คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [7] -- จบ

ชื่อตอน : บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [7] -- จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2562 09:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [7] -- จบ
แบบอักษร

 

 

“กลับมาถึงเหนื่อยๆ นอนพักนะคะ ตอนนี้ปล่อยเฟื่องก่อนนะ เฟื่องจะไปล้างหน้าแปรงฟันลงไปช่วยงานครัว” 

“ไปช่วยเขาทำไม ไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้เป็นคนใช้” เขายังบ่นไปด้วยนอนไปด้วยเหมือนเดิม แยกสติได้ดีมาก 

“แต่ยังไงเฟื่องก็มาขออาศัยอยู่บ้านคนอื่นนะคะ” 

 

“บ้านผัว ใช่คนอื่นที่ไหน อย่าคิดอย่างนี้” 

เขายอมเปิดเปลือกตามามองหน้า ค่อนข้างเพลียน่าจะเพิ่งกลับถึงบ้านไม่นาน หน้าเมื่อย หนวดเคราผุดขึ้นเป็นตอไม่ได้รับการดูแล รูปหน้าเขาตอนนี้หล่อเข้มมากกว่าทุกครั้ง สะกดสายตาหล่อนให้รักและคิดถึงเขามากขึ้น เขาไปทำงานต่างประเทศทำให้เราห่างกันเกือบหนึ่งสัปดาห์ ที่จริงก่อนหน้านี้เขาก็ไปบ่อย แต่เพิ่งจะมาคิดถึงหนักหลังจากตกเป็นของเขา 

ความรู้สึกที่มีมันเพิ่มมากขึ้นทุกวันจนบางทีเฟื่องลดาก็กลัวตัวเองจะติดเขา แล้วอยู่ไม่ได้ถ้าในอนาคตถูกทอดทิ้ง ไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเลย แต่หล่อนก็ยอมรับนะว่าไปควบคุมอนาคตไม่ได้ ก็อย่างที่คุณจิรดากับคนอื่นชอบพูดกันว่าหล่อนไม่มีอะไรเหมาะสมกับรณภพเลย เขายอมให้อยู่ด้วยก็บุญแล้ว 

“คุณพักผ่อนเถอะนะ เฟื่องต้องเตรียมตัวไปทำงาน” 

“ไม่ไปสักวันไม่ได้เหรอ อยู่ด้วยกันก่อนสิ” 

“ไม่ได้ค่ะ จะทิ้งงานได้ยังไง” 

“น่าเบื่อจัง” บ่นแล้วเขาก็หลับตาลงอีกครั้ง ควรจะปล่อยมือแต่เขากลับยังกอดไว้เหมือนเดิม “ตกลงว่าอยากไปเที่ยวไหน” 

“ตามใจคุณ เฟื่องไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ได้ขับรถไปไกลมาก เฟื่องกลัวลูกงอแง แล้วก็กลัวคุณเหนื่อย” 

“นั่งเครื่องไปก็ได้ ลูกเคยนั่งตอนกลับจากเชียงใหม่แล้วไม่ร้องไห้เลยไม่ใช่เหรอ” ต้องถาม เพราะตอนนั้นเขากลับก่อนทิ้งหล่อนให้กลับมาพร้อมพ่อกับแม่ นึกถึงเรื่องเก่าๆ แล้วมีหลายอย่างเลยที่เขานึกเกลียดตัวเอง ทำไมถึงต้องทำตัวใจร้ายมากขนาดนั้นทั้งที่เฟื่องลดาก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไร 

“ค่ะ ลูกไม่งอแง” 

“ไปภูเก็ตไหม ฉันมีเพื่อนทำรีสอร์ตอยู่ที่นั่น ติดชายหาด วิวสวยมาก” 

เราพูดคุยกันลืมง่วงไปซะสนิทแค่พักสายตา 

“ไปเที่ยวในประเทศให้ชินนั่งเครื่องก่อน ไว้รอลูกโตสักสองสามขวบฉันจะพาลูกไปเที่ยวอังกฤษ เธอเองก็ต้องไปช่วยฉันดูแลลูกด้วยนะ” 

เขาพูดเหมือนอยากให้หล่อนอยู่ต่อเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าลูกจะเริ่มโตแล้ว เฟื่องลดาเกือบน้ำตาไหลซึ้งใจที่ได้ยินคำพูดทำนองนี้จากปากเขา ไม่ใช่เอะอะด่าเอะอะไล่เหมือนเมื่อก่อน ขอบคุณนะ ไม่ต้องรัก ไม่ต้องดูแลอะไรเลยก็ได้ ขอแค่ให้หล่อนได้อยู่กับเขากับลูกไปนานๆ เฟื่องลดาขี้แยกลั้นแล้วแต่น้ำตาก็ยังไหลลงอยู่ดี 

“รู้แล้วน่าว่ารักฉัน ไม่ต้องซึ้งขนาดนี้ก็ได้” 

“บ้า ฝุ่นเข้าตาต่างหาก” 

“อ๋อเหรอ นึกว่าความรักเข้าตา” 

เขาหัวเราะ ยอมปล่อยมือให้หล่อนลงจากเตียงไปล้างหน้าล้างตา เขาค่อนข้างเหนื่อยต้องการพักผ่อนตื่นอีกทีคงจะเป็นช่วงบ่าย ว่าแต่อยากมีลูกเพิ่มจังยังไม่เลิกล้มความคิดนี้ เห็นทีต้องรีบจับเข่าคุยกันแล้วว่าช่วงปลายปีต้องเลิกกินยาคุม 

รณภพหลับตาพริ้มดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะฝันหวานถึงเสียงครางน้อยๆ กับสีหน้าเอียงอายยามรักกัน ไว้คืนนี้ค่อยจัด อดอยากปากแห้งมาหลายวันแล้ว 

 

 

 

 

คุณภพจะพาเมียกับลูกไปเที่ยวที่ไหนนะ >< 

อัปตัวอย่างครบ 15 บทแล้วนะคะ ขอบคุณที่ติดตามน้าา 

 

เรื่องนี้มีอีบุ๊คกับเล่มทำมือค่ะ เล่มทำมือราคา 320 บาท  

(จะไม่มีตอนพิเศษ ต้องกลับมาโหลดอ่านในอีบุ๊คได้ฟรี ค้นหาชื่อนิยายได้เมพได้เลยค่ะ) 

ส่วนอีบุ๊คมีครบหมดและไฟล์อัปเดทเรื่อยๆ ราคา 199 บาท 

 

เล่มสามารถสั่งซื้อได้ในเน็ตทั่วไปหรือเพจของไรท์ คณานางค์-แก้วกัลยา 

อีบุ๊คใน เมพมาร์เก็ต สอบถามวิธีโหลด+อ่านที่เพจของไรท์ได้เช่นกันน้า จะส่งรูปให้ดูค่ะ 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ 

 

 

 

  

  

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น