เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16/4 ปรับตัวไม่ทัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 16/4 ปรับตัวไม่ทัน

คำค้น : วิวาห์เร่รัก,ชยากร,บัวบงกช,เอาชนะ,ผู้หญิงเร่ขาย,เอาตัวเข้าแลก,แค้นนี้ต้องชำระ,เตรียมรับมือ,แขกไม่ได้รับเชิญ,แผนชั่ว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2562 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16/4 ปรับตัวไม่ทัน
แบบอักษร

“ใครสวมเสื้อผ้าให้ฉัน” 

“นี่คุณจะโวยวายทำไมหะ มีผมกับคุณอยู่ในห้องสองคนแล้วจะให้ใครใส่ให้ละ ถ้าไม่ใช่ผม แล้วก็ไม่ต้องพูดอะไรให้มาก ดึกแล้วรีบพักผ่อนซะ” เขาไม่พูดเปล่ายังดึงผ้าห่มมาคลุมให้หญิงสาวทั้งตัว ก่อนเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียงและทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ พร้อมกับเอามือไปกอดเอวของอีกฝ่ายอย่างถือสิทธิ์ แต่หญิงสาวกลับปัดมือของเขาทิ้งทันที ทั้งที่ภายในใจรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกกับเขาเช่นไร จึงได้แต่เก็บเอาไว้ในใจเพียงคนเดียว 

“อยู่เฉย ๆ น่า ผมไม่ทำอะไรหรอก แค่จะนอนกอดแบบนี้ไม่ได้หรือไง” 

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน อาจจะเพราะเขาเป็นต้นเหตุและยังใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล แม้ว่าเรื่องราวในวันนี้อยากจะรู้ใจแทบขาดว่าบัวบงกชหายไปไหน กับใคร เพราะกว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่สุดท้ายแล้วก็อดรนทนไม่ได้ หากไม่รู้คืนนี้เขาก็คงนอนไม่หลับ 

“บัวบงกช…” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “วันนี้คุณไปไหนมา ทำไมถึงกลับดึกขนาดนี้” ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงพูดต่อ “ผมรู้ว่าคุณไม่อยากพูดกับผม แต่คุณก็ไม่ควรทำให้ผมเป็นห่วงนะ ผมไปหาคุณที่ร้านแต่คุณไม่อยู่ พอถึงบ้านคุณก็ยังไม่กลับผมก็เลยหงุดหงิดไปหน่อย ต่อไปจะไปไหนช่วยบอกได้ไหม…หือ” เขาเอ่ยเสียงนุ่มออดอ้อนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้หญิงสาวอมยิ้มเล็กน้อย 

“ฉัน…ฉัน” พอเอาเข้าจริง ๆ หญิงสาวกลับพูดไม่ออก แต่พอได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขาทำให้เธอใจเต้นแรง อบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

“ผมรู้ว่าคุณยังโกรธ ผมขอโทษสำหรับเรื่องวันนี้แล้วกัน” 

ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาจูบที่เรือนผมสวยของเธออย่างอ่อนโยน ความรู้สึกลึก ๆ ข้างในมันหวั่นมันไหวแปลก ๆ บัวบงกชจะรู้ไหมว่าเขาทั้งรักและหวงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

หญิงสาวปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ ผู้ชายอย่างเขาก็ดีแต่รังแกผู้หญิง เขาอารมณ์เสียมาจากไหนเธอไม่รู้ และมาระบายอารมณ์กับเธอจนพอใจ คิดว่าเธอจะรู้ไม่ทันกับพฤติกรรมของเขาที่ตบหัวแล้วลูบหลัง เธอรู้จักเขาดีผู้ชายที่เอาแต่ใจตัวเองอย่างเขาเถียงไปก็เหนื่อยเปล่า เธอหมดแรงที่จะต่อปากต่อคำกับเขาแล้ว เขาจะคิดยังไงก็ช่าง เพราะมันเหนื่อยเกินกว่าจะอธิบายแล้ว พูดไปก็เหมือนแก้ตัว 

แม้คำพูดและการกระทำของเขาจะอ่อนโยน ซึ่งต่างกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเหลือเกิน ไม่คิดว่าผู้ชายเอาแต่ใจอย่างชยากรจะขอโทษคนอื่นเป็นด้วย คำขอร้องและอ้อนวอนทำให้หัวใจของเธออ่อนไหว ยิ่งได้อยู่ในอ้อมกอดเช่นนี้ทำให้เธอมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แต่จะให้เธอบอกได้อย่างไรว่าเพิ่งไปทานข้าวกับวิศรุตมา 

“ฉันไปคุยเรื่องงานกับเวนเดอร์ชาวจีนมา พอดีมีเลี้ยงสังสรรค์นิดหน่อยก็เลยกลับดึก” เสียงของเธอห้วน ๆและไม่อยากมีปากเสียงกันอีกเธอจึงเลี่ยงที่จะไม่พูดความจริงทั้งหมด 

แม้ว่าเสียงนั้นจะยังกระด้างเพราะบัวบงกชยังไม่หายโกรธ ซึ่งชยากรก็เข้าใจดี แต่พอได้ยินคำตอบก็ทำให้ชยากรใจชื้นขึ้นมาเพราะเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด จะผิดก็แต่เขาที่ลงอารมณ์กับเธอ 

“ได้ยินแบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย งั้นไม่โกรธผมนะ” ไม่มีเสียงตอบเช่นเคย “ไม่เอาน่าบัว เงียบแบบนี้ผมใจไม่ดี อย่านอนหันหลังให้ผมแบบนี้สิ” ชยากรไม่พูดเปล่ายังจับตัวของหญิงสาวให้หันหน้าเข้าหาก่อนจะจุมพิตไปที่หน้าผาก 

หญิงสาวเม้นปากแน่นเธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยเกินกว่าจะอธิบายอะไรทุกอย่างให้เขาเข้าใจได้ แม้จะรู้ว่าการแต่งงานกับเขามันไม่ได้เกิดจากความรักและรู้ดีว่าเขาก็ไม่ได้รักเธอเช่นกัน สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงความเห็นแก่ตัวของผู้ชายเท่านั้น เพราะเขาก็พูดเสมอว่าครอบครัวของเขาจ่ายเงินให้เธอสูงลิ่ว คงไม่มีใครให้อะไรฟรี ๆ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมันคือสิ่งที่เขาเรียกร้องซึ่งเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เมื่อเธอยังใช้นามสกุล ‘วัฒนาวีรกุล’  

แม้อีกฝ่ายจะไม่ตอบอะไร และไม่ได้ปริปากว่าจะยกโทษให้ ซึ่งเขาเข้าใจดี เพราะสิ่งที่ทำลงไปมันรุนแรงเกินกว่าบัวบงกชจะยกโทษให้ เพียงแค่เธอยอมให้เขากอดแบบนี้เขาก็เบาใจแล้ว  

“ถึงคุณจะยังไม่ยกโทษให้ผมวันนี้ แต่ผมสัญญาว่าผมจะมีเหตุผลมากกว่านี้นะครับ” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเพราะเขาเองก็รู้สึกผิดและอยากให้เธอรู้ว่าเขาห่วงเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร 

บัวบงกชไม่ตอบแต่ปล่อยให้เขากอดเอาไว้หลวม ๆ ก่อนจะซุกหน้ากับทรวงอกแข็งแรงนั้นด้วยความอุ่นใจทว่าความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้น้ำตาของบัวบงกชไหลรินจนเปียกทรวงอกแข็งแรงนั่น ทำให้เขารู้ตัวว่าตัวเองได้ทำร้ายผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเมียตัวเองเพราะความไร้เหตุผล ก่อนที่เขาจะจูบหน้าผากขาวนวลอย่างอ่อนโยนและไล้มาจนถึงริมฝีปาก แต่หญิงสาวกลับรีบเบือนหน้าหนี ชยากรเห็นแบบนั้นจึงไม่อยากรบเร้าอะไรมาก แม้จะเสียดายอยู่บ้างก็ตาม เพราะเขาอยากให้เวลากับคนที่อยู่ในอ้อมกอด จึงได้แต่อดเปรี้ยวไว้กินหวาน แม้ว่าจะทำให้อารมณ์ของเขาหวั่นไหวก็ตาม 

เพียงแค่บัวบงกชไม่แสดงอาการใด ๆ และยอมให้เขากอดแค่นี้ก็ทำให้เขาสุขใจแล้ว 

ผู้ชายที่เอาแต่ใจและต้องการเอาชนะเธอทุกครั้ง เขาคงไม่รู้ตัวว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายได้หลงรักเขาจนเต็มหัวใจแล้ว ซึ่งเขาไม่มีวันรู้ต่อให้เขาแสดงความป่าเถื่อนกับเธอมากขนาดไหนแต่ก็เกลียดเขาได้ไม่นานเพราะเธอรักเขานั่นเอง 

หากจะให้เธอบอกว่าไม่โกรธเขาก็ยิ่งได้ใจ ปล่อยให้เขารู้สึกผิดบ้างเขาจะได้รู้จักยับยั่งชั่งใจในสิ่งที่เขาทำ เมื่อเธอหาเงินมาคืนเขาได้ทุกบาททุกสตางค์เมื่อไหร่จะได้หลุดพ้นกับผู้ชายที่ไร้หัวใจอย่างเขาเสียที 

อยากจะเกลียดเขาเหลือเกิน แต่ทำไมนะถึงเกลียดเขาไม่ลงสักที! 

++อัพให้อ่านกันต่อจ้าาา หนังสือเปิดจองถึงสิ้นเดือนนี้เท่าน้ันนะคะ (เพจเรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์) หรือดาวน์โหลดอีบุ๊คที่www.mebmarket.com ไรเตอร์ขออนุญาตขายของนะคะอิอิ++ 

ความคิดเห็น