หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 78 หลินฉงผู้อับโชค (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 78 หลินฉงผู้อับโชค (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 78 หลินฉงผู้อับโชค (2)
แบบอักษร

“นายท่านได้โอกาสแล้วเชียวไยจึงไม่ตะครุบตัวเขาไว้เล่า ทำไมกัน” เสี่ยวโม่เดือดดาลอยู่ในจิตอวิ๋นลั่วเฟิง 

“การฝึกผสานพลังฌานร่วมกันอย่างไรเล่า ฝึกผสานพลังฌานเชียวนะนายท่าน! พลังที่จะได้มานั้นมิใช่น้อย เช่นนั้นไยท่านถึงไม่ยอมเขมือบเขาให้เกลี้ยง” 

อวิ๋นลั่วเฟิงแย้มยิ้มซุกซน “ชายผู้นั้น อวิ๋นเซียวน่ะยังอ่อนหัดนัก รอให้ข้าฝึกเขาจนเชื่องมือก่อนเถอะแล้วเราค่อยมาว่ากัน มิหนำซ้ำแม้ข้าจะพึงใจเขาอยู่บ้าง ก็ใช่ว่าจะรักใคร่ชอบพอ” 

“นายท่านว่าอวิ๋นเซียวไม่ดีที่ตรงไหน ในเมื่อเขาก็ว่านอนสอนง่าย ร่างกายกำยำ! กำลังวังชากล้าแกร่งหนำซ้ำยังมิเคยได้ผ่านสตรีใด! นายท่านว่าเขายังบกพร่องในส่วนใดอีกหรือ” 

เสี่ยวโม่เคืองมากทีเดียว นายท่านมีโอกาสดีแต่กลับปล่อยให้หลุดมือ หากเป็นเขาเสียหน่อยจะจัดการให้เรียบก่อนส่วนที่เหลือค่อยว่ากัน! 

เรื่องของความรู้สึกจะฟูมฟักเมื่อใดก็ย่อมได้! 

ราตรีกาลดำเนินไปดังสายน้ำ 

ท่ามกลางความเงียบแห่งลานจวนตระกูลอวิ๋นเกิดเสียงผลุบโผล่ของบางสิ่งกระทบผิวน้ำกระเซ็นไปทั่วบริเวณ และจรดลงบนกายกำยำของบุรุษ 

ชายผู้นั้นจุ่มร่างลงไปใต้ผิวน้ำเย็นเยียบ ความร้อนรุ่มในกายจึงค่อยๆ บรรเทา ครั้นกายกลับคืนสู่สภาวะปกติแล้วจึงโจนออกจากทะเลสาบขึ้นไปบนแผ่นดิน 

เสื้อคลุมยาวสีนิลชุ่มโชกติดผิวกาย แลเห็นมัดกล้ามท้องอยู่ภายใต้แสงจันทร์ 

กระทั่งเส้นผมชายหนุ่มก็ยังเปียกชุ่ม หยดน้ำไหลลงตามใบหน้าคมสันแล้วค่อยๆ ระเรื่อยลงมาดั่งน้ำตก หากสตรีใดได้เห็นฉากวาบหวามนี้คงมิพ้นต้องอ่อนระทวยให้แก่เสน่ห์ของเขา 

ชายหนุ่มหันหลังให้แก่ความมืดไร้สิ้นสุดแล้วเอ่ยขึ้น “หลินฉง เพิ่มโทษทัณฑ์ของเจ้าเสีย” 

ไม่มีผู้ใดเห็นเงาซีดจางทำท่าคารวะแก่ชายรูปงามแล้วหายลับไปท่ามกลางราตรี 

อวิ๋นเซียวเกือบจะเดินจากทะเลสาบไปอยู่แล้วก็พอดีเห็นชุนกงถูที่ตนวางทิ้งไว้ก่อนลงแช่น้ำ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบหนังสือภาพขึ้นแล้วตรงไปยังภูเขาด้านหลัง 

... 

ตั้งแต่หอโอสถได้วางขายตัวยาพิสดารอย่างน้ำยาผสานฌานทั้งร้านก็พลันครึกครื้น 

เมื่อรุ่งอรุณมาเยือน ผู้คนก็หลั่งไหลมาเป็นสายคอยอ้อยอิ่งหวังครอบครองน้ำยาผสานฌานก่อนใคร! เคราะห์ดีที่อวิ๋นลั่วเฟิงผลิตน้ำยาผสานฌานไว้เป็นปริมาณมากผู้คนเหล่านี้จึงมิต้องเหยียบกันตายไปเสียก่อน 

บัดนี้ภายในโถงด้านในของหอโอสถปรากฏผู้เฒ่าหรงและคู่ปู่หลานเบื้องหน้าแล้วหัวเราะเสียงเบา “ผู้เฒ่าหนิง ท่านมาเยือนหลงหยวนตอนนี้นับว่าเป็นเรื่องบังเอิญยิ่ง ก่อนหน้านี้ข้าได้จากเมืองไปเพิ่งกลับมาเมื่อยามรุ่ง เป็นอย่างไรบ้าง ท่านได้พบหมอหัตถ์เทวดาผู้นั้นหรือไม่” 

ผู้เฒ่าหนิงตั้งแต่โรคภัยร้ายแรงเกิดแก่ตัวก็ดูโทรมไปถนัดตา นานเหลือเกินที่มิได้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเช่นวันนี้ เห็นทีผู้เฒ่าจะพบหนทางรอดแล้ว 

“ผู้เฒ่าหรงท่านพูดถูกต้อง ข้าพบหมอมีชื่อจริง เพียงแต่นางมิใช่คนที่เรารู้จัก นางเป็นหมอผู้ยอดเยี่ยมดังเพชรงามในโคลนตม ร่างกายข้าดีขึ้นจนคล้ายจะหายขาดจากโรคภัยเลยทีเดียว” 

“โอ้” ผู้เฒ่าหรงเลิกคิ้ว “ดีจริงๆ เพราะหอโอสถมิอาจรักษาท่านได้ข้าจึงรู้สึกผิดอยู่ทุกวัน เช่นนั้นเมื่อได้ยินว่าท่านจะมา ข้าจึงว่าจะแนะนำหมอให้ท่านเสียที! หมอท่านนี้เป็นยอดอัจฉริยะโดยแท้ กระทั่งพิษม่านหลัวก็ยังแก้ได้ อันที่จริงข้าก็เพิ่งกลับมาจากที่พาหมอหัตถ์เทวดามายังหอโอสถเมื่อสักครู่” 

ได้ยินดังนั้นผู้เฒ่าหนิงก็ตะลึงไปพลางตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนล้า “เห็นทีหลงหยวนจะมียอดฝีมืออยู่หลายคนทีเดียว แม่นางที่ข้าได้พบวานนี้ก็เช่นกัน นางยังรับปากว่าจะรักษาข้าให้ได้ ข้าจึงมิต้องรบกวนท่านผู้เฒ่าหรงอีกต่อไป ข้าเชื่อในตัวนาง แต่อย่างไรเสียข้าก็ยังอยากรู้ว่าหมอของข้ากับหมอของผู้เฒ่าหรงนั้น ผู้ใดจะมีวิชาแพทย์เหนือกว่ากัน” 

อย่างไรก็ดีผู้เฒ่าทั้งสองก็มิได้คาดคิดว่าหมอหัตถ์เทวดาทั้งสองที่กล่าวถึงแท้จริงแล้วคือคนเดียวกัน! 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น