เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 86 คราดาราโซฟีน้อยพบเพื่อนใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 86 คราดาราโซฟีน้อยพบเพื่อนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 69

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2562 13:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 86 คราดาราโซฟีน้อยพบเพื่อนใหม่
แบบอักษร

ตอนที่ 86 คราดาราโซฟีน้อยพบเพื่อนใหม่ 

         หนับๆ

         สัมผัสความอวบอิ่มชวนฝันหวาน สูดกลิ่นหอมกรุ่นอันมีเอกลักษณ์พิเศษชวนให้จิตใจเคลิบเคลิ้มราวนอนกอดพังพอนอาร์กติก โซฟีสลบ และนอนอิงแอบซุกร่องว่างระหว่างทรวงอก และส่วนหน้าท้องป่องๆ ปลายจมูกแตะสะกิดผิวสาวอ้วนน่าทาน ส่วนด้านบนจมูกสัมผัสใต้เนินนม ส่วนล่างจมูกแนบชิดเนินพุงกลมๆ มุมซบดีเลิศเหมาะเจาะจนต้องจดจำให้ขึ้นใจว่าจุดนี้เหมาะสุดๆเวลาเหนื่อยต้องซุกเติมพลังให้ได้เลย

 เดี๋ยวๆ

         โซฟีเริ่มคืนสติ เปลือกตากระตุก สมองที่หยุดทำงานค่อยๆเริ่มต้นกระบวนการใหม่อีกครั้งอย่างเชื่องช้าปานเต่าคลานบนชายหาด เกิดอะไรขึ้น นักเชิดหุ่นน้อยทบทวนความทรงจำอย่างละเอียดด้วยมันสมองอันชาญฉลาด ตอนนี้นางกำลังนอนบนเตียงผ้าปูสีทองแดง และมีสองสาวอ้วนพีนอนประกบข้างกาย โซฟีนอนตะแคงเอาศีรษะซุกตรงกลางลำตัวสาวอ้วนโฉมงามตัวน้อย และบริเวณส่วนแผ่นหลังนางมีสาวอ้วนอีกคนนอนแนบเนื้อ เอาพุงหนาทาบแผ่นหลังราบบางสัมผัสไอร้อนของลมหายใจรดต้นคอ และสองทรวงอกที่ถูแผ่นหลังนักเชิดหุ่นน้อย

         เสียงเสื้อผ้าเสียสีดังสวบสาบ ปลุกนักฆ่าน้อยตื่นจากนิทรา

         อะ.. !!!

         เมื่อสติประกอบตัวครบแล้ว โซฟีพลั่งตกตะลึงเมื่อรู้สึกตัวกำลังโดนสองสาวอ้วนปริศนานอนประกบทั้งด้านหน้า และด้านหลัง สภาพเหมือนแฮมเบอเกอร์ชิ้นใหญ่ที่มีโซฟีเป็นเนื้อวัวแล้วมีสองสาวอ้วนเป็นขนมปังประกอบ ด้านบน และด้านล่าง ด้านซ้าย และด้านขวา สภาพกลืนมิเข้าคายมิออก โซฟีแอบเคลิ้มสัมผัสกระตุ้นลมร้อนเบาๆแต่ก่อนอื่นนางต้องการพื้นที่ขยับแขนกระดิกขา นางควรทำอย่างไรดี

         มิรอให้นักเชิดหุ่นน้อยเกร็งจนตะคริวกิน สาวน้อยอวบอ้วนผมสีขาวมีสีฟ้าน้ำไหลแซมพลั่งคืนสติ และค่อยๆลืมตา ดวงตางดงามราวหิมะใต้ฟ้านภาเปิดแสดงความแปลกประหลาดใจ นางเห็นหัวกลมๆสีเหลืองทองเหมือนหัวกระรอกน้อยกำลังซุกใต้ร่องอก แรกเริ่มนางตกใจ แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า รู้สึกร้อนรุ่ม และจั๊กจี้สี่ส่วน “..”

         “..”

         โซฟีรับรู้เจ้าของหน้าท้องป่องๆเนื้อไขมันอ้วนๆตื่นแล้ว นักเชิดหุ่นน้อยอยากบอกช่วยเขยิบหน่อยได้หรือไม่ นางอึดอัด หากนอนตรงกลางเช่นนี้มีหวังนางสุก ละลายแน่

         เหมือนอีกฝ่ายเข้าใจคำอ้อนวอนไร้เสียงที่โซฟีอยากขอร้อง สาวน้อยอวบอ้วนหลับตา ขนคิ้วสีฟ้าอ่อนลู่ลงพร้อมเปลือกตา นางค่อยขยับร่างท้วมให้โซฟีมีพื้นที่ยืดแขนยืดขา การกระทำของพวกโซฟีส่งผลให้สาวอ้วนตัวเตี้ยอีกคนสะดุ้งตื่น “อาเร๊ะ” น้ำเสียงไพเราะราวนักร้องงานเทศกาล โซฟีหูกระดิกเผลอตกใจเสียงร้องน่ารักอีกฝ่ายหนึ่งครา “…”

         มิรู้เหตุใดพวกนางสามสาวน้อยนอนตัวติดปานลูกหมูน้อยสามตัวนอนเบียดเสียดในกระท่อม พุงนิ่มแนบสะโพกนวลนุ่ม หน้าน่าหยิกซุกร่องอกโตๆบนเตียงขนาดใหญ่ที่มีติดบ้านเศรษฐี ขอบผ้าปูเตียงมีลายดอกต้อยติ่งเบ่งบาน บนราวมีผ้าม่านบางๆแขวน โซฟีมึนงง พยายามมองหาแคนดี้แล้วพบมันโดนสาวอ้วนผมสีขาวนั่งทับเต็มก้น ตัวแบนจมเนื้อเตียง มันอยากยื่นมือขอความช่วยเหลือเจ้านายอย่างน่าสลด เพราะยามนี้มันโดนส่วนสะโพกสาวอ้วนผมขาวนั่งทับเต็มๆ

         “แคนดี้!!”

         อึกๆ…เรียบร้อย วิญญาณลอยจากปากแล้วค่ะ

         “อุ๊ย”

         สาวอ้วนตกใจเสียงร้องโซฟี ครั้นนางพบว่ากำลังนั่งทับตุ๊กตาแมวตัวโปรด “ขออภัย” น้ำเสียงวาจาสูงส่งเอ่ยอย่างมีท่วงทำนองหนาวเย็น โซฟีฟังแล้วสติหลุดครู่หนึ่ง

         น้ำเสียงนางเย็นจัง.. นักเชิดหุ่นน้อยแอบสะดุ้ง ครั้นสะบัดหน้าเรียกสิตพลางรีบกู้ชีพแคนดี้ นางคว้าแขนตุ๊กตาแมวแล้วรีบปีนลงจากเตียงปานรีบหนีบ้านไฟไหม้ นักเชิดหุ่นน้อยลากแคนดี้ไปผายปอด ทำการผายปอดตุ๊กตาเพื่อเรียกคืนวิญญาณที่หลุด “แข็งใจไว้แคนดี้” โซฟีกดๆอกแคนดี้ แต่เหมือนไม่ประสบผลสำเร็จ นางเลยต้องจับเจ้าเหมียวเหวี่ยงฟาดใส่พื้นตุบๆๆๆ เคาะๆๆๆเจ้าเหมียวเหมือนเวลาโทรทัศน์เสีย

         แคกๆ ทำร้ายร่างกายไม่นาน แคนดี้ก็ยอมฟื้นคืนชีพ

         ขอบคุณ.. ตุ๊กตาแมวนึกว่าจะได้ไปพบคุณย่าที่โลกโน่นแล้ว

         “..อือ รอดก็ดี”

         โซฟีพูดแบบขอไปที ฟังแล้วเจ้าแมวจะรอดหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่นักเชิดหุ่นน้อยกังวลใจเท่าไหร่นัก ง่ะ

         นางเคยบอกจะไม่ยอมให้แคนดี้ตายเด็ดขาด ฉะนั้นถ้าเจ้าตุ๊กตาแมวบังอาจตาย โซฟีจะฆ่ามัน เจ้านายโหดมาก

         กลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน ตอนนี้โซฟีไม่รู้ตัวเองอยู่ที่ไหน แต่ครามองสำรวจรอบๆแล้วพบว่าสถานที่แห่งนี้มีส่วนละม้ายคล้ายคลึงบริเวณพงไพรของอาคารแห่งบาปคนตะกละ แตกต่างเพียงแค่ท้องฟ้าไม่มีสีน้ำเงิน ท้องฟ้าตอนนี้มีสีเขียวนวลแลน่าสะพรึงกลัว แถมต้นไม้ ดอกไม้แลร่วงโรย แห้งสนิทเหมือนขาดน้ำหลายฤดู ต้นไม้มีใบสีเขียวก้ามปูแลเข้มกว่าปกติ เสาไฟไม่มีดวงไฟทำให้รอบๆมืดมิดแลเหมือนอยู่ในนิยายสยองขวัญ กระนั้นสิ่งเดียวที่ทำให้ตอนนี้โลกยังมีแสงสว่างคือแสงสีทองจากต้นโพธิ์สูงใหญ่ที่เติบโตไม่ไกลไม่ใกล้เตียงนอนที่โซฟีนอนเมื่อครู่

         นักเชิดหุ่นน้อยอุ้มแคนดี้ และเงยหน้ามองต้นโพธิ์ที่ใบไม้ส่องประกายเรืองรองสว่าง แต่มิบาดตา

         “..”

         อยากถามพี่เมรัยว่าทำไมโซฟีอยู่ที่นี้ แต่พอดีตอนนี้พี่สาวไม่อยู่ข้างๆ

         จะถามแคนดี้ เจ้าเหมียวหันมองหน้าเจ้านายและบอกว่า “เจ้านายจะลอกถามคำมันไม่ได้นะ”

         หา โซฟีอยากเอาแคนดี้กดน้ำ แต่ยังก่อน เก็บไว้ทำคราวหน้า

         ยามนี้สองสาวอ้วนพีกำลังสงสัย และเหมือนเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พวกนางยืนมองต้นโพธิ์ โซฟีแอบลอบมองพวกนางเงียบๆ และพินิจอย่างอยากรู้จักทั้งสองให้มากกว่านี้

         คนหนึ่งมีรูปร่างอ้วนท้วมแต่ตัวสูงกว่าโซฟี เรือนร่างอวบอ้วนมากกว่าเมรัย กระนั้นดูสมส่วนกว่าอย่างน่าอัศจรรย์ แลไม่เหมือนคนอ้วนแม้แต่น้อย กระนั้นนางคือสาวอ้วนอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแต่ระดับสัดส่วนนางเป็นแนวเนินไม่มาก เพราะมิมีส่วนใดเย้ยกว่ากัน ทรวงอกนำท้องมิมาก ท้องนำต้นขามิมาก สะโพกนำเอวมิมาก จะเห็นเพียงส่วนพวกนั้นนูนกว่าส่วนอื่นระดับหนึ่งทำให้รู้ว่าภายใต้อาภรณ์มีไขมันเป็นชั้นเต่งตึง แลส่วนตัดระหว่างส่วนเนื้อก็เห็นชัดเจน ทว่าก็เหมือนไม่ชัดในคราเดียวกัน ราวภาพมายามีหมอกขาวบดบัง แลน่าค้นหา และอยากใกล้ชิด จิ้มๆ ภาพลักษณ์นางเข้มขรึม เฉยชา แต่ไม่เย็นชาเลยแม้แต่น้อย นางเปรียบเสมือนหิมะสีขาวโพลนที่ภายนอก และภายในเย็นยะเยือก แต่ไม่เย็นเท่าก้อนน้ำแข็ง นางสงบนิ่งราวใจนางที่เย็นเสมอมิว่าเจอเรื่องราวแบบใด

         องคาสะสวยเหนือสตรีธรรมดาอย่างยิ่ง ยอมรับว่าสวยกว่าโซฟี ที่แน่ๆสวยงามเมรัยร้อยเท่า ถ้ากล่าวาตามความจริงที่หลายคนเห็น

         เกศานางมีสีขาวนวล และแลมีโทนสีฟ้าน้ำไหลอ่อนๆเจือจางแลเป็นเงาแพรวพราวน่าใช้นิ้วเกี่ยวสาน เรือนผมนางยาวจรดสะโพก และส่วนปลายนั้นแอบๆสยายออกเล็กน้อยเพราะโดนเนินก้นแยก ดวงตานางขาวใสกระจ่าง และมีริ้วคลื่นสีฟ้าระยิบระยับซ่อนอยู่ภายในราวแสงเหนือ ให้ความรู้สึกสันโดษ เดี่ยวดายปานหมาป่าไร้ฝูง สูงส่ง ทรงอำนาจ และล่องลอยราวสายลมที่ไม่มีหลักแหล่ง อิสระ ไร้สิ่งใดผูกมัด มองผ่านๆแล้วสะกิดใจให้หยุดมองนางอีกครั้ง เรียกว่าโฉมหน้านางมีพลังดูดดึงสิ่งรอบข้างมิน้อย โซฟีอยากมองแล้วมองอีก มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ

         นางไม่น่ารัก แต่นางสวยงามยิ่งนัก ออร่ารอบตัวนางให้รู้สึกเหมือนผู้ใหญ่มากกว่าสาวน้อยด้วยซ้ำ

         เสน่ห์ของคนมีราศี มิว่ามองมุมใดแลงดงามราวพญาหงส์ และพังพอนอวบๆ

         นางแต่งกายชุดผ้าหลายชั้นซ้อนทับกัน เหมือนชุดชาวจีนสมัยโบราณ มิสวมชั้นใน มีเครื่องประดับผมปิ่นปัก สวมกำไลลายครามข้อเท้า และยังแต่งหน้า เขียนคิ้วสีน้ำเงิน

         ผิวพรรณสีครีมนมแลนอ่อนนุ่ม ที่สำคัญคือโซฟีเห็นขนนางมีสีขาวโพลน สังเกตดีๆพบว่าไม่ใช่เพียงสีขนเท่านั้น สีคิ้วนางมีสีฟ้าอ่อนๆเช่นกัน

         เหมือนมนุษย์หิมะเลย ว้าว โซฟีเพิ่งเคยเจอมนุษย์หิมะครั้งแรก นางนึกว่าพวกเขาขนดก และขายาวซะอีก

         นั้นเพศชายหรือเปล่า.. แคนดี้อ่านหนังสือไม่ออก แต่มันนับเลขถูก

         โดยร่วมแล้ว นางช่างงดงามราวเจ้าหญิงหิมะ หนักแน่นทั้งน้ำหนัก และออร่า มองแล้วเย็น เสียงนางก็เย็น โซฟีอยากเอานางไปกอดตอนฤดูร้อนจังเลย นักเชิดหุ่นน้อยผงะกับความคิดตัวเอง อ อือ

         ส่วนอีกด้าน สาวอ้วนพีอีกคน ลักษณะภายนอกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตัวกลมป่อง กลม กลม กลม กลมจังจัง กลมปานส้มโอ แตงโม จะว่ามีส่วนเหมือนสาวอ้วนผมขาวคือพวกนาอวบอ้วนเช่นกัน แต่นางคนนี้มีอกใหญ่กว่า ก้นใหญ่กว่า ส่วนพุงนำพี่เมรัยชนิดเทียบไม่ติด โซฟีเห็นรูปร่างอีกฝ่ายชัดเต็มสองตา เพราะนางสวมชุดกี่เผ้ารัดรูป และสวมชุดผ้าคลุมอีกชั้นเป็นส่วนคุมท่อนแขนอวบๆเนื้ออย่างแน่น อาภรณ์นางปักลายนกกระสาลวดลายประณีตราวเสื้อชนชั้นสูง ผ้าสีแดงเพลิงมีขอบไหมสีทองอร่าม บริเวณอกแอบเปิดร่องโชว์แนวร่องอกอวบอิ่มให้โซฟีมองแล้วกลั้นหายใจ คิดว่าสาวน้อยวัยไหนเนี่ย ทำไมใหญ่จัง ใหญ่กว่าของโซฟีแปดเท่า

         สัดส่วนทรวดทรงมิสมดุจเท่าไหร่นัก ภายไกลๆเห็นเหมือนลูกบอล แต่ถ้ามองใกล้ๆจะพบว่าส่วนเต้านมขยายใหญ่กว่าเด็กธรรมดา แถมส่วนสะโพกยังใหญ่มิน้อยหน้าส่วนบน เห็นว่าใหญ่ทั้งสองส่วนเลยจ้า แลเห็นส่วนไขมันที่เอ่อทะลักน่าทานเหลือเกิน ส่วนปลายชุดท่อนล่างก็สูงเลยเข่าด้วย แลชุดนางแล้วมันน่าอึดอัดใจจัง ผ้าทำเหมือนจะขาดได้ทุกเมื่อที่อยากฉีก โซฟีสงสัยว่าทำไมนางใส่ชุดรัดรูป ขนาดไม่เหมาะกับร่างกายอวบอ้วนเช่นนี้ รู้หรือไม่ โซฟีเห็นแล้วใจเต้นน่ะ ไปเปลี่ยนชุดเลยนะ

         นักเชิดหุ่นน้อยส่ายหัวระอาคนชอบโชว์ กระนั้นยอมรับว่ารูปร่างอีกฝ่ายมีพลังเย้ายวนมากเหลือแสน โดยเฉพาะส่วนตัดระหว่างผ้ากับผิวที่เป็นจุดบีบรัดให้เห็นส่วนเนื้อทะลัก

         องคานางมิสวยงามเช่นสาวอ้วนผมสีขาว แต่นางน่ารักมาก หน้าแก้มกลมสุดๆ กลมมนเหมือนก้อนซาลาเปา ส่วนแก้มนี้กินพื้นที่จังเลย ทำให้ตานางเล็กจิ๋วแลไม่เด่นด้วย กระนั้นนางไม่ลืมตาง่ะ ประเดี๋ยวนะ โซฟีลองมองดีๆแล้วเห็นอีกฝ่ายลืมตานะ แต่นางลืมน้อยมากๆ น้อยจนมองไม่เห็นเนตรอีกฝ่ายเลย รู้เพียงว่าดวงตานางมีสีเหลืองทองปานดวงตาอสูร คิ้วหนาสีเหลืองนวล เรือนผมสีแดงราวดอกเข็มยาวสลวยจรดสะโพก มีมัดส่วนปลายแล้วเอามาไว้ปิดส่วนพุงด้วย ว้าว ทรงผมนี้ไม่เลวเลย โซฟีอยากลองทำบ้าง แต่นางผมลอนง่ะ ทักยาก

         ส่วนสูงพอๆกับโซฟี ที่สำคัญบนหน้าผากอีกฝ่ายแต้มจุดสีแดงด้วยปานเด็กสาวในชนเผ่า เห็นแล้วรู้ว่านางคือนาง

         จุดแต้มแดงนั้นเด่นสะดุดตาฝุดๆ มองอย่างตั้งใจแล้วมันมีรูปร่างเหมือนรูปร่างสาวอ้วนเลย

         แต่โซฟีคิดว่าส่วนที่สะดุดตาจริงๆคือส่วนไขมันเนื้อๆที่แอบบีบรัดตรงขอบชุดกี่เผ้ามุมไหล่ ส่วนนั้นแอบเปิดโล่งให้เห็นใต้รักแร้ด้วย ไม่รู้โซฟีสนอกสนใจตรงนั้นทำไม แต่นางจะแอบมองเวลาที่อีกฝ่ายยกแขนหรือทำท่าเปิดใต้วงแขนให้ได้เลย

         เพื่อ?

         นักเชิดหุ่นน้อยกุมขมับ โอเค นางติดเชื้อลามกจากพี่สาวแล้วสินะ.. บ้าที่สุด

         “เจ้า..เป็นอะไรหรือไม่”

         “..”

         ฟางหรงไถ่ถามโซฟีเพราะเห็นนักเชิดหุ่นน้อยคอตกท่าทางเศร้าเหมือนลูกหมาตกน้ำคลอง โซฟีเงยหน้าฉับพลันพลั่งสบดวงตาคนงาม นางหยุดผงะหนึ่งเสี้ยววิ และเบือนหน้าหนีอย่างหวาดหวั่น กระชับอ้อมแขนกอดแคนดี้เพื่อขอพลังใจจากมัน โซฟีก้าวถอยหลังเหมือนอยากห่างคนสวย ฟางหรงเห็นแล้วหนังตากระดิกคืบแคลง นางเจอคนยำเกรงนางมากมาย ปกตินางเฉยๆ แต่มิรู้เหตุใดเมื่อโซฟีถอยหนีแล้ว นางกระอักกระอ่วน รู้สึกผิดที่ทำให้โซฟีกลัว

         “..”

         ฟางหรงคือชื่อสาวน้อยอวบอ้วนผมสีขาว นางดำรงตำแหน่งรัชทายาทแคว้นไททัน รัชทายาทน้อยกำลังค้นหาบางสิ่งในเมืองแห่งความลับ เรื่องราวของนางบังเอิญเชื่อมโยงไปยังตัวโซฟี ดึงกระชากนักเชิดหุ่นน้อยที่อยู่เฉยๆมาร่วมวงด้วย ฟางหรงสงบนิ่งมิรู้จักเอ่ยอันใด โซฟีเอียงอาย เขินแก้มแดง นางไม่ชินที่ต้องพูดคุยกับคนอื่น ยิ่งคนอายุเท่ากันยิ่งแย่

         และขณะทั้งสองเงียบกริบปานกำลังฝึกฝนวิชาอ่านใจ สาวน้อยอ้วนพีอีกคนเสนอเป็นคนกลางอย่างใจใหญ่

         “อย่ากลัวฟางหรงเลย นางมิกัด”

         กัดก็@$#! ละ ฟางหรงฟังคำเพื่อนเอ่ยแล้วอยากยกมือฟาดหัวอีกฝ่ายทิ่มปฐพีทันทีทันใด นางเป็นสาวอ้วนนะไม่ใช่หมา

         “..?”

         กระนั้นคำพูดหยอกๆของพลูโตทำให้โซฟีเงยหน้า และแอบๆช้อนตามองฟางหรง เหมือนนางอยากดูว่าฟางหรงไม่กัดใช่หรือไม่

         แววตากล้าบ้าง กลัวบ้างของนักเชิดหุ่นน้อยกระแทงใจรัชทายาทน้อยจังๆ ประหนึ่งนางโดนเนื้อสามชั้นฟาดหนาสะบัด

         น น่ารัก

         ฟางหรงตะลึงท่าทางน่ารักน่าหยิกของโซฟี แต่นางมิแสดงสีหน้าชื่นชอบแต่อย่างใด นางหน้านิ่งปานภูเขาน้ำแข็ง กระนั้นภายในแววตาเฉยเมยมีความรักแวบผ่าน และโซฟีมองเห็น โซฟีสายตาดี

         “..ข้า..ฟางหรง”

         เป็นครั้งแรกที่ฟางหรงเอ่ยแนะนำตัวก่อน พลูโตยืนฟังเพื่อนแนะนำตัวเองให้แอบยิ้มกว้าง… ตั้งแต่รู้จักกันไม่เห็นฟางหรงให้ความสนใจใครเท่านี้เลย หรือว่า.. หึหึ

         สีหน้าพลูโตแอบมีเค้าโครงคนชมดูละครไทย แอบยกมุมปากหน่อยๆแบบคนรู้ทัน

         ฟางหรงเห็นเพื่อนยิ้มเช่นนี้ นางกำหมัดเลย อยากต่อย

         “ข้าพลูโต เจ้าขื่อกระไรหรือ”

         พลูโตเป็นลูกคุณหนูบ้านใกล้ๆฟางหรง พวกนางเป็นเพื่อนบ้านกัน กระนั้นฟางหรงมิชอบพลูโตเท่าไหร่นัก เพราะเพื่อนชอบหยอกนาง หยอกเบาๆก็พอทน แต่หยอกแรงๆ ฟางหรงจับพลูโตโยนลงบ่อพังพอนแน่

         โซฟีแอบช้อนตามองฟางหรง และพลูโต นักเชิดหุ่นน้อยไม่ถนัดพูดกับคนแปลกหน้า แม้นแอบชื่นชอบสองสาวอ้วน และฟางหรงยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยโซฟีด้วย กระนั้นพวกนางยังคงเป็นคนแปลกหน้า เอาจริงแล้วโซฟีอยากวิ่งหนีไปซะเดี๋ยวนี้ หลบหนีจากสายตาจ้องมองของรัชทายาทน้อย และซาลาเปาน้อย ทว่าส่วนลึกๆในใจนักเชิดหุ่นน้อยรั้งนางมิให้ก้าวขาหนี.. เพราะอะไรนะ

         แม้นยังสับสน และไม่เข้าใจ กระนั้นโซฟีเอ่ยปากแนะนำตัวเอง

         “โซฟี..ค แคนดี้”

         แนะตัวเอง และแนะนำแคนดี้ให้พวกนางรู้จัก ฟางหรงหลงใหลท่าทางอายๆเวลาแนะนำตัวของโซฟี นางมิใช่แค่สาวน้อยขี้อายชอบหลบตา แต่ยังมีความกล้าแนะนำตุ๊กตาที่ตัวนางรักด้วย จุดนี้แหละคือเสน่ห์ที่ทำให้หลายคนชอบโซฟี นางไม่เคยทำอะไรคนเดียว นางต้องมีแคนดี้ทำด้วย

         แคนดี้.. ตุ๊กตาแมวโบกมือ มันขยับแขนไม่ได้ แต่โซฟีช่วยขยับแขนมันให้

         “อึก”

         พลูโตมิเคยเจอสาวน้อยคนใดใสซื่อ ซื่อแบบโซฟีมาก่อนเลย แม้นางอายุมาก.. เอ้ย นางเป็นสาวน้อยอายุสิบห้า แต่นางชอบๆสาวน้อยอย่างโซฟี แลบอบบาง และใสบริสุทธิ์ แต่ลองมองดีๆแล้วเหมือนเคยเห็นโซฟีที่ไหนมานะ อือๆ

         “..ยินดีที่รู้จักโซฟี แคนดี้”

         ฟางหรงจำโซฟีได้ เพราะพวกนางเพิ่ยเจอกันไม่นานมานี้ แม้นมีจุดแตกต่างที่สีดวงตา และนิสัย บุคลิก กระนั้นฟางหรงคิดว่าพวกนางเป็นคนเดียวกัน เพราะแคนดี้น่าจะมีตัวเดียว

         โซฟีมองคนงามอย่างลุ่มหลง และเอียงดวงตาหนีด้วยมิกล้ามองคนสวยนานๆ พลูโตถูกใจกิริยาโซฟียิ่ง ซาลาเปาน้อยแอบยิ้มกว้าง หยีตายิ้มด้วย สีหน้าเหมือนผู้ใหญ่อยากกินตับเด็กสุดๆ ฟางหรงเห็นสีหน้าเพื่อนแล้วอยากต่อยเลย

         ใบโพธิ์ร่วงปลิว ฟางหรงอธิบายให้โซฟีฟังด้วยน้ำเสียงเฉยเมยห้าส่วน อ่อนโยนห้าส่วน นางเล่าว่าที่นี้คือที่ไหน ลองคิด และวิเคราะห์จากสิ่งที่พวกฟางหรงทราบ รัชทายาทน้อยเล่าพวกนางกำลังค้นหาสมบัติชิ้นหนึ่งที่ซ่อนในอาคารแห่งบาปคนตะกละ ฟางหรงยังมิบอกว่าสมบัติดังกล่าวคืออะไร นางแอบเบือนหน้าหนี แก้มแดงระเรื่อเหมือนเขินมิกล้าบอกว่ามันคืออะไร โซฟีแอบสงสัย แต่เก็บความสงสัยไว้ก่อน

         ซึ่งหากนางรู้ นางจะ..ทำเป็นว่าไม่เคยตามหามันละกัน

         เรื่องค้นหาสมบัติดังกล่าว ฟางหรงและพลูโตเจอเบาะแสที่ซ่อน เบาะแสนั้นนำทางพวกนางมายังใต้ต้นโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีประวัติศาสตร์ตั้งแต่สมัยที่มันยังอยู่ที่แคว้นไททัน ฟางหรงทำตามคำใบ้ที่นางรู้ นาง และพลูโตช่วยกันขุดใต้ต้นโพธิ์ และด้วยความบังเอิญหรือวาสนาชักพาให้โซฟีเดินมาเจอพวกฟางหรงพอดิบพอดีกับเวลากลไกลับทำงาน ส่งให้พวกนางทั้งสามหลุดเข้ามายังอีกด้านของอาคารแห่งบาปคนตะกละ

         มิติลี้ลับที่ถูกอำพรางจากโลกแห่งความจริง

         “เดาว่าสมบัติคงซ่อนในมิตินี้”

         พลูโตยกมือประกบแก้มครุ่นคิด ฟางหรงเห็นด้วย พวกนางต้องการตามหาสมบัติ ดังนั้นการหลุดมาในนี้แปลว่าพวกนางเข้าใกล้สมบัติแล้ว กระนั้นโซฟีไม่เกี่ยว นักเชิดหุ่นน้อยเกี่ยวอะไรเนี่ย นางแค่อยากเดินเล่นกับแคนดี้ งืมมมมมม มิใช่เรื่องที่นางต้องร่วมทางกับพวกฟางหรงเลย กระนั้นนางไม่รู้จักออกจากมิตินี้อย่างไรด้วย ให้เดินหาทางกับแคนดี้ก็กลัวหาไม่เจอ  

         จะให้ร่วมเดินทางล่าสมบัติกับพวกฟางหรง.. โซฟีไม่สนิทใจ กลัวสร้างกลัวความลำบากใจให้พวกนาง

         “หาด้วยกันเถอะ โซฟี”

         “…”

         ขณะโซฟีระดมสมองคิดหาทางเลี่ยง พลูโตพลั่งเสนอให้โซฟีลุยกับพวกนาง เคยยินหรือไม่ หนึ่งคนหัวหาย สามคนก็หายสามคน

         “..”

         ห๊ะ โซฟีเครื่องหมายคำถามผุดเต็มหัว ช ใช่รึ

         พลูโตขำคิกคัก แรงกระเพื่อมสั่นทั้งแก้ม และเหนียง นมโดด พุงกระเด้ง ฟางหรงวางตัวเฉยเมย นางอยากให้โซฟีไปด้วยกันนะ แต่นางมิกล้าขอร้องอีกฝ่าย

         ถ้านางกล้าพูดเหมือนพลูโตก็ดี.. รัชทายาทน้อยแอบกังวลกลัวโซฟีหนีไปคนเดียว

         “เดินคนเดียว..อาจเจอผีนะ”

         ฟางหรงอยากอยู่กับโซฟีนะ กระนั้นรัชทายาทน้อยมิรู้จักอ้างเหตุผลใดเพื่อรั้งนักฆ่าน้อย โซฟีฟังฟางหรงแล้ว เอาจริงนางไม่กลัวผีนะ กระนั้นในนี้อาจมีสัตว์ประหลาดก็ได้ หากเจอสัตว์ประหลาดคงแย่

         รัชทายาทน้อยหลุบตา และช้อนตามองอ้อนนักเชิดหุ่นน้อย แววตาลูกพังพอนอาร์กติกอยากขอแม่ไปเล่นบ้านเพื่อนหมีขาว

         เอาแหละ โซฟีโคตรเกลียดดวงตาอ้อนๆเช่นนี้ งืมมมมมมม เจอคนมองเช่นนี้คราใด ใจนางอ่อนยวบทุกที

“..ข้า”

         แล้วสายฝนพลันตกโปรยปราย

         “อาเร๊ะ”

         สามสาวน้อยเงยหน้ามองท้องฟ้า เม็ดฝนใสตกปรอยๆหยดใส่พวกนาง และเริ่มทวีความรุนแรง “ฝนตกแล้วจ้า” “..อือ” ฟางหรงค้อนให้ซาลาเปาน้อย โซฟีไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่แคนดี้หนาว มันกลัวเปียกด้วย

         ทันใดนั้นไม่มีใครคาดคิด

         สัตว์ประหลาดร่างใหญ่พลั่งปรากฏกายกระโจนออกมาจากพงไม้

         “!!!!!!!”

         แววตาสีเขียวมรกตสาดแสงความชั่วร้ายเป็นริ้วคลื่นมรณะ  ร่างกายใหญ่ปานหมีควายซึ่งดูดีๆแล้วมันคือหมี!!! แต่ไม่ใช่หมีควายนะ มันคือหมีปีศาจที่ตามตัวมีรอยบาดแผล และดาบปักทั่วร่าง กรงเล็บแหลม เขี้ยวมีหยาดน้ำฝนไหลอาบ มันอ้าแขน และคำรามใส่พวกโซฟี นักเชิดหุ่นน้อยตกใจ แต่นางคืนสติเร็วเพราะนางเป็นนักฆ่า

         ชิ

         โซฟีเปิดดวงตาสีแดงทับทิมเพื่อใช้แคนดี้ต่อกรกับเจ้าหมีปีศาจ ทว่า

         “พลังมาโฮมัน!!”

         โซฟีใช้พลังมาโฮไม่ได้!!!!

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น