Sาเชนทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 63

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2562 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

 

บทนำ 

 

“เราเลิกกันเถอะ ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” 

 

ประโยคแสนคุ้นเคยที่ฉันได้ฟังจนกลายเป็นเรื่องปกติ ท่าทางที่เขาแสดงออกมาว่าเสียใจ ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด ฉันแสร้งทำเป็นว่าเข้าใจเหตุผลที่เขาพยายามปรุงแต่ง แต่แท้จริงแล้ว คำพูดของเขานั้นช่างเบาหวิวเสียยิ่งกว่า เสียงของหัวขโมยแถวบ้านฉันซะอีก 

 

“ผมขอโทษที่เราต้องจบกัน แต่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราคบกันอยู่หรือเปล่า คุณ... คุณ... คุณมันเย็นชาเกินไป เย็นชาจนผมไม่รู้ว่าคุณเคยรักผมไหม” 

 

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือคล้ายกำลังจะร้องไห้ แต่ฉันกลับนั่งมองเขาด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย ไม่ใช่ว่าฉันนั้นเป็นคนเย็นชาอย่างที่เขากล่าวหา แต่เพราะฉันชินชากับการถูกบอกเลิกแล้วต่างหาก 

 

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ฉันกลายเป็นฝ่ายถูกตัดความสัมพันธ์ กว่าจะรู้ตัว ฉันก็ถูกบอกเลิกอยู่ฝ่ายเดียวจนนับครั้งไม่ถ้วน 

 

“เฮ้อ... ฉันกลับนะ” ฉันบอกลาเขาด้วยคำพูดแสนสั้น พร้อมน้ำเสียงที่นิ่งเรียบเช่นเคยเขาร้องไห้ออกมาเบา ๆ ซึ่งมันทำให้ฉันนึกสงสัย ว่าใครกันแน่ที่ควรจะเป็นฝ่ายเสียน้ำตา 

 

. 

. 

 

“เฮ้อ...” เลอาถอนหายใจ 

 

“ทุกคนมาดูตรงนี้เร็ว สงสัยเจ้าหญิงของพวกเราจะถูกทิ้งมาอีกแล้ว” 

 

เสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนร่วมงานทำให้ฉันหงุดหงิด ทุกคนทำเหมือนเรื่องอกหักของฉันเป็นเพียงแค่โชว์ตลก ทั้งที่ฉันไม่เคยคิดว่าความรักเป็นเรื่องล้อเล่น แต่ทุกคนกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น 

 

“สถิติใหม่ของคุณเลอา 4เดือน กันอีก13วัน” 

 

เสียงตบมือจากทุกคนทำให้ฉันเริ่มโกรธ ฉันแสร้งทำเป็นไม่สนใจพวกเขา และกลับไปทำงานของตัวเอง ซึ่งงานของฉันก็คือ การเป็นติวเตอร์ให้สถาบันกวดวิชา ฉันทำงานที่นี่มาได้3ปีแล้ว และคงจะย้ายไปทำงานที่ไหนไม่ได้ เพราะที่นี่ดันเป็นกิจการของบ้านฉันเอง 

“ว่าไงแม่น้องสาวคนสวย พี่จองคานทองไว้ให้แล้วนะจ๊ะ อีกไม่นานคงได้ใช้” 

 

ชายหนุ่มท่าทางเหมือนกุ๊ยที่กำลังพูดอยู่เป็นพี่ชายฉันเอง เจไดเป็นผู้จัดการสถาบันติวเตอร์แห่งนี้ แล้วใครจะไปเชื่อ ว่าเขาเคยได้เหรียญทองคณิตศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศมาแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ได้แข่งให้ในนามทีมชาติไทย 

 

“อย่าแซวน้อง! ไม่เป็นไรหรอกดาว เดี๋ยวโลกก็จะเหวี่ยงคนดี ๆ มาหาเราเอง” 

 

ฉันพยักหน้ารับให้กับคำพูดของพี่สาวคนรอง พี่โยดามักจะพูดให้กำลังใจฉันเสมอ แม้ว่าตัวของหล่อนจะแต่งงานตั้งแต่อายุ18ปีก็เถอะ 

 

บ้านของฉันถูกเรียกว่าเป็นครอบครัวหัวโต เพราะพ่อแม่ของพวกเรา ดันชอบใฝ่เรียนจนได้เป็นศาสตราจารย์ แถมพี่ชายคนโตยังเก่งคณิตศาสตร์ ไปแข่งขันจนได้เหรียญทอง คิดว่าจะได้ผ่อนคลายเพราะพี่สาวคนรอง ที่แต่งงานตอนอายุ18 แต่พี่แกก็ดันแอบไปเรียนรามจนจบปริญญาตรี สาขาชีววิทยาก่อนจะจบม.6เสียอีก 

 

“จะว่าไปเรามีผู้เชียวชาญทางด้านความรักอยู่ไม่ใช่เหรอ” เจไดพูด 

“ตอนนี้ไปเที่ยวฝรั่งเศสค่ะ” โยดาตอบ 

“ไปอีกแล้วเหรอ! เพิ่งมาทำงานแท้ ๆ แต่ลาบ่อยกว่าฉันลารวมกัน3ปีอีกนะ” 

“แล้วใครบังคับให้มาทำงานมิทราบ” โยดาเหน็บ 

 

ฉันนั่งถอนหายใจ ระหว่างที่พี่สาวและพี่ชายกำลังโต้คารมกันอย่างดุเดือด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองเดินทางมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ไม่ใชจุดของการเป็นติวเตอร์นะแต่เป็นจุดของการไม่มีใครเอาต่างหาก เฮ้อ... 

 

ความคิดเห็น