OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : 15 :: MAFIA FAMILY :: [2/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2562 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15 :: MAFIA FAMILY :: [2/3]
แบบอักษร

15  

:: MAFIA FAMILY ::  

[2/3] 

 

 

ผมไล่น้องไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมานั่งกินมื้อเช้าด้วยกัน พอกินเสร็จผมก็เอาจานไปล้างให้ โดยต้องผ่านการเถียงกันแทบทุกวันว่าใครจะเป็นคนล้างจาน น้องมันบอกว่าผมทำอาหารแล้วให้น้องล้างจานก็ได้ ไม่ต้องทำให้เขาทุกอย่างก็ได้ แต่เรื่องของเรื่องคือน้องมันทำงานบ้านไม่เก่ง! ทำเป็นทุกอย่างแต่ไม่สะอาด สุดท้ายผมก็ต้องมาทำซ้ำอีกอยู่ดี เลยตัดปัญหาให้น้องอยู่เฉยๆ เดี๋ยวผมทำเอง ซึ่งงานบ้านพวกนี้ไม่ได้มีอะไรมากเลยครับ ทุกวันพุธก็มีแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องพร้อมเอาผ้าไปซักให้

Rrrrrr

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของน้องดังขึ้น ตัวผมยืนเช็ดจานอยู่โซนครัวแต่ได้ยินคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาคุยแว่วๆ เหมือนว่าอาภีมจะโทรมา แอบแปลกใจนิดหน่อยฮะ ปกติอาหลานเขาจะคุยไลน์กันเสียส่วนใหญ่ น้องมันหลานคนเล็กเป็นหลานรัก ขออะไรอาก็ให้ ล่าสุดผมแอบอ่าน เมียผมขอรถอีกคันตอนวันเกิด คนเป็นอาส่งสติ๊กเกอร์กลับมาว่าโอเคโดยไม่ถามไถ่อะไรเลย รถคันสามสิบสี่สิบล้านให้กันง่ายอย่างกับขนมซองละห้าบาท ยอมแล้ว รวยกันจนเงินหลักสิบล้านหาง่ายแค่กระพริบตาอ่ะ

‘จริงเหรออา! แล้วป๊าว่าไง?!!’ 

จู่ๆ น้องก็พูดเสียงดังขึ้นมา ผมเช็ดจานเสร็จพอดีเลยเดินไปนั่งด้วย

“เฮ้ยอาภีม ป๊าโทรมาแล้วฮะ แค่นี้ก่อนนะผมคุยกับป๊าก่อน”

เหมือนจะเป็นเรื่องในครอบครัว ผมไม่ยุ่งดีกว่า ให้เขาได้คุยเต็มที่ ผมลุกเดินกลับเข้าห้องนอนมาจัดที่นอน เก็บเสื้อผ้าที่โยนไม่ลงตะกร้าให้เรียบร้อย เอาแก้วน้ำกับขวดน้ำออกมาไว้ในครัว แล้วก็เดินกลับไปนอนเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

ตึก ตึก ตึก

ร่างสูงของน้องมันโผล่พรวดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้ายิ้มกว้างเหมือนกำลังดีใจเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

“ยิ้มอะไร? ยิ้มน่ารักจังมาให้พี่หอมที”

“พี่ติน ป๊าเรียกพี่ไปกินข้าวที่บ้าน”

เฮือก!!! ผมสะดุ้งโหยง เดี๋ยวนะ ป๊าน้องรู้เรื่องของเราแล้วเหรอ? ตายห่าแล้ว บ้านเขาเป็นมาเฟียน่ะครับ ผมไม่รู้จะทำตัวยังไงถ้าไป แล้วถ้าเขาไม่ถูกใจผมเขาจะสั่งเก็บผมเลยไหม?

“ป๊าน้องจะไม่ฆ่าพี่ใช่ไหมเนี่ย เขาว่าอะไรไหมที่น้องมีแฟนเป็นผู้ชาย”

“ทีแรกผมก็ตกใจ กะว่าจะบอกป๊าตอนปิดเทอม จะพาพี่ไปเที่ยวด้วยกันกับครอบครัวผมแหละ แต่อาภีมหลุดปากบอกป๊าไปก่อน ป๊าเลยอยากเจอ ป๊าจะว่าอะไรล่ะในเมื่อน้องชายเขาก็เป็นอย่างเรา ป๊าบอกตกใจแต่ก็โอเค ไหนๆ คบกันแล้วก็พามาทำความรู้จักกันไว้ คบกันในสายตาผู้ใหญ่ย่อมดีกว่า”

“อ่า ให้ไปเมื่อไหร่?”

“เย็นนี้แหละ คืนนี้นอนบ้านผมนะ”

ตื่นเต้นว่ะ ผมอยากคบหากันจริงจังและผู้ใหญ่รับรู้แบบนี้แหละ ดีหน่อยที่บ้านของน้องมันเปิดใจเรื่องความรักรูปแบบนี้ได้ ตอนแรกผมก็คิดนะว่าถ้าเขาอยากให้ลูกชายคนเล็กมีเมียแล้วผมจะทำยังไงดี ครุ่นคิดเรื่องนี้ไม่ตก ทว่าตอนนี้โล่งอกแล้วครับแต่มาเครียดเรื่องอื่นแทน นั่นคือการเข้าบ้านมาเฟียครั้งแรกต้องทำตัวยังไง พี่ชายสองคนน่ะผมเคยเจอแล้ว พี่คนโตดูโหด พี่คนกลางดูเย็นชา คุณแม่น้องผมก็เคยเจอครั้งหนึ่ง ดูเป็นผู้หญิงเก่ง ดูกระฉับกระเฉง และสวยมาก

เหลือแต่คุณพ่อยังไม่เคยเจอ น้องเคยเอารูปให้ดู คือดูจากรูปลักษณ์ภายนอกเป็นคนดุมาก ดูก็รู้ว่าเป็นคนมีอำนาจ น้องเล่าให้ผมฟังว่าคุณปู่กับคุณพ่อน้องนี่มาเฟียของแท้ มาเฟียฮ่องกงที่สักมังกรตามตัวน่ะ พ่อน้องมีมังกรเลื้อยที่แขนด้วย ข้างหลังสักหัวกะโหลกกับดอกไม้ เอาเป็นว่าด้วยหน้าตากับคำว่ามาเฟีย ผมเห็นผ่านรูปถ่ายผมก็กลัวแล้วครับ

18.45 น.

ผมใช้เวลาทั้งวันเลือกเสื้อผ้า แต่ในตู้ไม่มีตัวไหนดูสุภาพคู่ควรกับการไปพบปะครอบครัวน้องเลยสักชุด ผมเครียด เลยจะชวนน้องออกไปซื้อเสื้อสูทสวยๆ สักชุด แต่น้องหัวเราะแล้วบอกว่าผมตื่นเต้นจนเกินไป แต่งตัวอะไรไปก็ได้ไม่ต้องซีเรียส แค่ไปกินข้าวเอง สรุปผมก็ต้องมาด้วยชุดที่ธรรมดามาก เสื้อยืด กางเกงยีนส์ เสื้อแจ็คเกตหนัง น้องบอกว่าผมใส่แค่นี้ก็หล่อแล้วผมเลยเชื่อเมียครับ

แล้วตอนนี้ก็กำลังเลี้ยวรถเข้าบ้านเขา ผมแทบหยุดหายใจตั้งแต่หน้าประตูบ้าน คือแค่ประตูก็ใหญ่โตโอ่อ่าแล้วครับ แถมเลื่อนเปิดได้อัตโนมัติอีกอ่ะ คราวนี้ผมไม่ใช่คนขับหรอก น้องมันขับผมเลยได้มองบรรยากาศรอบบ้านได้เต็มที่

แต่นี่ไม่เรียกบ้านแล้วครับ นี่มันคฤหาสน์ชัดๆ เลย มันใหญ่มากกกกกก แค่ลานจอดรถก็มีห้าแถวแล้วอ่ะ ใหญ่กว่าบ้านผมที่ต่างจังหวัดอีกมั้งแค่ที่จอดรถเนี่ย เหมือนจะแบ่งเป็นส่วนของใครของมันนะ ในแถวที่น้องขับเข้ามาจอดมีรถเยอะกว่าคนอื่นเลย

“นี่รถน้องหมดเลยเหรอ?”

“อืมใช่ เรียงมาอ่ะ โซนหน้าสุดรถป๊า แถวสองเป็นรถของม๊า แล้วก็ของเฮียคราม เฮียรบ แถวนี้ของผม”

แค่ราคารถทั้งบ้านรวมกันผมว่าซื้อเกาะสวยๆ ได้สักเกาะเลยล่ะ ผมนั่งทึ่งอยู่ในรถมองความร่ำรวยในส่วนด้านนอกของบ้าน กวาดตามองรถไปทีละคันด้วยความละลานตา เอาง่ายๆ ถ้าจะเปรียบเทียบความรวยกันนะ หลังคาลานจอดรถเนี่ย ทำฝ้าอย่างสวย ด้านบนมีไม้แกะสลักด้วย คือสวยกว่าหลังคาบ้านผมอีก

“นึกว่าคนรวยขนาดนี้มีอยู่แต่ในละครหลังข่าว”

“บ้านผมทำมาหากินรุ่งเรืองมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตาทวด คือรวยมาอยู่แล้ว แล้วธุรกิจแต่ละยุคสมัยก็ทำเงินได้มาก ป๊าผมบริหารเก่งพี่ หยิบจับอะไรก็เป็นกำไรไปหมด บ้านผมน่ะโชคดี ไปเถอะ ทุกคนรอพี่อยู่ข้างใน”

และแล้วก็ถึงเวลาที่ผมต้องก้าวเข้าไปในบ้าน ที่นี่ต้องเปลี่ยนรองเท้าก่อนเข้าบ้านด้วยครับ ผมถอดรองเท้าผ้าใบเปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์ ยังไม่ทันได้ก้มเก็บรองเท้าไปไว้ที่ชั้น ก็มีแม่บ้านมาชิงเก็บรองเท้าให้ผมเสียก่อน เกรงใจจังเลย ที่บ้านไม่เคยมีแบบนี้มาก่อน

“เจ้าจอม อาดูแผลหน่อย”

“อ้าว อาเมฆ มาด้วยเหรอเนี่ย”

อาเมฆคือคุณอาเขยที่เป็นหมอ คนที่รักษาผมตอนโดนยิงและรักษาน้องตอนหัวแตก และเป็นคนที่หลอกผมว่าน้องความจำเสื่อมจนผมเข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้นเลย แต่ผมไม่ผูกใจเจ็บอะไรหรอกครับเพราะถ้าเขาไม่แกล้งผมคงไม่ตกใจ ตอนนั้นรู้สึกว่าน้องมีคุณค่ากับผมจริงๆ ผมเสียน้องไปไม่ได้ ผมไม่อยากกลายเป็นคนอื่นสำหรับเขา พอโดนหลอกว่าน้องจำผมไม่ได้ผมจึงฉุกคิดและฮึดสู้ ถ้าไม่โดนหลอกวันนั้นก็ไม่รู้จะมีวันนี้ไหมนะครับ

จอมยุทธ์เอียงหัวให้คุณอาเขยดู ได้ยินซุบซิบกันว่าคุณพ่อของน้องไม่รู้เรื่องนี้ ซึ่งตอนนี้ผมน้องที่ตัดไปมันเริ่มยาวขึ้นมาแล้ว ถ้าไม่จ้องดีๆ ก็ไม่เห็นหรอกว่ามีรอยแผล แถมเจ้าตัวเตรียมการมาอย่างดี เซ็ตผมจนเนี้ยบ ยังไงก็ไม่มีใครเห็น

ไม่นานผมก็ถูกลากเข้าไปด้านในอีกครั้ง โอ้แม่เจ้า โคตรจะใหญ่โตและหรูหราเลย แค่ราวบันไดก็แพงกว่าบ้านผมทั้งหลังแล้วมั้งน่ะ ผมยกมือไหว้ทุกคนที่นั่งอยู่ที่โซฟา มีคุณแม่ คุณอา แล้วก็พี่ชายสองคน

“หิวกันไหมลูก”

คุณแม่น้องยังสวยเหมือนเดิม ชุดอยู่บ้านใส่ชุดเดรสกระโปรงสีม่วงอ่อน คุณแม่สวยมากเลยครับ ผมค้อมตัวเมื่อคุณแม่เดินเข้ามาหาพร้อมกับถามไถ่อะไรเล็กน้อย ตอนนี้หน้าผมร้อนผ่าวเลย อย่าว่าผมเลยนะ ผมเขินแม่น้องว่ะ ผมแพ้คนสวย ถ้ามีสเปคผู้หญิงในอุดมคติของผมลักษณะคือคุณแม่นี่แหละ แต่ผมไม่ได้คิดอะไรเกินเลยนะ ผมแค่ไม่เคยเจอใครที่สวยตรงสเปคผมน่ะครับ รอบก่อนที่เจอไม่ค่อยได้มอง มาเจอตอนนี้นี่แอบใจสั่นอยู่เหมือนกัน

“ป๊าไปไหนล่ะม๊า”

“อยู่ในห้องทำงาน อ่า นั่นไง มาโน่นแล้ว”

สายตาทุกคู่มองผ่านตัวผมไปยังด้านหลัง ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลากมาเบาๆ พร้อมกับน้องมันที่ตะโกนดีใจเรียกป๊าแล้วออกตัววิ่ง ผมค่อยๆ มองตามเห็นพ่อลูกกอดกันตามประสาคนติดพ่อ จังหวะหนึ่งคุณพ่อเหลือบมองผมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ขนผมนี่ลุกมาถึงต้นคอเลยครับ

แต่วันนี้คุณพ่อดูสบายๆ ไม่เป็นทางการนะ เขาใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นโชว์ลอยสักมังกรที่แขนขวา กางเกงสามส่วนสีเข้ม ดูเป็นผู้ชายสุขุมแต่ทรงอำนาจคนหนึ่ง ที่ผมแค่หันไปมองก็ต้องห่อไหล่ สองมือกุมกันอยู่ที่เป้าโดยอัตโนมัติ จู่ๆ ก็กลายเป็นคนนอบน้อมขึ้นมาทันทีเลยครับ

“มาร์ติน...”

“ครับ”

เสียงคุณพ่อเอ่ยเรียกชื่อผมเบาๆ ยังรู้สึกว่ามันดังก้องเหมือนเสียงระฆังวัด ทำไมผมต้องกลัวทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยวะเนี่ย

“เจ้าจอมไม่กลับบ้านเพราะมีแฟนนี่เอง ถ้าไม่มีคนบอกป๊าจะได้รู้ตอนไหนเนี่ย หืม”

“จอมกับพี่ตินก็มีคุยกันนะป๊า พี่เขาอยากคบแบบผู้ใหญ่รับรู้แหละ จอมกะว่าจะบอกตอนเราไปเที่ยวช่วงปิดเทอม จะเอาพี่ตินไปด้วย”

น้องอยู่กับพ่ออ้อนกันน่ารักจัง ผมรู้ว่าน้องติดพ่อมาก ตอนที่ปิดบังเรื่องหัวแตกเขารู้สึกผิดไปหลายวันเลยที่ต้องโกหก แต่ถ้าเล่าความจริงไปเขารู้ว่าพ่อต้องแคนเซิลงานที่ต่างประเทศแล้วกลับมาหาแน่นอน

“อื้ม มาร์ติน ที่บ้านทำบริษัททัวร์เหรอ? เป็นยังไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“รู้ด้วยเหรอครับว่าที่บ้านผมทำทัวร์?”

“มันยากเกินความสามารถฉันหรือไง?”

__________________________________ 

 

TALK 

พี่ตินตัวหดเหลือ 2 นิ้วแล้วทุกคนนนนนนนน เอาใจช่วยพี่มันหน่อย สงสาร 55555555555555 

 

 

ทุกคนคะ กดเขียนรีวิวนิยายเรื่องนี้ให้บ้างจิ ชวนเพื่อนมาอ่านเร็วววว ฮือๆๆๆ  

รู้สึกว่ายอดวิวขึ้นช้ากว่าเรื่องก่อนๆ เกิดอะไรขึ้น เราเขียนไม่ดี เขียนไม่สนุกแล้วเหรอ ฮือออ เป็นน็อยยย 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

นิยายเรื่องนี้ มีวางจำหน่ายแล้วที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ  

หรือสั่งซื้อทางออนไลน์ได้ที่เว็บไซค์ของนายอินทร์ , บีทูเอส , ซีเอ็ด และเว็บสำนักพิมพ์ SENSE BOOK 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น