ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 พบเจอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 พบเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 805

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2563 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 พบเจอ
แบบอักษร

ตอนนี้ต้องบอกก่อนเลยว่าจะเป็นวิญญาณเร่ร่อนของแท้แล้ว ตั้งแต่เช้าวันใหม่เดินไปเดินมาไม่มีจุดหมายปลายทาง แต้ทำม้าย..ทำไมอยู่ก็นึกถึงคนคนนั้นที่ช่วยเอาไว้ก็ไม่รู้

 

"อืม...นอกจากเราจะออกแดดได้แล้วยังไม่เหนื่อยอีก แหม...ดีจริงๆ เหมือนท่านยมจะกลัวเราเหนื่อยจริงๆนั่นแหละ ว่าแต่งานอันทรงเกียรตินี่มันคืออะไรนะ....ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก"

 

ความหมายของมันกว้างมากซะจนน่าปวดหัว ประเด็นหลักๆเลยก็คือช่วยเหลือผู้ที่มีความเดือดเนื้อร้อนกาย ผู้ตกทุกข์ได้อยาก....ร่างบางทำท่าครุ่นคิด

 

ตัวเขาเป็นวิญญาณนอกจากจะทำเป็นเดินไปเดินมา หายตัวได้ก็ไม่รู้จะทำอะไรได้อีก

 

"ให้หวยหรอ? ตั้งศาลเป็นเจ้าร่างทรงก็ดีไม่น้อย...เห้อสมอง....คิดแต่เรื่องหากินกับพวกสิ่งลี้ลับจริงๆ "กัลป์ทำหน้าเซ็ง เดินเตะอากาศไปเรื่อยๆเพราะไม่สามารถเตะฝุ่นได้ ตลกไหมล่ะ?

 

กุบกับๆ!!

 

"นั่นเสียงฝีเท้าม้าหนิ มีใครกำลังจะมาทางนี้..."

 

ดวงตาน้อยๆของกัลปพฤกษ์หรี่ลง พบเห็นเพียงแต่ฝุ่นตลบอบอวนไปตามอากาศ คาดว่าคงจะเป็นคนไม่เกิน 4 คนกำลังขี่ม้ามาทางนี้

 

"หือ...งั้นก็หมายความว่าข้างหน้านี่ก็มีเมืองอยู่น่ะสิ...ดีเลย"ผมว่าอย่างอารมณ์ดี ไม่สนพวกที่ขี่ม้าอีกต่อไปมุ่งหน้าเดินไปเรื่อยๆและได้สวนเข้ากับคนขี่ม้าพวกนั้น

 

ดวงตาคมกล้าเห็นร่างโปร่งใส่ชุดสีขาวผมสีดำยาวกำลังเดินมาทางนี้ก็หยุดม้าลง จนอีกฝ่ายเดินผ่านพวกเขาไปจนตอนนั้นเองที่ดวงตาคู่คมสบเข้ากับดวงตาคู่สวยคู่นั้น

 

"หยุดก่อน!!"เสียงเข้มสั่งใครบางคนที่กำลังเดินไปไม่สนใจใคร เพียงคิดว่ากำลังคุยกับคนที่ติดตามมาด้วย

 

"ข้าบอกให้หยุดมิใช่รึไง! วิญญาณตนนั้นน่ะ!"

 

คราวนี้กัลปพฤกษ์หันมาอย่างรวดเร็ว นอกจากบริเวณนี้แล้วจะมีผีตัวไหนนอกจากเขาอีกล่ะ?

 

กัลป์มองดูชายคนนั้นกระโดดลงจากหลังม้าลงมายืนหลังตรงอย่างสง่างาม เขาใส่เสื้อผ้าธรรมดาเหมือนชาวบ้านทั่วไป แต่เสื้อที่แหวกออกมาตรงหน้าอกมันเผยให้เห็นยันต์อะไรสักอย่างที่อีกฝ่ายสักไว้

 

แต่นี่คือสิ่งที่เขาต้องเป็นห่วงมากกว่า! อยู่ดีๆก็มีคนมาทักแบบนี้แสดงว่าเห็นเขาเป็นแน่!

 

"คุณเรียกผมงั้นหรอ ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่า"ผมพยายามตีหน้าซื่อ พูดด้วยรอยยิ้ม

 

อีกฝ่ายเดินมาใกล้ๆจนมายืนอยู่ตรงหน้าผม ในอกมันรู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ อีกฝ่ายมีใบหน้าอันหล่อเหลา คมเข้มตามฉบับชายไทย อกผายไหล่ผึ่ง มีกล้ามและสูงยาวเข่าดี ถ้าไปเป็นนายแบบหรือดาราผมว่ารุ่งแน่นอน

 

"พวกเจ้ากลับไปก่อน...ข้าพบเป้าหมายแล้ว...."ชายคนนี้สั่งคนติดตามของเขา บรรยากาศรอบๆตัวเขารู้สึกไม่ดีเลย

 

กุบกับๆ

 

เมื่อคนที่เหลือย้อนกลับไปในทางที่มา ทีนี้ก็เหลือเพียงกัลปพฤกษ์กับอีกฝ่าย ทั้งคู่มองตากันไม่ขยับนิ่ง อีกคนนิ่งเพราะอะไรไม่รู้ ที่รู้ๆผมไม่กล้าละสายตาออกไปเลย กลัวว่าหากละไปแล้วอีกฝ่ายจะทำร้ายผม

 

"เจ้าน่ะ....เป็นวิญญาณตนนั้นใช่ไหม...ที่ช่วยข้าเมื่อครั้นที่อยู่ค่ายของพวกหงสา"

 

งงหนักยิ่งกว่าเดิมอีก....นี่ผมไปช่วยเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ หากย้อนกลับไปมีแต่ผมที่ช่วยคนๆหนึ่ง....หรือว่า!

 

"คุณเป็นนายทหารคนนั้นหรอครับ!....."กัลป์เบิกกว้าง พลางยิ้มออกมาอย่างดีใจ

 

"ดีจริงๆที่คุณรอด อยู่ก็หายไปใจหายใจคว่ำหมด"

 

"หึ...เป็นผีประสาอะไรนอนกินบ้านกินเมืองได้ยิ่ง..."

 

ทำไมเหมือนโดนด่าเลยแฮะ แต่เอาเถอะไหนๆเขาก็รอดแล้วหนิ หมดหน้าที่ของเราก็ควรจะไปได้แล้วแหละ

 

"งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ"ผมโค้งตัวให้เขาทีหนึ่งกำลังหันหลังจะเดินต่อ แต่อีกฝ่ายกลับจับมือผมไว้

 

หมับ!

 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ....อ้ะ! ร้อน!"มือของเขามันร้อนแปลกๆ พยายามดึงมือคืนกลับดึงไม่ออก เขาจับมือผมไว้แน่นมาก

 

ทันทีที่ผมออกแรงดึงแขนกลับ ยันต์อะไรสักอย่างที่ต้นแขนของเขามันก็สว่างวาบเป็นสีส้ม นั่นยิ่งทำให้ผมร้อนเข้าไปใหญ่

 

"คะ...คุณทำอะไรผม อึก..ร้อน..ร้อน!!"แข้งขาที่ไม่มีน้ำหนักเริ่มอ่อนแรง ทั่วทั้งตัวฟุบลงไปนั่งกับพื้น แขนก็ถูกห้อยไว้โดยอีกคน

 

นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดที่ช่วยคนๆนี้...สัญชาติญาณกำลังร้องเรียกหาวิธีเอาตัวรอด แต่คิดเท่าไหร่ก็ไม่เจอวิธีที่จะรอดเลยสักนิด

 

"เจ้ามาเป็นผีรับใช้ข้าสิ.....หากมาเป็นของข้า ข้าจะดูแลอย่างดี...."อีกฝ่ายพูดเสียงเย็น คาดเดาอะไรไม่ได้สักอย่าง

 

"ปล่อยผมไปเถอะ....ผมขอร้อง.อึก.....ถือซะว่าตอบแทนที่ผมช่วยคุณก็ได้ ...นะ...."ผมพยายามอ้อน หวังหลุดรอดไปจากตรงนี้ สายตาของเขามันน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ...

 

"เพราะอย่างนี้ไง ข้ายิ่งปล่อยเจ้าไปไม่ได้....พูดออกมาสิ....ว่าจะยอมเป็นของข้าหรือไม่....หรือว่าเจ้าอยากให้ดวงวิญญาณแตกสลายไม่ได้ไปผุดไปเกิดล่ะ...."

 

เป็นเวลานานที่กัลปพฤกษ์ได้แต่คิด นี่เขาทำอะไรผิดกันแน่?.....สุดท้ายก็ต้องจำยอม หากดวงวิญญาณแตกสลายงานที่ได้รับมอบหมายก็ไม่สำเร็จ....ฟังดูตลกจริงๆ...

 

"ยอม..ยอมแล้ว...ปะ...ปล่อยผมเถอะ...."ผมพูดอย่างจำยอม

 

สักพักได้ยินอีกคนท่องคาถาอะไรสักอย่าง ข้อเท้ารู้สึกเจ็บแปล๊บๆเหมือนไฟช๊อต.....ร่างกายค่อยๆเย็นขึ้น....ความเจ็บปวดเริ่มบรรเทาลง...

 

"ต่อจากนี้ไป....เจ้าเป็นผีรับใช้ของข้า หากไม่จงรักภักดีข้าจะลงโทษเจ้าอย่างหนัก....และอย่าได้คิดหนีเป็นอันขาด เพราะยังไงเจ้าก็ไม่มีวันหนีข้าได้..."พูดจบ มือแกร่งก็รวบตัวอีกฝ่ายเข้าสู่อ้อมแขน

 

กัลปพฤกษ์ปรือตามองอย่างอ่อนแรง ไม่มีแรงที่จะขยับไปไหนได้...ได้แต่มองคนเห็นแก่ตัวอุ้มขึ้นมาและควบกลับเข้าเมืองไปในที่สุด...หลังจากนั้นก็ผลอยหลับไป

 

ภุชคินทร์ที่ควบม้าอยู่ก้มลงมามองใบหน้าขาวนวลอีกฝ่ายก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

 

"ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้...หึหึ...."นับว่าเป็นความโชคดีที่ไม่ต้องตามหา แค่เห็นอีกฝ่ายก็จำได้ไม่ยาก..เนื่องจากชุดแปลกประหลาดกับช่อดอกไม้นั่น....สายของเขารายงานมาจากหมู่บ้านใกล้เคียงเรื่องหญิงสาวชุดสีขาวประหลาด....

 

แต่ใครจะรู้...นอกจากจะไม่ใช่ผู้หญิงแล้วยังเป็นผีตายโหงอีกต่างหาก...

 

.

.

.

.

อึก....

 

แพขนตายาวกระพือขึ้นลง กัลปพฤกษ์ค่อยใช้แขนยันตัวลุกขึ้นมานั่ง และรู้สึกว่าร่างกายไม่ได้อ่อนแรงเหมือนครั้งก่อนแล้ว ใช้สายตากวาดดูทั่วก็พบว่านี่ไม่ใช่ห้องของเขา....แน่ล่ะ...ตอนตายก็มาแต่ตัวนี่

 

ครืด!....

 

"อะไรกันเนี่ย....ซะ...โซ่งั้นหรอ...นี่มันหมายความว่าไงเนี่ย!!"

 

โซ่ที่ข้อเท้าถูกหยิบขึ้นมาดู ผมสำรวจมันไปเรื่อยๆ ลักษณะของมันเป็นโซ่เหล็กถูกลงอักขระไว้มากมาย ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ที่ข้อเท้าผมได้ยังไง.....

 

"นี่มันเหมือนโซ่ที่ล็อคข้อเท้าของคุณอุบลที่เราเคยดูนี่.....อา..ช่างมโน...แล้วใครเป็นคนเอามาล็อคข้อเท้าเขากันล่ะเนี่ย!!"

 

ร่างบางทั้งดึง ทั้งง้าง ทั้งกัดและแกะ ก็ไม่เป็นผล ความทรงจำก่อนหน้านี้ค่อยๆหลั่งไหลเข้ามา คงเป็นคนที่ช่วยเอาไว้คนนั้นที่บังคับให้เป็นผีรับใช้ของเขา....

 

"เห้อ....นี่เราทำอะไรผิด...."

 

ผมได้แต่นั่งคอตก สำรวจรอบห้องไปมา ช่อดอกไม้ของผมวางไว้อยู่บนหัวเตียง ในห้องนี้มีแต่ของโบราณราคาประเมินค่าไม่ได้อยู่หลายชิ้น ลักษณะการตกแต่งเป็นแบบห้องของผู้ชาย....

 

"ตื่นแล้วรึ...."

 

เสียงที่มาพร้อมกับเงาดำปรากฏขึ้นตรงหน้า ผมตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้อะไรมากมาย....ก็ตกใจเล็กน้อยอะ..

 

"คุณ....เป็นใคร..."ผมมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ใช่...เธอเป็นผู้หญิง..สวมชุดนางรำสมัยก่อน ใบหน้าขาวโพลนตัวซีดๆ ตาแดงก่ำ...ดูๆก็สวย..แต่สยองเพราะมีความย้อนแย้งอยู่ในใจ

 

ผมควรกลัวเธอไหมอ่ะ.....

 

"ข้าชื่ออุไร...เป็นผีรับใช้ของท่านภุชคินทร์นาเคน มีหน้าที่ดูแลเจ้าไม่ให้หนีไปไหน...."เสียงของเธอเย็นจนภายในห้องอุณหภูมิต่ำลง

 

"ผมชื่อกัลปพฤกษ์ เรียกสั้นๆว่ากัลป์ก็ได้ครับ....ยินดีที่ได้รู้จัก..."พูดกับผู้หลักผู้ใหญ่ต้องมีหางเสียง เปล่าหรอก.แค่เธอทำหน้าน่ากลัวแค่นั้น....

 

"ดอกกัลปพฤกษ์งั้นรึ....เป็นชื่อที่เพราะดี.....งั้นข้าจะพาเจ้าเดินรอบๆบ้านหลังนี้ เจ้าคงรู้ว่าที่ข้อเท้าเจ้าคือโซ่ลงอาคม...หากเจ้าหนีไปจากที่นี่มันจะดึงเจ้ากลับมา....."

 

"คะ...ครับ.."

 

อุไรพาผมออกจากห้องนอนห้องนั้น นำพาไปดูส่วนต่างของบ้าน จะบอกว่ามันสวยมาก....บรรยากาศดีสุดๆ....บ่าวไพร่เองก็ทำหน้าที่ได้ไม่ตก...

 

"ว้ายตายแล้ว....แม่เอ้ย!! ไฟไหม้จ่ะไฟไหม้ ใครก็ได้รีบมาดับเร็ว!!"เสียงบ่าวคนหนึ่งร้อง กองไฟพะเนินสูงลุกท่วมอยู่หัวครัว....

 

มีบ่าวมากมายรีบกันยกตุ่มน้ำกันดับไฟ แต่ยิ่งดับก็ยิ่งไฟลุกลามกันไปทั่ว........

 

"เกิดอันใดขึ้น!!"เสียงกัมปนาทดังมาแต่ไกล ผมหันไปมองก็สบเข้ากับดวงตาคู่คมคู่นั้นคือนายของเขา....ภุชคินทร์

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ในที่สุด....น้องก็เจอผะ...แค่กๆ....ก็เจอท่านภุชคินทร์แล้ว เย่...

ความคิดเห็น