ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : โดดเดี่ยว

คำค้น : วาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 316

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2562 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
โดดเดี่ยว
แบบอักษร

ข้าถูกปล่อยให้นั่งรอบนเก้าที่เบื้องหน้าคือโต๊ะวางน้ำและขนมสารพัดด้านข้างคือคุณเลขาคิม เป็นผู้ช่วยของพี่ไอเจ้าของคนตึกและเจ้านายของเจมส์ ข้าถูกแนะนำว่าเป็นน้องที่เรียนในสถาบันแห่งหนึ่ง เลขาคิมช่างเหมือนบัณฑิตหนุ่มผู้เข้มขรึมและจริงจังดูได้จากเสื้อผ้าที่ใส่ช่างดูเนี๊ยบภูมิฐานหน้าเชื่อถือพอหันไปมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายแล้วให้ถอนใจ ใครเป็นลูกน้องใครเป็นเจ้านายกันแน่ 

"คุณคิมไม่ได้ล้อเล่นสลับตัวกับพี่ไอ มองจากมุมไหนพี่ไอก็ไม่เหมือนเจ้านายถ้าบอกว่าเป็นนายแบบในสังกัดผมคงจะเชื่ออย่างไม่โต้แย้ง" 

เหมือนเห็นรอยยิ้มบางจากคุณเลขาที่กำลังจดตารางงานอยู่เสียงโมโนโทนดังขึ้นไม่เบานัก 

"ผมก็คิดเหมือนกันว่าที่จริงท่านประธานใหญ่จ้างผมมาเป็นเลขาหรือมาเป็นผู้บริหารกันแน่คุณเหยา" 

พี่ไอที่เดินไปเดินมาพอได้ยินก็หันมาแยกเขี้ยวใส่แต่ไม่วายพูดจาหาเรื่อง 

"ตำแหน่งนั้นไม่ว่างแต่ตำแหน่งหัวใจยังว่างนะคุณเลขา"  

คุณคิมถึงกับทำดินสอหักเป็นสามท่อนพี่ไอยังทำหน้าหวาดๆว่าตนเองเป็นดินสอแท่งนั้นวิ่งไปหลบหลังช่างไฟ..อ๊าา...ทำตัวเหมือนเด็กๆ 

"ใครไปตามพ่อนายแบบบังเกิดเกล้าทีถ่ายวันนี้ไม่ใช่ชาติหน้านะโว้ย!!" 

"แหกปากอยู่นั้นหละ..มาแล้ว..คุณเลขาทนมันได้ยังไงปากก็หมาพูดก็มาก" 

"ผมชินแล้วคุณเจมส์" 

หยวนเหยาตะลึงในความหล่อเหลาของแด๊ดดี้กล้ามเนื้อเรียงตัวสวยโชว์หราเปิดเปลือยลากหากไปในพกหญ้าดำที่ขึ้นจากด้านล่างขอบกางเกงสีขาวเอวต่ำถ้าขยับแรงอาจจะหลุดออกมาด้านนอกได้  

หน้าอกไร้การปกปิดกล้ามเนื้อตึงแน่นนูนเด่นเม็ดผลไม้สีน้ำตาลเต่งตึงช่วงไหล่กว้างน่าซบช่วงคอยาวใบหน้าคมสัน ริมฝีปากคลี่ยิ้มร้ายฟันขาวเรียงตัวสวยเส้นผมควันบุหรี่ถูกเซ็ตไปได้หลังน่าเสียดายที่ดวงตาสีน้ำทะเลถูกบดบังด้วยแว่นตาสีชาอันใหญ่จากแบรนด์ดัง 

แต่เพียงแค่นี้บรรดาวาวแท้สาวเทียมก็น้ำลายหกเป็นแถวๆ แด๊ดหันมายิ้มให้ผมด้วยรู้สึกใบหน้าเห่อร้อนจนต้องหันหน้าหนี..ไม่ไหวห้องนี้ร้อนจัง 

"คุณเหยาเป็นอะไรหรือเปล่าดูหน้าแดงๆอากาศร้อนเหรอ" 

"ปะ เปล่าครับ คือผมแค่เขินไม่ชินกับคนเยอะ ว่าแต่วันนี้ถ่ายอะไรกันเหรอครับ" 

"วันนี้เป็นสินค้าที่เจมส์รับเป็นแอมบาสเดอร์พวกกางเกงยีนต์กับแว่นตาวันนี้เราจะถ่ายภาพนิ่งกันคู่กับนางแบบดาวรุ่งจากอีกแบรนด์เป็นชุดเสื้อผ้ารองเท้าผู้หญิงในคอนเซ็ป..เสน่ห์ไร้พรมแดน.." 

คิมยังคงพูดเกี่ยวกับงานไปเรื่อยในขณะที่หยวนเหยาจ้องเขม็งเมื่อเห็นนางแบบร่างเล็กพอๆกับตัวเองในชุดสีแดงเพลิงชิ้นน้อยเดินเข้าไปคุยกับเจมส์แบบถึงเนื้อถึงตัว  

หยวนเหยาบอกได้คำเดียวว่าหงุดหงิดโดยไม่ทราบสาเหตุ. ไม่ชอบใจตอนที่สตรีนางนั้นแนบชิดกับพ่อหมี ใบหน้างดงามบึ้งตึงขนมปังที่อยู่ในมือโดนบี้จนเลอะโดยที่คนทำไม่ได้รู้ตัวเลยว่าขนมบังผู้น่าส่งสารได้สละชีพเพื่อชาติไปแล้ว.  

ยกเว้นคุณเลขาที่มองการกระทำนั้นในแววตาเหมือนกับว่ารื่นเริงสุดๆ....วันนี้อาจจะมีคนโดนลมหึงพัดก็ได้... 

เช็ตแรกเป็นการถ่ายเดี่ยวซึ่งไม่มีปัญหานอกจากนางแบบใหม่น้องซินซินที่ยังเขินๆอยู่ด้วยชุดสีแดงเนื้อบางเบาที่ปิดเนินอกและช่วงล่างเพียงคีบส่วนปลายหางปลายาวลากพื้นช่วงท้องขาวไร้ไขมันมีจิวที่สะดือดูเซ๊กซี่ ด้านหลังมีเพียงสายไส้ไก่เล็กผูก ไม่ต่างกับเอาเซษผ้ามาผูกต่อกับปิดสวนสงวน.  

ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะเล่นด้วยอยู่หรอก. น้องซินซินก็ไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เห็นแค่เปลือกนอกเมื่อครู่ก็เอานมอูมๆมาเบียดแขนซะทะลักทะลาย เจอมานักต่อนักแล้ว. นมตูมๆก็ดีอยู่หรอกแต่นมชมพูของเด็กที่บ้านน่ากินกว่าเยอะ เจมส์หันไปมองเด็กของตัวเองให้คิ้วขมวดเห็นสายตาจ้องเขม็งแม่นางแบบใหม่ไม่กระพริบ เจมส์ให้เกิดอาการไม่พอใจแม่นางแบบขึ้นมาตะหงิดตะหงิด. ปลดนางแบบได้ไหมข้อหาไม่สบอารมณ์ 

ในขณะที่เจมส์กำลังหาทางเขี่ยแม่นางแบบซินซิน. หยวนเหยาก็กำลังมองแด๊ดที่จ้องแม่นางแบบตาไม่กระพริบจ้องเหมือนจะกินอีกฝ่ายลงท้อง ชอบหละสิ สนใจนมวัวใช่ไหม ไหนเจ้าบอกไม่สนใจใครไงเล่า. อยากจะฟันไม่ให้เหลือแม้แต่ตอหากว่าตอนนี้มีดาบข้าจะฟันทิ้งให้สิ้นซาก  

อึก!ข้าเป็นอะไรไปทำไมข้าถึงไม่พอใจ..ขะ..ข้า..แค่ไม่ชอบสตรีไม่รักนวลสงวนตัวแน่ๆ...ใช่...ข้าไม่ได้หึงเจมส์..ข้า..ไม่เข้าใจตัวเองเสียจริง. ความรู้สึกแบบนี้ไม่เป็นตัวของตัวเอง ความรู้สึกเป็นเจ้าของ  

แต่ข้าเป็นเพียงวิญญาณแม้ตอนนี้จะปรากฏร่างให้ผู้อื่นเห็นได้ก็ตาม แล้วถ้าวันข้างหน้าข้าไม่สามารถทำให้ใครเห็นได้ ถ้าเจมส์มองไม่เห็นข้าเล่า หากว่าไม่สามารถสัมผัสตัวได้.  

หากว่าเหลือข้าที่เฝ้ามองโดยที่ไม่อาจรับรู้ เพียงแค่คิดน้ำตาก็ไหลออกมา สองมือป้ายทิ้งลวกๆไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ. ความรู้สึกที่มันตีตื้นความรู้สึกที่ไม่เคยมีให้ใครเพียงช่วงเวลาสั้นๆกลับเกิดขึ้นแม้จะยังไม่แน่ชัดนัก..แต่หยวนเหยาไม่อาจปฏิเสธได้ว่ารู้สึกมากกว่าเพื่อนกับพ่อหมี  

ยิ่งตอนที่นางแบบคนนั้นนั่งคร่อมตักโดยที่พ่อหมีโอบเอวเล็กเอาไว้จมูกชนกัน มือสตรีผู้นั้นสอดเข้าไปในเส้นผมนุ่มนิ่มของพ่อหมีในขณะที่คนสองคนจ้องตากันหวานซึ้งเหมือนกับว่าพวกเขาเป็นคู่รักกันจริงๆหยวนเหยาแทบจะทนดูไม่ได้จนกระทั้งผู้กำกับสั่งให้พวกเขาจูบกัน ร่างบางลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเก้าอี้ที่นั่งล้มหงายจนเกิดเสียงดังคนทั้งกองถ่ายมองมาที่หยวนเหยาเป็นตาเดียว. แม้กระทั้งนางแบบคนนั้นยังส่งสายตาเย้ยหยันเอนซบอกล่ำของพ่อหมีต่อหน้าต่อตา 

"เป็นคนนอกแล้วยังวุ่นวายอีก..เคยบอกแล้วว่าอยากให้คนนอกเข้ามา ถ้าแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไม่ได้ก็ออกไป" 

ตากล้องฉุนเฉียวเพราะเมื่อกี้เกือบจะได้ภาพดีๆต้องมาสะดุดเพราะคนนอกที่เจมส์พามาด้วยหน้าตาก็สวยดีแต่ไม่รู้จักมารยาททำเสียงดังตอนคนเค้าทำงานกัน  

"เราขอโทษ" 

หยวนเหยาอายมากที่ถูกว่าได้แต่ก้มหัวขอโทษสองมือกำชายเสื้อแน่นก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร แม้อดีตเรื่องพวกนี้หยวนเหยาอดทนได้เสมอหนักกว่านี้ก็เคยโดนมาแล้ว..แต่ทำไมถึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเพียงนี้.  

ข้าควรจะออกไปด้านนอก ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆในที่นี้ ข้าทำให้เจมส์อับอายใช่ไหม แอบเหลือบมองหางตาเห็นเจมส์ทำหน้าหงุดหงิด หยวนเหยาใจหล่นไปที่ตาตุ่มใบหน้าเล็กยิ่งก้มหน้าชิดอกเหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วโดนจับได้ 

ข้าทำให้เจมส์รำคาญเสียแล้ว ขะ ข้าควรออกไปจากที่นี่ตอนนี้ ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของข้า 

"พี่ค่ะน้องเค้าคงไม่ได้ตั้งใจ../รบกวน/..งานของเราหรอกคะพี่ถ่ายต่อดีกว่าไหมค่ะ" 

เสียงพูดเน้นย้ำของนางแบบสาวนั้นตอกย้ำใจของร่างบางให้รู้สึกแย่เข้าไปอีกข้าเป็นสิ่งแปลกแยก 

"อาเหยาออกไปข้างนอกก่อนไหม"  

เจ้าไล่ข้าอย่างนั้นหรือหยวนเหยาไม่อยากเชื่อหูเจมส์อยากให้ข้าออกไปก่อน..เจมส์ไม่ต้องการข้า..หยวนเหยาส่งสายตาตัดพ้อไปอย่างไม่รู้ตัวเจมส์ใจกระตุกหรือว่าเขาพูดอะไรผิดไป...เขาแค่ไม่อยากให้ใครมาว่าเบบี้  

ข้าควรออกไปสินะ..ข้าไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้..มันไม่ใช่ที่ของข้าตั้งแต่แรกเริ่ม ข้าควรจะกลับไปยังที่ของข้า. แล้วที่ไหนหละคือที่ของข้า 

"คุณเหยาเป็นอะไรไหมเดี๋ยวผมพาไปที่ห้องทำงานที่นั้นมีหนังให้ดู..แถวนี้น่าเบื่อจะตายไป" 

คิมเห็นเด็กหนุ่มร้องไห้เงียบๆเค้าไม่ควรให้เจ้าตากล้องปากหมาพูดเลยจริงๆ 

"มะ ไม่เป็นไร เรา ผมอยากออกไปเดินเล่นรอบๆหน่อย ขอโทษด้วยนะครับผมไม่ได้ตั้งใจรบกวน ผมขอตัวก่อน" 

"ผมไปด้วย" คิมทำท่าจะลุกตามไปด้วย ไม่อยากให้เด็กหนุ่มคิดมาก 

"ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เองผมคิดว่าจะไม่หลงทางคุณคิมทำงานเถอะครับ" 

หยวนเหยายิ้มให้น้อยแต่ดูก็รู้มันเป็นยิ้นที่ฝืนน่าดูแล้วตาแดงนั้นอีก ไม่ใช่ว่าจะแอบไปร้องไห้ที่ไหนหรอกนะ หยวนเหยาแม้เป็นอ๋องแต่เมื่อทำผิดจริงย่อมรู้จักขอโทษ. จึงหันไปขอโทษทุกคนแต่เลี่ยงที่จะสบตากับพ่อหมีก่อนจะเดินออกไปเงียบๆด้านหลังช่างดูอ้างว้างและโดดเดี่ยวคิมรู้สึกว่าเป็นแบบนั้นรู้สึกเป็นห่วงจัง.  

หยวนเหยาออกมายืนตรงกระจกใสที่กั้นด้านในกับภายนอกเป็นแคว้นที่วุ่นวาย. ท้องฟ้าสีหม่น ผู้คนเดินกันกวักไขว่ บนฟ้ามีสิ่งประหลาดที่เรียกว่าเครื่องบิน. บนพื้นก็มีสิ่งที่เรียกว่ารถยนต์ส่งเสียงดังคลอดเวลา ตึกรูปทรงประหลาดที่อัดแน่น  

"ข้าไม่เหมาะกับที่นี่ ตัวข้าเหมาะกับที่ใด" 

หยวนเหยาว่าตัวเองไม่เหมาะกับที่ใดไม่ว่าจะที่จากมาหรือแม้แต่ตอนนี้. ความรู้สึกแปลกแยกไม่เข้าพวก ข้าควรจะไปใช่ไหม ไปไหนหละ ไปที่ใด ร่างเล็กออกเดินไปเรื่อยๆ ตลอดทางได้ยินเสียงคนซุบซิบเกี่ยวกับคนเองจนกระทั้งออกมานอกตึก 

"นี้เด็กใหม่คุณเจมส์หละเธอ" 

"คนนี้จะอยู่ได้กี่วันกัน. หน้าตาก็สวยอยู่น้า" 

"ก็คงเหมือนคนก่อนๆนั้นหละแต่เจมส์ก็ให้หนักอยู่คู่ขาแต่ละคนก็ไม่เคยมีใครไม่พอใจ" 

"เค้าว่าไปรบกวนการถ่ายแบบจนโดนไล่ออกมาหละ" 

"เจมส์ไม่ชอบให้ใครวุ่นวายนี่สงสัยจะไม่ได้เจอแล้วหละเธอ อยู่ไม่ได้นานหรอก" 

"คุณครับจะให้เรียกแท๊กซี่ไหมครับ" 

หยวนเหยาสะดุ้งจากภวังค์เมื่อลุงยามท่าทางใจดีเอ่ยทักสายตาแกดูเป็นห่วงเด็กหนุ่มตาแดงๆ 

"ไม่เป็นครับ ผมอยากเดินเล่นแถวๆนี้ขอบคุณครับ" 

"ไม่เป็นไรใช่ไหมพ่อหนุ่มดูเธอหน้าตาซีดๆนะ" 

"ไม่เป็นไรครับผมสบายดีขอบคุณ" 

หยวนเหยาส่งยิ้มเศร้าให้หยวนเหยาเดินไปเรื่อยตามทางเท้า เดินไปท่ามกลางความวุ่ยวายมีบ้างที่ถูกชนจนล้ม  

"เหม่ออะไรมองทางซะบ้างสิ อยากตายหรือไงวะ" 

สองมือและเข่าถลอกมีเลือดไหมออกมา วิญญาณมีเลือดด้วยเหรอ แปลกจังแผลแค่นี้ให้ความรู้สึกเจ็บๆแสบๆเล็กน้อย. หยวนเหยายังคงเดินต่อไปจุดมุ่งหมายคือที่ใด. หยวนเหยาไม่รู้ 

เพียงแค่อยากจะหายไปจากตรงนั้นที่ไหนก็ได้ที่เป็นของตัวเอง ไม่ใช่กาฝาก ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ ไม่ใช่แม่หมูสกปรกแบบที่พวกขุนนางเหล่านั้นว่า ไม่ใช่ภาระของใคร หยวนเหยาหยุดที่ม้านั่งในสวนแห่งหนึ่งที่มีบ่อปลาขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางมีต้นไม้ใหญ่และพุ่มไม้เตี้ยอยู่รอบบริเวณมีผู้คนในแคว้นนี้กำลังวิ่งบ้างเดินบ้าง เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย ครอบครัวพ่อแม่ลูก บ้างก็เป็นคู่หนุ่มสาว บ้างเป็นคนชราที่จับจูงกันมายังสถานที่นี้  

หยวนเหยาคิดว่าพักสักหน่อยขารู้สึกเมื่อยและมันก็ขัดเพราะแผลที่เข่าเริ่มตึงๆ เขาจะไปไหนดีอีกไม่นานฟ้าก็จะมืดแล้ว เหมือนจะหลงทางจริงๆด้วย 

เมื่อครู่เดินมาจากทางไหนซ้ายหรือขวาก็จำไม่ได้ เจมส์จะออกตามหาไหมถ้าเวลานี้ไม่เจอตนเอง ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะยังทำงานไม่เสร็จหรือไม่อาจจะไปทานอาหารต่อกับนางแบบคนนั้น คืนนี้จะนอนไหนเมื่อก่อนนอนที่ไหนก็ได้แล้วจะเรื่องมากไปทำไมว่าจะนอนที่ไหน. ข้าเสพติดความอบอุ่นหรือ ข้ายึดติดอ้อมแขนนั้นหรือมันเป็นของข้าหรือไม่ อึก อึก มันใช่ของข้าหรือไม่ ฮือ อึก อ้อมแขนนั้นมีเพียงข้าใช่หรือไม่แด๊ด 

หยวนเหยาสบหน้าลงกับเข่าปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมารู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก ข้าหนีคำว่ารักจากคนพวกนั้นแต่ข้ากับโหยหามันจากอีกคนหนึ่ง ร่างเล็กอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ไม่รู้  

จนกระทั้งฟ้าร้องไห้กลั่นหยดน้ำให้ร่วงลงมาจากเบื้องบนหยวนเหยาเงยหน้าขึ้นรอบด้านคนบางตายิ่ง ไฟส่องสว่างแต่มันช่างเงียบเหงา เม็ดฝนเริ่มตกลงมามากขึ้น. หยวนเหยายังคงนั่งอยู่แบบนั้นจนกระทั้งตัวเปียกปอน ข้าไม่รู้ว่าจะไปที่ใด ผมสีดำลู่ไปตามรูปหน้าเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปทั้งตัว 

ฝนยังคงไม่เปลี่ยนยังคงนำพาความชุ่มชื้นและชุ่มฉ่ำยังคงเป็นดังเลือดที่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คนทุกยุคทุกสมัยหน้าประหลาดไม่ว่าจะผ่านไปกี่พันกี่ร้อยปีฝนยังคงเหมือนเดิม 

"เทพแห่งฝนข้าควรอยู่ที่ใด" 

ปราศจากเสียงตอบจากเทพแห่งฝน 

"ข้าควรกลับไปหรือไม่ ท่านเทพหรือข้าควรจะสลายไปเสียบัดนี้. แม้แต่ท่านยังไม่อยากเสวนากับข้า"  

หยวนเหยาตัดพ้อไปเสียทุกสิ่งความรู้สึกมันจมดิ่งถ้าตายอีกครั้งความนี้ข้าจะขอให้ตัวเองสลายไปตลอดกาล 

บนเก้าอี้ไม้กลางสวนมีเด็กหนุ่มผมดำนั่งตากฝนอยู่ลำพังตอนจนถึงเวลาปิดสวน หยวนเหยาจึงต้องออกมายืนอยู่ข้างถนน หยวนเหยาเลือกที่จะนั่งอยู่ใกล้ป้ายรถเมล์อย่างน้อยก็ยังมีแสงสว่าง 

"น้องไปกับพี่ไหม" 

หยวนเหยาเงยหน้าขึ้นมองคนที่เปิดกระจกรถเอ่ยถาม. น่าจะเป็นตนเองเพราะบริเวณนี้เหลือเพียงเขาคนเดียว 

"คุณหมายถึงผมหรือ" 

"ก็น้องนั้นหละคิดเท่าไหร่พี่ให้สามพันไปกับพี่คืนนี้" 

หยวนเหยางงหนักทำไมต้องให้เงินด้วยหละ 

"เล่นตัวเสียด้วยสวยๆแบบนี้ยังเด็กอยู่เลยพี่ให้พิเศษเลยห้าพัน" 

ชายหนุ่มผู้นี้ส่งสายตาหยาบโลนโหมเลียตามผิวกายที่แนบกับเสื้อบางที่เปียกลู่หยวนเหยาเกลียดสายตาแบบนี้ที่สุดมันเหมือนสายตาคนพวกนั้นเวลามองตนเอง 

"ข้าไม่ไป"  

ร่างเล็กบอกปฏิเสธไม่สนใจชายหนุ่มที่เดินลงมาจากรถหลังจากที่หยวนเหยาปฏิเสธ 

"อยากเล่นตัวหน่อยเลยของเคยๆโดนมาเท่าไหร่แล้วยังจะทำสะดีดสะดิ้งอีก ไปขึ้นรถกูอยากจะแย่แล้ว" 

ชายคนนั้นคว้าข้อมือหยวนเหยาลากขึ้นรถด้วยความตกใจหยวนเหยาชกผู้ชายคนนี้จนหน้าหัน 

"อย่ามาจับตัวข้า" 

"พูดดีดีไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลังใช่ไหม" 

อยู่ดีๆชายคนนั้นก็หยิบบางอย่างออกมาก่อนจะฉีดใส่หน้าร่างเล็ก แม้หยวนเหยาจะหลบทันแต่ก็โดนไปบางส่วน เพียงชั่ววินาทีหยวนเหยาคล้ายจะหลับสมองมึนงง ภาพมันพร่าเลือน เห็นแค่คนผู้นั้นเดินยิ้มเข้ามาประคองร่างเล็กเอาไว้ หยวนเหยาขยะแขยงพยายามดันร่างออกแต่ไร้เรี่ยวแรง 

"อย่าดิ้นเลยน้องเก็บแรงไว้คืนนี้พี่จะพาน้องไปสวรรค์หลายๆรอบ" 

นั้นคือเสียงสุดท้ายที่ได้ยินตอนนี้หยวนเหยาปรารถนาเหลือเกิน อยากเจอแด๊ดจะเป็นไปได้หรือไม่ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น