LamoonLove
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Obligation of Love 09 - แก้งค์อินทรีย์

ชื่อตอน : Obligation of Love 09 - แก้งค์อินทรีย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Obligation of Love 09 - แก้งค์อินทรีย์
แบบอักษร

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น พี่สายฟ้าก็พยายามจะไปส่งฉันทุกวัน..อย่างที่เขาบอกจริงๆ แต่ฉันก็เหมือนเดิม..วางแผน หลอกล่อ จนพี่สายฟ้าไปส่งไอ้น้ำเหมือนเดิมทุกครั้ง จนตอนนี้ผ่านไปได้สามวันละ แต่ก็ยังไร้วี่แววของเฮียโซ่..  

 

..เห้ออ คิดถึงงง.. 

 

ไปหาบ้านก็ไม่เคยจะอยู่ ที่ตึกเรียนก็ไม่มา 

 

จริงๆไอแผนที่ฉันชงพี่สายฟ้าให้ไอ้น้ำ มันก็ดีอยู่หรอก แต่ว่ามันดันผิดแผนฉันแต่แรกไปหนะซิ เพราะตอนนี้ข่าวที่แพร่กระจาย มันไม่ใช่ว่าพี่สายมาจีบฉัน แต่เป็นจีบไอ้น้ำแทน.. 

 

ก็แน่ละ ไปกินข้าวหรือไอติมก็ไปกันทั้งกลุ่ม แล้วก็ยังขึ้นรถเมล์ไปพร้อมไอ้น้ำอย่างนั้นอีก..ข่าวมันออกมาแบบนั้นก็ไม่แปลก.. 

 

หรือว่า ฉันต้องให้พี่สายฟ้าไปส่งฉันดูบ้างนะ..แต่ช่างเถอะ ฉันว่าเรื่องพี่สายฟ้าฉันพักก่อนดีกว่า เพราะ ตอนนี้มีเรื่องใหญ่รอฉันอยู่!! 

 

“น้ำจ้าา ยืมยางลบหน่อยสิ..” 

 

“ไม่ให้!!” 

 

และนั่นละ.. ไอ้น้ำก็งอนฉันมาเป็นอาทิตย์แล้ว แม้ว่าฉันจะพยายามง้อมันก็ตามที 

 

“โอ๋ๆๆ อย่าโกรธฉันเลยน้าาา ฉันก็แค่เป็นห่วงไม่อยากให้แกกลับบ้านคนเดียว..” 

 

“ปกติฉันก็กลับบ้านคนเดียวได้..” 

 

และก็เหมือนเดิม ฉันได้แต่รับสายตาที่มองมาทางฉันแบบเดิม สายตาที่บ่งบอกว่างอน... 

 

จริงๆมันงอนก็ไม่ผิดหรอก เพราะฉันก็ผิดจริงๆนั่นละ 

ฉันเลยได้แต่ถอนหายใจ และหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนอีกสองคน..ส่วน พวกมันก็ช่วยฉันมาตลอดทั้งอาทิตย์แล้ว แต่ก็ช่วยอะไรฉันไม่ได้ 

 

“กูไม่รู้จะช่วยมึงยังไงแล้วไอ้เดย์..สู้ๆละกันนะ..” 

 

เห้อ..ไอ้น้ำ บทจะใจแข็ง ก็ใจแข็งชะมัดเลย 

 

“ฉันขอโทษ ครั้งหน้าฉันไม่ให้พี่สายไปส่งแกแล้ว.. ดีกันน้าา..” 

 

เออ จะว่าไป พูดถึงเรื่องทะเลาะกัน..ฉันได้ยินจากปากพี่ซันที่มาที่บ้านฉันเมื่อวันก่อนว่า เฮียโซ่ทะเลาะกับเฮียเคน.. 

 

นี่ก็ไม่รู้ว่าดีกันรึยัง ตั้งแต่เด็กปกติเฮียโซ่ก็ทะเลาะกับเฮียเคนบ้าง..แต่ว่าไม่นานก็กลับมาดีกัน แล้วครั้งนี้ละ.. 

 

แต่ว่าเอาไว้ก่อนดีกว่า เพราะตอนนี้ฉันก็มีปัญหาไม่ต่างจากเฮียหรอก 

 

“น้าาา เพื่อนเดย์ผิดไปแล้ว อภัยให้เพื่อนเดย์น้าาาา ” 

 

ฉันยื่นนิ้วก้อยส่งไปให้ พร้อมกับสายตาอ้อนวอน..ไปยังเพื่อนรักของฉัน ส่วนมันก็มองหน้าฉันนิ่งไป ก่อนที่ในที่สุดมันจะถอนหายใจออกมา.. 

 

“เออๆ ไม่โกรธแล้วก็ได้..” 

 

“เย้ๆๆ เพื่อนน้ำของฉันน่ารักที่สุดเลย” 

 

ฟอดดดดดดดดดด 

 

“แหยะ ไอ้เดย์ น้ำลายเต็มหน้าฉันแล้วเนี้ยะ” 

 

“คิคิ ก็ฉันดีใจไง เพื่อนน้ำที่น่ารักของฉันหายโกรธแล้ววว ..และในเมื่อตอนนี้ทุกคนกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตาน่ารักอย่างนี้..พวกแกช่วยอะไรฉันหน่อยซิ..” 

 

ทันทีที่ฉันพูดจบทุกสายตาก็มองมาทางฉันเป็นสายตาเดียว ส่วนฉันนะหรอ.. บอกแล้วไง ว่ามีเรื่องใหญ่รอฉันอยู่..หึหึ 

. 

. 

. 

 

คลื่นนนนนน คลื่นนนนนนน 

 

“ทะเลลลลลลลลลลล” 

 

ตอนนี้ฉันมาอยู่ทะเลที่พัทยาเป็นที่เรียบร้อยแล้วละะะ!! 

คือแบบว่า ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะมางานถ่ายแบบของพี่ยัยนุ่นให้ได้ และฉันก็ทำสำเร็จ 

 

ถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีมากจริงๆ ที่ช่วงนี้พวกเฮียไม่ค่อยว่างกัน ทำให้ฉันแอบหนีมาได้สบายๆ โดยที่ฉันให้พวก บอลลูน น้ำ และฟ้า โกหกกันว่า..พวกเรามีโปรเจคใหญ่ ทำให้ฉันต้องไปทำงานที่บ้านของน้ำทั้งวัน 

 

และเฮียก็เชื่อฉันด้วยแหละ เอาจริงๆปกติมันก็มีบ่อยที่ฉันชอบไปนั่งเล่นบ้านเพื่อน ไม่ก็ทำโปรเจคกันจริงๆ มันก็เลยเนียนๆได้อยู่ 

 

ส่วนเรื่องที่มาที่นี้ เอาจริงๆก็ไม่รู้พวกเฮียจะห่วงอะไรนักหนา..เพราะว่ามันออกจะสนุกจะตายไป ฉันได้ดูพี่น่าน พี่สาวของนุ่นถ่ายออกมาแต่ละรูปแล้วสวยมากกก แถมทีมงานทุกคนยังน่ารักและใจดีกันหมด ไม่ว่าฉันและไอ้นุ่นเลยซักนิด ที่เหมือนกับเด็กที่วิ่งซนภายในกอง แถมยังมีแต่คนเอ็นดูฉันเต็มไปหมด 

 

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้มาทะเล มันสวยเอามากๆเลยละ จนฉันอยากลงไปเล่นเลย แต่ก็ไม่ได้ไง เพราะว่าฉันมากับคนอื่น และคนอื่นที่ว่าก็มาทำงานด้วย..เอาเป็นว่าเดี๋ยวก่อนกลับฉันจะถ่ายรูป แล้วก็เอาทะเลใส่ขวดไว้เป็นที่ระลึกดีกว่า.. 

 

จะว่าไป ก็อยากเอากลับไปฝากพวกเฮียๆด้วยจัง แต่ถ้าเอาไปฝาก พวกเฮียก็ต้องรู้ซิ .. 

 

เห้ออ ถ้าตรงนี้มีพวกเฮียๆด้วยก็คงจะดี  

คิดถึงพวกเฮียจัง โดยเฉพาะเฮียโซ่..ของฉัน 

 

“เซตสุดท้ายแล้วนะน่าน” 

 

ฉันหันไปมองตามที่พี่เจี๊ยบ พี่ที่ดูแลเรื่องเสื้อผ้าของพี่น่านเอ่ยปากออกมา ก่อนจะหันไปมองพี่น่านที่ใส่ชุดว่ายน้ำตัวเดียวสีสันสดใส ช่วงบนเป็นเสื้อแขนยาว คอเต่าแบบผูกโบว์ด้านหลัง..ทำให้ด้านหลังมันเว้ามาเปิดแผ่นหลัง ส่วนท่อนล่างก็เป็นทรงแบบชุดว่ายน้ำ มันอาจจะดูโป๊ไปนะ แต่ว่าทางพี่เขาก็มีผ้าคลุมชุดสีขาว มีลูกไม้สีครีมตกแต่งเล็กน้อย ที่เมื่อเอามาใส่แล้ว มันก็ดูไม่ได้น่าเกลียดอะไร แต่โดยรวมคือ พี่น่านสวยมาก 

 

“พี่น่านสวยจังเลยค่ะ” 

 

“ขอบใจจ่ะน้องเดย์” 

 

“พี่น่านสวยเหมือนฉันนั่นละ ไม่ว่าจะหน้า หุ่น เป๊ะเว่อร์” 

 

“ย้ะ ไอ้นุ่นสุดสวย ไอ้หุ่นดี ไอ้หุ่นบางงง ไอ้หน้าเป๊ะ” 

 

คือมันก็สวยในแบบของมันนะ ไอ้นุ่นอะ แต่แบบว่าหุ่นมันตรงข้ามกับชื่อสุดๆ มันค่อนข้างจะอวบไปหน่อย หรือไม่หน่อยก็ไม่แน่ใจ แบบว่าน้ำหนักจะ 70 แล้วละ ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอฉันได้มาที่นี้กับมัน ก็ทำให้ฉันเข้าใจแล้ว ว่าทำไมมันถึงน้ำหนักแบบนี้ ก็ของกินในกองถ่าย มีอะไรมันฟาดเรียบ จนแทบจะไม่เหลือให้พี่ๆทีมงานคนอื่นเลย แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังเอ็นดูมันและฉัน อาจจะเพราะว่าเราสองคนยังเด็กด้วยละมั้ง แต่ฉันว่าฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ.. 

 

“เจ็บว่ะ! ฉันว่าแกด่าฉัน ฉันยังจะรู้สึกดีกว่านี้เลยไอ้เดย์” 

 

“ฮ่าๆๆ ไม่ต้องเถียงกัน น่ารักทั้งคู่นั่นละ อ่ะ..น่านพร้อมรึยัง ป่ะ” 

 

พี่เจี๊ยบหันมาพูดยิ้มให้กับฉันและนุ่น ก่อนที่จะหันไปคุยกับพี่น่าน และก็พาพี่น่านออกไปถ่ายแบบกลางชายหาดต่อ 

 

ส่วนฉันและไอนุ่นก็เดินตามไปติดๆ ตามไปดูการถ่ายแบบเซตสุดท้าย..แต่แบบว่า ในเมื่อนี่มันเป็นเซตสุดท้ายแล้ว..เดี๋ยวก็คงกลับแล้ว เพราะฉะนั้น.. 

 

“ไอ้นุ่น ฉันขอไปเดินเล่นชายหาดก่อนนะ ไปด้วยป่ะ” 

 

“ง่ำๆๆ ไปเลย ฉันกำลังกินเค้กเพลินเลย ขี้เกียจเดินด้วยนะ เมื่อย” 

 

“เออ ให้มันได้อย่างนี้ซิ! งั้นถ่ายเสร็จเมื่อไร โทรหาด้วยนะ” 

 

“ง่ะๆ โอเค๊ๆ” 

 

เอาละ ตอนนี้ฉันต้องไปเก็บภาพอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ก่อน.. 

และฉันก็มีเล็งไว้แล้วละ ว่าตรงนั้นมันต้องสวยแน่ๆ มันเป็นโซนโขดหินที่ไกลลิบตาจากตรงที่ฉันยืนอยู่   

 

และพอเดินมาถึงมันก็สวยจริงๆ 

 

ฉันเลยหยิบมือถือขึ้นมาเก็บรูปภาพมากมายเต็มไปหมด พร้อมกับถ่ายเซลฟี่ไปด้วย 

ว่าแล้ว..ก็เอาไปอวดไอ้พวกเพื่อนฉันดีกว่า 

 

ตอนมานะ ฉันชวนพวกมันแล้ว แต่แบบว่าพ่อแม่พวกมันไม่อนุญาติไง มันก็เลยไม่มากัน สู้ฉันก็ไม่ได้ ไม่อนุญาติ แต่ก็มา ..พวกเฮียอะ จับฉันไม่ได้หรอก นี่ขนาดฉันอยู่ทั้งวันแล้วจนจะกลับอยู่แล้ว พวกเฮียก็ยังไม่รู้เลย  

 

ฉันมองดูรูปในมือถือตัวเองอย่างภูมิใจ พร้อมเลือกรูปมากมายที่มีฉันพร้อมกับวิวแสนสวยตรงนี้ ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไปในทันที 

 

‘เอาทะเลมาฝากพวกที่กลัวพ่อแม่จับได้จ้าาา อิอิ ’ 

 

ตื๊ดดดด 

 

ตุ๊บ!! 

 

ฟรึบ! 

 

“ว้าย! ไอ้ต้นไม้บ้า มาร่วงอะไรตรงนี้ เจ็บนะโว้ยย” 

 

ในขณะที่ฉันกำลังเลือกที่จะส่งไปหากลุ่มเพื่อนฉัน ไอ้เมล็ดต้นไม้ที่ฉันนั่งขอร่มเงาอยู่ อยู่ๆก็ตกลงมาโดนหัวฉัน จนทำให้ฉันสะดุ้งไปในทันที..ก่อนที่จะโวยวายใส่ต้นไม้อย่างหงุดหงิด.. 

 

ชิ นี่ถ้าไม่เห็นว่าวิวดีแบบนี้นะ ฉันจะวิ่งไปถีบต้นไม้ให้ร่วงมาหมดต้นเลยคอยดู 

 

หลังจากที่ฉันลูบหัวตัวเองผ่านๆ ฉันก็ก้มไปดูบนหน้าจอมือถือ เพื่อจะส่งเข้ากลุ่มเพื่อนตัวเองอีกครั้ง แต่แล้วฉันกลับต้องชะงักไปในทันที.. 

 

..เห้ย!!!! 

 

คือไอ้รูปและข้อความนั่น ฉันส่งไปแล้วละ และที่สำคัญฉันไม่ได้ส่งให้เพื่อนฉัน แต่ฉันส่งไปยังกลุ่มที่มีพวกเฮียทั้ง 5 คนอยู่! 

 

ซวยแล้วววว!!  

นี่มือฉันไปโดนตอนไหนวะเนี้ยะ T T 

 

“Rrrr Rrr” [ไนท์] 

 

เฮียโทรมา!!!! โอ้ยยย..เอาไงดี เอาไงดี คิดซิคิด..แต่ถ้าไม่รับ เฮียต้องยิ่งโกรธแน่ๆ  

รับก็ได้วะ! 

 

“ขาาาเฮียยยยย” 

 

“[อยู่ไหน]” 

 

เสียงเข้มอะไรเบอร์นั่น..ฉันกลัวนะ หืออ 

 

“อะเออ...ทำงานบ้านไอ้น้ำไง เนี้ยะเดย์ตัดต่อรูปเล่น เป็นไงสวยมั๊ย” 

 

“[อยู่ ไหน]” 

 

งะ.. ฉันไม่ควรฝืนต่อไปซินะ 

 

“แหะๆ เดย์มาดูพี่ของนุ่นถ่ายแบบอะเฮีย เดี๋ยวก็กลับแล้ว” 

 

“[เดย์ทำให้เฮียผิดหวังนะ ..เฮียตามใจเดย์มากเกินไปใช่มั๊ยที่่ผ่านมา..]” 

 

หืออออ  

 

“อย่าพูดอย่างนี้ซิเฮีย เดย์ขอโทษ..งั้นเดย์กลับเลยก็ได้” 

 

“[ไม่ต้อง เดี๋ยวเฮียไปรับ..ส่งที่อยู่มา]” 

 

“..ค่ะ” 

 

งือ.. บอกตรงๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดไปเลยละ 

ถ้าเฮียด่าฉัน ฉันยังพอโอเค แต่แบบที่เฮียพูดว่า ผิดหวังในตัวฉัน มันทำให้ฉันจุกจริงๆ ทั้งจุกทั้งเศร้า  

 

เห้อ.. 

 

หมับ!! 

 

“ว้าย!!!” 

 

แต่แล้วอยู่ๆ มือถือที่ฉันเอามาจ่อแนบหูก็ถูกใครบางคนดึงออกไปในขณะที่ฉันกำลังก้มหน้ารู้สึกผิดอยู่ และนั่นเลยทำให้ฉันต้องหันไปมอง..คนที่ขโมยมือถือฉันทันที 

 

และฉันก็เห็นผู้ชายสามคนที่ดูมีอายุแล้ว โดยคนนึงกำลังถือ..สิ่งที่ฉันกำลังถืออยู่ก่อนหน้า 

 

“เอามือถือคืนมานะ” 

 

“อันนี้นะหรอ..หึหึ” 

 

ชายคนนั้นยกมือถือขึ้น ก่อนที่จะชูขึ้นมาที่บ่งบอกให้รู้ว่า มันวางสายเฮียไนท์ไปแล้ว แต่แล้วบนหน้าจอก็ปรากฎชื่อเฮียที่โทรเข้ามาอีกครั้ง แต่มันก็ตัดสายไป ก่อนที่จะปิดเครื่อง ก่อนจะเอามือถือนั่นแกว่งไปมา ด้วยสีหน้าที่มันดูชั่วร้ายสุดๆ..ส่วนฉันก็ได้แต่มองหน้านิ่งด้วยความเหนื่อยใจ 

 

“ไหนน้องคนสวย ลองพูดอ้อนวอนขอดีๆซิ แล้วเดี๋ยวพี่จะคืนให้” 

 

“แก่ขนาดนี้ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าพี่อีกนะ ไอ้ลุงแก่!” 

 

“ฮ่าๆๆๆ ปากดีซะด้วยวะ แต่เอาเถอะ สวยๆแบบนี้ พยศแบบนี้ น่าจะขายได้ราคาดี.. พวกมึงจับ!” 

 

ขายงั้นหรอ... หึ ถ้าคิดว่าทำอะไรฉันได้ก็ลองเข้ามาซิ 

ก็ดีเหมือนกัน ฉันยิ่งเบื่อๆและเซ็งๆอยู่ด้วย มีคนให้ระบายอารมณ์หน่อยก็คงดี! 

 

หลังจากที่อีกฝั่งพูดจบ ผู้ชายอีกสองคนก็พุ่งตัวตรงมาหาฉันทันที แต่ด้วยความไว นั่นก็เลยทำให้ฉัน หลบการจับกุมพร้อมกับกระโดดเตะปลายคางของชายคนนึงด้วยความไว ก่อนที่จะกระโดดถีบอีกคนนึงจนกระเด็นและล้มนอนลงพื้น ด้วยเวลาไม่ถึง 30 วินาทีด้วยซ้ำ 

 

“หนูว่า คุณลุงคืนมือถือหนูมาเถอะค่ะ..ไม่อย่างนั้น..ระวังจะมีสภาพเหมือนกับคุณลุงอีกสองคนนะคะ” 

 

ฉันพูดพร้อมกับแบมือออกมาด้วยความเซ็ง แต่แล้วดูท่าอีกฝ่ายจะไม่กลัวฉันเลยซักนิด แถมยังยิ้มพร้อมกับเดินตรงมาทางฉัน ก่อนที่จะพุ่งตัวเข้ามาหา และนั่นเลยทำให้ฉันเบี่ยงตัว พร้อมกับหมุนข้อศอกเพื่อจะกระทุ้งตรงกลางอก แต่แล้วอีกฝ่ายก็จับเอาไว้ได้ก่อนที่จะบิดตัวฉัน นั่นเลยทำให้ฉันหมุนตัวเพื่อเอาตัวรอดออกมา ก่อนจะกลับมายืนที่จุดเดิม 

 

“เก่งนี่..” 

 

เสียงแหบหยาบนั่น เปร่งออกมาจากปากชายแก่ตรงหน้า และนั่นทำให้ฉันรู้ว่าลุงคนนี้น่าจะต่อสู้เป็น.. แต่ยังไงฉันก็ไม่กลัวหรอก.. 

 

และก็เป็นอีกครั้งที่อีกฝ่ายพุ่งโจมตีมา ส่วนฉันก็ต่อสู้กับอีกฝ่ายอย่างสูสี แต่โดยรวมแล้วไม่ว่ายังไงฉันก็เหนือกว่าเห็นๆ เพราะตอนนี้ ฉันทั้งเตะ ต่อย และถีบอีกฝั่ง..ไปหลายจุดเลยทีเดียว 

 

แต่แล้วอยู่ๆระหว่างที่ฉันกำลังเพ่งโฟกัสไปยังเป้าหมายคู่ต่อสู้เพียงคนเดียว ฉันก็พลาดท่าโดนใครบางคนที่ฉันไม่ทันสังเกตุ ว่าลุกขึ้นจากพื้นที่สลบไปก่อนหน้านี้มาล็อกตัวเอาไว้จากด้านหลัง พร้อมกับผ้าอะไรบางอย่างที่มาแปะปิดตรงจมูกของฉัน..และนั่นเลยทำให้ฉัน..มองเห็นทุกอย่างตรงหน้าเป็นภาพสุดท้าย ก่อนที่ความมืดมิดจะมาบดบังแทน.. 

 

 

 

 

Soh part 

 

ตึ๋งงง 

 

[รูปเดย์ถ่ายรูปเซลฟี่ ฉากหลังเป็นทะเล] 

 

dDay : เอาทะเลมาฝากพวกที่กลัวพ่อแม่จับได้จ้าาา อิอิ 

 

“เดย์!!”

 

ทันทีที่ข้อความและรูปภาพส่งเข้ามา เสียงของไอไนท์ที่นั่งอยู่ข้างๆผม ก็สบถเสียงดังขึ้นมาทันที..ก่อนที่มันจะหยิบมือถือแล้วก็กดโทรออกไปหาใครบางคน ที่มันเพิ่งสบถชื่อไปเมื่อครู่

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งคุยงานกับพวกเพื่อนๆผมเหมือนเคย..แต่ครั้งนี้ไม่มีไอ้เคนหรอกนะ

 

เพราะอะไรนะหรอ..หึ ก็ตั้งแต่ผมทะเลาะกับมันคราวที่แล้ว มันก็ยังไม่ยอมมาเจอหน้าผมเลย..อย่างวันนี้ที่พวกเรานัดคุย แลกเปลี่ยนความรู้ เหมือนปกติที่ชอบนัดกันที่บ้านไอ้ไนท์ มันก็ไม่มา

 

แต่ก็อย่างที่บอก เรื่องนี้ผมไม่ผิด คนที่ผิดคือมัน เพราะฉะนั้น ในเมื่อมันไม่สนใจ ผมก็ไม่สนใจมันเช่นกัน..

แล้วช่วงหลังมานี้ ผมก็มาขลุกอยู่บ้านไอ้ไนท์บ่อยขึ้น..นั่นเป็นเพราะเรื่องเอกสารที่ผมเห็นในวันนั้น มันยังทำให้ผมยังรู้สึกติดข้างอยู่ทุกวันนี้ และเท่าที่ผมแอบลองหยั่งเชิงถามไอไนท์ดูก็เหมือนว่ามันจะไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เหมือนกัน ผมก็เลยคิดว่าจะสืบเอง..จากห้องของพ่อไอ้ไนท์ แต่มันยังไม่มีจังหวะที่เหมาะสมซักเท่าไร 

 

และนอกจากที่ผมมาบ้านมันบ่อยเพราะเรื่องนี้แล้ว ก็ยังมีอีกเหตุผลด้วยนั่นก็คือ ผมอยากมาเจอหน้าใครบางคนที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายวัน แต่วันนี้ไอไนท์ดันบอกว่า เธอไปทำงานกับเพื่อนทั้งวัน..แต่ก็เอาเถอะ.. ผมว่าวันนี้ผมจะอยู่ดึก ยังไงก็ต้องเจอ.. 

 

แต่..จากรูปและข้อความที่ได้รับนั้น ผมว่า..เธอไม่น่าจะไปทำงานกับเพื่อนแล้วละ..

 

“เดย์ทำให้เฮียผิดหวังนะ ..เฮียตามใจเดย์มากเกินไปใช่มั๊ยที่ผ่านมา..”

 

และ..จากน้ำเสียงของไอไนท์ มันก็ชัดเจน ว่าเดย์น่าจะหนีไปขอดูงานถ่ายแบบอะไรนั่นที่ทะเลแน่ๆ

 

นั่นเลยทำให้พวกผม เลือกที่จะเงียบ และรอฟังมันพูดต่อ จนกระทั่ง

 

“เดย์!!! เดย์!! ตอบเฮียซิ!! เชี่ยโว้ย!!”

 

ปั่ก!! 

 

โครม!! 

 

“เกิดอะไรขึ้นวะ!” 

 

“เออ มึงเป็นเหี้ยอะไรวะ ไอ้ไนท์” 

 

ผมรีบลุกขึ้นถามมันทันที..เพราะตอนนี้ไอ้ไนท์มันสบถเสียงดัง พร้อมกับลุกขึ้นถีบเก้าอี้จนล้มกระเด็นไปไกลด้วยความโมโห และจากคำที่มันสบถแล้ว มันยิ่งทำให้ผม...กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนปลายสาย 

 

แต่มัน ก็ไม่พูดอะไรออกมาซักคำ นอกจากสีหน้าและสายตาที่พร้อมจะฆ่าคน..ก่อนจะกดโทรออกย้ำๆไม่หยุด จนกระทั้ง 

 

“เหี้ย!!!” 

 

ปั่ก!! 

 

โยนมือถือนั่นทิ้งพื้นด้วยความแรง 

 

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรวะ! 

 

“ไอ้ไนท์เกิดอะไรขึ้นวะ!!!” 

 

คราวนี้ผมเปลี่ยนเป็นกระชากมันมาถามทันที..ถ้ามันทำแบบนี้ คนที่จะบ้าตายไม่ใช่แค่มันแน่!! ตอนนี้ผมก็เริ่มคลั่งไม่ต่างจากมันแล้ว! 

 

“ไอ้เหี้ยไหนไม่รู้มาแย่งมือถือเดย์ไป! แล้วโทรไปตอนนี้แม่งก็ปิดเครื่องไปแล้ว!” 

 

สัสเอ้ย แม่งมันเป็นใครวะ!! 

 

หลังจากที่ผมได้ยิน..นั่นก็ทำให้ผมรีบคว้ามือถือของตัวเอง ก่อนที่จะเปิดแอพเคชั่นนึงในมือถือ เพื่อหาตำแหน่ง..ของคนที่ไอ้ไนท์หัวเสียอยู่ตอนนี้ทันที.. 

และระหว่างที่ผมกำลังรอประมวลผลตำแหน่งด้วยใจที่ร้อนรุ่ม ไอ้ซันก็เอ่ยปากขึ้นมาพร้อมกับชะโงกหน้ามาตรงหน้าจอผม.. 

 

“มึงดูอะไรวะ ไอโซ่..นี่มึง.. อย่าบอกนะ มึงติด GPS ไว้ที่เดย์?!” 

 

“อะไรนะ!!” 

 

ไอ้ไนท์เอ่ยปากออกมา พร้อมกับมองในหน้าจอของผมเช่นกัน ก่อนที่จะมองหน้าผมเล็กน้อย แต่ผมไม่สนใจหรอก เพราะตอนนี้ผม..รอแค่ตำแหน่งที่จะปรากฎเท่านั้น..และในตอนนี้มันก็ปรากฎขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อยว่า..เดย์อยู่ตรงไหน ผมรีบจดจำชื่อถนนชื่อซอย ก่อนที่จะเดินออกไปนอกห้องนี้ตรงไปยังลานจอดรถของไอไนท์ทันที โดยที่มีไอ้ไนท์ ไอ้เคและไอ้ซันตามมาติดๆ  

 

ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้อย่างพร้อมเพรียงกันว่า..ต้องไปหาเดย์ให้เร็วที่สุดในตอนนี้! 

 

และทันทีที่เดินออกมาหน้าบ้าน..รถหรูที่แต่งเครื่องแรงเร็ว ก็มาจอดอยู่ตรงหน้าบ้านไอ้ไนท์พอดี พร้อมกับกระจกรถที่ลดลง..ก่อนที่คนในรถจะเอ่ยปากถามออกมา.. 

 

“นั่นพวกมึงรีบไปไหนกันวะ “ 

 

และไม่ทันได้รอฟังไอ้ไนท์หรือใครตอบ พวกผมก็เหมือนรู้ใจกัน กระโจนขึ้นไปบนรถไอ้เคนทันที 

 

“เชี่ย! พวกมึงขึ้นรถกูทำไมเนี้ยะ” 

 

“ไปพัทยา ด่วน!!!” 

 

. 

. 

. 

 

ด้วยตีนผีของไอ้เคน รวมกับความเร็วของเครื่องรถ ทำให้ใช้เวลาไปประมาณชั่วโมงนึง พวกเราก็มาอยู่ตามในหมุดตำแหน่งมือถือของเดย์แล้ว 

 

และระหว่างทาง..ไอ้เคก็ติดต่อไปหาเพื่่อนเดย์ เพื่อขอเบอร์โทรของนุ่นอะไรนั่น และก็ได้รู้ว่า ทางนั้นยังถ่ายแบบกันอยู่ ส่วนเดย์ขอตัวไปเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียว.. นั่นเลยทำให้ไอ้เคบอกไปในทันทีว่า เดย์กลับแล้วไม่ต้องรอ.. 

 

และผมก็รู้ทำไมมันพูดไปแบบนั้น เพราะไม่อยากให้ทางทีมงานหรือเพื่อนของเดย์วุ่นวาย..เพราะเรื่องนี้ พวกผมจะจัดการกันเอง..พวกผมจะหาเดย์ให้เจอเอง 

 

และตอนนี้ผมก็คิดได้ว่า บางทีเดย์ก็ดื้อเกินไป.. ถ้าเจอตัวนะ ผมจะจับตีให้เข็ดเลย..ทั้งๆที่ก็สัญญากับไอ้ซันไปแล้วว่าจะไม่หนีมาทะเล แต่ก็ยังจะมา   

 

“นี่มัน แก้งค์อินทรีย์..” 

 

ผมพูดออกมาทันที เมื่อเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ในตำแหน่งที่อยู่ของมือถือของเดย์ ก็อย่างที่บอก ผมความจำดี..เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่คุยกับเจ้าสัวเอียน หัวหน้าแก้งค์อินทรีย์ ผมจำหน้าลูกน้องได้ทุกคน และตอนนี้ลูกน้องหนึ่งในนั้น ก็กำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังนี้ 

 

มันเป็นบ้านเล็กๆที่เป็นเหมือนตึกแถว..ที่มีผู้ชายยืนและเดินไปมา 2 คน และก็เห็นได้ชัด ว่าข้างลำตัวแนบด้วยวัตถุสีดำกันทั้งคู่ บ่งบอกว่า ไอ้ 2 ตัวนั้นไม่ได้ยืนธรรมดา แต่เหมือนเฝ้าอะไรมากกว่า 

 

และไม่นาน หลังจากที่พวกผมนั่งสังเกตุบ้านหลังนั้นซักพัก ก็มีผู้หญิงประมาน 6-7 คนเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น และก็รู้ได้จากการแต่งตัวของพวกเธอพวกนั้นได้ในทันทีว่า.. พวกเธอมีอาชีพอะไร  

 

ในเวลาเย็นเริ่มพลบค่ำเช่นนี้ มันก็เป็นช่วงเวลาของการหากิน..ของบุคคลอาชีพนึงที่ทำงานตอนกลางคืน..ในย่านแหล่งบันเทิงแบบนี้  

 

และทันทีที่เห็นภาพนั้น ผมก็รับรู้ได้ทันที ว่าตอนนี้หัวใจผมมันก็ทำงานหนักขึ้น รวมถึงแรงสูบฉีดของเลือดในร่างกายที่ทำให้ตัวของผมมันร้อนไปหมด และมันก็ร้อนเหมือนเปลวไฟ ที่พร้อมจะมอดไหม้อย่างทรมาน ให้กับทุกคนที่มายุ่งกับผู้หญิงของผม! 

 

ไอ้พวกเหี้ยนั่น..มันต้องตาย! 

 

หมับ!! 

แต่แล้วจังหวะที่ผมกำลังเปิดประตูรถลงไป มือไอ้เคก็มาแตะลงที่ไหล่ของผม..พร้อมกับพูดเสียงนิ่งในแบบของมัน 

 

“ใจเย็นมึง..วางแผนก่อน” 

 

“ปล่อย กู..” 

 

ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมแสดงสีหน้าและสายตาเช่นไร..ผมรู้แต่ว่าผมต้องไปช่วยเดย์ให้เร็วที่สุด!  

 

และหลังจากที่ผมพูดจบ ไอ้ไนท์ ไอ้เคน ไอ้ซัน ก็พูดสมทบผมมาทันที 

 

“ไอ้เหี้ย มึงยังจะใจเย็นวางแผนเหี้ยอะไรวะ น้องกูแม่งอยู่ในนั้น!!” 

 

“เหอะ กูบอกแล้ว จะไปเป็นมิตรกับไอ้คนพวกนี้ทำไมวะ ...กูจะฆ่าแม่งให้หมด” 

 

“กูว่าอย่าเสียเวลาเลยดีกว่า ลุยแม่ง!” 

 

หลังไอซันพูดจบ..พวกผมก็ลงจากรถไปทันที โดยไม่มีใครสนใจไอ้เคอีกต่อไป.. 

 

มันจะใจเย็นก็ใจเย็นไปคนเดียวเถอะ..แต่ผมเย็นไม่ไหวแล้วในตอนนี้!  

 

แค่คิดว่าตอนนี้เดย์จะเจออะไรบ้างในบ้านหลังนั้น แค่นี้ผมแม่งก็แทบจะคลั่งตายแล้ว..และก็คงไม่ต่างจากไอ้ไนท์..ที่สายตามันตอนนี้พร้อมที่จะฆ่าพวกนั้นให้ตายทั้งหมด 

 

แต่แล้วก็เหมือนเดิม ไอ้เควิ่งมาดักพวกผมไว้ ก่อนที่จะโพล่งปากเตือนสติออกมา.. 

 

“ไอ้สัส มีสติหน่อยดิวะ พวกมึงไม่มีอะไรติดตัว ในขณะที่พวกมันมีปืน..ในบ้านนั่นมีกี่คนพวกมึงก็ไม่รู้...แล้วเดย์อยู่ในบ้านหลังนั้นจริงรึเปล่า มันอาจจะแค่ขโมยมือถือเดย์ไปก็ได้! อีกอย่าง..พวกมึงมีกลุ่มของพ่อพวกมึงที่พ่วงติดตัวอยู่ ทำอะไรอย่าพลีพล่าม ไม่งั้นมันจะกระทบกันหมด ถึงพวกมึงจะต่อสู้เก่งแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีสติ นอกจากจะช่วยเดย์ไม่ได้แล้ว พวกมึงยังจะพากันไปตายหมด!” 

 

กรึก.. และคำพูดไอ้เค ก็ทำให้พวกเราทั้งสี่คนหยุดไปในทันที..ก่อนที่พวกเราทุกคนจะมองหน้ากันนิ่ง...และเป็นไอ้ไนท์ที่เอ่ยปากพูดออกมา 

 

“มึงมีแผนอะไร..” 

 

 

 

Special part 

 

“ผมได้ยินว่า ที่นี่มีของเด็ด...จริงปะพี่” 

 

ซันเดินเข้าไปยังบ้านหลังนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับพูดคุยกับ ชายฉกรรจ์ ทั้ง 2 ที่ยืนอยู่บริเวณหน้าบ้าน..และสื่อสารในสิ่งที่คิดว่าอีกฝั่งก็คงรู้ว่า..เขาหมายถึงอะไร 

 

เนื่องด้วยความที่เป็นคนไม่ร้อนเกินไป ไม่เย็นเกินไป รวมถึงการแสดงที่ดูแนบเนียนและเก็บอารมณ์ไว้ได้ของซัน ทำให้ทุกคนลงมติว่า ให้ซันคือตัวแทนของกลุ่ม รับมอบหมายหน้าที่สำคัญในด่านแรก ให้สืบหาข้อมูล..ให้แน่ชัดก่อนว่า..กำลังหมายหัวถูกตัว  

 

และในตอนนี้ แม้ว่าอีกฝั่งจะรู้ว่าชายมาใหม่หมายถึงอะไร แต่สถานที่แห่งนี้ ไม่ได้เป็นที่สำหรับขาย แต่เป็นที่ไว้สำหรับกักเก็บสินค้าที่จะขาย หรือ สินค้าที่รอการพิจารณาเท่านั้น นั่นเลยทำให้ชายหนึ่งในนั้น เอ่ยปากออกมาเสียงเรียบ.. 

 

“ที่นี่ไม่มีของเด็ดอะไรทั้งนั้น ไปหาที่อื่น” 

 

“อ่าว..นี่ผมได้ยินมาผิดหรอเนี้ยะ..เอ๋ ก็บ้านหลังนี้นี่นา.. เห้อ..เอาเถอะ เสียดายจริงๆ อุตส่าห์ชนะบ่อนมาล้านนึง ว่าจะเอามาจัดผู้หญิงซะหน่อย” 

 

ซันยังคงเล่นบทบาทเนียนเช่นเดิม พร้อมกับตบเงินในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง จนกระทั่งเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของผู้ชายตรงหน้า ซันเลยเริ่มพูดแสดงบทบาทออกมาอีกครั้งอย่างแนบเนียน 

 

“เออ ว่าแต่ พวกพี่มีแนะนำม่ะ แบบสวยๆน่ารัก ร่างเล็กๆ ขาวๆ ยิ่งเด็กยิ่งดี ก็อย่างว่าอะนะ เนื้อเด็กมันหอมหวานกว่าเนื้อแก่ อ่อ ที่สำคัญผมอยากได้ใหม่ๆสดๆ แบบยังไม่เคยผ่านการขายด้วย ..ผมตามหามาหลายที่แล้ว ไม่มีเลยซักที.. แม่งพูดแล้วเซ็ง นี่ถ้าพวกพี่หาให้ผมได้นะ ผมให้ห้าแสนเลย เอ้า!” 

 

ซันไม่ได้พูดเปล่า แต่เขาควักเงินครึ่งล้านจากกระเป๋ากางเกงออกมาโชว์คนตรงหน้าเพื่อให้รู้ว่าเขามีจริงๆ แล้วมีหรือ ที่ผู้ชายตรงหน้าสองคน คนที่ทำแต่ตามคำสั่ง ยืนจนขาแข็งทุกวัน แต่ได้เงินไปเลี้ยงปากท้องครอบครัวเดือนละไม่ถึงสองหมื่น จะไม่เกิดความโลภครอบงำในจิตใจ..เมื่อเห็นเงินครึ่งล้านก้อนนั้น 

 

แต่ถึงกระนั้น..ด้วยความกลัวในอำนาจของเบื้องบน ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องกลับมาสู่สภาพความเป็นจริง 

 

เงิน กับ ความตาย พวกเขาไม่อยากเสี่ยง.. 

 

แต่ก็อย่างที่บอก..เงินมากองอยู่ตรงหน้ามีหรือจะไม่อยากได้ 

 

“คืองี้นะไอ้น้อง ..พี่มีคนที่ตรงตามที่มึงว่าทุกอย่าง แต่ตอนนี้ยังซื้อไม่ได้..ต้องรออีกวันสองวัน มึงรอได้มั๊ยละ” 

 

“สัส มึงจะแนะนำใครวะ” 

 

“ก็เด็กที่พี่กล้าเอามาวันนี้ไง” 

 

เนื่องจากสินค้าที่ว่านั้น เป็นสินค้ามาใหม่สดๆร้อนๆ ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า และทุกสินค้ามาใหม่ ต้องผ่านการตรวจสอบและคัดเกรดตามกระบวนการของที่นี้ก่อน เพราะฉะนั้น ลูกน้องชั้นล่างอย่างพวกเขา ไม่มีสิทธิ์หรืออำนาจจะส่งต่อพวกสินค้าเหล่านั้นให้ใครทั้งสิ้นในตอนนี้..นอกจากแนะนำสินค้าให้ และยิ่งถ้าแนะนำแล้วได้เงินมหาศาลเช่นนี้ มีหรือพวกเขาจะพลาด 

 

“จริงป่ะพี่..อย่าหลอกผมนะ คนที่แนะนำผมคราวที่แล้วก็พูดแบบพี่ แต่พอเจอของจริงแม่งหลอกลวงชัดๆ เด็กเหี้ยไร นั่นมันเด็กเรียกป้าชัดๆ” 

 

“คนนี้ตรงตามที่มึงบอกจริง..ใสๆเลย เชื่อพี่ พวกพี่เห็นครั้งแรกก็อยากจัดเหมือนกัน แต่สินค้ารอตรวจสอบอยู่ไง” 

 

แม้ว่าคำพูดของชายตรงหน้าจะทำให้คนที่ได้ยิน ที่ไม่ใช่แค่ซัน คนเดียวในตอนนี้ รู้สึกเดือดดาลแค่ไหน แต่พวกเขาก็ยังคงนิ่งไว้.. เพราะยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่า..คนที่ถูกกล่าวถึงใช่คนเดียวกับที่พวกเขาคิดไว้รึเปล่า 

 

“ผมไม่อยากเสียเวลาแล้ว งั้นพวกพี่มีรูปสินค้าป่ะ ถ้าเด็ดจริง ผมเพิ่มเงินให้ไม่อั้นเลย!” 

 

หลังจากซันพูดจบ อีกฝั่งก็รีบหยิบมือถือ.. ก่อนจะเลื่อนไปมาคล้ายว่าจะหารูป จนกระทั่งหยุดเลื่อนและหันหน้าจอออกมาให้ซันดู..และนั่น ก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ 

 

“นี่ไง ที่กูบอก.. เพิ่งได้มาวันนี้สดๆร้อนๆ” 

 

ในขณะที่..ซันมองดูภาพนั่นอยู่ อีกสี่คนที่อยู่ในรถก็เห็นภาพเดียวกันไม่ต่างกันกับซัน.. มันเป็นภาพที่ถูกบันทึกสดจากกล้องตัวจิ๋วที่ซันใส่เอาไว้ที่แหวนของซันนั่นเอง 

 

“ไอ้เหี้ยเอ้ย!!” 

 

ไนท์สบถขึ้นมาทันทีอย่างหัวร้อน..ในขณะที่โซ่ได้แต่กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาถึงกล้ามแขนราวกับจะแตกให้ได้..เพราะภาพจากมือถือนั่น คือภาพของเดย์ที่นอนหลับอยู่ ทำให้แน่ชัดแล้วว่า..เดย์อยู่กับพวกมันจริงๆ 

 

“เชี่ย..โดนจริงวะ แล้วถ้าผมสนใจ ผมต้องไปที่ไหนหรอพี่” 

 

“เอาเบอร์กูไป เดี๋ยวกูโทรไปบอก..ว่าขายที่ไหน ตอนนี้ต้องรอตรวจสอบในบ้านนี้ไปก่อน ก็อย่างว่าสินค้านี้ยังใหม่” 

 

“เออ แล้วเรื่องเงินละ..สรุปมึงจะให้เท่าไร..” 

 

แต่แล้วชายหนึ่งในสองนั่นก็เอ่ยปากถามออกมา..เพราะนี่ต่างหากสิ่งที่เขาสนใจ 

 

“ก็ห้าแสนไง เดี๋ยวเห็นของจริง ถ้าเด็ดผมเพิ่มให้อีกแสนนึง” 

 

ทันทีที่ซันพูดจบ อีกฝั่งก็หันไปเจรจากับอีกคนทันที 

 

“กูเจ็ดสิบ มึง สามสิบ” 

 

“ทำไมกูได้น้อยกว่า” 

 

“รูปสินค้าอยู่ในเครื่องกู กูให้เงินมึงก็บุญแล้วไอ้ขาม” 

 

“หึ! มึงกับพี่กล้าแบ่งเงินค่าคุ้มครองที่แล้วไม่บอกกูมากี่ครั้งแล้ว อย่าคิดว่ากูไม่รู้ แล้วครั้งนี้มึงยังจะเอาเปรียบกูอีกหรอ กูไม่แบ่งเหี้ยไรกับมึงทั้งนั้น!! เงินนั่นต้องเป็นของกู” 

 

“หึ..แล้วมึงคิดว่ากูจะยอมให้มึงเอาไปคนเดียวหรอว่ะ ในเมื่อกูก็คิดได้คนเดียวกันกับมึง” 

 

“สัส มึงคิดว่ากูจะยอมมึงตลอดไปรึไงห้ะ!” 

 

“พวกพี่..อย่าทะเลาะกัน..ใจเย็นก่อน..ครับ..” 

 

ในขณะที่ชายทั้งคู่ เริ่มกระชากคอเสื้อกัน ซันก็โพล่งปากห้ามไปด้วย พร้อมกับส่งสัญญาณบางอย่างบอกเพื่อนเขาไปด้วย และนั่นเลยทำให้กลุ่มชายเลือดร้อนสามคน อย่างไนท์ เคน และโซ่ ใช้มุมที่ซันบังผู้เฝ้าบ้านหลังนี้ ที่กำลังมีเรื่องกันอยู่ไว้เดินไปยังมุมทางเดินเข้าบ้าน ไม่ให้ชายทั้งคู่เห็นการเคลื่อนไหวบริเวณนั้น 

 

“ไอ้พงษ์!! มึง!!” 

 

“..อย่าพี่ อย่า..” 

 

ซันยังคงทำหน้าที่ห้ามทัพ โดยพยายามแยกตัวชายทั้งสอง และถือโอกาสบางคราวดับใบหน้าให้ทั้งคู่หันออกไปในทิศทางอื่น เพื่อให้เพื่อนของเขาอีกสามคน แอบเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างง่ายดาย..  

 

และนั่นก็เป็นหนึ่งในแผนที่วางกันไว้..เมื่อมั่นใจแล้วว่าผู้หญิงที่ต้องการอยู่ภายในบ้านหลังนี้.. ซันต้องทำอย่างไรก็ได้ ให้ทั้งคู่เบี่ยงความสนใจ..ไม่ทำหน้าที่ของตนเอง และมันก็ง่ายมาก เพราะอันที่จริงชายทั้งสองมีเรื่องบาดหมางกันอยู่แล้ว.. 

และระหว่างที่ทั้งคู่กำลังทะเลาะกันอยู่นั่นเอง.. 

 

เพื่อนของเขา..ก็เดินเข้าไปในตัวบ้านได้สำเร็จ เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนี้ ซันเลยพยายามเดินเลี่ยงเพื่อจะออกมาจากบริเวณตรงนั้น แต่แล้วเสียงที่ไม่คาดคิดก็ดังออกมาจากในตัวบ้าน 

 

ปัง!!! ปัง!!! 

 

เสียงปืนก็ดังมาจากในบ้าน..และทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองกลับมามีสติ เลิกทะเลาะกัน..พร้อมกับประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ยังไม่ทันที่..จะคิดได้ว่ามีคนนอกเข้าไปในตัวบ้านแล้ว ทั้งคู่ก็ได้รับแรงปะทะที่ใบหน้าที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็ว ที่ทำให้ทั้งคู่น็อคกลางอากาศไปในทันที.. 

 

“หึหึ” 

 

ซันสแยะยิ้มออกมาเล็กน้อย พร้อมกับลากร่างทั้งคู่ไปอำพรางในซอกต้นไม้ ก่อนจะหยิบปืนออกมาจากเอวทั้งสอง พร้อมควงเล่นในมือ..ด้วยความคิดที่ว่า ตอนแรกก็ว่าจะไม่ยุ่ง แต่พอได้ยินเสียงปืนแล้ว รวมกับที่ได้ออกแรงจัดการสองคนตรงหน้าไป มันก็ทำให้ร่างกายมันตื่น รู้สึกอยากออกแรงมากกว่าเดิมขึ้นมาสะงั้น.. 

 

และนั่นเลยทำให้ซันตัดสินใจเดินเข้าไปในตัวบ้าน..จัดการคนที่กล้ายุ่งกับน้องสาวนอกสายเลือดแต่ก็เหมือนน้องสาวจริงๆของเขาแทนที่จะเดินเข้าไปในรถตามที่ตกลงกันไว้แต่แรก.. 

 

และในขณะเดียวกัน ชายเพียงคนเดียวที่นั่งในรถ ก็ได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ..และเขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใคร ถ้าไม่ใช่เค คนที่ใจเย็นและมีสติที่สุดของกลุ่ม คนที่พยายามโน้มนาวให้เพื่อนๆของเขาใช้วิธีพาเดย์ออกมาอย่างนิ่มนวลและไร้การต่อสู้และความรุนแรง  

 

แต่แล้วไงละ นั่นคือความคิดของคนที่ไม่ได้มีเชื้อสายมาเฟียเพียงคนเดียว ต่างจากอีกสี่คน วัยรุ่นเลือดร้อนที่คิดตรงกัน.. 

 

ถ้าพวกมันไม่ตายหมดบ้าน ไม่ต้องมาเรียกพวกเขาว่า เจ้าชายปีศาจ!.. 

หลังจากนี้ ได้เวลาคิวบู้ของจริง! 

 

 

 

 

ได้เวลาเฮียๆออกโรงงงง น้องฆ่าใครอย่าแตะ.. 555

ถึงตอนนี้ฉากพระนางจะไม่ค่อยมี แต่ตอนโตมารัวๆแน่นอนเน้อออ

ช่วงนี้ก็ซึบซับมิตรภาพระหว่างพวกเฮียกับน้องสาวสุดที่รักของพวกเฮียๆไปก่อนละกันนะจ้ะ จุ๊บๆ

ความคิดเห็น