เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16/3 ผู้ร้ายปากแข็ง(ทั้งคู่)

ชื่อตอน : ตอนที่ 16/3 ผู้ร้ายปากแข็ง(ทั้งคู่)

คำค้น : บัวบงกช,ชยากร,วิวาห์เร่รัก,ผู้หญิงหิวเงิน,เอาตัวเร่ขาย,ปากร้าย,เอาแต่ใจ,ไม่ยอมคน,

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 09:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16/3 ผู้ร้ายปากแข็ง(ทั้งคู่)
แบบอักษร

เมื่อทุกอย่างจบลง บรรยากาศจึงตกอยู่ในความเงียบต่างคนต่างก็ไม่พูดอะไร บัวบงกชนอนหันหลังให้ชายหนุ่มโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ มีเพียงน้ำตาที่รวยรินไหลรดแก้มด้วยความร้าวระทมอยู่ลึก ๆ ทำไมชีวิตการแต่งงานของเธอมันถึงได้เจ็บปวดถึงเพียงนี้ แม้จะเตรียมใจมาแล้วแต่ก็ไม่เคยทำใจได้เลยสักครั้ง เมื่อผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีได้ฝังความเกลียดชังยากที่จะถอนมันได้ สองสามวันที่ผ่านก็เหมือนจะดีแต่แล้วมันก็ไม่ใช่อย่างที่ใจคิด เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เสียใจคงไม่ได้อะไรขึ้นมา…นอกเสียจากทำใจและยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

เมื่อบัวบงกชไม่พูดอะไรเอาแต่นิ่งเงียบชยากรเริ่มใจเสียจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นเสียเอง  

“ผม ผม…”  

พอเอาเข้าจริง ๆ ชยากรจะพูดกลับพูดไม่ออกเมื่อเขาได้รุนแรงกับผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเมียตัวเอง ความหึงหวงแท้ ๆเพราะเขาไม่อยากให้เธอยุ่งกับชายคนอื่นโดยเฉพาะวิศรุตที่เป็นคู่แข่งทางธุริจเขาไม่อยากให้บัวบงกชไปยุ่งเกี่ยว 

“ฉันน่ารังเกียจน่าขยะแขยงคุณมายุ่งกับฉันทำไม ไม่กลัวความสกปรกมันจะติดตัวคุณหรือไง ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงหน้าเงินแต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีพอ ไม่คิดจะมั่วกับผู้ชายไปทั่วหรอก” 

คราวนี้ชยากรถึงกับยิ้มกริ่มในหัวใจเมื่อบัวบงกชไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเข้าใจ แต่เพราะความหึงหวงทำให้เขาหน้ามืดทำอะไรลงไปโดยไม่ยั้งคิด แต่ทั้งหมดที่เขาทำไปเพราะหวงไม่อยากให้เธอไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นนั่นเอง 

พอบัวบงกชขยับตัวลุกจากที่นอนเท่านั้น ชยากรรีบสวมกอดหญิงสาวทันทีและรู้สึกผิดที่เขาโมโหและลงที่เธอ  

“ผมขอโทษ ที่พูดจาไม่ดีกับคุณ แต่เพราะผม…” เขาพูดไม่ออก 

บัวบงกชได้ยินแบบนั้นจึงแกะมือของเขาออกแต่มันแน่นจนแกะไม่ออก เธอไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้เพราะกลัวว่าน้ำตาที่กลั้นเอาไว้มันจะไหลออกมา แต่มันกลับทำให้เขาใจไม่ดี เมื่อไม่มีการตอบโต้ใด ๆ จากอีกฝ่าย หัวใจเขาเย็นเยียบเริ่มรู้ว่าตัวเองผิดมหันต์ เพราะความหึงหวงทำให้เขาหูหนวกตาปอดไปชั่วขณะ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันคือความรู้สึกดี ๆ ที่ไม่เคยมีกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนนอกจาก…บัวบงกช 

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจดี ฉันยกโทษให้คุณก็แล้วกัน” เธอพูดออกไปอย่างประชดประชัน ภายในใจยังรู้สึกโกรธกับคำพูดจาที่ดูถูกเหยียดหยามและไม่เคยให้เกียรติเธอในฐานะภรรยา 

“แต่คุณยังโกรธผมอยู่ ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้” 

“หยุดพูดเสียทีได้ไหม” เสียงตะคอกทำให้ชายหนุ่มเงียบกริบ “ฉันไม่อยากฟัง ตราบใดที่ฉันยังไม่มีปัญญาหาเงินมาคืนคุณ ฉันพร้อมที่จะให้คุณย่ำยีเมื่อคุณต้องการ เมื่อฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ พอใจหรือยัง” พูดจบเธอก็สะบัดตัวด้วยความแรงจนหลุดจากอ้อมกอดนั้น 

“จะให้ผมทำยังไงคุณถึงจะหายโกรธ” คราวนี้ชายหนุ่มสวนขึ้นอย่างทนไม่ได้ 

“ฉันไม่ได้โกรธ แต่ฉันเกลียด เกลียดคุณ…ได้ยินไหม” เธอตะคอกเสียงดัง ทำเอาชยากรพูดไม่ออก 

“บัวบังกช…” เขาครางเสียงเบาพูดอะไรไม่ออก อาจจะจริงอย่างที่เธอพูด แต่เขาไม่คิดจะย่ำยี่เลยสักนิดเดียว เพียงแต่เขาไม่ต้องการให้เธอไปกับคนอื่น เพราะความโมโหแท้ ๆ พอตามไปร้านแต่ไม่เจอทำให้อดคิดไม่ได้ และไม่อยากเสียเธอให้ใคร อยากครอบครองเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะเรือนกายของเธอทำให้เขาหลงใหลและก่อให้เกิดความปิติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่คิดว่าตัวเองจะหวนแหนได้ถึงเพียงนี้ 

“บัว…นั่นคุณจะไปไหน” 

“จะอาบน้ำ” เสียงนั้นเริ่มห้วน “คุณมีอะไรกับฉันอีก หรือสิ่งที่ได้ไปคุณยังไม่พอใจ…” พูดจบบัวบงกชก็หยิบเสื้อที่กองอยู่บนพื้นมาสวมลวก ๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ 

ชยากรได้แต่มองตามโดยไม่กล้าพูดอะไร นอกจากนั่งถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ อยากจะเอามือตบปากตัวเองเหลือเกินทำไมถึงได้โง่นัก พูดอะไรโดยไม่ถนอมน้ำใจของอีกฝ่ายเลยสักนิด มิหน่ำซ้ำยังข่มเหงโดยที่เธอไม่ได้จะเต็มใจ มัวแตนั่งคิดเพลิน ๆ รู้สึกว่าเธอใช้เวลาในห้องน้ำนานเกินผิดสังเกตุ จึงเริ่มหงุดหงิดอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายกำลังประชดประชัน 

ชยากรลุกพรวดพราดเมื่อเห็นท่าไม่ดี รีบเคาะประตูห้องน้ำทันที แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ข้างใน  

“นี่คุณ!..จะนอนในห้องน้ำหรือไง” ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงรีบพูดต่อ “ผมถามทำไมไม่ตอบ” 

ความกลัวแทรกซึมเข้ามาทันที เมื่อหมุนลูกบิดข้างในกลับล็อคประตู เขาจึงรีบควานหากุญแจสำรองทันที พอเปิดเข้าไปเห็นบัวบงกชนอนแช่ตัวในอ่างอาบน้ำและแน่นิ่งไป แวบนั้นชายหนุ่มกลัวอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้สติจึงเขย่าตัวแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งเงียบ เมื่อเห็นท่าไม่ดีเขาจึงรีบช้อนร่างบางขึ้นจากอ่างอาบน้ำทันที 

บัวบงกชได้สติอีกทีก็ตอนที่ชยากรเช็ดตัวและสวมชุดนอนให้ เธอเปิดเปลือกตาช้า ๆ แต่ทว่าก็ยังลืมไม่ขึ้นแม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกแต่ก็พยายามที่จะยันกายจากที่นอนแต่กลับหนักอึ้งที่ศีรษะ จึงทิ้งตัวลงนอนเหมือนเดิม ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กายใจชื้นขึ้นมาบ้าง หลังจากที่หญิงสาวหลับไปนานและตัวร้อนจี๋จนน่าเป็นห่วง 

“เป็นไงบ้าง ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนปนห่วงใย 

“ฉันเป็นอะไร” น้ำเสียงนั้นยังกระแทกกระทั้น เพราะยังโกรธไม่หาย 

“ยังจะมาถามอีก” เขาเอ็ดไม่เต็มเสียงนัก “ใครให้คุณไปนอนแช่น้ำในอ่างนาน ๆ แบบนั้น ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแค่ไหนแล้ว ทีหลังอย่าทำแบบนั้นอีกนะ ผม…” ชายหนุ่มพูดไม่ออกว่าเป็นห่วงมากแค่ไหน 

เธอสวนขึ้นทันควัน “ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันตายไปเลยละ ทุกอย่างจะได้จบ ๆ” 

“ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ ยังจะมาอวดดีอีก ลุกมากินยาซะจะได้นอนพักผ่อนก่อนที่จะเป็นอะไรมากกว่านี้” 

“คุณห่วงใยคนอื่นเป็นด้วยเหรอ”  

ชยากรไม่ตอบแต่พอเห็นคนที่พยายามยันตัวให้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่เป็นผล เขาจึงช่วยประคองร่างหญิงสาวอีกแรง แต่อีกฝ่ายกลับทำทีขัดขืนทำให้เขาอดที่จะเอ็ดเสียไม่ได้ 

“อยู่เฉย ๆ รู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป คราวหน้าคราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก” 

“ถ้ามันลำบากนัก ก็ปล่อยให้ฉันตาย ๆ ไปก็สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ต้องมาลำเลิกบุญคุณ” เธอย้ำอีกครั้ง 

“ผมก็แค่ไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านก็แค่นั้น”  

ปากก็พูดไปแบบนั้นเอง เพราะบัวบงกชรั้นเหลือเกินแม้อยากจะบอกความจริงใจแทบขาดว่ารู้สึกยังไง แต่ทว่ากลับไม่กล้าที่จะพูดคำนั้นออกมา คนฟอร์มเยอะเรื่องแยะยังไม่ยอมเสียเหลี่ยม 

เขาไม่ได้ห่วงใยเธอสักนิด ที่ทำไปก็เพราะไม่อยากให้เธอตายเท่านั้น มันเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มพันเล็มทิ่มแทง! 

“ทานยาแล้วก็นอนซะ” เขาหยิบแก้วน้ำและยาก่อนจะยื่นให้ 

“ฉันไม่กิน” เธอแหวขึ้นเสียงดังทั้งที่ยังมึนหัวอยู่ 

พอได้ยินแบบนั้นทำเอาชายหนุ่มหัวร้อนไม่คิดว่าเธอจะดื้อรั้นได้ขนาดนี้ ให้ตายสิทำไมบัวบงกชถึงดื้อนัก เห็นทีต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดเสียแล้ว 

“จะกินยาดี ๆ หรือจะให้ผมป้อนดีละ” น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบและสบตาหญิงสาวอย่างมีความใน และขยับใบหน้ามาจนชิดห่างกันเพียงปลายจมูก ก่อนจะเอ่ยต่อเบา ๆ “แต่จะไม่ใช่แค่ป้อนนะบัวบงกช” 

พอได้ยินแบบนั้นบัวบงกชยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดี รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสายตาของเขาที่มองเธอนิ่ง ๆ และยาวนาน หากไม่ยอมทำตามแล้วละก็เธอรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกก่อนจะยอมทานยาตามคำสั่งของเขา 

“ก็แค่นั้น” ชยากรอมยิ้มเบา ๆ แม้อีกคนจะยังตึง ๆ ก็ตาม  

เวลาที่หญิงสาวงอนก็ดูน่ารักไปอีกแบบ เมื่อได้ทีเผลอชายหนุ่มจึงจุมพิตที่พวงแก้มขาวนวลแม้จะซีดเซียวจากพิษไข้แต่อยู่ใกล้ทีไรก็อดใจไม่ได้ทุกที 

“เอ๊ะคุณ!” เธอหันขวับและแหวขึ้นเสียงดัง 

ชายหนุ่มยักไหล่เบา ๆ “ก็แค่จูบไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” เขาสบตาเธอเล็กน้อย “หรือว่าอยากให้ผมทำมากกว่าจูบละบัวบงกช” คราวนี้ชยากรพูดปนขำ 

“คนบ้า…บ้าที่สุด” 

เพราะความเขินอายจนใบหน้าที่ซีดเซียว เปลี่ยนเป็นสีแดงในดวงหน้านิด ๆ เธอปรับอารมณ์แทบไม่ถูกเมื่อเห็นผู้ชายเอาแต่ใจมีอารมณ์อ่อนลงต่างกับอารมณ์ก่อนหน้าลิบลับแต่พอคิดอะไรขึ้นมาได้จึงโวยวายขึ้นอีกครั้ง 

++อัพผู้ร้ายปากแข็งให้อ่านกันต่อแล้วจ้า หนังสือเปิดจองถึงสิ้นเดือนเท่าน้ันนะคะ ผ่านสนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์หรือเพจ(เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์) หรือดาวน์โหลดอีบุ๊คผ่าน www.mebmarket.com ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับการติดตามค่ะ....ไปฟินกันเลยจ้าาาา++ 

ความคิดเห็น