันตก

พีทเดินไปที่ประตูกระจกบริเวณระเบียงก่อนจะปล่อยคนในอ้อมกอดลงยืนหันหน้าออกไปด้านนอก เรียวขาขาวถูกดันออกเพื่อรองรับตัวตนใหญ่โต ฮานะวางแขนลงบนแผ่นกระจกใสเพื่อพยุงไม่ให้ตัวเองเสียหลักล้มในตอนที่สะโพกสอบกระแทกเข้ามาจนได้ยินเสียงหยาบโลน

“อึก..อะ แรง...แรงไปแล้ว” เจ้าตัวเกลือกใบหน้าไปกับแขนเมื่อรู้สึกว่าส่วนนั้นเข้ามาลึกจนสัมผัสกับปากมดลูก

สายฝนฉ่ำเย็นสาดกระหน่ำมาจากด้านนอกเร่งเร้าให้อุณหภูมิในกายสูงขึ้นเมื่อแผ่นอกแนบลงไปกับความเย็นเฉียบ ฮานะกัดแขนตัวเองเมื่อสติเริ่มถูกหลอมละลาย รู้ตัวอีกทีคนที่ประกบซ้อนอยู่ด้านหลังก็ส่งนิ้วเข้ามาในปากให้เขากัดแทน

“ฮานะ” เสียงหอบหายใจราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหายดังขึ้นอยู่หลังลำคอ ผิวเนื้อส่วนนั้นถูกกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขึ้นจ้ำเลือดอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ต่างฝ่ายต่างเบียดตัวเข้าหากันจนในที่สุดน้ำเชื้อร้อนจัดก็ทะลักเข้าไปเติมเต็มในช่องท้องจนคนที่รองรับนั้นตัวอ่อนระทวย

ฮานะขาสั่นเทิ้มตอนที่เขาถอนกายออก หลักฐานของบุรุษเพศเอ่อล้นออกมาเปรอะเปื้อนโคนขาขาว ตอนที่อีกฝ่ายมีท่าทีว่าจะทรุดลงไปที่พื้นก็ถูกตวัดขึ้นอุ้มจนตัวลอย

“ปวด...ขา” เสียงพึมพำออดอ้อนในตอนที่ซุกหน้าเข้ากับซอกคอ

กลิ่นของพีททำให้รู้สึกตื่นเร้าและรู้สึกปลอดภัย

สัมผัสเย็นจากเนื้อหินอ่อนที่แผ่นหลังทำให้รู้ว่าตอนนี้ถูกอุ้มมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัว ฮานะปรือตามองอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อเห็นว่าเรียวขาถูกยกขึ้นไปพาดบนช่วงบ่ากว้างจนสะโพกลอย ความใหญ่โตที่ค่อยๆ ชำแรกเข้ามาทำให้ต้องเชิดหน้าครางอย่างสุขสม

ช่วงเอวคอดถูกสองมือจับกระชับเอาไว้อย่างมั่นคง จังหวะการสอดประสานนั้นรุนแรงจนต้องเอื้อมมือไปไขว่คว้าให้อีกฝ่ายประสานมือเข้าด้วยกัน

ช่องทางที่รองรับนั้นร้อนจัดเมื่อถูกเสียดสี

กลิ่นหอมฟุ้งกระจายปลุกเร้าให้แรงอารมณ์โพมกระพือมากยิ่งขึ้น ฮานะบีบมือแน่นเมื่อรู้สึกเสียววูบที่ช่องท้องจนตัวสั่นสะท้าน ความร้อนจัดที่ขยับขยายอยู่ภายในนั้นเติมเต็มจนเขาแทบสำลักความสุข

“พีท...พีท” เสียงนั้นออดอ้อน “อื้อ...ย..อยากจูบ”

เมื่อความอดทนหมดลงร่างสูงใหญ่ก็อุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาแนบอกก่อนจะก้มลงป้อนจูบดูดดื่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดกันนั้นคลุกเคล้าจนเปียกชุ่ม

เด็กหนุ่มก้าวเดินไปทางห้องนอนด้วยความมั่นคงก่อนจะวางร่างของคนในอ้อมกอดลงบนเตียงนุ่มแล้วตามลงไปทาบทับจนผิวเนื้อแนบชิดกันทุกสัดส่วน ใบหน้าคมเข้มผละออกมาโดยที่มีสายตารื้นน้ำคู่นั้นมองตามอย่างตัดพ้อ เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันเพื่อระงับอารมณ์ก่อนจะซุกลงไปข้างลำคอขาวแล้วขบเม้มจนมันขึ้นรอยจ้ำแดง

ริมฝีปากร้อนจัดค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมาที่แผ่นอกขาวแล้วดูดกลืนยอดอกจนตั้งชูชัน ความอุ่นชื้นไล่ต่ำลงมาที่แอ่งสะดือพร้อมกับคาบจิวเงินที่ถูกเจาะเอาไว้ในตอนที่ช้อนตาขึ้นมอง ฮานะตัวสั่นสะท้านและบิดกายเร่าเมื่อถูกปลุกเร้าอย่างรุนแรง เจ้าตัวแอ่นสะโพกขึ้นเมื่อถูกเขาซุกลงไปตรงกลางหว่างขาก่อนจะส่งบางส่วนที่ตั้งชันเข้าไปในโพรงปากแล้วดูดกลืนจนเกิดเสียงหยาบโลน

“อื้อ!”

ฮานะพยายามที่จะหุบเรียวขาเข้าหากันเมื่อรู้สึกมากเกินกว่าที่รับไหวแต่ติดที่ช่วงบ่ากว้างขวางกั้นเอาไว้ จึงทำได้แค่จิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับย่น

ส่วนหน้าและหลังถูกปรนเปรออย่างตะกรุตะกรามจนเปียกชุ่ม

สะโพกถูกรั้งขึ้นสูงจนลอยเหนือพื้นเตียงก่อนบางส่วนที่ร้อนจัดจะสอดแทรกเข้ามาทีเดียวจนหมด ทำให้ต้องแอ่นหลังเหยียดตรงเมื่อรู้สึกเสียวซ่านจนชาไปตามแนวสันหลัง

ภาพของร่างที่เล็กกว่ากันเป็นเท่าตัวกำลังรองรับตัวตนใหญ่โตเข้าไปนั้นปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายจนถึงขีดสุด

ยิ่งถูกกระทำย่ำยีมากเท่าไหร่ แรงอารมณ์ก็ยิ่งพุ่งขึ้นสูงจนฟีโรโมนส่งกลิ่นยั่วเย้าให้สมองละลายไปกับไฟของห้วงเสน่หา

ถ้อยคำที่พร่ำบอกว่าในตัวเขานั้นดีเพียงใดทำให้รู้สึกราวกับว่ากำลังล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งความฝัน

ฮานะยกแขนขึ้นโอบกอดรอบบ่ากว้างเอาไว้ในตอนที่น้ำตาแห่งความสุขรื้นขึ้นมาจนภาพตรงหน้านั้นพร่าเบลอไปหมด เสียงสะอื้นเจือไปกับเสียงครางหวานหูยิ่งเสริมให้ผู้กระทำไม่สามารถยับยั้งแรงอารมณ์เอาไว้ได้ ร่างเล็กถูกกระแทกกระทั้นจนแผ่นหลังเสียดสีไปกับผ้าปูที่นอนจนยับย่น ฮานะกัดลงบนไหล่แข็งแรงจนเกิดรอยในตอนที่บางส่วนนั้นขยับขยายเต็มช่องท้อง

จังหวะสอดประสานรัวเร็วจนหยาดเหงื่อผุดซึมและหยดลงผสานกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มอดไหม้...แผดเผา...กลายเป็นธุลี

จุดสิ้นสุดของอารมณ์ถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง ทุกหยาดหยดถูกเก็บไว้ในช่องท้อง

เสียงหอบหายใจดังประสานเป็นจังหวะเดียวกันในตอนที่ร่างสูงใหญ่ลงไปนอนกอดและก้มลงพรมจูบตามผิวเนื้อเนียนอย่างรักใคร่ วงแขนแกร่งโอบกระชับร่างร้อนจัดเพราะแรงอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น ฮานะยังคงสะอื้นเสียงเบาในลำคอเมื่อถูกปรนเปรอจนแทบคลุ้มคลั่ง

“ผมรักคุณ” พีทก้มลงพูดประชิดริมฝีปากสีอ่อนและกดจูบซ้ำไปมาอย่างหลงใหล

ปลายจมูกโด่งกดลงบนลาดไหล่เนียนพร่ำบอกรักคนในอ้อมกอดซ้ำไปมาก่อนจะได้รับการตอบสมองกลับมาเป็นการประคองใบหน้าแล้วจรดจูบลงบนสันกรามอย่างอ้อยอิ่ง

“…ฉันก็ด้วย” ฮานะกระชับอ้อมแขนเมื่อรับรู้ได้ถึงการขยับเคลื่อนไหวที่ช่วงล่าง

ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มใหม่อีกครั้งราวกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่เรื่องลวงตา

ถูกเติมเต็มซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วนเวียนอยู่อย่างนั้นจนข้ามวันไปเป็นเช้าวันใหม่

...ก่อนจะหยุดลงเมื่อพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไป

 

_____________________________________

 

บอกแล้วว่าอย่าให้เด้นได้แปลงร่างง สามวันสามคืนไปเล้ยยยยย> <

ในที่สุดก็จับคู่กันซะที นาทีนี้ต้องเซฟฮานะรัวๆๆๆแล้ววว น้องพีทไม่อ่อนโยนเลยลู้กกก T T

นี่ขนาดรัทครั้งแรกพี่เขายังจมเตียงขนาดนี้ มาส่งกำลังใจให้ฮานะกันค่ะะ 55555

 

15หน้าตามสัญญาเลยย ไม่ขาดไม่เกินน

ถ้ายังไงเม้นให้กำลังใจเด้นด้วยนะค้าบ หรือจะ #ดอกไม้ของพีท ในTwitter ก็ได้เน้อออ /อ้อนวอนน

ความคิดเห็น