LamoonLove
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Obligation of Love 08 - ทะเลาะ

ชื่อตอน : Obligation of Love 08 - ทะเลาะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 07:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Obligation of Love 08 - ทะเลาะ
แบบอักษร

“ว้ายยย แก นั่นพี่สายฟ้า โรงเรียน HIYA ใช่ป่ะนั่น” 

 

หื้ม.. พี่สายฟ้างั้นหรอ  

 

ฉันเบนหน้าออกไปมองตามเสียงกรี๊ดของไอฟ้า ที่ชี้ไปยังหน้าโรงเรียน ที่ตอนนี้พวกฉัน 4 คนกำลังเดินออกจากโรงเรียนแห่งนี้ไป 

 

และฉันก็เจอกับผู้ชายคนนั้น คนที่ฉันเจอวันงานกีฬาสี.. และนั่นละ ทำให้ฉันนึกออกแล้ว ว่าที่ฉันคุ้นหน้าคุ้นชื่อ มันมาจากไหน .. ก็มาจากไอ้เพจ ผู้หล่อบอกต่อ ที่ไอ้ฟ้าเปิดเมื่อวันก่อนนั่นเอง 

 

“ทำไมถึงมาโรงเรียนของเราวะ?.. เอ๊ะ! แล้วนั่นทำไมพี่เขายิ้มมาทางพวกเรา!” 

 

นี่อย่าบอกนะว่า..เขามาหาฉัน?  

และเหมือนว่ามันจะเป็นอย่างนั้น เพราะหลังจากที่ไอบอลลูนพูดแบบนั้น พี่สายฟ้าก็เดินตรงเข้ามาทางฉันทันที ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม และมองฉันไม่วางตา จนกระทั่งในที่สุดก็มาหยุดตรงหน้า..แต่แล้วอยู่ๆพี่สายฟ้าก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อจ้องหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน..นั่นก็คือน้ำ 

 

ทำไมถึงต้องตกใจน้ำขนาดนั้น?  

 

และนั่นเลยทำให้เขาเอ่ยปากถามออกมา 

 

“นี่เพื่อนในกลุ่มของเดย์หรอ?” 

 

ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปากตอบ..เสียงของบอลลูนก็ดังแทรกเข้ามาทันที 

 

“ใช่ค่าาา พวกเราเป็นเพื่อนของเดย์เอง เป็นเพื่อนรักกกก และสนิทม๊ากกกมากกก หนูชื่อบอลลูนค่ะ ส่วนนี้ฟ้า แล้วก็นี่สายน้ำ” 

 

เอิ่ม..ยิ้มจนออกหน้าหน้าเกินไปแล้วนะ เพื่อนฉัน 

 

“อ้ออ ครับ..เพื่อนของน้องเดย์นี่เอง..” 

 

ไม่รู้ฉันคิดไปเองรึเปล่านะ ทำไมรู้สึกได้ว่า สายตาของพี่สายฟ้า มันมองที่น้ำแปลกๆ และของน้ำเองก็ไม่ต่างกัน..แต่มันก็แค่แปบเดียวก่อนที่พี่สายฟ้าจะเบนสายตากลับมาทางฉันแล้วก็เอ่ยปากออกมา 

 

“..ไปกินไอติมกันมั๊ย เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ไปกันทุกคนเลยก็ได้นะ” 

 

“ไปค่าาา / ไปค่าาา” 

 

และก็เป็นอีกครั้ง ที่ฉันยังไม่ทันตอบ เสียงไอบอลลูนกับไอ้ฟ้าก็ดังออกมา จนไม่มีจังหวะให้ฉันได้แทรก ยกเว้นในตอนนี้หลังที่มันพูดจบ 

 

“ไม่ไป” 

 

“ฉันก็ไม่ไปนะ” 

 

คือ ฉันไปสนิทกับเขาตอนไหนใครบอกที? 

 

แค่เจอกันคราวที่แล้วครั้งเดียว แล้วอยู่ๆก็มาชวนไปกินไอติมเลยเนี้ยะนะ...ใครจะไป แล้วก็อีกอย่างฉันอยากไปหาเฮียโซ่ด้วย.. ไม่รู้ว่าตอนนี้เฮียจะอยู่บ้านรึเปล่า แต่ไม่เป็นไร ไปนั่งในห้องวาดรูป รอจนเฮียกลับบ้านแล้วไปส่งฉันเหมือนที่ผ่านๆมาก็ได้  

 

แต่จะว่าไปก็นึกถึงวันนั้น ที่ฉันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ เพราะวันนั้นมันเหนื่อยและเพลียมากจริงๆนั่นแหละ มันเลยทำให้วันนั้นฉันได้ไปนอนห้องนอนของเฮียโซ่ด้วย  

 

...เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เข้าห้องเฮีย..  

 

ได้นอนเตียงเดียวกับที่เฮียนอนทุกวัน ฟินนนน 

 

แต่น่าเสียดายที่วันนั้นฉันตื่นเร็วไปหน่อย นี่ถ้าฉันตื่นเช้าของอีกวัน ฉันจะรีบแจ้นไปหาป๊ากับม๊า ให้ไปสู่ขอเฮียแน่ๆ คริคริ 

 

แต่แล้วระหว่างที่ฉันกำลังคิดถึงใครอีกคนอยู่ด้วยความสุข ไอ้บอลลูนก็เอ่ยปากพูดออกมากับพี่สายฟ้าด้วยเสียงสอง ก่อนจะลากฉันและไอ้น้ำไปอีกทาง 

 

“..แหะๆ บอลลูนขอตัวเพื่อนๆซักครู่นึงน้าค่ะ” 

 

และทันทีที่ไอ้บอลลูนปล่อยมือ ฉันก็โพล่งปากออกมาทันที.. 

 

“จะลากฉันทำไมห้ะ แกอยากไปกินก็ไปกินกับไอ้ฟ้าสิว่ะ ฉันจะไปหาเฮียโซ่โว้ยยย..” 

 

“ไม่ไปหาเฮียโซ่แกซักวัน เฮียโซ่แกก็ไม่ตายหรอกกก แต่ถ้าแกไม่ไปวันนี้ฉันตายยยยย .. ไปเถอะไอเดย์ ฉันชอบเขาาา” 

 

“อีตุ๊ดดด พี่สายฟ้ามาจีบเดย์ม่ะ ไม่ใช่แก..แล้วไม่ได้ไปแค่นี้ไม่ตายหรอกมึง! ” 

 

“เอ๊ะ อีฟ้า อย่าขัดสิ ไม่อยากไปกินไอติมกับพี่สายฟ้ารึไง ได้ทั้งของกิน ทั้งมองหน้าคนหล่อนะโว้ยย” 

 

“เออว่ะจริงด้วย.. ไปเถอะเดย์ ไอ้น้ำ แกด้วย ฉันหิวแล้ววว แล้วก็อยากไปนั่งมองหน้าเขา ตัวจริงหล่อกว่าในรูปไปอี๊กก” 

 

เอิ่ม.. ฉันพอจะเข้าใจอารมณ์ที่เพื่อนฉันรำคาญฉันเรื่องเฮียโซ่แล้วละ.. 

อันที่จริง ฉันจะไปก็ได้นะ..แต่ว่า 

 

“แต่ถ้าเฮียรู้ ฉันตายแน่” 

 

“ก็อย่าให้เฮียแกรู้ซิ ไปแค่วันเดียวเอง น้าาาน้าาาา” 

 

ระหว่างที่ฉันกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น อยู่ๆไอ้น้ำที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากออกมา และนั่นเลยทำให้ทุกคนหันควับไปมอง มันด้วยตาเดียวทันที 

 

“อย่าไปเลย เชื่อฉัน พี่สายฟ้าของพวกแกนะ ไม่น่าไว้ใจ” 

 

“หื้ม?? ทำไมแกถึงพูดแบบนั้น? แล้วไม่น่าไว้ใจยังไง” 

 

“เออ.. ฉันก็เดาเอาจากลักษณะท่าทางหนะ” 

 

“อิดอกน้อยยย ฉันก็นึกว่าแกไปรู้อะไรมา นี่หาข้ออ้างเพื่อที่จะไม่ต้องไปด้วยชะม่ะ .. ไม่รู้ละ ยังไงแกก็ต้องไปอีน้ำ” 

 

“ฉันไม่ไปโว้ยย ฉันจะกลับไปอ่านหนังสือ แล้วพวกแกก็ไม่ต้องไปด้วย ก็บอกอยู่ว่าพี่สายฟ้าของพวกแกไม่น่าไว้วางใจ” 

 

“นี่อีแม่ชี เอะอะก็จะกลับไปอ่านหนังสือ ..หัดไปเปิดโลกกว้างบ้าง เช่นนั่งกินไอติมแล้วมองหน้าผู้ชายงานดีๆไรงี้อะ เข้าใจ๊ ..แล้วงานดีแบบนั้นไม่น่าไว้ใจตรงไหน แบบนั้นหนะ เขาเรียกว่าโคตรน่าไว้ใจเลยต่างหากกกก” 

 

เอิ่ม..ความน่าไว้ใจ มันวัดกันตรงไหนกันแน่เนี้ยะ? 

 

“อีบอลลูน อย่าทำสีหน้าแบบนี้ต่อหน้าพี่สายฟ้านะ น่ากลัวชะมัด” 

 

“อีฟ้า เดี๋ยวเหอะ!..ว่าแต่อีเดย์เอาไง สรุปจะไปหรือไม่ไป..” 

 

“ไม่อะ ฉันไม่ไป ไม่ได้อยากจะรู้จักอะไรกับพี่สายฟ้าอะไรของแกซะหน่อย” 

 

“ไอ้เดย์ แกมองพี่สายฟ้าดีๆนะจ้ะเพื่อนรัก คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งน่ารัก แถมยังเฟรนลี่ ดูซิ ยิ้มให้พวกเราอีกละ..ต่างกับเฮียโซ่ของแกลิบลับ เออ ฉันยอมรับว่าเขาก็หล่อ แต่แบบว่า ฉันยังไม่เคยเห็นยิ้มให้ใครเลยซักครั้ง และที่สำคัญ เขาไม่ได้ชอบแก! ฉันว่าตัดใจแล้วหันไปมองพี่สายฟ้าดีกว่า” 

 

ไอ้ฟ้ามันพร้อมกับชี้ไปทางพี่สายฟ้าที่ยืนส่งยิ้มมาให้ทางกลุ่มฉันจากไกลๆ แต่แบบว่า..ไอ้คำพูดที่มันเอามาเปรียบเปรยนั่น ทำให้ฉันปรี๊ดเลยในทันที 

 

ถึงเฮียจะไม่เคยยิ้มให้ใคร แต่เขาก็ยิ้มให้ฉันย่ะ! 

แล้วไอ้ที่บอกว่าเฮียไม่ได้ชอบฉันอะ! ฉันเชื่อว่าสักวันเขาต้องชอบฉันแน่! เพราะฉะนั้นฉันไม่ถอยหรอก! 

 

“เดี๋ยวไม่นานเฮียก็ชอบฉันย่ะ ส่วนพี่สายฟ้าของแกอะ ฉันไม่ชอบก็คือไม่ชอบ แล้วก็อย่ามาบังคับกันด้วย ใครก็มาบังคับฉันไม่ได้...ไปละ!” 

 

ฉันเอ่ยคำพูดออกมา พร้อมกับหมุนตัวเตรียมออกจากตรงนี้ แต่แล้วเสียงไอ้บอลลูนก็เอ่ยตามหลังฉันมาอีกครั้ง 

 

“งั้นเอางี้ ถ้าแกคิดว่าเฮียโซ่จะชอบแกจริง ทำไมไม่ใช่โอกาสนี้ลองพิสูจน์ดูละ ลองคุยกับพี่สายฟ้า แล้วดูว่าเฮียโซ่แกจะว่ายังไง” 

 

หื้ม..  

ทันทีที่มันพูดจบ ฉันก็ใช้ความคิดทันที.. 

 

นั่นซินะ วันก่อนเฮียโซ่บอกว่าห้ามฉันยุ่งกับพี่สายฟ้า.. แล้วถ้าฉันยุ่งจริงๆ เฮียโซ่จะมาปรากฎตัวให้ฉันเจอรึเปล่านะ?.. 

 

ข่าวพวกนี้มันยิ่งไปไวอยู่ด้วย เพราะนี่ขนาดแค่พี่สายฟ้ามายืนเฉยๆ คนยังซุบซิบกันตลอดทางเลย แล้วถ้าฉันยอมไปกินไอติมกับพี่เขา ข่าวต้องหลุดถึงหูเฮียโซ่แน่ๆ 

 

แค่คิดว่าจะมีโอกาสได้เจอเฮียโซ่อีกครั้ง ฉันก็มีความสุขแล้ว 

เพราะฉะนั้น 

 

“โอเค ฉันจะไป!!” 

 

“เยสสส ส่วนแก อีน้ำ อย่าหวังเลยว่าแกจะรอด มานี่เลย!” 

 

และทันทีที่ไอบอลลูนพูดจบ มันก็หันไปพยักหน้ากับไอ้ฟ้า ก่อนที่จะจับตัวของน้ำไว้แน่นทันที 

 

“พวกแกมาจับฉันไว้ทำไมเนี้ยะ” 

 

“บอกแล้วว่าแกต้องไป! ” 

 

ตอนนี้ฉันได้แต่ดูเพื่อนฉันที่เล่นเหมือนเด็กๆ เพราะตอนนี้ไอ้บอลและไอ้ฟ้าต่างก็ล็อกตัวน้ำและลากออกจากตรงที่ยืนอยู่ เพื่อที่จะเดินไปหาพี่สายฟ้าที่ยืนรอฟังคำตอบ..ส่วนฉันก็ได้แต่เดินตามไป พร้อมกับสงสารน้ำเบาๆ ที่ดิ้นบอกให้ปล่อยตลอดทาง แต่ก็นะ ยังไงไอ้บอลลูนก็ผู้ชายไง แล้วก็เป็นผู้ชายร่างใหญ่ด้วย เพราะฉะนั้น แรงไอ้น้ำมีหรือจะสู้ได้ 

 

และทันทีที่มาหยุดยืนอยู่ตรงพี่สายฟ้า ได้บอลลูนก็เอ่ยปากออกมาทันทีเหมือนกับคนที่พี่สายฟ้าชวนอะ คือชวนมันคนเดียว 

 

“สรุปพวกเราไปกันหมดทุกคนเลยคะ เราไปกินไอติมร้านตรงหน้าโรงเรียนกันก็ได้ค่ะ ร้านนั้นอร่อยย ป่ะๆ เดี๋ยวบอลลูนเดินนำเอง” 

 

“ไอ้บอลลูน ฉันไม่ไปโว้ยย ปล่อยยย” 

 

“ไอ้น้ำ อยู่นิ่งๆซิวะ”  

 

เอิ่ม..ให้มันได้อย่างนี้ซิ  

ทันทีที่บอลลูนพูดเสร็จ มันกับไอ้ฟ้าก็ลากไอน้ำเดินไปทิศทางร้านไอติมหน้าโรงเรียนที่มันบอกทันที..และก็ทิ้งฉันให้ยืนตาปริบๆ พร้อมกับพี่สายฟ้าอยู่ตรงนี้ 

และนั่นเลยทำให้ฉันมองพี่สายฟ้าด้วยสายตานิ่งเฉย ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินตามเพื่อนๆฉันตามไปติด ส่วนพี่สายฟ้าก็เดินตามฉันมาอีกที จนกระทั่งในที่สุดก็ถึงร้าน 

 

“พวกแกนะ จำไว้เลย!!” 

 

ทันทีที่นั่งลงเรียบร้อย ไอ้น้ำก็ลงไปนั่งที่เก้าอี้ อย่างจำใจ ก่อนที่จะชี้หน้าคาดโทษไอ้ฟ้าและไอ้บอลลูน แล้วก็นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงโต๊ะ ส่วนไอ้สองคนนั้นที่โดนคาดโทษ ก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย นอกจากส่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ให้กับผู้ชายแท้คนเดียวของโต๊ะนี้ 

 

“จะสั่งอะไร เต็มที่เลยนะครับ พี่เลี้ยงเอง” 

 

“ค่ะ งั้นพวกเราสั่งไม่ยั้งเลยนะคะ” 

 

นั่นละ มันก็เป็นตามที่ไอ้ฟ้าบอกจริงๆ เพราะมันสั่งไม่ยั้งเลย รวมถึงฉันด้วย..เพราะของหวาน มันคือของโปรดของฉันเอง แต่อาจจะน้อยกว่าไอ้ฟ้าในตอนนี้นะ  

 

สั่งขนาดนี้ เหมาร้านเลยม่ะ!? 

 

“เออ ว่าแต่ พี่สายฟ้ารู้จักกับเดย์ได้ไงหรอค่ะ ง่ำๆ” 

 

และก็เป็นไอ้บอลลูนเช่นเดิมที่เป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา ในขณะที่ไอ้ติมมากมายมาเสิร์ฟลงบนโตีะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

 

“พอดีวันกีฬาสีมีเรื่องให้รู้จักกันนิดหน่อย..เออ จะว่าไป เห็นแบบนี้ พี่เพิ่งรู้นะว่าเดย์เก่งต่อสู้สุดๆ” 

 

“ใช่แล้วค่ะ เห็นหน้าหวานๆแบบนี้นะ บอกเลย มันอะสายบู้สุดๆ” 

 

“อืมนั่นสิ ถ้าพี่ไม่เห็นกับตาก็คงไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อแล้วละ พี่คงไม่กล้าทำให้เดย์โกรธ ไม่งั้น สงสัยว่าพี่โดนเตะแน่ๆ” 

 

หลังจากที่พี่สายฟ้าพูดจบ..พวกเราก็หัวเราะกันออกมา ก่อนที่จะคุยกับพี่สายฟ้าไปเรื่อย จนรู้ตัวอีกที..ฉันก็เริ่มที่จะหยุดปากตัวเองไม่ได้  

 

อันที่จริง พี่สายฟ้าก็ไม่ได้เลวร้ายซักเท่าไร พี่เขาก็เป็นคนที่คุยสนุกคนนึงอยู่นะ แม้ว่าพวกฉันจะเป็นฝ่ายที่พูดเยอะมากกว่ามากก็ตาม  

 

“แล้วนี่กลับกันยังไงกันแต่ละคน..” 

 

หลังจากที่พวกฉันกินทุกอย่างหมดเกลี้ยง..และพี่สายฟ้าก็จ่ายเงินตามที่บอก เขาก็เอ่ยปากทักพวกเราออกมา.. 

 

เรื่องการกลับนะหรอ ปกติเฮียและป๊าม๊า ก็ให้คนขับรถมารับมาส่งนั่นละ แต่ฉันมักจะนัดกับลุงพัฒน์เสมอว่า ให้กลับบ้านในเวลาเดียวกันกับที่ฉันถึงบ้านพอดี..เพราะว่าฉันหนะ ชอบกลับเอง มันสนุกกว่าตั้งเยอะ ได้นั่งรถเมล์เอง สามล้อเอง ดีกว่านั่งรถยนต์คันหรูที่ต้องนั่งเงียบๆคนเดียวเป็นไหนๆ 

 

และที่สำคัญ ปกติฉันก็มีพวกเพื่อนฉันกลับเป็นเพื่อนด้วยเสมอ.. ไอ้พวกนี้ก็สายกลับบ้านเองเหมือนกันกับฉัน โดยที่ฉัน บอลลูน และฟ้า ไปทางเดียวกัน ส่วนไอ้น้ำก็แยกไปอีกทาง 

 

“รถเมล์กันทุกคนเลยค่าา” 

 

และคนที่ตอบก็ไม่ใช่ใคร ถ้าไม่ใช่บอลลูนเจ้าประจำ.. 

 

“อ่อ งั้นเดี๋ยวพี่นั่งไปส่งด้วยนะ” 

 

“คือดีอะ เลี้ยงไอติม แล้วยังจะไปส่งอีก” 

 

“เก็บอาการหน่อยอีบอล” 

 

“เอ๊ะ อีฟ้า!..บอกว่าอย่าเรียกแบบนี้ไง ยิ่งอยู่ต่อหน้าพี่สายฟ้าด้วย! เห้อ.. ฉันว่าฉันเปลี่ยนชื่อในวงการดีกว่า ไม่เอาบอลลูนล่ะ เรียกกูบอล บอล อยู่ได้ อารมณ์เสีย” 

 

หลังจากที่ไอ้บอลลูนโวยวายออกมา ด้วยท่าทางสะดีดสะดิ้งเกินเบอร์ของมัน ก็ทำให้ทุกคนในบริเวณนี้ต่างก็หัวเราะกันออกมา แม้ว่ามันจะมีสีหน้าหงุดหงิดก็ตามที แต่มันก็อดที่จะขำไม่ได้  

 

แต่มันก็อย่างที่มันบ่นนั่นละ ชื่อบอลลูนมันยาวไปไง บางทีพวกเราก็อยากเรียกสั้นๆบ้าง  

 

ครั้นจะให้เรียกว่า ลูน ก็ยังไงอยู่ เรียกว่าบอลอะ เหมาะกับมันสุดละ..แต่มันก็ไม่ชอบไง เพราะมันดูผู้ชายเกินไป มันก็เลยโมโหทุกครั้งที่โดนเรียกชื่อแบบนั้น 

 

ดีนะฉันมีชื่อพยางค์เดียว เรียกง่ายเรียกคล่อง..จะว่าไป..พี่สายฟ้าก็มีสองพยางค์นี่นา 

 

“แล้วอย่างพี่สายฟ้า มีชื่อเรียกสั้นๆมั๊ย เรียกว่าพี่สายฟ้า เดย์ว่ามันก็ยาวไปนะ” 

 

“นั่นสิ.. แต่ถ้าเรียกว่าพี่ฟ้า มันก็ดูผู้หญิงไป เนี้ยะอย่างไอ้ฟ้าไง” 

 

“ปกติ เพื่อนพี่ก็เรียกพี่ว่า สาย ถึงมันจะแปลก แต่ก็นะ เพื่อนพี่ก็เรียกกันอย่างนั้น พวกเราก็เรียกพี่แค่นั้นก็ได้” 

 

“ได้เลยค่ะ พี่สายขาาาา” 

 

“ไอบอลลูนน บอกแล้วว่าอย่าไปทำหน้าแบบนั้นใส่พี่เขา พี่สายกลัวมั๊ยค่ะ ฟ้าเข้าใจๆ มาหลบหลังฟ้าก็ได้นะ จะได้ปลอดภัย” 

 

“นี่ คืนพี่สายมาสู่ประชาชนเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ฟ้า” 

 

คือตอนนี้ พวกเรากำลังเดินไปยังป้ายรถเมล์ โดยที่ไอ้บอลลูนและไอ้ฟ้า ต่างก็แซวพี่สายฟ้าตลอดทาง เหมือนกับตอนที่นั่งกินไอติมนั่นละ นั่นเลยทำให้ฉันได้แต่ยืนหัวเราะ ในขณะที่ไอน้ำก็เอาแต่หน้านิ่งบ้างยิ้มบ้าง ส่วนพี่สายฟ้านะหรอ..ก็ไม่ต่างกันกับฉัน 

 

“ฮ่าๆ พวกน้องนี่น่ารักดีนะครับ..แต่ถ้าน่ารักสุดก็คงเป็น..น้องเดย์” 

 

“โอ้ยยยยย อยู่ๆก็มาหยอดไอ้เดย์เฉยยย อยู่ๆพวกเราก็นกเฉยเลยจ้าาา” 

 

“พี่สายจะจีบเดย์มันหรอคะ?” 

 

แต่แล้วไอฟ้าก็เอ่ยปากถามออกมาด้วยสายตาที่เลิ่กลั่กมาทางไอ้บอลลูน ในขณะที่เรากำลังหยุดรอรถเมล์กันพอดี..และหลังจากที่มันถามเขาก็หันหน้ามามองฉันพร้อมยิ้มออกมา ก่อนจะตอบอย่างอารมณ์ดี 

 

“ครับ..” 

 

“เริสคร้าาา ไอเดย์นะ โสดสนิทเลย เหมาะส๊มมเหมาะสมม” 

 

อยู่ๆไอ้บอลลูนก็พูดออกมา พร้อมกับหันไปยิ้มส่งซิกซ์ให้ไอ้ฟ้าเสร็จสรรพ 

 

อย่าคิดว่าฉันรู้ไม่ทันไอพวกนี้นะ ตั้งแต่ร้านไอติมละ ที่มันพยายามจะพูดชงฉันให้พี่สายฟ้า แต่เสียใจ..ฉันมีเจ้าของแล้วย่ะ! แม้ว่าเจ้าของจะไม่รู้ตัวก็ตามที 

 

เพราะฉะนั้นต้องชี้แจง.. 

 

“ถ้างั้น พี่สายต้องหาคนใหม่แล้วละคะ เพราะว่าเดย์มีคนที่ชอบอยู่แล้ว และก็จะไม่มีทางเปลี่ยนใจไปชอบใครด้วย” 

 

“ไอ้เดย์..จะพูดอะไรก็ใจเย็นๆก่อน” 

 

“อืม.. คนที่ชื่อโซ่ นะหรอ?” 

 

ทันทีที่ไอ้บอลลูนสะกิดฉันแบบนั้น พี่สายฟ้าก็โพร่งปากออกมาทันที.. 

ก็นับว่า ฉลาด.. 

 

นั่นเลยทำให้ฉันหันไปตอบอย่างภาคภูมิใจในทันที.. 

“ใช่ค่ะ.. เพราะฉะนั้น เดย์ให้ได้แค่พี่น้องเท่านั้นนะคะ แต่ถ้าไม่อยากเป็นก็ได้นะคะ” 

 

“แต่ตอนนี้เดย์ยังโสดอยู่ ถูกมั๊ยครับ..เพราะฉะนั้น พี่ก็ยังถือว่า..พี่มีสิทธิ์” 

 

อืม..ลักษณะจะหลุดยากซะแล้วซิ.. 

“แต่พี่ชายเดย์ดุมาก พี่รับมือไม่ไหวหรอกค่ะ” 

 

“อ่อ พี่ชายเดย์ ที่ชื่อไนท์ และเป็นเจ้าชายของโรงเรียนเดย์นั่นหรอครับ..พี่ไม่กลัวหรอก..ครับ” 

 

ห้ะ.. นี่เขาก็รู้จักเฮียไนท์หรอ..แล้วสายตา น้ำเสียงแบบนี้ หมายความว่าไงกัน... 

และหลังจากที่เขาพูดแบบนั้น พวกเพื่อนฉันก็พูดเชียร์สนับสนุนพี่สายฟ้ากันยกใหญ่..อ่อ ยกเว้นไอ้น้ำนะ ที่ทำหน้าเหมือนโดนบังคับตลอดเวลา อืม..มันก็โดนบังคับจริงๆนั่นละ 

 

ส่วนฉันก็เริ่มมีความรู้สึกว่า..ผู้ชายคนนี้ ไม่ธรรมดา.. 

อันที่จริงหลายครั้งที่พี่สายฟ้าก็ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ดูเหมือนมีน้ำใจและจีบฉันจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมฉันเองก็รู้สึกว่าเหมือนเขามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน..ที่เป็นอีกตัวตน..แต่ฉันว่า เซ้นส์ฉันมันบอกว่า เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร 

 

ส่วนเรื่องที่ไอ้พวกนั่นมันพยายามจะชงฉันให้พี่สายฟ้าหนะ บอกเลย ยาก... 

 

หึหึ..ใครก็อย่าหวังว่าจะมาบังคับอะไรฉันได้..ยกเว้นเฮียโซ่คนนึงนะ 

เพราะฉะนั้น ในเมื่อมันชงฉันได้ ฉันก็ชงกลับได้ ... 

 

“เออ งั้นวันนี้ พี่สายไปเป็นเพื่อนไอ้น้ำหน่อยซิ มันต้องกลับบ้านคนเดียว เดย์เป็นห่วง” 

 

คู่นี้ น่าชงมากกว่าฉันอี๊กกก 

 

และทันทีที่ฉันพูดไปอย่างนั้น ไอ้น้ำก็ตาตื่นตกใจทันที..และเสียงเล็กๆจากปากมัน ก็พ่นออกมาทันทีเช่นกัน 

 

“ไม่ต้อง ฉันกลับคนเดียวได้!” 

 

“นะคะ ถ้าจะจีบเดย์จริง ก็ต้องทำให้เดย์สบายใจ ถูกมั๊ย?” 

 

แล้วไงละ ฉันฟังที่ไหน..ส่วนพี่สายฟ้าก็มองมาทางฉันทีทางน้ำที จนกระทั่งฉันเห็นว่ารถเมล์ของไอ้น้ำ มาพอดิบพอดี 

 

“โอ๊ะ รถเมล์มาแล้ว ป้ะๆ” 

 

ฉันพูดพร้อมกับจูงมือไอ้น้ำเดินไปยังทางขึ้นรถเมล์ พร้อมกับผลักพี่สายฟ้าที่ทำสีหน้าแปลกๆไปด้วย จนในที่สุดพี่สายก็เอ่ยปากออกมา 

 

“โอเคๆ งั้นพี่ไปส่งเพื่อนเดย์ก็ได้..แต่พรุ่งนี้พี่ขอไปส่งเดย์นะ” 

 

นั่นละ พี่สายฟ้าพูดแค่นั้น ก็เดินขึ้นรถเมล์ไปในทันทีหลังจากพี่ไอ้น้ำขึ้นไปเรียบร้อยด้วยสีหน้าที่บึงตึง ส่วนฉันนะหรอก็ยืนยิ้มโบกไม้โบกมือ..ให้ทั้งสองคนจากด้านล่างนะซิ..หึหึ 

 

“บ๊ายบายนะน้ำ พี่สายดูแลเพื่อนเดย์ด้วยน้าาาาา” 

 

“แกมีแผนอะไรวะ ไอ้เดย์” 

 

“หึหึ..โอ๊ะะ รถเมล์เราก็มาแล้วว ไปกันเถอะะะ เพื่อน เพื่อนน!!!” 

 

 

50% 

 

 

Soh part 

 

“ไอ้เคน กูบอกแล้วใช่มั๊ย ว่าช่วงนี้อย่าไปมีเรื่องกับไอ้พวกอินทรีย์ เราต้องพึ่งพวกมัน” 

 

“เราไม่จำเป็นต้องเป็นพันธมิตรกับไอ้สวะพวกนั้น” 

 

“แต่กูว่ามึงจำเป็นว่ะ! มึงอย่าทำตัวเป็นเด็กได้มั๊ย มึงโตแล้วนะ” 

 

“มึงนั่นละที่เด็ก ไอ้โซ่.. มึงจะยอมไอ้พวกนั้นทำไมวะ ทั้งๆที่ก็รู้ว่าพวกเหี้ยนั่นไม่ได้จริงใจกับพวกเราเลยซักนิด” 

 

ตอนนี้ผมกับไอ้เคน..กำลังคุยกันเรื่องคาสิโนที่จะสร้าง แต่มันจำเป็นต้องร่วมมือกับกลุ่มอินทรีย์ เพื่อที่จะทำให้งานทุกอย่างมันราบรื่น แต่แล้วเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แม่งไอ้เคน ก่อเรื่องไง ผมก็รู้ว่าไอ้กลุ่มนี้ มันไม่ได้จริงใจกับพวกผมหรอก แต่ตราบใดที่เรายังมีผลประโยชน์กันอยู่ มันก็จะยังไม่แว้งกัด บางทีเรื่องธุรกิจมันก็ต้องใส่หน้ากากเข้าหากันบ้าง เพื่อให้อยู่รอด 

 

แต่สำหรับไอ้เคนแล้วไม่ไง มันเป็นสายลุย อะไรที่มันไม่พอใจ มันก็จัดการโดยที่ไม่สนใจ เหมือนกับตอนนี้ที่มันไปประกาศศึกฆ่าคนในกลุ่มนั้น ทำให้กลุ่มอินทรีย์กำลังจะกลายเป็นศัตรูกับแบล็กวูฟไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

 

และผมก็รู้ดีว่าตอนนี้ไอ้เคนแม่งก็มีทิฐิในความคิดของมัน 

แต่แล้วไง ผมเองก็มี..ในเมื่อมันทำไม่ถูก ผมก็ควรที่จะต้องเตือน  

 

“มึงหัดนับดูบ้าง ว่ามึงมีศัตรูเท่าไร พันธมิตรเท่าไร วันๆมึงจะเพิ่มแต่ศัตรูไม่ได้นะโว้ย” 

 

“ที่แท้มึงก็ขี้ขลาด?” 

 

“ไอ้เคน..” 

 

“กูว่าเรื่องนี้ มึงอย่าเสือกดีกว่านะไอโซ่” 

 

“หึ! มึงลืมไปแล้วรึไง ว่าตอนนี้กูก็เป็นแบล็กวูฟ” 

 

“มึงมันก็แค่เบล็กวูฟปลอม นั่นมันสายเลือดกู เพราะฉะนั้นมึงอยู่เฉยๆดีกว่า อย่าเสือก!” 

 

“... หึ!” 

 

“สัสเคน ใจเย็นหน่อยดิวะ” 

 

“มึงพูดแรงไปมั๊ย ยังไง..” 

 

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ผมก็ลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับยกมือห้ามพวกเพื่อนผมที่เป็นคนกลาง ที่พยายามจะเอ่ยปากบอกให้มันใจเย็น  

 

ใจเย็นงั้นหรอ หึ..ไม่มีทางหรอก 

 

นิสัยอย่างมัน ในเวลานี้ ใจเย็นไม่ได้หรอก!  

ส่วนผม..ก็ไม่ต่างกับมันเช่นกัน!! 

 

“หึ.. เอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นที่ตั้ง สร้างแต่ศัตรู มึงคิดว่าพ่อมึงจะภูมิใจในตัวมึงรึไง หึ!! แต่กูมองยังไง ก็ไม่วะ!” 

 

“ไอ้โซ่!!!” 

 

ทันทีที่ผมพูดอย่างนั้น ไอ้เคนก็ลุกขึ้นแล้วก็กระชากคอเสื้อผมด้วยความแรงทันที..พร้อมกับสีหน้าที่บิดดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ จากที่ผมพูดจี้ใจดำมัน และนั่นเลยทำให้ ไอไนท์ ไอซัน และไอเค ลุกขึ้นพรวดพร้อมกับมาดึงไอ้เคนทันที 

 

“สัสเคน หยุด!” 

 

“สัส พวกมึงใจเย็นก่อน มีอะไรก็พูดกันดีดีดิว่ะ” 

 

..และก็เป็นอีกครั้งที่ผมห้ามพวกมัน 

 

“ ไม่ต้อง..” 

 

พรึ่บ! 

 

ผมพูดพร้อมกับสะบัดมือของมันที่จับคอเสื้อของผมอยู่ ก่อนที่ผมจะเอ่ยปากเสียงเรียบออกมาอีกครั้ง.. 

 

“สรุปมึงจะเอาใช่มั๊ย มึงจะแตกหักกับกูใช่มั๊ย ไอ้เคน!!” 

 

“พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกันวะ เรื่องแค่นี้ พวกมึงจะทะเลาะกันถึงแตกหักเลยหรอไง” 

 

ผมกับมันได้แต่มองหน้ากันและกัน..ด้วยสายตาที่มันเดือดดาลและไม่มีใครยอมใครทั้งคู่.. จนกระทั่งผมสบถในลำคอขึ้นมาพร้อมกับปัดมือมันออกจากคอเสื้อผมด้วยความแรง ก่อนที่จะเดินก้าวเท้าออกมาจากห้องแห่งนี้ในบ้านไอ้ไนท์ทันที โดยที่ไม่ฟังไอ้เคน หรือใครพูดต่อ.. 

 

“หึ!!” 

 

ปัง!! 

 

ผมรู้ดีว่า นิสัยผมกับมันเหมือนกันหลายอย่างเกินไป ทั้งทิฐิที่มี และอารมณ์ร้อน เพราะฉะนั้นผมควรจะไปหาที่สงบๆ เพื่อให้ตัวเองใจเย็น..เพราะไม่อย่างนั้น ผมได้แตกหักกับมันแน่!!! 

 

มันก็มีจุดยืนของมัน และผมก็มีจุดยืนของผม.. 

 

ไม่ว่ายังไง เรื่องนี้..ผมไม่ผิด! 

 

มัน..เป็นคนพูดขึ้นมาก่อน ว่าผมแม่งเป็น แบล็กวูฟปลอม..หึ..! 

 

ถึงแม้ว่าตั้งแต่แรก ผมคือ BloodChain กลุ่มเล็กๆที่พ่อของผมสร้างมันขึ้นมา ไม่ใช่ Blackwolf แต่ถ้าผมได้ยอมรับและกล่าวคำสัจ เข้าไปเป็นในกลุ่มของ Blackwolf แล้ว ผมก็พร้อมที่จะซื้อสัตย์และภัคดีกับกลุ่มของตัวเอง และคิดว่าเลือดทุกหยดในกายของผม มันก็คือแบล็กวูฟไม่ต่างจากไอ้เคนหรอก...ยกเว้นแต่ว่าผมจะโดนหักหลังก่อน เพราะผมเกลียดการโดนหักหลังที่สุด.. 

 

และจากคำพูดของไอ้เคนเมื่อครู่..มันทำให้ผมได้รู้ซึ้งว่า เพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่ 7 ขวบ แม่งไม่รู้จักตัวผมเลยจริงๆ!! 

 

..มันพูดแบบนี้ เท่ากับเหยียบย้ำศักดิ์ศรีของผมชัดๆ 

และถ้าผมไม่เห็นมันเป็นเพื่อน..ผมก็ไม่มีทางออกมาสงบอารมณ์เหมือนในตอนนี้แน่ๆ 

 

ปั่ก!! 

 

แต่แล้วด้วยความที่ผมเองก็สติหลุด และโมโห ก็เลยทำให้รีบเร่งเดินออกจากห้องที่พวกผมมักจะมาคุยงานกันของบ้านของไอไนท์ไปยังหน้าบ้านเร็วไปหน่อย ก็เลยทำให้ผมชนเข้ากับคนที่เดินสวนเข้ามาในบ้านอย่างจัง 

 

และคนที่ผมชนก็ไม่ใช่คนอื่นใกล้..นั่นก็คือบุคคลที่เป็นใหญ่ของบ้านหลังนี้ พ่อของไอ้ไนท์ 

 

“ขอโทษครับคุณลุง..ผมรีบไปหน่อย” 

 

“ไม่เป็นไรๆ ลุงก็ไม่ทันดู” 

 

เนื่องจากว่าคุณลุงถือเอกสารในมืออะไรบางอย่างมามากมาย..นั่นเลยทำให้แรงปะทะที่ชนเมื่อครู่ ทำให้เอกสารพวกนั่นปลิวว่อนไปทั่ว ผมก็เลยช่วยคุณลุงเก็บเอกสารพวกนั้นให้.. 

 

แต่ด้วยความไวของสายตา และการประมวลในสมองของผม..ที่ผมสามารถเห็นและจดจำทุกอย่างได้แม่นยำ แม้เห็นเพียงชั่วครู่เดียว ทำให้ผมได้เห็นเนื้อหาในเอกสารนั้นทันที..แต่แล้วเอกสารในมือก็ถูกกระชากไปด้วยความเร็ว..จากเจ้าของเอกสารแต่แรก ที่ดูมีสีหน้าอึกอักแปลกไป..แต่มันก็เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น ก่อนที่ปรับสีหน้ามาเป็นยิ้มแย้มปกติเช่นเดิม.. 

 

“อะเออ..ขอบใจมากนะโซ่.. แล้วนี่จะกลับแล้วหรอ?” 

 

“อ่อ..ครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ..สวัสดีครับ” 

 

ผมเอ่ยปากพร้อมยกมือไหว้ตามมารยาท ก่อนที่จะออกไปลานหน้าบ้าน ขึ้นมอเตอร์ไซต์คู่ใจ และบิดออกจากบ้านด้วยความเร็วทันที.. 

 

บรื้นนน 

 

เพื่อให้ความเร็วของมัน ช่วยดับอารมณ์ในใจของผมให้เบาลงไปบ้าง 

ทั้งเรื่องของไอ้เคน..และเรื่องที่ผมเห็นในเอกสารของคุณลุงเมื่อครู่ 

 

ทำไมคุณลุงถึงมีเอกสารรายละเอียดโครงการใหญ่ที่จะสร้างโรงแรมในปีหน้าของพ่อผมได้? 

 

แม้ว่าผมจะไม่ได้ศึกษาโครงการนี้จริงจัง แต่ชื่อโครงการ รายละเอียด แบบแปลนทุกอย่างที่ผมเห็นในเอกสาร ผมมั่นใจว่า..มันต้องเป็นอันเดียวกับที่พ่อผมเคยพูดให้ฟังแน่ๆ 

 

หรือว่า..พ่อผมจะรวมมือกกับพ่อไอ้ไนท์? 

หรือว่า..พ่อผมจะขอคำปรึกษาจากพ่อไอ้ไนท์? 

แต่เท่าที่ผมรู้ก็ไม่นี่นา..หรือผมจะพลาดอะไรไป 

 

บรื้นนน... 

 

“ลุงเชิดครับ..ผมขอคุยด้วยหน่อย” 

 

ทันทีที่ถึงบ้าน..ผมก็ตรงปรี่ไปหาลุงเชิดทันที คนที่เปรียบเสมือนมือขวาของพ่อผมเอง และก็เปรียบเสมือนญาติของผมอีกคนด้วย และมีอะไรผมก็มักจะปรึกษาหรือคุยกับท่านเสมอ..โดยเฉพาะช่วงนี้ที่พ่อผมไม่อยู่ 

 

ช่วงนี่ พ่อผมเพิ่งร่วมมือกับมิสเตอร์คอลลิน สามีใหม่ของแม่ หรือว่าพ่อเลี้ยงของผมเองที่อเมริกา.. มันร่วมกันทำโปรเจคใหญ่เกี่ยวกับโรงแรมทางโซนยุโรป..ที่พ่อดีว่าพ่อเลี้ยงผมก็จับธุรกิจทางด้านนี้อยู่แล้ว และด้วยเหตุนี้ทำให้พ่อต้องอยู่ที่นั่นนานพอสมควร แถมยังไม่มีกำหนดแน่นอนว่าจะกลับมาเมื่อไร 

 

ส่วนเรื่องของแม่ผม.. ก็อย่างที่บอกไป แม่ของผมเลิกกับพ่อผมไปนานแล้วละ ตั้งแต่ที่ผมยังเด็ก และเป็นช่วงที่พ่อเริ่มสร้าง Bloodchain ขึ้นมา สมัยนั่นพ่อบ้าทำงาน และบ้าอำนาจในการสร้างกลุ่มนี้มากเกินไป นั่นเลยทำให้พ่อตัดสินใจตัดขาดกับแม่..เพื่อไม่ให้แม่เป็นอันตราย และส่งแม่ผมไปอยู่ที่ประเทศอเมริกา และไม่นานแม่ผมก็พบรักใหม่กับมิสเตอร์คอลลิน พ่อเลี้ยงของผม..และด้วยเรื่องมันผ่านมานานมากแล้ว..รวมถึงพ่อและแม่ของผมก็เป็นเพื่อนที่ดีกันมาตลอด ทำให้พ่อและมิสเตอร์คอลลินเป็นเพื่อนกันได้ไม่ยาก และนอกจากเพื่อนตอนนี้ก็เพิ่มสถานะมาเป็นพาทเนอร์เข้ามาอีกด้วย รวมถึงท่านก็เป็นพ่ออีกคนที่ผมเคารพด้วยเช่นกัน 

 

“ว่าไงครับ คุณหนู” 

 

“เรื่องโปรเจคยักษ์ใหญ่ ที่จะสร้างโรงแรมตรงที่ดินสามสิบไร่ของพ่อผม ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ..คุณลุงพอจะรู้รึเปล่า” 

 

“ท่านพักเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนไปอเมริกาแล้วละครับ เพราะว่ากับบริษัท Varandaก็มีเรื่องยุ่งให้คิดทั้งวันแล้ว..แต่ว่า จากที่คุยล่าสุด ก็เริ่มลงตัวแล้วนะครับ..คุณโซ่ถามทำไมหรอครับ” 

 

“อ่อ เปล่าหรอกครับ..ผมแค่เห็นว่าพ่อทำงานหนัก ก็เลยสงสัยว่าเรื่องโปรเจคนี้ที่พ่อเคยพูด..ท่านจะทำไหวรึเปล่า..หรือจะมีใคร..มาร่วมมาช่วย หรือมาเป็นหุ้นส่วนรึเปล่านะครับ...” 

 

“...เท่าที่ผมรู้..ก็ยังไม่มีนะครับ นายท่านบอกว่า โครงการนี้ ท่านรอมานานและก็อยากให้จะคุณโซ่ดูต่อ..” 

 

แล้วที่ผมเห็นคืออะไรนะ..เอาเป็นว่าไว้รอพ่อกลับมา ผมค่อยถามดีกว่า..บางทีลุงเชิดอาจจะไม่รู้เรื่องนี้ก็ได้ 

 

“อ่อ โอเคครับ..ถ้างั้นผมไม่รบกวนลุงแล้วดีกว่า” 

 

“ครับ..เออ คุณโซ่ครับ วันนี้คุณเดย์มาที่บ้าน มารอคุณหนู แต่คุณหนูก็ไม่กลับมา เธอก็เลยฝากสิ่งนี้ไว้ให้ครับ..” 

 

หลังจากพูดจบ ลุงก็วางของบางอย่างไว้บนโต๊ะพร้อมกับซองจดหมายสีชมพูที่มีสติกเกอร์รูปหัวใจแปะเอาไว้ และทันทีที่ผมเห็นอย่างนั้น มันก็เลยทำให้วันที่เหนื่อยๆของผมในวันนี้ มันรู้สึกเหือดหายไปในทันที 

 

“ขอบคุณครับ คุณลุงไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ” 

 

“ครับ” 

 

กรึก.. 

 

ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ผมก็เอื้อมมือไปหยิบซองสีชมพูสดใส ที่ไม่เหมาะกับตัวผมเลยซักนิด แต่มันเหมาะกับเจ้าของซองนั้นมากกว่า ก่อนจะค่อยๆแกะสติกเกอร์รูปหัวใจออก และดึงกระดาษสีขาวที่พับอยู่ข้างในขึ้นมาอ่าน.. 

 

ถึง..เฮียโซ่ที่รัก 

 

ผ้าเช็ดหน้าอันนั้น เดย์ว่ามันคงเปื้อนเลือดจนซักไม่ออกแล้ว ถ้าเฮียเอามาใช้ มันคงน่าเกลียดและสยองน่าดู เดย์ก็เลยทำอันใหม่มาให้ค่ะ ^ ^ 

 

ปล ทุกครั้งที่ใช้ อย่าลืมคิดถึงหน้าเดย์ด้วยน้าา 

  

[รูดวาดของเดย์ ที่เป็นรูปโซ่กำลังถือผ้าเช็ดหน้า ที่มีหัวใจลอยออกมาจากผ้าเช็ดหน้าและลอยไปยังตรงบริเวณหัวใจของโซ่] 

 

คิดถึงมากกกก..เดย์ 

 

ผมอมยิ้มเล็กน้อยกับจดหมายนั่น ก่อนที่จะเปิดลิ้นชัก และวางจดหมายฉบับนั้นซ้อนทับกับจดหมายอื่นๆที่กองอยู่ประมานสิบกว่าใบ..

 

จดหมายจากคนคนเดิม ที่มักจะเขียนให้ผมเวลาที่ไม่ได้เจอแบบนี้อยู่เสมอ

 

และก็หยิบเจ้าผ้าเช็ดหน้าผืนเก่า ที่ผมพยายามหาวิธีซักมัน จนไม่มีคราบเลือดอย่างที่เจ้าของจดหมายก่อนหน้ากังวลใจออกจนหมด ออกมา

 

ก่อนที่จะนึกถึงใบหน้าเจ้าของ..ผ้าเช็ดหน้านี้อีกครั้ง 

ใบหน้าของเด็กสดใส ที่ผมไม่ได้เจอมาหลายวันแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น 

 

และสายตาผมก็ไม่พลาดที่จะมองอีกสิ่งนึงที่เห็นสิ่งบางอย่างในลิ้นชักใต้ผ้าเช็ดหน้านั้น

 

มันคือบัตร 3 ใบ ที่เดย์ออกแบบและวาดรูปลงบนการ์ดแต่ละใบเองกับมือ และมันก็เป็นการ์ดแบบเด็กๆที่ทำให้ผมต้องอมยิ้มกับมัน

 

บัตรขอเดท 1 ใบ และบัตร คำสั่ง 2 ใบ

 

เพราะเธอเห็นว่า ผมใช้คำว่า ‘ยังไม่ถึงเวลา’ กับสิ่งเหล่านี้ นั่นเลยทำให้เธอทำบัตรมาให้ เพราะกลัวว่าผมจะลืม.. โดยเฉพาะใบขอเดท..

 

แต่เธอคงไม่รู้หรอก ถึงแม้จะไม่มีบัตรพวกนี้ แต่ผมก็ไม่มีวันลืมอย่างแน่นนอน..แต่ก็อย่างที่บอก ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา และถ้าถึงเวลานั้นเมื่อไร เดย์ไม่มีวันหนีผมพ้นแน่ๆ..หึหึ

 

หลังจากคิดแบบนั้น ผมก็เอาผ้าเช็ดหน้าสองผืนที่เหมือนกัน เก็บเข้าลิ้นชักเหมือนเดิม ก่อนที่จะเริ่มลงมือเคลียงานของตัวเองอย่างจริงจัง

 

บางที..ผมอาจจะต้องเคลียงานให้เบาลง..เพื่อที่จะได้มีเวลาให้เธอมาวุ่นวายกับชีวิตผมบ้างแล้วละ..หึหึ

 

ส่วนเรื่องไอ้เคนนะหรอ.. เรื่องแค่นี้..ตัดความเป็นเพื่อนของมันกับผมไม่ได้หรอก..หึหึ

 

 

 

 

 

เรื่องนี้ไรด์คาดว่าจะมีทั้งหมด 50 ตอนบวกๆ ส่วนช่วงเด็กจะมีประมาน 10 ตอนนิดๆ

แล้วก็อย่างที่เห็น ตอนนึงมันไรด์เขียนค่อนข้างหลายหน้ามาก เพราะฉะนั้น เรื่องมันอาจจะยาว รายละเอียดเยอะไปบ้าง จนบางทีดูอาจจะเวิ่นเว้อไปหน่อย แต่มันเป็นสไตล์ไรด์ไปแล้วอะ ไม่รู้จะแก้ไงดี อยากจะกระชับให้ แต่ก็อยากให้รีดค่อยๆเห็นพัฒนาการและความสัมพันธ์ ความผูกผัน เรื่องราวที่เจอของตัวละครด้วยอะ ก็เลยเอาตามนี้ไปละกัน 555

ไรด์รู้นะว่าอยากอ่านตอนโตกันแล้ว แต่ใจเย็นๆกันก่อน อีกไม่กี่ตอนเอง ยังไงรีดก็ทนอ่านช่วงเด็กกันไปก่อนเน้อ แต่เอาเป็นว่า ช่วงเด็กไรด์จะพยายามลงแบบไม่แบ่งครึ่ง ลงเต็มๆตอนเพื่อให้ไปตอนโตเร็วๆแล้วกันน้า

เริ่มประเดิมจาก ตอนช่วงเย็นนี้วันนี้เลย เดี่ยวไรด์ลงอีกตอนให้กันนะคะ 5555

รักรีดนะ จุ๊บๆ

ความคิดเห็น