Duble R.
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 รุ่นพี่

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 รุ่นพี่

คำค้น : เฮียปาร์ค,ปาร์ค,อัญชัน,อัญโก๊ะ,แพ้ทาง,คนมีเกียร์,ผู้ชายสายดุ,วิศะ,เกียร์,พระเอกเย็นชา,นางเอกโก๊ะ,นิยายรักวัยรุ่น,ไม่เน้นดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2562 16:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 รุ่นพี่
แบบอักษร

"ปล่อย" น้ำเสียงแสนเย็นชาถูกเปล่งออกจากปากของร่างสูงหลังจากที่ไล่กลุ่มวัยรุ่นชายที่เข้าหาอัญชันออกไปได้โดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำนอกจาก 'ทำตัวปกติ' แต่จนแล้วจนรอดคนข้างตัวก็ไม่มีวี่แววว่าจะปล่อยมือออกจากเขาจนร่างสูงต้องหันไปมองจึงรู้ว่าอัญชันนั้นยืนแทบจะไม่ไหวแล้ว ปาร์คเข้าไปประคองอัญชันเอาไว้ตอนที่มือไปสัมผัสกับหัวของอัญชันถึงได้รู้ว่าหัวของเธอแตก "นี่เธอ" 

"หัวแตกด้วยหรอเนี่ย ถึงว่าทำไมรู้สึกเจ็บที่หัว" พอเอามือจับหัวตรงที่เจ็บแล้วเอาออกมาดูถึงได้เห็นว่ามีเลือดออกจริงๆ "ขอบคุณนะคะที่ช่วย ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ฉันขอยืมอุปกรณ์ทำแผลหน่อยได้ไหมคะ" 

ปาร์คได้แต่มองอัญชันนิ่งๆ ความจริงเธอน่าจะขอให้เขาพาไปโรงพยาบาลมากกว่ามันถึงจะถูก 'แปลกคนจริง' 

อุปกรณ์ทำแผลได้ตามขอ เมื่ออัญชันไม่อยากจะไปหาหมอปาร์คก็ไม่บังคับ ยังไงซะเขากับเธอก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน และอีกอย่างคนอย่างปาร์คก็ไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นช่วยเหลือเธอแค่นี้ก็ถือว่าเขามีน้ำใจมากพอแล้ว แต่พอเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของอัญชันเวลาทำแผลให้ตัวเองแล้วมันก็ขัดตา อดทนดูอยู่นานจนอัญชันทำแผลที่แขนของตัวเองเสร็จจนสุดท้ายต้องเข้าไปแย่งอุปกรณ์ทำแผลออกจากมือของเธอแล้วลงมือทำแผลที่หัวในเธอเอง แม้ในใจจะคิดสงสัยว่าทำไมอัญชันถึงไม่ยอมไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจ แต่ด้วยความที่เป็นปาร์คเลยไม่มีทางที่เขาจะถามออกไป 

"ละ ลูก ลูกพี่" ปาร์คทำแผลให้อัญชันเสร็จพอดีกับที่ลูกน้องของเขาเข้ามา แต่ละคนเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตากับสิ่งที่เห็น ปาร์คยอมเข้าใกล้ผู้หญิง 

ปาร์คไม่ได้ตกใจหรือสะทกสะท้านอะไรเมื่อมีคนมาเห็น เขาเพียงหันมาหาลูกน้องด้วยท่าทางนิ่งๆ เช่นเคย "ไปส่งเธอ" สั่งไว้แค่นั้นร่างสูงก็ลุกเดินกลับขึ้นไปชั้นบน 

"ไปส่ง" คิงกำลังมองอัญชันตาเป็นประกายเหมือนกำลังมองของล้ำค่าหรืออะไรที่ไม่เคยเห็นมาก่อน  

"เย็นชาได้อีก" แม้ปากจะว่าอย่างนั้นแต่อัญชันกำลังอมยิ้มมองตามปาร์คตาละห้อยเหมือนกับลูกหมาที่กำลังมองตามเจ้าของ 

"หรือว่านี่จะเป็นอาซ้อ แฟนลูกพี่ที่ไอ้พวกนั้นพูดวะ" บูมกระซิบถามคิงเสียงเบา สองหนุ่มมองอัญชันไม่วางตา 

 

ภายในห้องเรียนของคณะอักษรศาสตร์ปีหนึ่ง ทั้งที่อาจารย์กำลังยืนสอนอยู่หน้าห้องแต่อัญชันกลับเหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะเอาแต่นึกถึงเทพบุตรรูปงามที่เธอคิดว่าเป็นพรหมลิขิตของตัวเอง อัญชันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวขนาดอาจารย์ออกจากห้องไปแล้วยังไม่รู้ตัว 

"อัญชัน อัญชัน" จิน เพื่อนสาวไซส์มินิของอัญชันสะกิดเรียกแต่อัญชันก็ยังไม่รู้ตัวจนจินต้องเรียกดังกว่าเดิม "ยัยอันโก๊ะ!" 

"ห๊ะ คะ เมื่อกี้อาจารย์ถามว่าอะไรนะคะ" อัญชันลุกขึ้นยืนเต็มตัวพร้อมกับโพล่งประโยคแปลกๆ ออกไป เพื่อนที่กำลังทยอยออกจากห้องหันมามองที่เธอเป็นตาเดียว บางคนยิ้ม บางคนหัวเราะ ส่วนจินนั้นก็ยิ้มขำกับประโยคของอัญชัน  

"จิน" อัญชันอายจนอยากจะเอาหน้ามุดพื้นหนีออกไปจากห้อง จินเป็นเพื่อนใหม่ของอัญชันภายในรั้งมหาวิทยาลัยแห่งนี้ที่อัญชันสนิทด้วยมากที่สุด ทั้งสองคนเป็นเด็กทุนเหมือนกัน ทางบ้านฐานะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ที่สามารถเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้ได้เพราะว่าพวกเธอได้ทุนการศึกษาจากมหาวิทยาลัย 

"อัญชัน" รอยยิ้มค่อยๆ หายไปจากใบหน้าของอัญชันเมื่อหมิวเดินหน้าตึงเข้ามาหา อัญชันรู้ทันทีเลยว่าหมิวต้องเข้ามาตำหนิเธอเรื่องเมื่อคืนแน่ หลังจากเกิดเรื่องอัญชันก็ลืมหมิวไปสนิท กระทั่งรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของเธอก็เป็นคิงที่เป็นคนไปเอามาขึ้นรถกระบะของพวกเขาให้แล้วพาเธอไปส่งที่บ้าน "ทำไมเธอไม่รอฉัน" 

"ขอโทษนะหมิว เมื่อคืนฉัน.."  

"ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนแล้งน้ำใจขนาดนี้อัญชัน ไม่คุยด้วยแล้ว"  

อัญชันกำลังจะอธิบายกับหมิวแต่พูดยังไม่ทันจบหมิวก็สวยขึ้นมาซะก่อน แล้วโทรศัพท์ของหมิวก็มีข้อความเข้ามา พอหมิวเปิดอ่านตาก็เป็นประกายแล้วก็ผละออกไปอย่างเร่งรีบ 

"อะไรของเขา จะรีบไปไหน?" 

"ยัยอัญ" น้ำเสียงของจินตื่นเต้นไม่น้อย จินเขย่าแขนอัญชันยิกๆ หลังจากที่เปิดอ่านข้อความในมือถือจนอัญชันต้องบอกให้หยุดเพราะรู้สึกเจ็บแผล จินบบอกสิ่งที่ทำให้เธอตื่นเต้นอยู่ในตอนนี้ให้อัญชันได้รู้ "เทพบุตรของฉันมาที่โรงอาหารคณะเรา นี่เอง ไปดูกันเร็ว" ไม่ว่าเปล่าจินยังทั้งลากทั้งดึงอัญชันให้รีบตามเธอไปด้วย  

 

คณะอักษรศาสตร์และคณะนิเทศศาสตร์ใช้โรงอาหารร่วมกัน ช่วงกิจกรรมรับน้องใหม่ภายในโรงอาหารจึงครึกครื้นเป็นพิเศษ โดยเฉพาะวันนี้ที่คณะนิเทศปีหนึ่งมีกิจกรรมล่าลายชื่อรุ่นพี่ แล้วยิ่งพอเจ็ดหนุ่มหล่อของคณะวิศวะปรากฏตัวยิ่งสร้างความฮือฮาในหมู่นักศึกษาภายในโรงอาหาร แค่แป๊บเดียวที่พวกเขามาถึงก็มีข่าวไปทั่วมหาวิทยาลัย ร่างสูงของปาร์คเดินตามเพื่อนไปซื้อข้าวแล้วไปนั่งที่โต๊ะตัวยาวที่พวกเขาทั้งเจ็ดสามารถนั่งกันได้ครบทุกคน ในขณะที่ความสนใจของเจ้าถิ่นตรงมาที่พวกเขาความสนใจของปาร์คกลับอยู่ที่เลโอ ร่างสูงมองเพื่อนสนิทด้วยสายตานิ่งๆ แต่เต็มไปด้วยคำถาม ที่ทำให้ปาร์ครู้สึกแปลกใจเพราะการมาที่โรงอาหารต่างคณะครั้งนี้เป็นความคิดของเลโอ คนที่ไม่น่าจะมีความคิดแบบนี้มากที่สุดเพราะในกลุ่มเลโอมีนิสัยคล้ายกับปาร์คมากที่สุดแล้ว เย็นชา พูดน้อย ไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้าใกล้ ในที่ที่มีนักศึกษาผู้หญิงเยอะแบบนี้เป็นที่ที่ทั้งปาร์คและเลโอไม่น่าจะมาปรากฏตัวเลยด้วยซ้ำ  

ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จ้องมองมา ปาร์คกับเพื่อนกินข้าวกันอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่กินไปได้ไม่กี่คำก็โดนขัดจังหวะเพราะมีรุ่นน้องปีหนึ่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ปาร์คแล้วก็พูดอะไรตั้งมากมายที่ปาร์คไม่สนใจจะฟังรายละเอียดอะไรพวกนั้นเลยด้วยซ้ำแต่ก็พอจับใจความได้ว่าเธอมาขอถ่ายรูปคู่กับเขาเพื่อเอาไปแลกลายเซ็นของรุ่นพี่ในคณะของเธอ และคำตอบของจอมเย็นชาอย่างปาร์คก็คือ 

"ไม่"  

คำสั้นๆ แต่แสนจะเย็นชาจนคนฟังถึงกับหน้าเสียกับคำตัดบทสั้นๆ แต่หญิงสาวไม่ยอมถอดใจยังขอร้องไม่เลิกทั้งทำเสียงอ่อนเสียงหวานใช้สายตาออดอ้อนเพื่อนของปาร์คจนเคน เฮดว้ากสุดโหดต้องเป็นคนจัดการให้จบๆ เธอถึงยอมแพ้ แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่สร้างความประหลาดใจในกลุ่มของแก๊งพี่ว้ากวิศวะ เมื่อมีรุ่นน้องปีหนึ่งผู้หญิงของคณะเจ้าถิ่นอีกคนเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เลโอแล้วถ่ายเซลฟี่กับเขาโดนที่เพื่อนหนุ่มของปาร์คไม่ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ปกติแล้วถ้าเลโอไม่ลุกหนีโทรศัพท์ของรุ่นน้องคนนั้นก็คงจะปลิวไปอยู่ที่พื้นแล้ว ปาร์คมองท่าทางนิ่งๆ ของเลโออย่างจับผิดและมองรุ่นน้องผู้หญิงที่ดูจะมีความมั่นใจไม่น้อยที่เข้ามาถ่ายรูปกับเลโออย่างสงสัย และพอรุ่นน้องคนนั้นถ่ายรูปสนใจก็เหมือนว่าปาร์คจะเห็นเลโอลอบยิ้มแม้ว่าจะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีแต่ปาร์คก็มั่นใจว่าเห็นเลโอยิ้มจริงๆ แถมยังลุกขึ้นทันทีก่อนที่รุ่นน้องคนก่อนหน้าจะเข้ามาหาอีกครั้งและเดินนำออกจากโรงอาหาร 

"ว้าว นี่มันเทพบุตรมาจุติชัดๆ หล่อทั้งแก๊ง" จินเพ้อมองตามกลุ่มของปาร์คที่เดินออกไปจากโรงอาหารของคณะพร้อมกับสาธยายประวัติของเทพบุตรของเธอให้อัญชันฟังอย่างละเอียดยิบเท่าที่เธอสามารถหาข้อมูลมาได้ทั้งที่พึ่งจะเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นาน 

"พี่ปาร์ค" ในที่สุดอัญชันก็ได้รู้ชื่อของเขา "ที่แท้เขาก็เป็นรุ่นพี่ในมหาลัยนี่เอง" 

"นั่นเป็นบุคคลที่ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด คนนี้มองได้แต่ห้ามแตะ" จินเอ่ยเตื่อนเพื่อนสาวด้วยความหวังดี 

"ทำไมล่ะ?" 

"เขาไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้หรอก หรือถ้ามีใครใจกล้านะก็จะหน้าแหกเหมือนยัยคนก่อนหน้าเมื่อกี้ไงล่ะ" 

"งั้นหรอ" อัญชันไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่จินว่าสักเท่าไหร่ในเมื่อเธอเคยเข้าใกล้เขามาแล้วก็ไม่เห็นว่าจะเป็นอะไรเลย แถมเขายังทำแผลให้เธออีก  

"แต่ว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้ใครกัน ทำไมถึงโชคดีแบบนั้นได้ถ่ายรูปกับพี่เลโอด้วย" จินหันกลับมามองทางนักศึกษาหญิงปีหนึ่งผู้โชคดีที่ได้ถ่ายรูปกับหนุ่มในฝันของหลายๆ คน "อัญระวัง!" 

"อ๊ะ!"  

"ยัยอัญโก๊ะ ทำไมไม่ดูทางเนี่ย ใจลอยไปถึงไหน" 

จินเตือนไม่ทันขาดคำอัญชันที่มัวแต่มองตามปาร์คไม่กระพริบตาเลยเดินชนเสาจนชามก๋วยเตี๋ยวที่กำลังจะถือไปเก็บหกใส่ตัวเอง เสื้อนักศึกษาสีขาวเลอะน้ำก๋วยเตี๋ยวจนเปรอะเปื้อนไปหมด และตกเป็นจุดสนใจของคนในโรงอาหารไปโดยปริยาย 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น