เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

85.3 จู่ๆก็ทะลุมิติ

ชื่อตอน : 85.3 จู่ๆก็ทะลุมิติ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 30

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 11:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
85.3 จู่ๆก็ทะลุมิติ
แบบอักษร

ท่ามกลางความมืดนั้นจักมีสิ่งใดนอกจากสีดำอันไร้ขอบเขต 

         แม้นแต่มือตัวเองยังมองมิเห็น 

         ไร้เสียงใดร้องเรียกหา ราวด้านในนั้นมีเพียงตัวเราเพียงลำพัง 

         เงียบ  

         เงียบกระทั่งยินเสียงร่ำไห้แผ่วเบา 

         เจ็บปวดเจียนตาย หมดแรงยืนหยัด มิว่ามองหนใดล้วนพบเจอเพียงความว่างเปล่า  

         ในโลกใบนี้ที่ไร้ซึ่งผู้สนใจเหลียวแลนาง นางมิรู้เลยจักยังมีชีวิตเพื่ออะไร 

         สาวน้อยผมลอนสีทองหมองสีนั่งกอดเข่าหลบฝนใต้หลังคา เข่ามีแผลถลอก บนถนนมีเศษใบไม้ เสียงหยาดฝนร่วงหล่นตกกระทบแอ่งน้ำใสดังซา ซา ฟังเศร้าเสียใจเกินทน 

         “โอยะ เป็นอะไรหรือแม่หนูน้อย” 

         ชายชราพุงโตกำลังเดินทาง ล่องแก่ง ปีนเขา ท่องเที่ยว เขาถือร่มกันฝนลายกลีบดอกทานตะวัน เพราะคุณฝนทำให้เขาเดินมาหลบใต้หลังคาเดียวกันกับโซฟี ชายชราสวมแหวนหนาเตอะ หน้าตาองคาหน้าสงสัยเหมือนคนชอบลักพาตัวเด็กไปขาย โซฟีช้อนตามองชายชราพุงโตด้วยสายตาแห้งแล้งราวผืนทะเลทรายหมื่นปี ชายชราก้มมองนาง เขาไม่ยิ้ม แต่เจ้าตุ๊กตาแคนดี้ยิ้มให้ “หนาวหรือไม่ หิวหรือเปล่า ผมหิวแล้ว แต่ผมเป็นตุ๊กตา ไม่กินข้าวนะ ผมกินอาหารแมว” 

         ชายชราพยายามดัดเสียงเหมือนนักเล่านิทานกำลังใช้ตุ๊กตาผ้าแทนตัวละครกระดาษ เสียงเขาทุ้มต่ำราวนักรบ ไม่น่าฟังเลยสักนิด กระนั้นเขาคือคนที่ช่วยพยุงโซฟีลุกยืนอีกครั้ง… มอบพลังให้นางปกป้องตัวเองในโลกที่พร้อมทำร้ายเราตลอดเวลา มอบความหวังดุจแสนเทียนให้นางถือไว้เพื่อสักวันนาจักพานพบความสุขในโลกที่ยังมีคนดีๆอีกมากมาย มอบสิ่งสำคัญให้โซฟีมีกำลังใจอุ้มชูหฤทัย และสอนเวทมนตร์แสนวิเศษให้โซฟี เวทมนตร์แห่งความอบอุ่นสำหรับสาวน้อยตัวจิ๋ว 

         “มีสองคำที่ช่วยให้โลกสดใสในพริบตา 

         หนึ่ง..

         คำว่า “ขอบคุณ 

         สอง

         คำว่า “ขอโทษ 

         ชายชรามอบตุ๊กตาแมวเหมียวผิวมีรอยเย็บปะปรายให้สาวน้อยน่าเอ็นดู และบอกนางอย่าลืมสองคำนี้ บอกขอบคุณสิ่งที่ทำให้เรายิ้มอย่างมีความสุข และเวลาพลาดทำเรื่องแย่จงกล้าขอโทษ โซฟีเป็นเด็กดี ดังนั้นไม่ต้องห่วงว่าบนโลกนี้จะไม่มีใครเหลียวแลนาง สักวันต้องมีแน่ สักวันหนึ่ง..

         --

         ณ ระเบียงพงไพรกว้างใหญ่ ต้นหลิว ต้นเมเปิล และต้นโพธิ์สูงลิ่ว สระน้ำสีฟ้าใส แปลงดอกไฮเดรนเยียสีน้ำเงิน ม่วงประกายเรืองรอง วิญญาณปักษามรณาโบยบิน และจับจ้องนักฆ่าน้อยด้วยแววตาแห่งผู้น่าเกรงขาม โซฟีนั่งชมวิวเมืองแห่งความลับที่ม้านั่งใกล้ๆเสาโคมไฟรูปอึ้งอ่างเป่าปี่ ริมทางเดินอันปราศจากผู้สัญจร นักเชิดหุ่นน้อยนั่งเงียบๆมิพูดมิจา นางเหม่อมองท้องฟ้าอันมืดมิดไร้หมู่ดวงดาราส่องแสงอย่างที่หวัง หมู่เมฆเทาลอยบดบังแสนจันทร์นวล แลมิช่วยให้โลกสว่างแม้แต่น้อย  

         ลมราตรีพัดสั่นผิวน้ำใสกระจ่าง ครั้นคุณดอกลีลาวดีสีขาวนวลหมดแรงจับกิ่งไม้พลั่งปลิวตกใส่ศีรษะโซฟี นักเชิดหุ่นน้อยแหงนหน้าผากกลมสีผิวครีมขาวราวน้ำนมรสหวาน และใช้อุ้งมือแคนดี้หยิบคุณดอกลีลาวดีลงมาพินิจอย่างเฉยชาเฉยเมย บนแผ่นดินอันกว้างไพลศาลมีดอกไม้สวยงามเช่นนี้ ทว่านางกลับมิอาจบอกเรื่องนี้กับใครได้

         “..”

         โซฟีเม้นปากอยากร้องไห้.. นางวางคุณดอกลีลาวดีลงข้างๆกายอย่างเบามือกลัวเขาเจ็บ

         แคนดี้รู้สาวน้อยกำลังเศร้าโศก มันไร้วาจาใดเอ่ยเพื่อนาง

         “..”

         เวลาช่วยผู้อื่น แล้วโดนผู้อื่นหวาดกลัว โซฟีไม่รู้เลยจักบอกล่าวเช่นใด นักเชิดหุ่นน้อยเก็บกดความรู้สึกด้านลบด้านในอก นางผิดหรือ โซฟีทำมิดีหรือ นางแค่อยากช่วยอีกฝ่าย ไม่หวังคำขอบคุณ กระนั้นเพียงรู้อีกฝ่ายปลอดภัยก็พอแล้ว กระนั้นนางยังเจ็บปวดลึกๆ แม้นมันคือผลลัพธ์ที่โซฟีเคยคาดเดา ว่าทุกคนกลัวนาง มิเว้นแต่คนที่นางคิดว่าใจเย็นหรือใจนิ่งอย่างสาวน้อยอวบอ้วน โซฟีหลับตาออกแรงแขนกอดรัดร่างแคนดี้อย่างเช่นที่นางชอบกอดมันแรงๆเวลากดดันตัวเอง และอยากหายไปจากโลก หายไปอย่างที่มิมีใครอยากจำจดนาง ราวภาพลวงตา ภาพมายาที่ว่าภาพจริงไม่เคยมีโซฟี….

         “..”

         หากไม่มีสัตว์ประหลาดเช่นนาง โลกจะน่าอยู่ขึ้นรึเปล่านะ 

         สัตว์ประหลาดที่ชอบตวาด และทำร้ายผู้คน มักโดนกำจัดด้วยผู้ผดุงความยุติธรรม ฝ่ายธรรมะคงมองโซฟีเป็นศัตรูตัวฉกาจ นักเชิดหุ่นน้อยฝาดขม กระนั้นเมื่อเลือกดำรงชีวิตบนเส้นทางแห่งนักฆ่าแล้ว เรื่องเช่นนี้คงไม่มีวันหลีกเลี่ยง โซฟีคิดตกในที่สุด แม้นนางแอบน้อยใจ และเศร้าหน่อยๆ  

“…”โซฟีน้ำตาคลอดเบ้า 

คือความจริงนางเศร้ามากเลย แต่ช่วยไม่ได้ ไม่มีใครช่วยได้ด้วย.. 

         คนมือเปื้อนเลือดอย่างนาง คงไม่มีวันที่คนธรรมดาจิตใจดีจักหันมาสนใจ โซฟีคลี่ยิ้มซึมเศร้าให้แคนดี้ อย่างน้อยบนผืนแผ่นดินนี้ยังมีพี่เมรัย โซฟีก็อุ่นใจแล้ว  

         ต่อให้นางไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีใครต้องการ.. คงไม่เป็นไร   

         เจ้าตุ๊กตาแมวมองเจ้านายอย่างไร้คำเอื้อนเอ่ย แม้นโลกนี้ไม่มีใครต้องการโซฟี แต่แคนดี้จักอยู่เคียงข้างโซฟีนะ

         แคนดี้ไม่อยากพูดตอนนี้ด้วย แต่ความจริงเจ้านายลืมอีซีโอแล้วใช่หรือไม่ เจ้าหนุ่มกลายเป็น..เอ่อ

         “..เฮ้อ”

         โซฟีถอนหายใจปานหนักอกทั้งที่นางมิคอยมี ยามนี้โลกรอบตัวนางหมุนเร็วมาก นักเชิดหุ่นน้อยโดนสมาคมนักฆ่าตามล่า เหมือนโดนเขี่ยทิ้ง ชีวิตหลังจากนี้นางต้องคิดหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อตัวเอง และเพื่อพี่สาว พี่สาวที่น่าหมั้นไส้ฝุดๆ แต่โซฟีก็รักพี่สาวที่สุด

         รักข้าด้วยสิ แคนดี้ต้องการความรักมากๆ

         “รักแคนดี้เหมือนกัน แต่น้อยกว่าพี่เมรัยนะ”

         @$@!#@ เจ้าตุ๊กตาแมวชักเริ่มเข้าใจความรู้สึกอีซีโอแล้ว คือแบบพวกเราร่วมเตียงเคียงพุงด้วยกันมาหลายปี แต่ดันโดนนังปีศาจอวบอ้วนนั้นแย่งเอาความรัก เอาทุกอย่างไปหมดโดยที่โซฟีเจอเมรัยไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ หน็อยแน่ะ

         “ฮึๆ”

         โซฟีหลังพิงม้านั่ง และแก่วงขาสวมถุงน่อง นางเล่นตุ๊กตาแมว และปล่อยกาลเวลาไหลผ่านเลยอย่างคนเราต้องการเวลาเพื่อลืมเรื่องร้ายๆให้หมดจากใจ บางครั้งการพบเรื่องดีๆในหนึ่งวันก็อาจนำมาซึ่งเรื่องร้ายๆในหนึ่งวันเช่นกัน ข่าวดีข่าวร้าย โซฟีไม่ชอบเลยนะ แต่จะให้นางเศร้าหลายเดือน คงเสียสุขภาพจิตแย่ นักเชิดหุ่นน้อยต้องเข้มแข็ง ใจแกร่งปานมังกร แม้นนางยิ้มมิเก่ง แต่นางเล่นตุ๊กตาเก่งนะ เมื่อครู่โยนแคนดี้ขึ้นฟ้า แล้วปล่อยมันตกพื้นด้วย.. เจ็บไหมลูก

         ทำนองไวโอลินดังขับขานบทเพลง โซฟีหลับตาปล่อยใจให้สัมผัสกลิ่นไอธรรมชาติ และคราวนั้นบนท้องฟ้าพลันปรากฏหมู่ดวงดาวทอแสงระยิบระยับ โซฟีอมยิ้มอ่อนโยน หมายมั่นคว้าดวงดาวเอามาแนบแก้มนุ่ม นางเคยขอพรกับดวงดาวตกเช่นกัน แต่มิรู้คำอธิษฐานได้รับพรวิเศษหรือไม่ โซฟีขอให้นางเติบโต และมีหน้าอกอวบอิ่มเหมือนสาวงาม นางมโนภาพตัวเองในอนาคตในชุดเดรสกระโปรงสีแดง สัดส่วนเว้าโค้งได้รูป อวบๆ

         นึกภาพแล้วก็ยิ้มโง่งม ซึ่งจริงๆแล้วมันยากมาก…

         ต่อให้โซฟีกินเนื้อมากว่าสาวอ้วนแปดเท่า สารอาหารนั้นจักไม่แปรเปลี่ยนเป็นไขมัน แต่จักเปลี่ยนเป็นพลังมาโฮแทน…

         ขุมพลังมาโฮของโซฟีมีกฎสวนทางชาวบ้าน โลกนี้คนอ้วนคือคนมีพลังมาโฮเยอะ แต่โซฟีเป็นข้อยกเว้น

         โซฟีเคยสงสัยขุมพลังมาโฮของตัวเองเช่นกัน นางลองค้นหาข้อมูลดู แต่ไม่พบคำตอบ งืมมมมม

         “ตอนนี้ยังไม่รู้เลยนะข้าเก็บพลังมาโฮไว้ที่ไหน”

         นางเลิกคิ้ว จ้องเขม่นพุงแคนดี้ เจ้าตุ๊กตาแมวเขินบอกว่า ไม่ใช่ตรงนั้น

         “ช่างเถอะ”

         ครานั้นบนฟ้าปรากฏดวงดาวตก แต่โซฟีก้มหน้าเลยทำให้นางมองมิเห็น นักเชิดหุ่นน้อยกระโดดลงจากม้านั่ง ตุบ กระโปรงกระเพื่อมเปิดอ้า นางกลับเข้าด้านในพงไพรดีกว่า เมื่อครู่เดินผ่านสวนดอกไม้ เห็นมีดอกไม้เรืองแสงมากคณา พฤกษาเหล่านี้คือดอกไม้วิเศษหายาก ราคาแพงกว่าบ้าน แถมยังสวยงามกว่าดอกไม้ปกติด้วย โซฟีชอบดอกไม้ ชอบกลิ่นหอมดอกมะลิ นางไม่ยอมรับว่าครั้งหนึ่งนางเคยใช้ปากแคนดี้ลองชิมน้ำหวานดอกไม้ด้วย รสชาติคือจืด มิรู้ปากแคนดี้รับรสแย่ หรือมันจืดจริงๆ

         นักเชิดหุ่นน้อยปรับเปลี่ยนอารมณ์เร็ว อะไรผ่านแล้วก็ผ่านไป ไม่คิดมาก

         แต่ถ้าบังเอิญเจอเรื่องเดิมๆอีกครั้งในเวลาแปปๆ โซฟีก็เหวอรับประทานเหมือนกันนะเออ

         “..”

         จ เจอนางอีกแล้ว!!!

         โซฟีตกใจอ้าปากค้าง ดวงตาสองสีเบิกกว้างแตกตื่น แคนดี้ตกใจเช่นกัน แต่ตามันเท่าเดิมนะ

         โลกกลมจังเลย

         จะว่าอยู่ในอาคารแห่งบาปคนตะกละเช่นกัน มันต้องมีบ้างที่เดินๆแล้วเจอกันสองสามครั้ง โซฟีปากยุ่งมิรู้จักรับมือหรือวางตัวอย่างไรเมื่อเจอสาวน้อยอวบอ้วน หน้าตาสะสวยราวนางงามใต้ต้นโพธิ์สูงมีกิ่งก้านแตกแผ่ไพรศาลราวรัศมีพระพุทธ นางกำลังก้มตัว สะโพกโก่งนูน ข้างๆไหล่นางมีสาวน้อยอ้วนพีอีกคน พวกนางกำลังทำบางสิ่งแถวต้นโพธิ์เหมือนคนขุดสมบัติ โซฟียืนแข็งค้าง ลมหายใจสะดุด

         อีกฝ่ายยินเสียงฝีเท้าโซฟีจึงเงยหน้ามองนักเชิดหุ่นน้อย

         ครั้นพริบตาราวเวลาหยุดเดิน 

         “..” 

         พวกนางสบตากันอีกครา ทว่าคราวนี้มีบางสิ่งพิเศษ 

         กริ่ง 

         “!!” 

         บัดนั้นโลกทั้งใบพลันเปลี่ยนผัน ใบโพธิ์ทอแสงสีทองสว่างเจิดจ้า โซฟียกชายแขนเสื้อปิดบังดวงหน้า แคนดี้มองแสงจนแสบตา และแล้วเรื่องราวอัศจรรย์พันลึกเปิดม่านการแสดง นำพาหนึ่งนักฆ่าน้อย หนึ่งตุ๊กตุ๋น หนึ่งสาวน้อยอวบอ้วนโฉมงาม หนึ่งสาวน้อยอ้วนพีหลุดเข้าไปยังโลกลึกลับ.. โลกแห่งบาป ตำนานปักษาแห่งความลับ และขุมสมบัติหายากระดับชิ้นเดียวบนจักรวาล  

         งานนี้โซฟีจะรอดพ้นเงื้อมมืออวบอิ่มหรือไม่ บอกเลยว่าถ้ารอดก็ไม่ใช่นางแล้ว 

         หนุบ 

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น