เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 22 : เจมส์ VS โซ่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 828

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2562 22:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
22 : เจมส์ VS โซ่
แบบอักษร

 

"เจมส์!....เธอคือเจมส์ใช่มั้ยเนี้ย!"

ฉันเบิกตากว้างมองเจ้าเด็กตัวสูงหน้าหล่อตรงหน้าอย่างตกใจมากๆถึงมากที่สุด

"อืออ...."

เขาครางรับอืออาในลำคอ พร้อมกับพยักหน้าหงึกหงัก

"ละ...แล้วไปไงมาไงถึงมาโผล่ที่นี่ได้เนี้ย?"

ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เนื่องจากยังไม่สามารถรวบรวมสติให้กลับมาคงที่ได้และยังตกใจไม่หายที่จู่ๆ เจมส์น้องชายของเพื่อนสนิทฉันหรือก็คือเจสซี่ที่อยู่ห่างกันไปอีกซีกโลกหนึ่งจะโผล่มาเซอร์ไพรส์กันกระทันหันแบบนี้

"ไว้ค่อยเล่าได้มั้ย...ง่วง"

เจมส์บอกฉันด้วยเสียงเนือยๆ กับดวงตาที่ปรือปรอยใกล้จะหลับแหล่มิหลับแหล่ คงจะเหนื่อยมากเลยสินะ ก็เดินทางมาไกลเลยนี่เนอะ

"อ่า...ได้สิๆ ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ก็ได้เนอะ"

"...."

"เอ่อ..."

ฉันถึงกับพูดไม่ออก เมื่อจู่ๆเจมส์เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินตรงมาที่ข้างๆฉันพร้อมกับอ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้าง จนฉันต้องหันไปเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงงๆกับการกระทำ

"I need a hug badly!"

โถ่....ที่แท้ก็ต้องการให้ฉันกอดนี่เอง ให้ตายสิ เจ้าเด็กนี่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีๆก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ แล้วดูทำหน้าเข้าสิ อ้อนอย่างกับเด็กเวลาขอแม่กินขนมเลย...แบบนี้ฉันก็แย่สิ ถ้าไม่กอดเขาสักหน่อยคงได้รู้สึกผิดไปจนตายแน่ๆเลย ฮ่าๆๆ

หมับ!

ขณะที่ร่างบางของเหมือนฝันอ้าแขนออกกว้าง เตรียมพร้อมจะพุ่งตัวเข้าไปกอดกับเด็กหน้าฝรั่ง ให้เต็มรักหายคิดถึงสักที แต่กลับต้องหยุดชะงักลง เพราะอยู่ๆ มือใหญ่ของผู้ชายอีกคน ที่ถูกทั้งฝันและเจมส์ลืมเลือนไปแล้วสักพัก อย่างโซ่ ก็ยื่นมือออกมาฉุดรั้งแขนเล็กๆของเธอเอาไว้เสียแน่น พร้อมกับดันตัวเหมือนฝันไปอยู่ด้านหลัง ขณะที่ตัวเขาก็เดินเข้ามากั้นขวางระหว่างคนสองคนเอาไว้ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเจมส์เขม็ง

"เหมือนว่าฝันจะลืมไปแล้วนะว่าโซ่ยังยืนอยู่ตรงนี้"

เขาพูดเสียงเข้มกับคนตัวเล็กข้างหลัง ทว่าใบหน้าหล่อและดวงตาคมกลับยังคงจดจ้องอยู่ที่เด็กหนุ่มอยู่อย่างนั้น

"...."

ฉันได้แต่เงียบไม่กล้าเอ่ยปากพูด เพราะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเราสามคน

"อ่า...จริงสิ ดันลืมไปเสียสนิทเลย โทษที่ไม่ได้แนะนำตัวนะครับ เพราะผมไม่ได้สนใจคุณเลย ไม่สิ!...เพราะผมไม่ได้อยากรู้จักคุณมากกว่า..."

ตายล่ะหวา...ฉันตาโต โผล่หน้าออกจากแผ่นหลังกว้างๆของโซ่ แล้วชะโงกหน้าไปถลึงตาใส่เจ้าเด็กหน้าฝรั่ง ที่พูดจาและทำหน้าตาอ้อนลูกเตะของโซ่

"ไอ้เด็กวะ!..."

"อ่ะๆ...อย่าพูดคำหยาบออกมาเชียวนะครับ...ไม่รู้หรอว่าฝันไม่ชอบคำพูดไม่สุภาพ รวมไปถึงคนนิสัยหยาบคายด้วย"

โซ่ยังไม่ทันจะได้สบถคำหยาบออกมา เจมส์เขาจงใจพูดขัดเน้นคำว่าหยาบใส่หน้าโซ่เต็มๆจนฉันอ้าปากหวอมองอย่างตกใจกับคำพูดชวนให้อารมณ์เสียของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองโซ่ที่ทำหน้าตาน่ากลัวอยู่ตอนนี้พร้อมกับกำหมัดแน่นเสียจนมือสั่น คล้ายกับว่ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์โกรธไม่ให้มันประทุออกมา จนเผลอไปซัดหน้าหล่อๆของเจมส์เข้า

"กำหมัดทำไมครับพี่...จะต่อยผมหรอ...ก็มาดิครับ"

ไม่พูดเปล่า เจมส์เอียงใบหน้าเล็กน้อย พร้อมกับยกมือขึ้นไปตบแปะที่แก้มข้างขวา ทั้งยังเลิกคิ้วมองโซ่ด้วยใบหน้ายียวนกวนบาทาเหมือนเด็กแว้น(สายพันธุ์ฝรั่ง)ท้ายซอย

"มึง!..."

ดูเหมือนโซ่เองก็คงจะหมดความอดทนเสียแล้ว เพราะทันทีที่จบเสียงตวาดอันดังลั่นของเขา ร่างหนาก็ง้างหมัดขึ้นสูงกลางอากาศ เตรียมจะพุ่งไปข้างหน้าเพื่อเล่นงานเจมส์ที่ยังคงกวนอารมณ์ไม่เลิกรา

"โซ่อย่า!"

ร่างบางที่ไวกว่ารีบร้องห้ามทัพเสียงดัง พร้อมกับใช้แขนเล็กๆทั้งสองข้างของเธอเกาะเกี่ยวแขนแกร่งที่ยังคงง้างเอาไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา

"ปล่อย!...."

"โซ่...หยุด!" เหมือนฝันยังคงพยายามที่จะห้าม ขณะที่แขนแกร่งของโซ่ก็พยายามจะสลัดแขนเล็กๆที่ล็อคแขนเขาเอาไว้แน่นอยู่ออกไป

"...."

พรึ่บ!

"โอ๊ย!...."

"เฮ้ยฝัน!..."

"ฟานี่!!"

วินาทีนั้น ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มต้นเรื่องทั้งสองถึงกับร้องเรียกชื่อหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในที่นี้ด้วยความตกใจ และดูเหมือนว่าโซ่จะเป็นฝ่ายที่ตั้งสติได้ก่อน เขาจึงรีบพุ่งตัวลงไปนั่งลงกับพื้นข้างๆร่างบางที่ล้มกองลงบนพื้น เพราะถูกเขาใช้แรงที่มีมากกว่าสะบัดคนตัวเล็กออกอย่างแรงจนเธอมีสภาพเป็นแบบนี้

"ฝัน เป็นอะไรมั้ย...เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?)"

โซ่ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนเพราะความเป็นห่วง มือหนาก็ปัดป่ายจับแขนจับขาของคนตัวเล็กไปมาเพื่อตรวจดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

"...." ทว่าร่างบางของเหมือนฝันก็ยังคงเอาแต่ก้มหน้ามองพื้นนิ่งๆ ไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากสวยเลยสักนิด

"ฝัน โซ่ขอโทษ...."

เมื่อเห็นว่าเหมือนฝันมีทีท่าว่าจะไม่สนใจกัน คนตัวโตก็ถึงกับเอ่ยคำขอโทษออกมาแผ่วเบา ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด มือหนาเอื้อมออกไปคว้าที่ข้อมือและแขนขาวเนียนของเธอ เตรียมที่จะช่วยพยุงให้คนที่ดูเหมือนว่าจะเจ็บที่ข้อเท้าเข้าให้เสียแล้ว ลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ดีๆ

"ป่ะ...ลุกเถอะเดี๋ยวโซ่ช่วยนะ"

ฟึบ!

แต่ก่อนที่จะได้ช่วยพยุง มือหนาของเขาก็ถูกคนตัวเล็กปัดมันออกเสียก่อนจนเขาได้แต่นิ่งงัน มองเธอที่ค่อยๆวางมือแนบลงกับพื้นแล้วดันตัวลุกขึ้น เดินกะเผลกขาน้อยๆไปนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยตัวเองอย่างทุลักทุเล

พลัก!

ร่างสูงของพันธกาลหรือโซ่เซถลาไปข้างหน้าเล็กน้อย จากแรงกระแทกที่ไม่เบานักตรงบริเวณไหล่ขวา

คิ้วหนาขมวดแน่น แล้วจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของไอ้เด็กหน้าฝรั่ง ที่อยู่ๆมันก็เดินเข้ามาชนเขา แล้วเดินสะบัดก้นตรงไปที่เหมือนฝัน ที่นั่งก้มๆเงยๆจับขาของตัวเองอยู่บนเก้าอี้

"ฟานี่...เจ็บข้อเท้าหรอ" เจมส์ย่อตัวลงนั่งชันเข่าขึ้นหนึ่งข้าง แล้วใช้สายตาไล่มองสำรวจไปตรงที่ข้อเท้าเล็ก พร้อมกับถามออกมาเบาๆด้วยน้ำเสียงนุ่มๆปนอาการเป็นห่วง

"อื้อ..." เหมือนฝันพยักหน้าครางรับเสียงเบา

"เดี๋ยวเจมส์ดูให้นะ..." พูดจบมือหนาของเด็กตัวโต ก็เอื้อมออกมาคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าบาง ก่อนที่จะใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ ลากเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ใกล้ๆเข้ามา แล้ววางขาของเธอลงพาดยาวบนนั้น พร้อมกับถอดรองเท้าแตะแบรนด์ดังออกจากฝ่าเท้าเล็กอย่างช้าๆ

"โอ๊ย!!..." คนตัวเล็กหลุดร้อง เมื่อเจมส์เขาใช้ฝ่ามือบีบๆนวดๆที่ข้อเท้า

"ดูเหมือนข้อเท้าจะแพลงเสียแล้วล่ะ..."

เจมส์พูดออกมา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองสบกับดวงตาใสที่ยังคงเงียบ ทว่าหน้าตานั้นแสดงออกมาคล้ายว่ากำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว

"...."

"มีกล่องพยาบาลมั้ย?" เขาถามหากล่องพยาบาล เพราะต้องการจะใช้ผ้าพันข้อเท้าที่จะต้องอยู่ภายในนั่น

"มี....อยู่ในลิ้นชักใหญ่ใต้เคาน์เตอร์"

เจมส์พยักหน้ารับคำร่างบางเบาๆ

"เจ็บมากเลยใช่มั้ย...เดี๋ยวก็หายแล้วทนหน่อยนะครับ..."

เขาพูดเสียงนุ่มพร้อมกับยิ้มกว้างมากๆจนเห็นฟันขาวที่เรียงตัวสวยเป็นระเบียบแทบครบทุกซี่ ส่งให้เหมือนฝันอย่างต้องการให้กำลังใจ จนร่างบางที่มองการกระทำนั้นอยู่ถึงกับตาพร่า

จุ๊บ!

"อ๊ะ!!!"

เหมือนฝันหลุดอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆคนที่ยิ้มกว้างส่งมาให้เธอเมื่อกี้นั้นจู่ๆก็ก้มลงไป จุ๊บเบาๆที่ข้อเท้าของเธออย่างไม่นึกรังเกียจ

'อ่า....ก็เข้าใจนะว่าฉันกับเด็กตรงหน้านี่เคยสนิทกันมากๆมาก่อน แต่ก็ไม่คิดว่าจะสนิทจนเขาจะกล้าทำอะไรแบบนี้...น่าตกใจจริงๆ'

เหมือนฝันได้แต่คิดในใจ

"จุ๊บๆแล้ว หายเจ็บแล้วนะครับ" เขาพูดพร้อมกับยิ้มกว้างอีกครั้ง

"..." เหมือนฝันได้แต่เบิกตากว้างมองเขาอย่างตกใจสุดขีด ไม่สามารถที่จะเอื้อนเอ่ยคำใดๆตอบเขาได้อีกแล้ว

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ...ยังไม่หายเจ็บหรอ? งั้นคงต้องจุ๊บๆอีกใช่มั้ย จุ๊บๆจนกว่าจะหายเจ็บเลยเนอะฟานี่!" จบคำ พิธีกรรมระดมจุ๊บลงบนข้อเท้าเล็กก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โดยที่เจ้าของมันได้แต่เบิกตากว้างสติหลุดไปแล้ว

จุ๊บๆๆๆๆ!

พรึ้บ พลั๊ก!!

แต่ก่อนที่ข้อเท้าเธอจะถูกฉาบไปด้วยน้ำลาย หรือว่าริมฝีปากหยักของเด็กตรงหน้าจะแตกไปเสียก่อน

โซ่ที่ทนยืนมองความสนิทสนมของคนทั้งสองมานานแล้วก็ข่มอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เพราะยิ่งมองเขาก็ยิ่งหงุดหงิด และฟิวส์ขาดในทันทีที่เห็นไอ้เด็กฝรั่งมันก้มลงไปจูบที่ข้อเท้าขาวของผู้หญิงของเขาหลายที โดยที่เหมือนฝันเองก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะขัดขืนหรือรังเกียจมันเลยสักนิด และเมื่อทนไม่ไหวเขาก็จะไม่ทน

โซ่จึงเดินดุ่มๆตรงไปที่สองคนนั้น พร้อมกับเอื้อมมือออกไปกระชากที่คอเสื้อของเจมส์แรงๆ ให้ออกห่างจากเหมือนฝัน จับหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ แล้วจึงใช้แรงทั้งหมดที่ตนมีผสมกับความโกรธเกรี้ยว ผลักไปที่อกของเจมส์เต็มแรงจนเซถอยไปข้างหลังเสียหลายก้าว

"มึง!!...Fuck!!" เจมส์สบถหยาบออกมาคำหนึ่งเมื่ออยู่ๆเขาก็ถูกกระชากขึ้นมา แล้วผลักแรงๆที่อกจนรู้สึกจุก

พลัก!

และเมื่อตั้งหลักได้ มีหรือที่คนอย่างเจมส์จะยอมถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เขาจึงพุ่งตรงไปหาโซ่ที่ยืนทำหน้าอย่างกับจะฆ่าคนได้ พร้อมผลักไปที่อกแกร่งแรงๆเป็นการเอาคืน จนโซ่ที่ไม่ทันตั้งตัวก็เซถอยไปหลายก้าว และไม่รอให้ใครได้ตั้งตัว เจมส์ก็ตามไปคว้าหมับที่คอเสื้อของอีกคนแน่นจนมันยับยู่ยี่

"มึงจะเอาใช่ป่ะ!!"

เขากระชากที่คอเสื้อของโซ่แรงๆเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับตะคอกเสียงใส่หน้าดังๆหนึ่งฉาก

ผลั๊วะ!!

ไม่รีรอพูดให้มากความ หมัดหนักๆของโซ่ก็ถูกซัดเขาไปที่หน้าหล่อๆตรงแก้มซีกซ้ายของเจมส์ทันทีจนหน้าหัน

"แม่ง!" เจมส์สบถออกมา พร้อมกับง้างหมัดของตัวเองขึ้นสูงบ้างเตรียมจะโต้กลับไม่ให้เสียเปรียบ

ผลั๊วะๆๆๆ

จากนั้นเสียงเนื้อกระทบเนื้อจากการแรกหมัดซัดกันนัวเนียก็ดังขึ้นภายในร้าน อย่างไม่มีใครยอมใคร

 

ปัง!!!!

เสียงดังสนั่นลั่นร้านที่ดังขึ้น เรียกร้องความสนใจของชายหนุ่มตัวสูงทั้งสองได้เป็นอย่างดี ทำให้ทั้งโซ่และเจมส์หยุดกำปั้นหนักๆ ที่กำลังจะส่งไปซัดหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้กลางอากาศทันที แล้วจึงค่อยๆผินหน้ากลับไปมองหาต้นเสียงที่ดังขึ้น จนไปเจอเข้ากับเจ้าของร่างบางที่มองพวกเขาอยู่ด้วยสายตาน่ากลัว ที่ข้างๆเธอมีซากของโต๊ะขนาดกลางที่ล้มอยู่ไม่ไกล

"ทีนี้ก็เลิกกัดกันได้ซักทีสินะ"

ฉันพูดออกไปเสียงนิ่ง ขณะสายตาก็มองไปที่ทั้งเจมส์และโซ่ที่มองมาทางฉัน และโต๊ะขนาดกลางข้างๆ ที่ล้มอยู่ไม่ไกลนัก...ใช่ค่ะฉันเป็นคนคว่ำมันลงไปเองกับมือ เพราะความหงุดหงิด และโกรธที่พวกเขามาตีกันร้านของฉัน จนมันพังไปเป็นหย่อมๆ จะร้องห้ามก็แล้ว ตะโกนห้ามจนคอจะแหกอยู่แล้วก็ไม่มีใครสนใจฉันเลยสักคน มันก็ต้องเจอแบบนี้แหละค่ะ คว่ำโต๊ะมันเสียเลย ได้ผลชะงัดดีนักล่ะ

 

.............................................................................

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น