เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2558 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter26
แบบอักษร

 "พี่เวล!!" เสียงของฟ้าครามเรียกหาเลเวล นานนับชั่วโมงแล้วที่ร่างเล็กตั้งเดินวนไปวนมาท่ามกลางความมืดเพียงคนเดียว ความหนาวเหน็บเริ่มเกาะกุมทำได้เพียงแค่กอดตัวเองไปพลางๆ

      "พี่เวล พี่ดิน อยู่ไหนกันหมดนะ" ฟ้าครามร้องเรียกเสียงสั่นก่อนจะนั่งลงที่พื้นอย่างหมดแรง.ร่างเล็กชันเข่าขึ้นมาแล้วฟุบหน้าลงไป 

 

 

 

 

 

หมับ!

"อ๊ะ!!' แรงจับที่หัวไหล่ทำให้ฟ้าครามสะดุ้งจนสุดตัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองช้าๆ พบว่าคนที่จับตัวเองคือชายหนุ่มและหญิงสาววัยกลางคนในชุดของกษัตริย์เมืองใดเมืองหนึ่ง หน้าตาเกรงขามและสง่างามส่งยิ้มอ่อนๆมาให้ตนเอง

       "คุณลุงกับคุณป้าเป็นใครครับ" ฟ้าครามถาม หญิงสาวยิ้มเอ็นดูให้ฟ้าครามก่อนจะลูบหัวร่างเล็กเบาๆ

 

 

 

 

"แม่เป็นแม่ของหนูในชาติที่แล้วจ๊ะเจ้าฟ้า" หญิงสาวพูดเสียงนุ่ม ฟ้าครามนิ่งไปนิดก่อนจะตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

 

 

 

"ชาติที่แล้ว คุณลุงกับคุณป้าก็ต้องตาแล้วแสดงว่าผมก็ต้องตายแล้วนะสิ" ฟ้าครามพูดอย่างตกใจ ทำเอาชายหนุ่มและหญิงสาวยิ้มขำ

 

 

 

"หนูยังไม่ตายหรอกจ๊ะ แต่ตอนนี้จิตหนูแค่ออกจากร่าง จิตหนูอ่อนเเอเพราะสิ่งที่หนูพบเจอมาทำให้ดวงจิตของหนูไม่แข็งพอที่จะกลับเข้าร่าง" หญิงสาวอธิบาย ฟ้าครามเองก็ยังดูงงๆกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่คิดว่าเรื่องลี้ลับแบบนี้จะมีอยู่จริง

 

 

 

"แล้วผมต้องทำยังไงครับ ผม...ผมยังไม่อยากตาย...ผมมีเรื่องต้องสะสางให้เสร็จ ไหนจะเรื่องพ่อแม่ พี่ตะวัน พี่ดินกับพี่เวลอีก...ผมต้องกลับเข้าร่าง ต้องกลับไป กลับไป"ฟ้าครามพูดลนลานเหมือนคนสติแตกจนชายหนุ่มต้องลูบหลังเล็กเบาๆเพื่อเป็นการปลอบ

 

 

 

 

"หนูต้องปล่อยวางนะลูก ปล่อยวางทุกอย่างแล้วหนูจะกลับเข้าร่างได้ มีเวลาก่อนเที่ยงคืนของวันนี้เท่านั้นเจ้าฟ้า"  ชายหนุ่มบอกเสียงจริงจัง ฟ้าครามพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพยายามสะบัดเรื่องทุกเรื่องออกจากหัวแต่ยังไงก็ทำไม่ได้

 

 

 

 

"ทำไมทำไม่ได้ ออกไปสิ ออกไป ไม่ๆๆๆ!! " ฟ้าครามพูดกับตัวเองและพยายามลบทุกเรื่องออกจากจิตใจโดยการนั่งสมาธิโดยมีผู้ใหญ่ทั้งสองนั่งฝ้าดูอยู่

 

 

 

 

"ใจเย็นๆเจ้าฟ้า" ผู้เป็นแม่ในอดีตบอก ฟ้าครามหลับตานิ่งภาพของเพียงดิน เลเวล พ่อแม่ และตะวันลอยเข้ามาเรื่อยๆจนร่างเล็กรู้สึกปวดหัวตุบๆ สองมือเล็กบีบกันแน่นหัวใจเต้นระรัว

 

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด..........

 

หมอและพยาบาลภายในห้องฉุกเฉินต่างเร่งช่วงกันปั๊มหัวใจของฟ้าครามกันอย่างเคร่งเครียด มีบางครั้งที่หัวใจกลับมาเต้นแต่ไม่นานก็หยุดเต้นอีกครั้ง

 

"เคสนี้มันแปลกๆนะค่ะคุณหมอ" เสียงของพยาบาลคนหนึ่งสดงความคิดเห็นตอนนี้หัวใจของฟ้าครามกลับมาเต้นอีกครั้งแต่ก็อ่อนมาก

 

 

 

 

 

"เคสแบบนี้ผมเคยเจอนะ ต้องเพิ่งปาฏิหารณ์เท่านั้นแหละ ถ้าคนรอบข้างให้กำลังใจดีบางทีคนไข้รายนี้อาจจะหายก็ได้นะ" คุณหมอพูดบอกตลอดชีวิตที่รักษาคนไข้มาเขาเจอเคสแบบนี้มานักต่อนักเคสแบบนี้คงต้องเพิ่งปาฏิหารณ์เท่านั้นถึงเขาจะช่วงยื้อไว้ได้แต่ใช่ว่าจะหายหรือฟื้นขึ้นมาเป็นปกติ

 

 

 

 

"น้าเวล น้าครามเมื่อไรจะออกมา ฮึก " เกรทถามเสียงสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของเลเวล เลเวลมองหน้าประตูห้อฉุกเฉินเครียดๆเพราะนานหลายชั่วโมงแล้วฟ้าครามก็ยังไม่ออกมา

 

 

 

 

 

"เดี๋ยวน้าครามก็ออกมาครับ" เลเวลพูดบอก

 

 

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

"ไอ้เวล!!!!!" เสียงเข้มเรียกเลเวลดังลั่นก่อนที่หมัดลุ้นๆของใครสักคนจะลอยเข้ามากระทบหน้าเลเวล

 

 

พลั่ก

 

"ไอ้เหี้ยดิน!!" เลเวลตวาดกลับแต่มีหรือที่เพียงดินจะกลัว ร่างโปร่งย่างสามขุมเข้าหาเลเวลก่อนจะคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของร่างสูง

 

 

 

 

"มึงไม่ต้องมาทำหน้าดุใส่กูกูไม่กลัวมึงหรอกไอ้ชิบหาย ถ้าน้องกูเป็นอะไปกูจะฆ่ามึง" เพียงดินกัดฟันกรอด เลเวลเค้นหัวเราะออกมาหน่อยๆก่อนจะพลักเพียงดินจนกระเด็น แล้วต่อยสวนกลับไป

 

 

 

 

"กลัวมึงตายแหละไอ้ห่า เรื่องของเมียกูมึงอย่ามาเสือก" เลเวลพูดเสียงเข้ม

 

 

 

 

"หึ เมียมึง แต่ครามมันน้องกูว่ะยังไงน้องกูก็เป็นน้องกูอยู่วันยังค่ำ ส่วนมึงเป็นแค่คนนอกและมึงก็จะเป็นคนนอกสำหรับครามเหมือนกัน" เพียงดินตอกกลับ เลเวลกัดฟันกรอดอย่างโมโห ดวงตาร่างสูงแข็งกร้าวจนหน้ากลัว เพียงดินยิ้มเยาะๆเมื่อเห็นเลเวลฟิวขาดเพราะเรื่องของฟ้าคราม

        "คนเลวๆอย่างมึงอ่ะยังไงมันก็เป็นได้แค่คนเลว ต่อให้ครามจะรักมึงมากแค่ไหนครามมันก็ต้องเลือกกูอยู่ดี จำไว้!!" 

 

 

 

 

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย!!! " เลเวลสบถก่อนจะพุ่งเข้าหาเพียงดินทันทีทำให้เกรทที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆร้องไห้ลั่นจนกานต์ต้องอุ่มขึ้นมาแล้วพาเดินไปที่อื่นเพราะยังไงที่นี่ก็โรงพยาบาลคงไม่เกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นหรือถ้าเกิดจริงๆก็คงไม่ต้องนำส่งโรงพยาบาลให้ลำบาก

      "มึงน่าจะตายๆไปตั้งแต่ตอนที่กูยิงมึงแล้ว ไม่น่ารอดมาเป็นมารคอหอยกูเลย" เลเวลแขวะ เพียงดินยิ้มนิดๆอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร

 

 

 

 

"กูรอดมาเพื่อจะตอกย่ำให้มึงคิดได้ไงว่ายังไงมึงก็ไม่มีวันทำอะไรกูได้!! " เพียงดินพูดบอก เลเวลยิ้มตอบก่อนจะตบหน้าเพียงดินเบาๆให้พอรู้สึกคันๆ

 

 

 

 

"มึงมันฟันเฟื่องชิบหาย ฮ่าๆๆ หมาอย่างมึงมาท้าทายราชสีห์อย่างกู กูจะบอกอะไรให้นะว่ามึงคิดผิดที่จะให้ไอ้ครามมาเป็นตัวกำหนดชีวิตกูแต่มึงลืมอะไรไปหรือป่าวว่าบางทีกูมากกว่าที่จะเป็นคนกำหนดชีวิตมัน" เพียงดินมองหน้าเลเวลอย่างเคียดแค้นเมื่อลืมรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังจะทำให้ฟ้าครามเจ็บปวดแต่เพียงแวบนึงที่ร่างโปร่งเห็นสายตาวูบไหวจากอดีตเพื่อนสนิท

 

 

 

 

"ถึงกูจะเป็นหมาแต่กูก็ไม่เคยกลัว มึงเคยเห็นเวลาหมามันจนตรอกไหม เวลาที่มันใกล้จะตายมันสามารถทำลายทุกอย่างเพื่อให้มันรอด แม้ฟ้าครามจะเจ็บกูก็ไม่สนใจเพราะกูไม่ยอมให้น้องกูเจ็บนานหรอก แต่สำหรับมึงกูจะทำให้มึงเจ็บเจียนตาย" เพียงดินพูดอีกครั้ง ก่อนที่เลเวลจะพูดเข้าหาเพียงดินประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก หมอและพยาบาลผงะนิดๆเมื่อเห็นสภาพทั้งสองคน

 

 

 

 

"เอ่อ.. คนไข้ปลอดภัยแล้วครัวจะย้ายเข้าห้องพิเศษธรรมดาหรือแบบวีไอพีดีครับ" หมอพูดถาม

 

 

 

 

 

"วีไอพีครับ / วีไอพีครับ " เพียงดินและเลเวลพูดขึ้นมาพร้อมกันทั้งสองหันมามองหน้ากันเขม็งจนหมอและพยาบาลต้องรีบเข็นเตียงฟ้าครามหนีทันที

 

 

 

 

"กูจะเฝ้าน้องกูเองมึงไม่ต้องเสือก" เพียงดินพูดบอก เลเวลยักไหล่ขึ้นนิดๆเชิงบอกว่าไม่แคร์

 

 

 

"กูจะเฝ้าเมียกูมึงอย่าเสือก" เลเวลพูดบอกก่อนจะเดินหนีทันทีทำให้เพียงดินที่ยืนฮึดฮัดรียวิ่งตามไปทันที

 

 

 

 

"ไอ้สัสเวล อย่ายุ่งกับน้องกู!!!! ไอ้สวะ!!"

★★★★★★★100%★★★★

 

 

 

 

มุ้งมิ้งนิดๆตอนท้าย 5555+ เพื่อนยังไงก็เพื่อนอยู่วันยังค่ำแหละเนาะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น