หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 75 ใครขัดใจมันต้องตาย (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 75 ใครขัดใจมันต้องตาย (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 75 ใครขัดใจมันต้องตาย (1)
แบบอักษร

ณ โถงกลางแห่งจวนอวิ๋น 

ชายชรามองเด็กสาวผู้งดงามเหนือใครเบื้องหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีส่วนใดบุบสลายเขาจึงค่อยโล่งใจ 

“นางเด็กคนนี้ดื้อดึงอยากจะไปงานเลี้ยงคนเดียวนัก! โชคดีที่เจ้าสบายดี มิเช่นนั้นวันพรุ่งข้าคงได้สะสางกันยาวที่ตำหนักองค์รัชทายาท!” แม้น้ำเสียงจะตำหนิติเตียนทว่าอวิ๋นลั่วเฟิงก็ยังจับได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยและความพึงพอใจในนั้น 

ใจนางก็อดรู้สึกอบอุ่นขึ้นมามิได้ “ข้าบอกท่านแล้วว่าข้า อวิ๋นลั่วเฟิงผู้นี้จะไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบเด็ดขาด ข้านี่ล่ะจะทำให้พวกนั้นทุกข์ทรมานเอง! ครั้งนี้ไม่เพียงแต่ข้าไม่ยอมให้ใครมากลั่นแกล้ง ข้ายังทำให้องค์รัชทายาทลงไม้ลงมือกับมู่อู่ซวงได้อีกด้วย” 

อวิ๋นลั่วประหลาดใจจ้องมองหลานสาว “เจ้าบอกว่าองค์รัชทายาทตบตีมู่อู่ซวงรึ เป็นไปไม่ได้! องค์รัชทายาทหลงมู่อู่ซวงถึงเพียงนั้นจะลงไม้ลงมือกับนางได้อย่างไร” 

อวิ๋นลั่วเฟิงยักไหล่แล้วทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้อวิ๋นลั่วฟังโดยไม่ขาดตกบกพร่อง 

“องค์รัชทายาทแพ้พนันข้า เขาจึงเพียงแต่ทำตามคำมั่นสัญญาเท่านั้น ทว่านับแต่นี้เป็นต้นไป ท่านจงเตรียมตัวเอาไว้เถิด! ข้าคาดการณ์ไว้ว่าอีกเดี๋ยวจะต้องมีผู้คนมากมายมาเยี่ยมเยือนจวนแห่งนี้เป็นแน่ แต่ข้าจะมิออกมาพบผู้ใดทั้งสิ้น” 

เดิมทีอวิ๋นลั่วเฟิงมิได้คิดจะเปิดเผยวิชาการแพทย์ของตนรวดเร็วเช่นนี้ นางเพียงแต่อยากสั่งสอนมู่อู่ซวงเท่านั้น! เช่นนั้นเองนางจึงได้แต่คิดว่านับต่อแต่นี้เป็นต้นไปจวนแม่ทัพคงจะไม่สงบเงียบดังเดิมเสียแล้ว 

อวิ๋นลั่วนิ่งไปพักหนึ่งแล้วจึงระเบิดเสียงหัวเราะดังสนั่นเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดีในหัวใจ 

“ฮ่าๆ ยอดเยี่ยม เช่นนี้สิจึงจะเป็นหลานข้า ทำได้ดีมาก! ดูซิว่าพวกจวนอัครมหาเสนาบดีมู่จะกล้าปากดีกับพวกเราอีกหรือไม่! โดยเฉพาะเจ้าจิ่งหลินนั่นกล่าวเอาไว้มิใช่หรือว่าหากไม่มีมันเจ้าก็เป็นได้เพียงสวะ คราวนี้ล่ะโดนตบหน้าดังฉาด ข้าจะรอดูว่ามันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!” 

อวิ๋นลั่วเฟิงครั้นมองชายเฒ่าหัวร่องอหงายก็อารมณ์ดีขึ้นมากโดยที่นางไม่รู้ตัว 

“ข้าจะตามชำระแค้นตระกูลมู่ไปทีละเล็กละน้อย!” น้ำเสียงนางเด็ดเดี่ยวหาใครเทียบ ท่าทางรึก็หยิ่งทะนงนัก “ไม่เพียงเท่านี้ ข้ามิได้ปล่อยองค์รัชทายาทไปโดยง่าย ท่านรอดูเถิดในวันพรุ่งองค์รัชทายาทจะป่วยไข้กะทันหันและปราศจากผู้ใดรักษาได้นอกจากข้า!” 

นางจะเข้าร่วมงานเลี้ยงไปทำไมเล่า ให้ผู้อื่นกลั่นแกล้งอย่างนั้นหรือ 

ไม่มีทาง! 

นางได้เตรียมตัวมากทีเดียวก่อนออกไปร่วมงานเลี้ยง! ส่วนหนึ่งก็เพื่อจัดการองค์รัชทายาทนั่นเอง! เช่นนั้นเองยามองค์รัชทายาทเผลอ นางก็โปรยผงไล่ฌานใส่กายเขา 

ดังนามว่า ผงไล่ฌานนี้ทำให้ผู้ใช้พลังฌานสูญเสียพลังไป อย่างองค์รัชทายาทนั้นจะต้องเจ็บปวด รวดร้าวเสียจนร้องขอความตายเลยทีเดียว! 

สีหน้าอวิ๋นลั่วยิ่งอึ้งหนักกว่าเก่า ทว่าก็มิได้คิดว่าหลานสาวตนกระทำความผิดใดๆ 

หากผู้ใดได้ล่วงรู้ว่าองค์รัชทายาทหลู่เกียรติอวิ๋นหลั่วเฟิงไว้เพียงไรตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซ้ำยังเกือบทำให้นางต้องตาย! ก็คงเข้าใจการชำระแค้นของนางเป็นแน่ 

“นางเด็กคนนี้...” อวิ๋นลั่วแย้มยิ้มเหนื่อยอ่อน “แล้วไยเจ้ามิบอกกล่าวข้าก่อนเล่าว่ามีแผน ให้ข้าเป็นห่วงอยู่ได้ตั้งนานสองนาน นี่ก็ค่ำแล้วเจ้าจงไปพักผ่อนเถิด” 

อวิ๋นลั่วเฟิงยืดกายเกียจคร้าน “ต่อไปนี้ท่านไม่ต้องพะวงเรื่องข้าอีกเพราะข้าจะไม่ยอมเจ็บตัวเป็นอันขาด!” 

ใต้ผืนนภายามราตรีของจวนตระกูลอวิ๋นช่างสงบเงียบปลอดโปร่ง เผยบรรยากาศแปลกประหลาดไปทุกซอกมุม 

เมื่ออวิ๋นลั่วเฟิงก้าวออกจากโถงกลางเท่านั้นจึงตระหนักได้ว่ามีบางสิ่งในจวนอวิ๋นผิดแปลกไป! หากเป็นเช่นครั้งที่ผ่านมา ทันทีที่นางกลับอวิ๋นเซียวจะต้องมาปรากฏตัวให้เห็นแล้ว ทว่าคราวนี้เขากลับไม่โผล่มา 

ความคิดเห็น