เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

85.2 นักฆ่าน้อยโมโหแล้ว

ชื่อตอน : 85.2 นักฆ่าน้อยโมโหแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2562 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
85.2 นักฆ่าน้อยโมโหแล้ว
แบบอักษร

ลมราตรีขยับหมุนเป็นวงคลื่นพัดใบเมเปิล และสะกิดดอกลิลลี่ออฟเดอวัลเลย์ส่ายกระดิกประหนึ่งลูกแมวโดนจิ้มพุง โซฟีเดินห่างจากบริเวณผู้ชุมนุมเตรียมตัวลงแข่งชิงมณี กิจกรรมครั้งนี้จัดขึ้นโดยเจ้าของอาคารแห่งบาปคนตะกละ ท่านมีจุดประสงค์ต้องการสร้างความบันเทิงให้แขกพิเศษ และลูกค้าที่บังเอิญหลงเข้ามาด้านในอาคารแบบงงๆ เจ้าของอาคารเป็นอมนุษย์หมูนิสัยดี ชอบหัวเราะอู๊ดๆ และยังชอบเต้นรำ ชอบกินเนื้อ  

         ท่ามกลางแสงสีประกายเพชรพลอย และมรกต บนเพดานแขวนโคมระย้าคริสตัล รอบด้านตกแต่งอย่างมีระดับปานประหนึ่งวังราชาแห่งคาบสมุทร ไม่ว่าด้านในหรือด้านนอกแลสวยงามตระการตาราวท่องในดินแดนเทวนิยายยุคเครื่องจักรกลไก เหล่าผู้ร่ำรวยเงินทองต่างพากันควงแขนคนรักเลือกเสาะหาที่นั่งมองกิจกรรมหรรษา มุมเหมาะๆกับเครื่องดื่มสักแก้วให้อารมณ์สุนทรี และสำราญไปกับการชมงานอันน่าตื่นเต้น มีเสียงหัวเราะแว่วเป็นท่วงทำนองกระชุ่มหัวใจให้แย้มยิ้ม  

         โซฟีเลือกนั่งดูอีซีโอแข่งสักพัก นักเชิดหุ่นน้อยมิมีความสนใจงานชิงมณีเท่าไหร่นัก นางชอบเสื้อผ้ามากกว่าเครื่องประดับเสริมบารมี 

         “ห้ามร้องนะแคนดี้” 

         เมื่อครู่โซฟีเผลอดึงยืดแขนตุ๊กตาแมวเกือบขาด สาวน้อยตกใจรีบเตือนแคนดี้ห้ามส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น เจ้าตุ๊กตาน้อยเนื้อต่ำใจ มันเจ็บ แต่เจ้านายใจร้ายสั่งห้ามร้อง กระซิกๆ โซฟีช่วยนวดแขนคู่หูคู่ใจอย่างใส่ใจถนอมอยากปลอบประโลม แคนดี้ขอบคุณเจ้านายทั้งน้ำตา อยากบอกอย่านวดเลย ยิ่งนวดยิ่งเจ็บ โธ่ 

         งานแข่งเริ่มต้นด้วยเกมเบาๆ ใช้เกมการแข่งขันเกมเดียวเท่านั้นเพื่อเฟ้นหาผู้ชนะเลิศ ผู้ชนะมีรางวัลคือสิทธิซื้อมณีในอาคารแห่งบาปคนตะกละในราคาครึ่งหนึ่งของราคาจริง ไม่ต้องจ่ายเต็มราคา แถมยังมีมณีรางวัลให้ผู้ชนะด้วย ส่วนคนแพ้ก็ได้น้ำส้มเป็นรางวัล 

         “อีซีโอชอบกินน้ำส้มหรือเปล่านะ..” โซฟีกะพริบตาปริบๆมองเจ้าหนุ่มหัวดำแย่งเขี้ยวปั้นหน้าปานพ่อเอกอยากซัดกับจิ้งจอกสาวพุงโต 

         “นาโน?” 

         ทำไมจิ้งจอกสาวอวบอ้วนขนขาวราวหิมะปรากฏกายที่นี้? โซฟีสนใจ และสงสัย แม่นางน้อยผู้น่ารักน่าชังส่ายศีรษะกลมมองสำรวจหาร่างคู่รักนาโน ฮันน่าอยู่หรือไม่ กระนั้นมองทั่วแล้วโซฟีไม่เห็นเงาสาวน้อยอีกคนเลย หรือว่านาโนมางานคนเดียวนะ นักเชิดหุ่นน้อยเอียงคอครุ่นคิดพลางถามแคนดี้ เจ้าตุ๊กตาแมวลองใช้สมองช่วยเจ้านายคิดสักหนึ่งส่วน มันร้อง อ่อ แล้วบอกเจ้านายว่ามันคิดไม่ออก 

         “เจริญแคนดี้” 

         โซฟียิ้มทะมึนพลางบีบคอเจ้าตุ๊กตุ๋นแมว อึกๆ แต่ไหนแต่ไรมาเจ้าตุ๊กตาแมวเหมียวมิเคยยช่วยเจ้านายอย่างโซฟีคิดอะไรได้ความเลยสักอย่าง นางอุสารักมัน ดูแลมันอย่างดีแท้ๆ ถ้ารู้มันโง่งม พูดไม่ได้นะ โซฟีส่งมันคืนอาจารย์ดีกว่า “ดีหรือไม่” โซฟียิ้มหวานให้แคนดี้ใจระทึกระคนหวาดผวา มันอ้อนวอนโซฟีอย่าส่งมันกลับคืนเจ้านายคนเดิมเลยนะ ขอร้อง มันอยากอยู่กับโซฟี รักโซฟีที่สุดเลย 

         “รักแคนดี้เช่นกัน” 

         โซฟีอมยิ้มชื่นชอบความคิด และคำสารภาพรักของแคนดี้ นางกอดเจ้าตุ๊กตาแมวแนบอกอย่างห่วงใย  

         เข็มนาฬิกาเริ่มเดินบอกเวลายังคงเดินเรื่อยๆ เม็ดทรายร่วงหล่น ดวงดาวร่วงหล่น หยาดน้ำค้างร่วงหล่น เสียงดนตรีดีดเล่นขับบรรยากาศในห้องให้ร่มเย็น ครื้นเครง และมีสีสันอันอบอุ่นอย่างฤดูคิมหันต์ โซฟีนั่งเก้าอี้เล่นกับแคนดี้สองต่อสอง นักเชิดหุ่นน้อยชะโงกหัวมองอีซีโอเป็นครั้งคราวเพื่อดูเจ้าหนุ่มเล่นเกมถึงไหนแล้ว และหน้าตกใจยิ่งเมื่อนางเห็นเขากำลังโดนนาโนไล่ต้อน เอาพุงกลมๆข่มขวัญเจ้าหนุ่มหล่อ แต่อีซีโอเหมือนไม่กลัวแถมยังใช้วาจาร้ายกาจตอบโต้พุงนาโน “หน้าท้องเจ้าไม่มีวันสู้หน้าท้องโซฟีได้ จงยอมรับความพ่ายแพ้ซะ” น้ำเสียงเย็นชาแฝงความจริงจังพันส่วน 

         “…” 

         โซฟีจะถือเสียว่าเมื่อครู่เขาไม่พูดอะไรละกัน… นักเชิดหุ่นน้อยเปลี่ยนใจแล้ว นางไม่อยากนั่งดูเขาแล้ว “ฮึ” 

         เดินออกจากห้องกิจกรรมด้วยอารมณ์โมโหปานลูกหมีโดนแย่งขนม โซฟีเปลี่ยนนิสัยอย่างรวดเร็วจากด้านสาวน้อยอ่อนแอขี้โรคเป็นสาวน้อยนิสัยก้าวร้าว ดวงตาสีฟ้านภาถูกปอยลอนผมสีทองเรืองรองบดบัง ครั้นดวงตาสีแดงทับทิมเปิดปรากฏให้คนมองอย่างลุ่มหลง นัยน์เนตรสีแดงแฝงซึ่งความกรุ่นโกรธปานแม่หมีอยากเอาลูกหมีฟาดใส่ก้อนหิน ลงโทษที่ลูกหมีต่อยกับลูกจระเข้  

         โกรธอะไร? แคนดี้ไถ่ถามเจ้านายด้วยความอยากเผือก ปกติเวลาโซฟีเปลี่ยนเป็นสาวน้อยนิสัยชอบไล่ฆ่า นางจักจับแขนแคนดี้แทนการอุ้มแคนดี้แนบอก 

         “ข้าโกรธหรือ?” 

         โซฟีเลิกคิ้วงามจ้องเขม่นอาวุธสังหารในมือ แคนดี้ผงะพลางบอก ไม่ๆโกรธ 

         “หึหึ” 

         สาวน้อยยกยิ้มหัวเราะอย่างชั่วร้าย ออกปากชมแคนดี้ว่าดีมาก รู้ความยิ่ง หากมันบอกนางโกธรนะ โซฟีจับมันฟาดใส่กระจกแตกแน่ เอาให้หัวตุ๊กตาโนเลย 

         ความจริงโซฟีไม่ประทับใจอีซีโอเท่าไหร่ เขาหล่อจริง รวยด้วย นิสัยดีในระดับหนึ่ง แต่เขารักนางมากเกิน รักไม่พอยังชอบพูดประกาศความรักต่อหน้าธารกำนัลอีก เฮ้อ ไม่แน่โซฟีอาจต้องบอกอีซีโอให้ลดๆเรื่องประกาศรักให้น้อยลง จะพูดก็ได้ นางชอบฟัง เอ้ย ไม่ๆ จะพูดก็พูดให้นางฟังคนเดียว ไม่ต้องเอาแบบ “คนทั้งโลกต้องรู้ว่าข้ารักโซฟี” อะไรแบบนั้นน่ะ มันทำนางลำบากใจรู้รึเปล่า เขินด้วย ปกตินางกลัวคนอื่นจะตาย ยังต้องกลายเป็นกระต่ายน้อยให้คนอื่นมองอีกหรือ เฮ้อ แกนี่มันน่าเอากรงเล็บแคนดี้แทงหัวซะจริง 

         โซฟีหงุดหงิด จะว่าเขาทำให้นางเริ่มสนแล้วสิ ทั้งที่เมื่อก่อนนางแถบไม่เหลือบแลเขาเลย 

         “…งืมมมมม” 

         คุยกับเขาแล้ว ยอมรับเขาแล้วนิดหน่อย แล้วนี่นางยังโกรธเขาด้วยหรือ? ไม่จริงใช่ไหม โซฟีไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะโกรธอีซีโอจริงๆ นางนึกว่าตัวเองไม่มีวันสนใจคนอื่นอีกแล้ว แต่ทำไมนางสนใจเจ้าหนุ่มละเนี่ย มิใช่แค่เขาทำให้นางสบายใจเมื่ออยู่ด้วย เขายังทำให้นางอยากต่อยอีกต่างหาก ความรู้สึกเหมือนเจอเมรัยเลย แต่คนคนนั้นคือพี่สาว โซฟีไม่กลุ้มหรอก แต่อีซีโอน่ะหรือ 

         คนแปลกหน้า? 

         โหดจังเจ้านาย.. แคนดี้อ้าปากค้างนี่อีซีโอตามตื้อเจ้านายเป็นปี เขายังเป็นแค่ “คนแปลกหน้าหรือ” โอ้ หากเจ้าหนุ่มได้ยินคงใจสลายแน่ๆ 

         “แค่..คนรู้จัก” 

         … แคนดี้มองหน้าโซฟีที่พยายามไม่ยอมรับความจริง  

         “มองอะไร” 

         เพื่อนไม่ใช่ คนรักไม่ใช่ พี่น้องก็ไม่ใช่ งั้นก็ต้องคนรู้จักสิ? โซฟีค้อนให้แคนดี้ เจ้าตุ๊กตาแมวที่ฉลาดกว่าเจ้านายเรื่องรักๆใคร่ๆ มันละเหนื่อยใจกับนิสัยเจ้านาย และรู้สึกท้อแท้กับเจ้าหนุ่มอีซีโอที่ทุ่มเทเพื่อโซฟีมากมายเช่นนี้ แต่เป็นได้แค่ “คนรู้จัก” อะไรเนี่ย  

         “พอๆเอาเป็นว่าข้า..////” 

         ข้า?... แคนดี้อยากหมุนตัวใช้เท้าเตะปากเจ้านายให้พูดต่อ แต่โซฟีขวยเขินแล้วเลือกใช้ความเงียบแทนคำตอบ ปกติหากนางเปิดดวงตาสีแดงทับทิม นางจะกล้าพูด กล้าเถียง กล้าใช้มีดแทงเหยื่อ แต่ทำไมพอเรื่องนี้กลับทำเงียบ เมินเฉย มิกล้าพูด!! 

         โซฟีถอนหายใจปวดหัว สับสน ปวดท้องด้วย นางไปเข้าห้องน้ำดีกว่า 

         บริเวณด้านในอาคารมีทางเดิน และห้องพัก โซฟียังอยู่ในส่วนของบริเวณพักผ่อน จุดให้ความบันเทิง และพื้นที่ให้ผ่อนคลายจากความเครียด มีเครื่องเล่นเกม สนามยิงปืน ตีปิงปอง บ่อน้ำร้อน และยังมีบริการอาบอบนวดด้วย โซฟีหยุดยืนมองป้ายเขียนให้บริการนวดครู่หนึ่ง “…” แล้วนางเก็บสายตาละจากป้ายอธิบายบริการ แล้วเดินต่อ  

         นางหยุดยืนมองแล้วคิดถึงพุงคนที่แคนดี้รู้ว่าใคร 

         ห้องน้ำ 

         โซฟีตัวจิ๋วปานภูตแคระ นางอยากส่องกระจก แต่ช่วยไม่ได้ที่กระจกมันอยู่สูงเหนือศีรษะเด็กสาวตัวเล็กตัวน้อย นักเชิดหุ่นน้อยเม้นปากอยากเอากรงเล็บแคนดี้แทงหัวคนสร้างห้องน้ำ ทำไมไม่สร้างให้มันเหมาะกับความสูงเด็กประถมหน่อย งืมมมมม โซฟีเหมือนโกรธทุกอย่างตอนนี้ นางเดาะลิ้นพลางหมุนกายเข้าทำธุระในห้องส้วม ในหัวคิดสารพัดวิธีอุดปากอีซีโอ จับเขาถ่วงน้ำ ตัดลิ้นเขา เอาถุงเท้ายัดปาก หรือเอาแผนสุดยอดอย่างส่งไปให้อมีตี้จัดการ สุดยอดกว่าคือส่งให่ท่านแม่อีซีโอ? 

         ต แต่ไม่ว่าอย่างไหนก็กลัวเจ้าหนุ่มเสียใจจัง โซฟีโกรธเขานะ แต่ไม่อยากเห็นเขาร้องไห้หรือน้อยใจที่นางแกล้งเขา 

         โซฟีกลัวหากอีซีโอไม่พูดบอกรักโซฟีแล้ว เขาจักตรอมใจตาย…เหมือนกระต่ายน้อย  

         แต่ใครจะรู้ว่าอีซีโอปรารถนาให้โซฟีแกล้งเขาบ้าง นางจักหยอกล้อหรือต่อยเขาก็ได้ เขาดีใจนะที่นางยอมลงไม้ลงมือกับเขา ดีกว่าเมิน.. ไม่เห็นเขาในสายตา  

         เจ้านายบอกเขาตรงๆก็พอแล้วนิ.. ถ้าไม่ชอบก็บอกไม่ชอบสิ แคนดี้อยากส่ายหัวระอานิสัยชอบมโนของโซฟี คนเรานะต้องคุยกันถึงจะรู้เรื่อง สื่อสารอ่ะ สื่อสาร เจ้านายเป็นใบ้เช่นนี้ เจ้าหนุ่มคงเดาใจถูก โธ่  

         “ใช่ข้ากล้าคุยกับเขาที่ไหน..” 

         อ๊ากกกกก โซฟีอยากให้พี่เมรัยอยู่ตรงนี้ จะได้ช่วยปกป้องนาง และช่วยบอกอีซีโอให้หยุดพูดบ้าๆสักที พี่เมรัยคงบอกประมาณว่า “คนที่จะชอบโซฟีได้คือข้าเท่านั้น!!” แล้วก็พูดโน่นนี่นั้นซึ่งมันคงไม่ต่างจากที่อีซีโอพูดเท่าไหร่.. “เหนื่อยใจพอๆกันเลยนะ..” 

         ก็แค่เปลี่ยนคนพูดเป็นพี่สาว เฮ้อ… 

          โซฟีกลุ้มใจหนัก ในโลกนี้จักมีคนคุยกับนางเหมือนคนปกติหรือเปล่านะ…  

         “คงไม่มี” 

         โซฟียิ้มเศร้าระทม ชีวิตนี้นางจะมีเพื่อนบ้างหรือเปล่านะ.. เพราะคนที่รักนาง..รักนางเหลือเกิน 

         คิดหลาตลบไปพลาง นั่งปลดทุกข์ไปพลาง จิ้มตาแคนดี้ไปพลาง ครั้นทำธุระเรียบร้อย ปรากฏว่าในห้องน้ำไม่มีกระดาษชำระ “!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” 

         ห๊ะ โซฟีอ้าค้างกรีดร้องไร้เสียง  หน้าซีดอย่างแตกตื่น นางคิดหนักจนลืมสังเกตว่าในห้องส้วมไม่มีม้วนกระดาษชำระเหลือแล้ว แย่แล้ว แย่ชะมัด งานงอก เอาจริงสิ งืมมมมมมมมมมม นักเชิดหุ่นน้อยปากยุ่งอดกลั้นไม่ให้เอามือทุบทำลายห้องส้วมพัง นางสูดหายใจ แล้วปล่อยช้าๆ พลางลองแหวกท้องแคนดี้เพื่อล้วงเอากระดาษชำระซึ่งบังเอิญในท้องแคนดี้ไม่มีเหลือเช่นกัน  

         … 

         เงียบยิ่งกว่าป่าช้า.. 

         .. 

         “บ้าบอที่สุด” 

         โซฟีอยากเอาแคนดี้ฝังดิน นักฆ่าน้อยน้ำตาตก เมฆหมอกทะมึนปกคลุมเหนือหัวอย่างฤดูฝนมีพายุพัดกระหน่ำ ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะต้องเจอปัญหาโลกแตกเช่นนี้ นางโทษอีซีโอคนเดียว!!! เพราะเขาทำให้นางคิดมาก คิดมากจนลืมดูของในท้องแคนดี้ คิดมาจนต้องเข้าห้องน้ำ คิดมากจนไม่มีกระดาษชำระใช้ อ๊ากก โซฟีอยากลงไปดิ้นบนพื้น กรีดร้อง และเอาแคนดี้ฟาดอีซีโอให้ตุบๆๆๆ นึกภาพกรงเล็บแคนดี้แทงไอ้หนุ่มร้อยพันครั้ง แถมด้วยนึกภาพเอามือฟาดตีพุงพี่สาวอีกหลายที เพราะเมรัยมีส่วนผิดเช่นกัน 

         ผิดตรงไหน? แคนดี้งงปุดๆ และบอกเจ้านายใจเย็นๆ เวลาเช่นนี้ต้องร้องบอกคนข้างนอกสิ 

         “บอกก็..ล่ะ”  

         โซฟีหน้าบางจะตาย นางขี้อาย แถมตอนนี้นางผีเข้าผีออก ปกติไม่กล้าพูดกับคนอื่นเกินหนึ่งคำ ตอนนี้จะพูดคงไม่วายสั่งให้คนอื่นทำตามอย่าง “เฮ้ย ส่งกระดาษชำระให้หน่อย!!”สุรเสียงเหมือนอยากฆ่าคนสุดๆเลย แน่นอนว่าคงทำให้สาวๆคนอื่นตกใจขวัญฝ่อกันเป็นแถว เผลอๆคงกลัวเสียงโซฟีแล้ววิ่งหนี  

         “เฮ้อ..” 

         นั่งสงบนิ่ง โซฟีเดือดดาลปานหม้อต้มน้ำคราวอารมณ์เริ่มเย็นลงช้าๆ นางจะทำอย่างไรดี จะบอกคนอื่นก็อาย จะสั่งคนอื่นก็กลัวเขาหัวใจวายตาย 

         ขณะนักเชิดหุ่นน้อยกำลังตัดสินใจว่าจักใช้เจ้าตุ๊กตาดีหรือไม่ สวรรค์เป็นใจ คนข้างห้องส่งกระดาษชำระให้โซฟี  

“ใช้สิ” 

น้ำเสียงเย็นชาเป็นนิจราวฤดูหนาวพันปี อุ้มมืออวบอิ่มแลนุ่มนิ่มยื่นม้วนกระดาษชำระให้นักเชิดหุ่นน้อย โซฟีน้ำตาจะไหล คุณพระช่วย บุญกุศลนางยังมิหมดสินะ กระซิกๆ 

“ข ขอบคุณ” 

นักฆ่าน้อยแก้มร้อนผ่าว และแดงระเรื่อ นางเอ่ยขอบคุณเสียงเบาราวเสียงผีเสื้อ และสั่นระริกพลางยื่นมือรับม้วนกระดาษกระดาษชำระจากคนข้างห้อง ซาบซึ้งใจเหลือเกิน  

         โซฟีเคยเจอคนดีมากมาย แต่นางขอยกให้สตรีปริศนาข้างห้องส้วมเป็นคนดีอันดับหนึ่งของนางเลย โซฟีกระแอมพยายามบอกขอบคุณเสียงดังฟังชัด แต่ก็ไม่ไหว นางซึ้งใจอกสั่นเทิ้ม ประหนึ่งว่านางเจอเพื่อนแท้ในชีวิต งืมมมมม ถ้าเป็นพี่เมรัยนะ พี่สาวยื่นม้วนกระดาศชำระให้แล้วดึงกลับ มิวายบอก ขอทีหนึ่ง แลกกับกระดาษชำระแน่ๆ ส่วนอีซีโอรู้เรื่องเป็นเช่นนี้คงบุกเข้าห้องน้ำ… เฮ้อ  

         ได้รับสมบัติแห่งสวรรค์ที่สาวๆทุกคนต้องมี โซฟีระบายลมหายใจเฮือกใหญ่พลางค่อยๆปรับเปลี่ยนอารมณ์ นางสมควรเลิกคิดเรื่องอีซีโอซะ นางไม่อยากเอาเวลาเดินเล่นไปคิดเรื่องของเขา ลืมๆซะ ลืมให้หมด โซฟียกมือตบๆแก้มนิ่ม ครั้นเมื่อนางสงบใจแล้วจัดการธุระ เดินออกจากห้องส้วม บังเอิญออกมาเจอกับสาวปริศนาข้างห้องส้วมพอดิบพอดี 

         “..” 

         “..” 

         หนึ่งสาวน้อยขี้อาย หนึ่งสาวอวบตัวเตี้ยสบตากันแปปหนึ่ง โซฟีตกใจวิญญาณหลุดจากร่าง แคนดี้ตกใจด้วย 

         “ข..” 

         ขอบคุณ!! โซฟีอายไม่กล้ามองคนสวย นางรีบเอ่ยขอบคุณเสียงที่สาวอวบอีกคนไม่ทันยิน ครั้นนักเชิดหุ่นน้อยลนลานสะบัดร่างหมุน วิ่งหนีไปชนประตู ตุบ “//////” 

         ท ทำไมนางซุ่มซ่ามโง่เหมือนพี่เมรัยเลย //// 

         สาวน้อยโซฟีชนประตูห้องน้ำแล้วหงายหลังล้มก้นจูบพื้นหินอ่อน นางรีบลุกยืนอย่างแข็งทื่อแล้วใช้อุ้งมือแคนดี้เปิดประตู เผ่นอย่างไว 

         “…” 

         ทิ้งให้สาวอวบตัวน้อยชะงัก.. 

         -- 

         “อ๊ายยยยย” โซฟีวิ่งหนีมาทรุดเข่านั่งหลบหลังผนังใกล้ๆประตูห้องภารโรง นักเชิดหุ่นน้อยไม่เคยคุยกับสาวอื่น ไม่ถนัดสบตาใคร นางกลัวสายตาคนอื่น แต่เมื่อครู่ที่นางรีบหนีไม่ใช่เพราะนางกลัวนะ แต่เพราะนางตกตะลึงความงามของอีกฝ่ายต่างหาก “////” สาวน้อยคนนั่นหุ่นอวบอ้วนกว่าพี่เมรัยมาก แถมสวมชุดผ้าหลายชั้น หลากหลายลวดลาย ชายกระโปรงยาวจรดข้อเท้า แขนเสื้อยาวเหยียดจรดข้อมือ สวมเครื่องประดับไขข่มุก แต่งหน้า เขียวคิ้ว ดูมีออร่าคุณหนูใหญ่ ที่สำคัญดวงตานางสวยงามยิ่งนัก “เหมือนดวงจันทร์ในมหาสมุทรยามราตรี” แม้นเพียงชั่วเวลาสั้นๆ แต่เมื่อโซฟีสบตาอีกฝ่าย นักเชิดหุ่นน้อยราวโดนดึงดูดให้จมดิ่งสู่ก้นสมุทรลึก สัมผัสความหนาวเย็นท่ามกลางน้ำทะเล และความโดดเดี่ยวของผู้ยืนบนจุดสูงสุด 

         “แววตาของนักปกครอง” 

         โซฟีรู้จักแววตาเช่นนี้ ส่วนมากแล้วคนที่มีดวงตานักปกครองจักมีพลังอำนาจสูงส่งกว่าคนธรรมดา เพราะพวกเขาเกิดมาเพื่อปกครองผู้อื่น เมรัยไม่มีดวงตาเช่นนั้น แต่อีซีโอมี โซฟีก็ไม่มี  

         “น่าบีบจัง” 

         หน้าตาสะสวยไม่พอ เรือนร่างยังน่านวดอีกด้วย เล่นเอาโซฟีอิจฉามิน้อย งืมมมมมม เมื่อครู่มองผ่านๆแต่เห็นสัดส่วนไขมันชัดเลยว่านมนำพุง ก้นใหญ่ด้วย ขนาดพอฟัดพอเหวี่ยงกับพี่เมรัยสูสี แต่ไม่รู้จะสู้ลีลาพี่สาวได้หรือไม่ 

         เจ้านาย..หื่นแล้ว แคนดี้ทำหน้ากวนๆใส่โซฟี นักเชิดหุ่นน้อยโดนตุ๊กตาแมวเตือนสติก็ตัวแดงเถือกปานก้นลิง 

         น นี่ข้าคิดอะไรเนี่ย… โซฟีไม่ได้ติดเชื้อหื่นจากพี่เมรัยใช่ไหม  

         “แต่นางสวยจริงนะ” 

         เรื่องหน้าตารูปร่างโซฟีให้คะแนนเต็มร้อย แต่ยังน้อยกว่าพี่เมรัย เพราะพี่เมรัยคือที่หนึ่งในดวงใจน้องสาว 

         โซฟีปิดซ่อนดวงตาสีแดงทับทิม และเปลี่ยนเปิดดวงตาสีฟ้านภาอีกครั้ง ช่วงนี้นักเชิดหุ่นน้อยชอบสับเปลี่ยนดวงตาสองสีบ่อยๆแตกต่างจากเมื่อก่อนที่นางจักเปิดดวงตาสีแดงทับทิมเฉพาะตอนต่อสู้ และล่าเหยื่อเท่านั้น “…ทำไงดี” โซฟีเหมือนมีสองคนในร่างเดียว และความคิดของทั้งสองคนตีกันยุ่งเหยิง กว่าจะร่วมเป็นหนึ่งได้คงใช้เวลาอีกนาน 

         ชอบโดนเจ้านายบีบคอมากกว่า.. แคนดี้เป็นเคะนะ โซฟีฟังแล้วอมยิ้มขอบคุณ นางเป็นได้หมดแหละ แต่สุดแล้วนางก็ไม่อยากทำร้ายใคร  

         “ฟู่” 

         นางเป่าลมอุ่นๆใส่แคนดี้ และนั่งกอดตุ๊กตาแมวสักพักให้ใจสงบ.. 

         “ขอบคุณนะ..” 

         เมื่อครู่นางได้ยินหรือไม่.. โซฟีคิดถึงเรื่องในห้องน้ำ และหวังว่าคำขอบคุณส่งไปถึงอีกฝ่าย.. 

         เวลาผ่านเลย โซฟีหลับตา และลุกยืนใหม่ นางไม่อยากนั่งบนทางเดินแล้ว นางอยากเดินเล่นในสวน รู้ว่าอาคารแห่งบาปคนตะกละมีชั้นระเบียงที่เปิดโล่ง และมีสวนต้นไม้ใหญ่ดุจดั่งป่าพงไพร โซฟีอยากไปปล่อยกายปล่อยใจที่นั่น หวังให้ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ดี ดวงดาวเต็มฟ้า นกฮูกนอนในรัง และคุณกระรอกมาเล่นด้วย หรืออาจมีแมวน้อยสักตัวอยากจีบแคนดี้สุดหล่อของนาง มิว่าอย่างไหนโซฟีคลี่ยิ้มอ่อนโยนละมุนละไม และเดินอุ้มแคนดี้ไปบนทางเดินอันเงียบงัน  

         แม้มีแขกพักในอาคารแห่งบาปคนตะกละมากมาย แต่อาคารกว้างใหญ่จนบางจุดไร้คนเดิน แลอ้างว้าง และเงียบเหงามิน้อย 

         โซฟีเดินย้อนกลับ ขึ้นบันได และเดินผ่านห้องน้ำ โซฟีแก้มแดงเมื่อนึกตอนวิ่งชนประตูห้องน้ำ “..อยากมุดดินหนี ////” ขายหน้าจังเลยนะ เจ็บหน้าผากด้วย ก้นแสบ ดีที่ไม่หัก   

         มองประตูแล้วอยากล้างแค้น โซฟีแกว่งดวงตาหันหน้ามองรอบด้านว่าไม่มีคน ครั้นนางใช้อุ้งมือแคนดี้ตีๆประตู “นี่แนะๆ” 

         แปะๆ 

         แคนดี้ช่วยตีประตูให้เจ้านาย กระทั่งโซฟีชื่นใจ ยิ้มลำพองใส่ประตูน้ำที่ไม่สามารถตีนางคืน หึหึ โซฟีสะบัดหลังเดินต่อ กระทั่งนางเดินมาจุดลงบันไดกลางอาคาร จุดนี้มีรูปสลักตกแต่งรูปปักษา สัตว์ป่าอย่างหมี วัว และลิง มีกระถางต้นไม้วางเรียงรายด้วย แลสวยหรูยิ่ง โซฟีเดินเตาะแตะ แล้วต้องสะดุดเมื่อเห็นกลุ่มเด็กหนุ่มเผ่าอมนุษย์สัตว์กำลังยืนมุงรายล้อมกลุ่มเด็กสาว 

         สิ่งแรกที่โซฟีทำคือกระโดดหลบเข้าซ่อนหลังรูปสลักวัวนั่งคิด และแอบซุ่มมองเงียบๆ 

         “..เกิดอะไรขึ้นแคนดี้” 

         หากเป็นพวกวัยรุ่นชายหนุ่มรุมล้อมสตรีวัยสาว โซฟีคงเดินแอบๆแล้วไม่ขอยุ่ง แต่นี้ไม่ใช่ กลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมคือเด็กหนุ่มวัยประมาณอีซีโอ ท่าทางกวนส้นเท้าจัง โซฟีมองด้วยสายกลมใสกระจ่าง นางสังเกตเห็นหนึ่งในคนที่กำลังโดนรุมล้อมคือสาวน้อยอวบอ้วนที่ช่วยยื่นสมบัติแห่งสวรรค์ให้โซฟีเมื่อตอนนั้น นักเชิดหุ่นน้อยเบิกตากว้าง ผู้มีพระคุณ 

         “คิดว่าอ้วนเป็นโอ่งมังกรแล้วจะสู้เราได้หรือ” 

         “อย่าพูดความจริงสิเพื่อน” 

         “ฮาๆๆๆน้ำหนักเกินพันแล้วมั้ง” 

         พวกเด็กหนุ่มอมนุษย์สัตว์ขำแรง โซฟียืนแอบฟัง หางคิ้วกระตุก ดวงตาสีฟ้านภาที่ใครว่าอ่อนโยนดุจนางฟ้า หลุบต่ำสาดประกายความเย็นยะเอก 

         “อ้วนแล้วหนักหัวมึงหรือ 

         อุ๊ย… โซฟียกอุ้งมือแคนดี้ตีๆปากตัวเอง โซฟีพยายามลูบหน้าอกตัวเองให้เย็นไว้ นางเฝ้ามองพวกเด็กหนุ่มอมนุษย์ สิงโต หมี กระทิง แรดรังแกสาวน้อยอวบอ้วนที่กำลังยืนบังสาวน้อยจ้ำม่ำอีกคนอย่างกล้าหาญ “…” นางเงียบกริบไม่พูดตอบโต้พวกเด็กหนุ่มสักคำ ใช้เพียงสายตามองอย่างกดดันหวังว่าพวกเด็กหนุ่มจะหยุดพูดสบประมาท ทว่าไม่ พวกเด็กหนุ่มอมนุษย์หยิ่งผยองเห็นว่าการที่พวกสาวๆเงียบคือสมยอม พวกเขาได้ใจใหญ่ พูดดูถูกดูหมิ่นกว่าหนัก

         “กลัวจนพูดไม่ออกหรือ”

         สิงโตหนุ่มน้อยคนหนึ่งที่เหมือนหัวหน้าแก๊ง สงสัยที่บ้านตามใจจนเสียคน เขาเดินเข้าใกล้สาวน้อยอวบอ้วน และยื่นมือหมายเชยคางนางเหมือนว่านางเป็นสิ่งของที่เขาจะทำลายทิ้งก็ได้

         สาวน้อยอวบอ้วนหรี่ตามองเด็กหนุ่มด้วยสายขยะแขยง ชั่วพริบตานั้น

ฟิ้ว-----

         “เหวอ!!”

          โซฟีทนไม่ไหว อย่าคิดว่ามีคนเยอะกว่าแล้วจะรังแกใครก็ได้นะ

         “ไม่อย่าตายก็ไสหัวไปไกลๆ ไอ้พวกขยะ”

         โซฟีเปิดดวงตาสีแดงทับทิมอีกครั้งด้วยความเดือดดาล อารมณ์โกรธาปะทุระเบิด นางไม่ยอมให้ใครหน้าไหนรังแกผู้มีพระคุณนาง น้ำใจต้องตอบแทนด้วยน้ำใจ มีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ นักเชิดหุ่นน้อยปล่อยจิตสังหารเข้มข้นบีบอัดใส่พวกเด็กหนุ่มอมนุษย์ จิตสังหารของนักฆ่าน้อยรุนแรงกว่าคนปกติร้อยพันเท่า และกดดันให้ทุกคนในพื้นที่นี้อกสั่นขวัญแขวน คลื่นจิตสังหารสีแดงทมิฬพุ่งกระจักกระจายพร้อมแขนเครื่องจักรสังหารที่พุ่งไปหมายตัดแขนเด็กหนุ่มที่หมายแตะต้องผู้มีพระคุณของโซฟี

         นักเชิดหุ่นน้อยตั้งใจสังหารพวกเด็กหนุ่มอมนุษย์จริงจัง ไม่ล้อเล่น นางเอาจริงแน่ และกล้าด้วย

         “!!!!!”

         ไม่มีใครเคยเจอนักฆ่าตัวจริง พวกเด็กหนุ่มอมนุษย์ตกตะลึง และหวาดผวาตัวสั่นระริก พวกเขาหน้าถอดสีพลางรีบวิ่งหนีจากเทพแห่งความตาย พวกเขาหันหลังหนีอย่างหมาหัวเน่า โซฟีนิ่วหน้าพลางหยิบกระถางดอกไม้เหมาะมือ แล้วขว้างมันอัดหัวหน้าแก๊งไอ้สิงโตโง่ๆจนหัวเขาแตก เลือกทะลัก และล้มไปนอนหมดสติ “อึก” เพื่อนๆที่เหลือกลัวฉี่ราด ยังดีที่มีใจช่วยลากเพื่อนหนีด้วย ไม่เช่นนั้น หากปล่อยไว้ โดนโซฟีใช้เป็นที่ระบายแน่ๆ ที่นี้แหละค่ำคืนจะมีคนโดนกรงเล็บแคนดี้แทงจริงๆ

         “ฮึ”

         ไอ้พวกระยำ… โซฟีสบถคำหยาบ พลางหยุดปล่อยจิตสังหาร

         จิตสังหารของนักฆ่าแรงพอกดดัน และจู่โจมใส่พวกสาวน้อยอวบอ้วนด้วย แม้นอีกฝ่ายไม่กลัวประหวั่นพรั่นพรึงเท่าพวกเด็กหนุ่มอมนุษย์สัตว์ แต่ก็แอบหวาดหวั่นมิน้อย โซฟีหรี่ตาลงต่ำมองหน้าสาวสวย เห็นอีกฝ่ายกลัวตน โซฟีนิ้วกระตุก แอบสะอึกเบาๆ

         นั่นสินะ..

         โซฟีปิดตา และเบือนหน้าหนี ซ่อนความเสียใจมิให้ใครสังเกตเห็น.. นางคืนสภาพแคนดี้เป็นตุ๊กตาแมวเช่นเดิม แล้วหันหลังเดินหนีออกจากจุดนั้นอย่างที่แล้วๆมา

         “…”

         กว่าสาวน้อยอวบอ้วนจะคืนสติ โซฟีก็เดินไปไกลแล้ว.. เห็นเพียงแผ่นหลังที่โอบอุ้มความหงอยเหงา….จางๆ

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น