หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 79 จิ่งหลินสะบักสะบอม (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 79 จิ่งหลินสะบักสะบอม (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2562 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 79 จิ่งหลินสะบักสะบอม (1)
แบบอักษร

“ผู้เฒ่าหรง” 

ขณะสองผู้เฒ่าเจรจากันอยู่นั้น หลินเซี่ยวผู้อยู่ในเสื้อคลุมสีฟ้าก็รีบเร่งเดินผ่านประตูเข้ามาพลางยกมือคารวะแล้วรายงานว่า “ขอรายงานต่อท่านผู้เฒ่าหรง ขณะนี้จิ่งหลินแพทย์หลวงแห่งราชสำนักได้ขอเข้าพบขอรับ” 

จิ่งหลินงั้นรึ 

ผู้เฒ่าหรงขมวดคิ้ว ท่าทางมิผ่อนคลายเช่นเดิมดังตอนสนทนากับผู้เฒ่าหนิง ดวงหน้าชราฉายแววโมโห “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าข้าจะไม่พบผู้ใดจากราชสำนักอีก!” 

“ผู้เฒ่าหรง เจ้าจิ่งหลินนั่นกล่าวว่าเขามีสมุนไพรอายุหลายร้อยปีมาเป็นของฝากให้แก่ผู้เฒ่าหรง” 

หลิวเซี่ยวรายงานทุกถ้อยคำที่จิ่งหลินได้กล่าวด้านนอกประตูแก่ผู้เฒ่าหรง น้ำเสียงราบเรียบประหนึ่งกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่สลักสำคัญ 

สมุนไพรอายุหลายร้อยปีของจิ่งหลินอาจเป็นที่ปรารถนาของใครหลายคนทว่าน่าเสียดายที่หอโอสถมิได้ไยดีสมุนไพรอายุหลายร้อยปีเลย! 

“สมุนไพรอายุหลายร้อยปีอย่างนั้นรึ ช่างเป็นของฝากที่ยิ่งใหญ่เสียจริง!” ผู้เฒ่าหรงพ่นลมออกจมูก ดวงหน้าฉายแววเย้ยหยัน “หลินเซี่ยว เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดจิ่งหลินจึงได้ถ่อมาถึงหอโอสถเพื่อเยี่ยมเยียนข้า” 

“ผู้เฒ่าหรงขอรับ สภาพจิ่งหลินตอนนี้ร้อนรนยิ่งนัก ข้าเกรงว่าจะต้องเป็นเรื่องขององค์รัชทายาท! เมื่อรุ่งเช้าที่ผ่านมา ข้าได้ยินมาว่าพลังฌานขององค์รัชทายาทจู่ๆ ก็หายวับไปในชั่วข้ามคืน จิ่งหลินได้พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาองค์รัชทายาทแล้ว ดังนั้นบ่าวผู้นี้จึงบังอาจกล่าวว่าเขาคงต้องมาด้วยเรื่องขององค์รัชทายาทเป็นแน่” 

เรื่องที่องค์รัชทายาทได้สูญเสียพลังฌานไปโดยสิ้นเชิงนั้นแพร่กระจายไปทั่วแคว้นหลงหยวนภายในชั่วข้ามคืน แน่นอนว่าอวิ๋นลั่วเฟิงก็มิพลาดข่าวสารดังกล่าว ระดับจิ่งหลินไม่มีทางรักษาองค์รัชทายาทได้เป็นแน่เช่นนั้นเองเขามีทางเดียวคือต้องมาหาความช่วยเหลือจากหอโอสถ 

“กลับไปแจ้งจิ่งหลินว่าแพทย์หอโอสถเรามิปรารถนารักษาผู้ใดจากราชสำนัก!” ผู้เฒ่าหรงกล่าวเย็นชา 

ผู้เฒ่าหนิงมองผู้เฒ่าหรงอย่างตกตะลึง ถึงแม้ว่าหอโอสถจะมีความทะนงตนสูงยิ่งซ้ำยังมิรับรักษาผู้ใดโดยง่าย หอโอสถก็ยังรักษาหน้าราชสำนักเสมอมา ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายก็หาใช่ใครที่ไหนไม่หากแต่เป็นองค์รัชทายาทแท้ๆ 

เขาจะปฏิเสธคำขอจากอีกฝ่ายจริงๆ อย่างนั้นหรือ 

ผู้เฒ่าหรงดูจะเข้าใจความสับสนในใจของอีกฝ่ายดีจึงได้อธิบาย “ผู้เฒ่าหนิง เราได้คุยกันแล้วถึงยอดอัจฉริยะผู้สามารถรักษาพิษม่านหลัวได้ ยอดอัจฉริยะผู้นั้นเป็นศัตรูกับองค์รัชทายาท หากข้าช่วยรักษาองค์รัชทายาทเสียแล้วนางเคืองใจเข้า ไม่รักษาต้าเหรินอีกต่อไปข้าจะทำอย่างไร” 

ได้ยินดังนั้นผู้เฒ่าหนิงก็ตะลึงไป “ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ ยอดอัจฉริยะที่ข้าได้พบก็มีความแค้นต่อองค์รัชทายาทเช่นเดียวกัน คืนที่ผ่านมาข้ายังได้เป็นพยานในการชำระแค้นของนาง” 

ผู้เฒ่าหรงสะดุ้งเล็กน้อยพลางจะกล่าวอะไรบางอย่าง อย่างไรก็ดีทันใดนั้นเองก็มีเสียงเอะอะดังมาจากด้านนอกตามด้วยเสียงตะโกนของจิ่งหลิน 

“ข้างนอกนั่นเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ” ผู้เฒ่าหรงยืนขึ้นพลางยู่หน้า “หลินเซี่ยว เจ้าจงไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจึงได้เสียงดังโหวกเหวกเช่นนี้” 

“ขอรับท่าน” หลินเซี่ยวคารวะแล้วมุ่งออกนอกประตูไป 

 

ณ โถงกลาง จิ่งหลินจ้องไปยังเด็กสาวผู้งดงามหาใครเทียบด้วยสายตาเปี่ยมโทสะ เปลวเพลิงในดวงตาราวกับจะพุ่งออกมา 

“อวิ๋นลั่วเฟิงนางงูพิษ เจ้าบังอาจตบตีอู่ซวงเมื่อเย็นวานแล้วยังกล้าดีมาปรากฏตัวต่อหน้าข้าในวันนี้อีกหรือ! เจ้าก็แค่ริษยาอู่ซวงเท่านั้น! ข้าขอเตือนเจ้า หากเข้ามาขัดขวางอู่ซวงอีกอย่ามาหาว่าข้าไม่ปรานี!” 

ในสายตาของจิ่งหลินอวิ๋นลั่วเฟิงก็เป็นเพียงเศษสวะอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่ยอมเชื่อว่าเด็กสาวที่ไม่มีดีผู้นี้จะมีวิชาแพทย์สูงส่งจริง! มิหนำซ้ำอู่ซวงยังยอมรับแล้วว่านางมิอาจวินิจฉัยอาการของผู้เฒ่าผู้นั้นได้!  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น