หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 77 หลินฉงผู้อับโชค (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 77 หลินฉงผู้อับโชค (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 77 หลินฉงผู้อับโชค (1)
แบบอักษร

เมื่อหญิงสาวกล่าวดังนั้นเขาจึงตั้งใจเปิดหนังสือภาพชุนกงถู... 

ภาพวาดชายหญิงหลากท่าทางภายในหนังสือปกเหลืองปรากฏต่อสายตาทำให้ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง สีหน้าราบเรียบแข็งทื่อโดยฉับพลัน 

อวิ๋นเซียวไม่ประสาเรื่องชายหญิงดุจดั่งกระดาษขาวก็จริงทว่าเขาก็มิได้โง่! ท่าทางในหนังสือภาพชุนกงถูโจ่งแจ้งออกปานนั้น เขาจะมิรู้ความเลยได้อย่างไร 

เจ้าหลินฉง! 

คลื่นโทสะพลุ่งพล่านในอกอวิ๋นเซียวทันใด มือก็กำหนังสือปกเหลืองแน่น 

หลินฉงก็ช่างซื่อนำของพรรค์นี้มาให้! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้เปิดมันออกต่อหน้าอวิ๋นลั่วเฟิง... 

หลินฉงผู้อับโชคยังคงไม่ล่วงรู้ชะตากรรมว่านายท่านได้หมายหัวตนเอาไว้แล้ว! หนักหนาสาหัสถึงขั้นว่าเขาจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลยทีเดียว... 

“ข้า...” 

อวิ๋นเซียวจิตตกรีบหาข้อแก้ตัวต่ออวิ๋นลั่วเฟิง เกรงว่านางจะรวมเขาเข้ากับบุรุษใจทรามทั้งหลาย 

อย่างไรก็ดีเพียงเขาหันศีรษะไปเท่านั้นยังมิทันเอ่ยวาจาใดก็แลเห็นดวงตาแฝงรอยยั่วเย้าอ่อนจาง 

ดวงตาเด็กสาวยั่วยิ้มพลางสำรวจชายหนุ่มเบื้องหน้าแข็งขันประหนึ่งว่าเขาเป็นผลงานศิลปะชิ้นเอก 

บัดนั้นเองระยะห่างระหว่างทั้งสองก็แคบลง อวิ๋นเซียวได้กลิ่นหอมกำจายจากกายเด็กสาวเบื้องหน้า ดวงใจสั่นไหวด้วยแรงกระตุ้นประหลาดให้ทั้งร่างร้อนรุ่มดั่งถูกไฟเผา ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดภาพชายหญิงเกี่ยวกระหวัดที่เพิ่งปรากฏต่อสายตาจึงได้ผุดขึ้นมาในจิตใจ 

“เจ้าอยากศึกษาชุนกงถูร่วมกันกับข้าหรือไม่” 

ได้ยินเสียงอวิ๋นลั่วเฟิงดังนั้นก็เปรียบดั่งเส้นด้ายขาดผึง ความร้อนรุ่มเกินทนไหวทะลักไหลดังกึกก้องให้กายแสดงอาการอย่างมิอาจยับยั้ง... 

ครั้นสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเขา อวิ๋นลั่วเฟิงก็เผยยิ้มยั่วพลางถอนกายห่างจากอวิ๋นเซียว 

“อวิ๋นเซียว นี่เป็นเพราะเจ้ามาหาข้าเพื่อศึกษาหนังสือชุนกงถู” อวิ๋นลั่วเฟิงยิ้มสะกดใจ “หากมีเหตุเช่นนี้เป็นครั้งที่สอง ข้าจักไม่ปล่อยเจ้าไปอีก” 

ครั้นอวิ๋นลั่วเฟิงถอนกายไปเขาจึงรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย กระทั่งตนก็มิอาจเข้าใจว่าเพราะเหตุใดชายผู้มีหัวใจเย็นชาไร้อารมณ์เช่นเขาจึงได้รู้สึกถึงแรงกระตุ้นพรรค์นั้นต่อเด็กสาวเบื้องหน้า! 

“เจ้าไปได้แล้ว” อวิ๋นลั่วเฟิงปรบมือพลางมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มบาง “แล้วต่อแต่นี้เป็นต้นไปเจ้าไม่ต้องฟังข้ารับใช้ผู้นั้น เจ้าจะได้ไม่หลงทางไปจนเสียผู้เสียคนอีก” 

หลินฉงผู้น่าสงสารบัดนี้ก็ยังมิล่วงรู้ว่าถ้อยคำไม่กี่คำจากอวิ๋นลั่วเฟิงได้กำหนดชะตาตนไว้แล้ว... 

“เข้าใจแล้ว” อวิ๋นเซียวผงกศีรษะอย่างว่าง่าย “หากท่านไม่พึงใจเขา ข้าจะขับไล่เขาออกไป” 

“ขับไล่งั้นรึ ไม่จำเป็น เจ้าไม่ต้องฟังทุกคำที่เขากล่าวก็เพียงพอ” อวิ๋นลั่วเฟิงเผยยิ้มจากนั้นก้าวสองก้าวไปทางอวิ๋นเซียว ล้อมชายหนุ่มเข้ามุมอีกครั้งแล้วประกาศอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของว่า “จำไว้ว่ามีเพียงข้าที่สามารถฝึกเจ้าได้” 

ดวงหน้าอวิ๋นเซียวปรากฏแววกระสับกระส่ายชัดเจน แรกระตุ้นที่สู้อุตส่าห์กดทับไว้ก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นอีกคราวเมื่อเด็กสาวรุกเข้า เคราะห์ดีที่หนนี้อวิ๋นลั่วเฟิงยอมปล่อยมือมิทรมานเขามากนัก ครั้นสัมผัสได้ถึงผิวกายร้อนผ่าวนางก็ถอนร่างจากไป 

“ไปเถอะ ข้าอยากพักผ่อน” อวิ๋นลั่วเฟิงหาวอย่างเกียจคร้านพลางเลิกคิ้วให้ชายหนุ่มเบื้องหน้า 

อวิ๋นเซียวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตามืดดำซับซ้อนจ้องมองอวิ๋นลั่วเฟิงอย่างลึกซึ้งแล้วหมุนกายจากไปสู่ท้องฟ้ายามราตรีกว้างไกล... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น