เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16/1 เครื่องมือชั้นดี(หลอกใช้)

ชื่อตอน : ตอนที่ 16/1 เครื่องมือชั้นดี(หลอกใช้)

คำค้น : บัวบงกช,ชยากร,วิวาห์เร่รัก,ผู้หญิงหิวเงิน,เอาตัวเร่ขาย,ปากร้าย,เอาแต่ใจ,ไม่ยอมคน,

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2562 09:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16/1 เครื่องมือชั้นดี(หลอกใช้)
แบบอักษร

เมื่อวิศรุตเริ่มมองเห็นหนทางที่จะล้างแค้นชยากรและสิ่งแรกที่นึกถึงก็คือบัวบงกชนั่นเอง เธอจะเป็นเครื่องมือชั้นเยี่ยมที่จะทำให้เขาแก้แค้นได้สำเร็จ อะไรก็ตามที่เคยเป็นของเขาจะต้องทวงกลับคืนให้หมด คราวนี้หากทุกอย่างเป็นของเขาก็เท่ากับว่าได้เหยียบหน้าศัตรูได้สำเร็จ ไม่เว้นแม้แต่…บัวบงกช เพราะควรเป็นของเขาไม่ใช่ของชยากร 

             “ผมนึกว่าบัวจะไม่มาเสียแล้ว” 

             “คุณรุตมีงานอะไรเร่งด่วนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามออกไปอย่างเกรงใจหลังจากวิศรุตโอนเงินค่าที่ปรึกษาทั้งที่ยังไม่ได้ตกปากรับคำ และยังไม่ได้เอามาใช้จ่ายอะไรแม้แต่บาทเดียว การมาพบเขาในครั้งนี้ก็เพราะยังให้ความเคารพในฐานะเจ้านายเก่าเท่านั้น             

“ผมมีเรื่องอยากให้คุณบัวช่วย แต่ถ้าลำบากใจก็ไม่เป็นไรครับ ผมผิดเองที่เร่งรัดมากเกินไป ทั้งที่คุณบัวยังไม่ได้รับปากจะทำงานให้ผมเลย แต่ผมเสียดายความสามารถของคุณบัวก็เลยอยากให้มาร่วมงานกันอีกกครั้ง” 

ชายหนุ่มแสร้งพูดเสียงเศร้าแต่ทว่ามันคือการหว่านล้อมกลาย ๆ และเชื่อว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่กล้าปฏิเสธเพราะเงินที่เขาเปย์ให้มันไม่น้อยเลย และจุดอ่อนของบัวบงกชก็คือเงินเพราะเธอกำลังต้องการมัน 

“บัวยินดีค่ะ หากช่วยคุณรุตได้ ว่าแต่จะให้บัวช่วยอะไรคะ” 

“ได้ยินแบบนี้แล้วผมก็ดีใจ ที่ยังไม่ลืม วีเอสกรุ๊ป และเชื่อว่าคุณบัวต้องทำได้แน่นอน” ชายหนุ่มยิ้มอย่างปราชัยเมื่อบัวบงกชเสียรู้ มันคือแผนการที่จะทำลายชยากรให้สิ้นซาก แต่ก็ยังวางใจไม่ได้จนกว่าเธอจะเริ่มลงมือทำ  

เขายิ้มให้อย่างจริงใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ถ้างั้นผมว่าเราสั่งอะไรทานกันก่อนดีไหมครับ” 

วิศรุตสบตาหญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะรีบพูดดักคอขึ้น “คุณบัวไม่รีบใช่ไหมครับ หรือว่ามีธุระที่ไหนหรือเปล่า” 

“ไม่มีค่ะคุณรุต” 

“ดีใจจังเลย ที่คุณบัวปลีกเวลามาหาผมได้ ทั้งที่คุณบัวแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว แต่ก็ไม่ลืมผม” เขาพูดโดยไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายและยังทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพที่ดี สั่งอาหารทุกอย่างที่บัวบงกชชอบเพื่อเอาใจ 

ไม่นานอาหารที่วิศรุตสั่ง ก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะเรียบร้อย และมันมากมายเสียจนหญิงสาวรู้สึกเกรงใจ แม้ว่าทุกเมนูที่อยู่บนโต๊ะจะเป็นที่โปรดปรานก็ตามแต่ก็อดเกรงใจเขาไม่ได้อยู่ดี 

“ทำไมคุณรุตสั่งมากมายขนาดนี้ เราทานกันแค่สองคนเองนะคะ” 

“ไม่ได้หรอกครับ นาน ๆ จะมีโอกาสได้ทานกับคุณบัวสองต่อสองแบบนี้ ไม่ต้องเกรงใจผมนะครับ มื้อนี้ผมอยากให้เป็นมื้อพิเศษ ต้อนรับคุณบัวที่ยอมมาช่วยงานกับ วีเอสกรุ๊ป อีกครั้ง” ชายหนุ่มพูดเองเออเอง 

“อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลนี่คะ แม้ว่าบัวจะลาออกแล้ว แต่ก็ยินดีช่วยคุณรุตเต็มที่ ว่าแต่คุณรุตมีโปรเจคอะไรจะให้บัวช่วยคะ” 

“ไม่ผิดหวังจริง ๆ ที่มีคนเก่งมาร่วมงาน ถือว่าคุณบัวรับปากผมแล้วนะครับ” คราวนี้เขาถือโอกาสมัดมือชกเสียเลย 

สีหน้าหญิงสาวเจื่อนเล็กน้อย เพราะวิศรุตไม่ยอมเข้าเรื่องเสียที ด้วยความเกรงใจจึงไม่กล้าปฏิเสธเสียทีเดียวแต่พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้กระทบกับธุรกิจของชยากร 

“ถ้างั้นก็เริ่มงานของเราเลยแล้วกันครับ” วิศรุตรีบเข้าเรื่องทันที “พอดีมีโปรเจคใหญ่ ผมอยากจะให้คุณบัวช่วยครับ แต่ติดตรง…” วิศรุตทำท่าทีเกรงใจเพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากอีกฝ่าย” 

“อะไรหรือคะ” 

ได้ผลเสียด้วยเมื่ออีกฝ่ายให้ความสนใจ หากจะให้เขาพูดออกไปตรง ๆ และเปลี่ยนแนวความคิดจากตลาดน้ำเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ บัวบงกชคงไม่ช่วยแน่ และเธอจะไม่รู้เรื่องนี้และจะรู้ก็ต่อเมื่องานเสร็จสิ้นแล้ว 

“ผมต้องการนายหน้าซื้อที่ดินเก่ง ๆ สักคนระแวกสมุทรสาคร” 

“นึกว่าเรื่องยากอะไร เรื่องแค่นี้เองบัวจะรีบจัดการให้แล้วกันค่ะ” เธอยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ ก่อนจะพูดต่อ “ว่าแต่จะทำโปรเจคอะไรคะ ละแวกนั้นก็มีแต่ตลาดน้ำหรือว่าเจ้าของประกาศขาย ว่าแต่บัวรู้ได้หรือเปล่าคะ”  

คราวนี้วิศรุตถึงกับหัวเราะ ไม่คิดว่าบัวบงกชจะถามตรงไปตรงมาขนาดนี้ เมื่อสืบรู้มาว่าตลาดน้ำแห่งนี้ขาดทุนและอยากปล่อยให้เช่าที่ดิน แต่เขาไม่ต้องการเช่าแต่ต้องการครอบครองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ สำคัญกว่านั้นก็คือชยากรส่งคนไปเจรจากับเจ้าของตลาดน้ำที่เพิ่งจะลงทุนได้แค่สองปีก็ส่อเค้าขาดทุน เขาจึงอยากซื้อตัดหน้าโดยทุ่มงบไม่อั้น 

“ได้สิครับเพิ่งจะได้ข่าววงในว่ากิจการขาดทุนยับเยินเลยจะปล่อยเช่า เปิดตัวได้แค่สองปี แต่บริหารล้มเหลว” 

“คุณก็เลยอยากจะเปลี่ยนโฉมทุกอย่างของที่นั่น ให้กลายเป็นที่ท่องเที่ยวแหล่งใหม่เสียเลย จริง ๆ แล้วตลาดน้ำก็อยู่กับชาวบ้านละแวกนั้นสืบทอดกันมาเป็นร้อย ๆ ปี แต่ถ้าไปปรับปรุงอะไรใหม่ ๆ ให้ชาวบ้านมีแหล่งทำกินกันต่อก็ถือว่าเป็นการช่วยเหลือให้ชาวบ้านมีที่ทำกินนะคะ”  

“คุณบัวรู้ใจผมจริง ๆ คิดไม่ผิดที่ผมเลือกคุณมาเป็นที่ปรึกษา เดี๋ยวนี้ต่างชาตินิยมมาเที่ยวในประเทศไทยไม่น้อยในแต่ละปี ถ้าปรับรูปโฉมใหม่มันคงจะดีไม่น้อยเลยครับ” 

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ได้บอกทุกอย่างเสียหมด หากจะบอกว่าจะรื้อตลาดน้ำแล้วเนรมิตรให้เป็นศูนย์การค้าที่ทันสมัยในย่านนั้น บัวบงกชคงไม่เห็นด้วย ที่สำคัญเขาจะต้องเป็นผู้ชนะและครอบครองที่ดินผืนนั้นตัดหน้าศัตรูให้จงได้ หากชยากรรู้ว่างานนี้บัวบงกชมาช่วยเขาแล้วละก็มันต้องอกแตกตายแน่ ๆ แผนการนี้ต้องแยบยลที่สุด  

“ถ้างั้นเรื่องนี้ถือเป็นความลับนะครับคุณบัว” 

“ได้ค่ะ ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนี่คะ” เธอยิ้มให้ชายหนุ่ม โดยที่ไม่รู้ว่าตกเป็นเครื่องมือให้อีกฝ่ายหลอกใช้เสียแล้ว 

ได้ยินแบบนั้นทำให้วิศรุตยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบเช็คแล้วกรอกตัวเลขจำนวนเจ็ดหลักแล้วยื่นให้ทันที 

“ถือเป็นค่าเหนื่อยก็แล้วกัน ถ้างานนี้สำเร็จเมื่อไหร่ผมยินดีจ่ายให้คุณบัวเพิ่มอีกห้าล้าน…ตกลงไหมครับ” 

เธอรีบสวนขึ้นอย่างเกรงใจ “ไม่ตกลงค่ะ เพราะมันมากไปสำหรับบัว อีกอย่างเรื่องงานที่ร้านก็ยังวุ่น ๆ อยู่ บัวคงจะช่วยเหลือคุณรุตได้ไม่เต็มที่ กลัวว่างานคุณรุตจะเสียหายเปล่า ๆ แต่ถ้ามีอะไรอย่างอื่นที่จะช่วยคุณรุตได้ บัวก็ยินดีค่ะ” 

“อย่าถ่อมตัวเลยครับ ผมรู้ว่าคุณบัวเก่ง ต้องทำได้อยู่แล้ว” 

เธอรีบคืนเช็คให้กับวิศรุตแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับรีบยัดใส่มือคืนให้เธอทันที เงินเพียงแค่นี้มันไม่ได้มากมายอะไรและเขาก็เชื่อในความสามารถว่าบัวบงกชต้องทำได้แน่ ๆ พอทุกอย่างมันลงตัวแล้ว ก็คงจะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ ดีเสียอีกจากตลาดน้ำเน่า ๆ กลายเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่และมีรีสอร์ทที่ทันสมัยไม่ไกลจากกรุงเทพฯ ที่สำคัญเขาจะกว้านซื้อที่ดินละแวกนั้นให้หมด 

“มันมากไปสำหรับบัวนะคะ คงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” 

“ถือว่าเป็นน้ำใจจากเจ้านายที่มอบค่าแรงให้ลูกน้องก็แล้วกันครับ ผมรู้ว่าการจะหานายหน้าที่ดินเก่ง ๆ มันไม่ใช่เรื่องยาก มันต้องมีค่าใช้จ่าย รับไว้เถอะครับ” 

หญิงสาวจำต้องรับอย่างเกรงใจ แม้ว่าเงินจำนวนสองล้านมันจะน้อยสำหรับเขา แต่มันก็มากสำหรับเธออยู่ดี เมื่อไม่มีทางปฏิเสธได้ เธอจึงยกมือไหว้ทั้งที่ในใจลึก ๆ รู้สึกมีลางสังหรณ์บางอย่างราวกับว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ แม้จะพยายามไม่คิดแต่ก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี 

วิศรุตยกข้อมือดูนาฬิกา ก่อนจะหัวเราะขึ้นเบา ๆ “ผมรบกวนเวลาของคุณบัวมานานแล้ว ชวนคุณบัวคุยเสียนานถ้างั้น ผมว่าเรากลับกันเลยดีกว่า” 

“ตายจริง!” เธอร้องเสียงสูง ก่อนจะหัวเราะขึ้น “บัวก็ลืมดูนาฬิกาไปเลย คุยกันแป๊บเดียวไม่คิดว่าจะดึกขนาดนี้” 

ทั้งสองหัวเราะก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน พอบัวบงกชออกจากร้าน วิศรุตกถึงกลับยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ 

++อัพให้อ่านกันต่อนะคะ ยังสั่งจองหนังสือได้ถึงสิ้นเดือนนี้นะคะที่เพจ(เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์) หรือดาวน์โหลดอีบุ๊คได้ที่www.mebmarket.com ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับการติดตามค่ะ++ 

ความคิดเห็น