หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 80 จิ่งหลินสะบักสะบอม (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 80 จิ่งหลินสะบักสะบอม (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2562 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 80 จิ่งหลินสะบักสะบอม (2)
แบบอักษร

เช่นนั้นเขาจึงคิดเอาเองว่าชายชราจักต้องเป็นผู้ที่อวิ๋นลั่วเฟิงล่อลวงมาเพื่อให้ช่วยล้างชื่อ ‘สวะ’ ออกต่อหน้าสาธารณชนเป็นแน่! มิเช่นนั้นแล้วนางจะปลุกเขาขึ้นมาด้วยการฝังเข็มเพียงครั้งเดียวในขณะที่อู่ซวงยังวินิจฉัยโรคไม่ได้ได้อย่างไร 

อวิ๋นลั่วเฟิงช้อนตาขึ้นเชื่องช้าชำเลืองมองไปยังชายชราผู้ขวางทางนางด้วยหางตา มุมปากยกยิ้ม “มีบางสิ่งที่เจ้าเข้าใจผิดไป ข้ามิได้ตบตีอู่ซวงหากแต่เป็นเกาหลิงต่างหาก! ที่สำคัญข้ามิได้มาหาเจ้า ข้ามาพบผู้เฒ่าหรง!” 

เมื่อรุ่งสางที่ผ่านมาผู้เฒ่าหรงได้ส่งคนไปยังจวนแม่ทัพเพื่อเชิญนาง นางจึงได้มาเยือนหอโอสถในเพลานี้ 

ใครเลยจะรู้เล่าว่าโชคชะตาจะเล่นตลกให้นางต้องมาพบกับจิ่งหลิน ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ว่าจิ่งหลินมาด้วยเรื่องอาการของเกาหลิงอย่างแน่นอน น่าเสียดายหากนางไม่ยื่นมือเข้าช่วยเสียอย่าง แพทย์ของหอโอสถก็มิอาจช่วยอะไรเกาหลิงได้เช่นกัน… 

“อวิ๋นลั่วเฟิงเอ๋ย” จิ่งหลินยิ้มเยาะดวงตาเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง “ในแต่ละวันมีผู้ถ่อมายังหอโอสถเพื่อขอเข้าพบผู้เฒ่าหรงเป็นจำนวนมากเหลือคณานับ สวะอย่างเจ้าคิดรึว่าท่านจะออกมาพบ กระทั่งอู่ซวงเองยังถูกปฏิเสธ น้ำหน้าอย่างเจ้าคงไม่ต้องพูดถึง เจ้าหัดดูกะลาหัวตัวเองเสียบ้างจะได้ไม่ต้องอับอายขายขี้หน้าใครเขา” 

อวิ๋นลั่วเฟิงยืดกายเกียจคร้านพลางเลิกคิ้วมองจิ่งหลิน “คนไร้วิชาความสามารถอย่างมู่อู่ซวงน่ะหรือ หากข้าเป็นผู้เฒ่าหรงก็คงมิออกมาพบเช่นกัน” 

จะด้วยวาจาหรือการกระทำก็ดี อวิ๋นลั่วเฟิงจะไม่ยอมพ่ายแพ้! 

จิ่งหลินอับจนคำพูดในบัดดล เขาไม่เข้าใจไยสตรีตรงหน้าจึงกล้ากล่าววาจาโอหังเช่นนี้ 

อู่ซวงน่ะรึไร้วิชาความสามารถ 

เป็นไปได้หรือที่นางผู้บังเอิญพบผู้เฒ่าแล้วล่อหลอกให้แกล้งป่วยจะเป็นผู้มีวิชาความสามารถจริง 

เหลวไหล! 

“อวิ๋นลั่วเฟิง เจ้านี่ไม่มีใครสั่งสอนจริงๆ นั่นล่ะ เคราะห์ดีที่บิดามารดาเจ้าสิ้นเร็วนักมิเช่นนั้นพวกเขาจะต้องโมโหเจ้าจนตัวตายเป็นแน่!” จิ่งหลินหัวเราะเย็นชา 

เขาเป็นถึงแพทย์หลวงแห่งราชสำนัก กระทั่งฮ่องเต้ก็ยังทรงไว้หน้าบ้าง บางทีบนแผ่นดินนี้อาจต้องระวังแม่ทัพอวิ๋นลั่วไว้สักหน่อย แต่เขาก็ไม่ถูกผู้เฒ่าอวิ๋นลั่วคุกคามใดๆ! 

เช่นนั้นจิ่งหลินจึงยังเอ่ยวาจาเหล่านี้ได้… 

อวิ๋นลั่วเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาฉายแสงคุกคาม น้ำเสียงก็ยังเกียจคร้านดังเดิมทว่ากลับแฝงไปด้วยอำนาจ 

“อวิ๋นเซียว เจ้าอย่าฆ่าเป็นพอ!” 

จิ่งหลินแสดงสีหน้าเย้ยหยันทำท่าจะดูหมิ่นนางอีกสักหน่อย ทันใดนั้นเองพลังงานกล้าแข็งบางอย่างก็ปะทุขึ้นกดศีรษะเขาลง เมื่อจิ่งหลินรู้ตัวอีกทีกำปั้นก็รัวลงบนใบหน้าของเขาเสียงดังตุบตับ กระแทกกายกระเด็นเสียงดังลั่นก่อนร่วงหล่นลงท่ามกลางฝูงชน 

“บังอาจนัก!” 

จิ่งหลินบันดาลโทสะ ดวงตาจ้องไปยังบุรุษเย็นชาผู้กำลังเดินตรงมาหาไม่วางตา “ข้าเป็นถึงแพทย์หลวง หากเจ้าทำร้ายข้าเจ้าจะถูกตั้งข้อหาว่าคิดกบฏต่อราชสำนัก!” 

อวิ๋นลั่วเฟิงยิ้มบางแล้วย่อกายลงมองจิ่งหลินผู้บัดนี้ทรุดกองลงกับพื้น 

“ข้านี่ล่ะทุบตีเจ้า เจ้าจะทำเช่นไรดี” 

ดื้อด้าน โอหัง และถือดีอะไรเช่นนี้! 

'ข้านี่ละทุบตีเจ้า เจ้าจะทำเช่นไรดี' อย่างนั้นหรือ 

อวิ๋นลั่วเฟิงบัดนี้มีท่าทีเช่นคุณหนูสูงส่งชัดเจนประหนึ่งว่านางเกิดมาเป็นเช่นนี้! 

ถูกต้องแล้ว! อวิ๋นลั่วเฟิงผู้นี้คือเชื้อสายเพียงคนเดียวแห่งจวนแม่ทัพ และแม่ทัพก็ตามใจหลานสาวเพียงคนเดียวจนเสียผู้เสียคน! นางจึงได้มีท่าทีโอหังนัก! ยิ่งไปกว่านั้น พลังของบุรุษสวมหน้ากากข้างกายนางก็มิได้อ่อนหัดเลย อย่างนี้เองแม่ทัพจึงได้กล้าปล่อยให้นางเดินทางตัวคนเดียว! 

“อวิ๋นลั่วเฟิง เจ้าไร้สมองหรืออย่างไร! ที่แห่งนี้คือหอโอสถ เจ้ายังกล้าก่อความวุ่นวายเช่นนี้ กระทั่งปู่เจ้าก็ยื่นมือเข้าช่วยมิได้!” จิ่งหลินเห็นบุรุษเย็นชาก้าวเข้ามาอีกครั้ง สายตาก็เริ่มหวาดหวั่นอย่างอดไม่ได้ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น