หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 76 ใครขัดใจมันต้องตาย (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 76 ใครขัดใจมันต้องตาย (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 76 ใครขัดใจมันต้องตาย (2)
แบบอักษร

อวิ๋นลั่วเฟิงเกิดกังวลขึ้นมา หรือว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับชายผู้นั้น 

อย่างไรก็ดี เมื่อกลับถึงห้องที่เขาด้านหลังนางก็ตระหนักได้ว่าตนกังวลเสียเที่ยว... 

แสงจันทร์นวลส่องลงบนกายสูงใหญ่สะดุดตายิ่ง ชายหนุ่มยืนหันแผ่นหลังให้แก่แสงจันทร์ อาภรณ์สีดำเนื้อหนาขับเน้นร่างสูงสง่าเพียบพร้อม ดวงหน้าคมเข้ม ดวงตาดำลึกล้ำประหนึ่งผืนนภามืดมิดจ้องอวิ๋นลั่วเฟิงผู้ซึ่งกำลังผลักประตูเข้ามาไม่กะพริบ 

“ท่านกลับมาแล้วหรือ” 

น้ำเสียงเขาทั้งแหบห้าวทั้งดึงดูดใจประหนึ่งแม่เหล็กดึงให้ผู้คนยินยอมพร้อมเข้าหา 

“ใช่สิ” อวิ๋นลั่วเฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าตามหาข้าอยู่อย่างนั้นรึ” 

ชายหนุ่มจ้องอวิ๋นลั่วเฟิงไม่วางตา ดวงหน้าราบเรียบเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใด 

“ข้ามีหนังสือเล่มหนึ่งจึงได้ตามหาท่าน เพื่อเราจะได้เรียนรู้ไปด้วยกัน” 

อวิ๋นลั่วเฟิงเลิกคิ้วขึ้นอีกหนแล้วสายตาก็ค่อยจรดลงบนหนังสือปกเหลืองในมือชายหนุ่ม 

ชุนกงถูอย่างนั้นรึ  

ดวงหน้างดงามหาผู้ใดเทียมพลันตกตะลึง นางช้อนตาขึ้นจ้องชายหนุ่มเบื้องหน้าเขม็ง 

“อวิ๋นเซียว เจ้ามิได้แกล้งกันใช่หรือไม่” 

หากบุรุษใดผลุนผลันเข้ามาในห้องพร้อม 'ชุนกงถู' แล้วปรารถนาจะเรียนรู้ไปด้วยกันคงมิพ้นต้องคิดเรื่องบัดสี แม้เดิมทีจะเห็นว่าบุรุษผู้นี้ช่างใสซื่อบริสุทธิ 

อวิ๋นเซียวสับสนอยู่ในใจ มิอาจคิดว่าเหตุใดนางจึงได้ดูคับข้องใจนักเมื่อได้แลเห็นตำรา อย่างไรก็ดีเขาก็ผงกศีรษะให้อย่างซื่อๆ “ใช่แล้ว นั่นคือจุดประสงค์ของข้า” 

หลินฉงแจ้งแก่เขาว่า 'ชุนกงถู' จะต้องเรียนรู้กันเป็นคู่ เขาจึงได้จดจ่อเฝ้ารอนาง 

จะให้คิดเช่นไรอวิ๋นเซียวก็มิอาจเชื่อได้ว่าข้ารับใช้เช่นหลินฉงจะกล้าหลอกเขา! 

“อวิ๋นเซียว!” 

อวิ๋นลั่วเฟิงหัวเราะคิกคักพลางผลักกายชายหนุ่มเข้ามุมกำแพง ดวงตาเผยแววนักล่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหนังสือภาพที่เจ้าถืออยู่นั้นคือสิ่งใด แล้วยังนำมาให้ข้าได้ศึกษาร่วมกันอีกงั้นรึ” 

ใบหน้าของอวิ๋นเซียวย่นยู่ ในใจเริ่มสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติ “หลินฉงต่างหากที่มอบชุนกงถูแก่ข้า แล้วแจ้งให้ข้าศึกษาร่วมกันกับท่าน ข้าจึงได้ตามหาท่านอยู่อย่างไรเล่า” 

“ใครกันหลินฉง” 

“ข้ารับใช้ของข้าเอง” 

น้ำเสียงชายหนุ่มทุ้มลึกยิ่งทำให้อวิ๋นลั่วเฟิงหวาดหวั่น เบื้องหลังอวิ๋นเซียวย่อมไม่ธรรมดาแน่นางทราบดี แต่เมื่อเสี่ยวโม่แจ้งแก่นางว่าเขามิได้มีจิตคิดร้ายนางจึงมิได้ตรวจสอบ 

“เจ้าเชื่อทุกสิ่งที่ผู้อื่นบอกเลยอย่างนั้นหรือ” 

อวิ๋นลั่วเฟิงหรี่ตาพลางแนบกายเข้ากับอวิ๋นเซียวแน่นเสียจนชายหนุ่มมิกล้าขยับแม้เพียงน้อย มิเช่นนั้นเขาจะสัมผัสได้ว่าร่างกายร้อนรุ่ม ชวนให้วาบหวามอย่างที่เขามิเคยได้รู้สึก... 

“อวิ๋นเซียวข้าขอถามเจ้าสักหน่อย ครั้งที่จวนมู่เกิดเพลิงไหม้ เจ้าสั่งให้ผู้ใดทำใช่หรือไม่” 

จวนอัครมหาเสนาบดีจะมีศัตรูก็แต่ตระกูลอวิ๋น! ซ้ำจะหาใครกล้าวางเพลิงจวนอัครมหาเสนาบดีคงไม่มี! 

“พวกนั้นขัดใจท่าน” 

น้ำเสียงเขาเย็นชาและแหบห้าว “ใครก็ตามที่ขัดใจท่านมันต้องตาย! อย่างไรก็ดีเพราะท่านมิปรารถนาให้ข้าชำระแค้น ข้าจึงมิได้สังหารพวกนั้น!” 

พลันใจอวิ๋นลั่วเฟิงก็หวั่นไหว แม้มีชีวิตอยู่ถึงสองชาติภพก็มิเคยพบพานผู้ใดยอมมือเปื้อนเลือดเพื่อนาง 

“อวิ๋นเซียว เจ้าปรารถนาจะศึกษาชุนกงถูร่วมกับข้ามิใช่หรือ” ครั้นเรียกสติกลับมาได้ ดวงตาอวิ๋นลั่วเฟิงก็แฝงแววยั่วเย้า “เจ้าเปิดหนังสือสิแล้วข้าจะสอนเจ้าเอง เจ้าว่าอย่างไร” 

ตัวอวิ๋นเซียวนั้น หากเพื่ออวิ๋นลั่วเฟิงแล้วก็นับเป็นชายผู้ว่านอนสอนง่าย กระทั่งทุกคำสั่งจากนางก็ถือเป็นคำประกาศิตเลยทีเดียว 

ความคิดเห็น