หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 72 การตบหน้าของจริง (4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 72 การตบหน้าของจริง (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 72 การตบหน้าของจริง (4)
แบบอักษร

เคราะห์ดีที่ต่างคนต่างยังคงตกตะลึงมิได้สติจึงหาใครเห็นแววอาฆาตมาดร้ายในดวงตานางไม่...

“ซินเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้นรึ” ผู้เฒ่าหนิงที่ไม่ทราบถึงเรื่องราวก่อนหน้าขมวดคิ้วเอ่ยถาม

ฉับพลันหนิงซินก็สาวความถึงการท้าดวลกันระหว่างอวิ๋นลั่วเฟิงกับองค์รัชทายาท รวมถึงทุกถ้อยคำจากมู่อู่ซวงโดยมิผิดเพี้ยนแม้เพียงหนึ่งคำ

“โอ แม่นางมู่อู่ซวงประสงค์จะสั่งสอนแม่นางอวิ๋นอย่างนั้นรึ” ผู้เฒ่าหนิงตะลึงจ้องมู่อู่ซวงผู้บัดนี้มีความอับอายอาบใบหน้าแล้วกล่าวเสียงเรียบ “เมื่อเป็นเช่นนี้ตาเฒ่าคนนี้ก็ขอกล่าวอะไรสักหน่อย แพทย์ผู้มีพรสวรรค์แท้จริงมิจำเป็นต้องตรวจวัดสัญญาณชีพเพื่อวินิจฉัยอาการของโรคหรอกแม่นาง เพียงใช้สายตามองเอาก็เห็นได้ แพทย์ใดยังต้องตรวจวัดสัญญาณชีพเพียงเพื่อวินิจฉัยโรคผู้นั้นก็เป็นเพียงหมอกำมะลอ!”

กายมู่อู่ซวงประหนึ่งถูกทิ่มแทงด้วยความร้อน นางกำหมัดแน่นในอกสุมไปด้วยความเกลียดชัง เผาไหม้ดุจดั่งไฟนรกโลกันตร์

ความผิดนางอวิ๋นลั่วเฟิงแท้ๆ!

หากไม่มีนางสักคนตัวนางคงมิต้องเผชิญกับการถูกหมิ่นเกียรติเช่นนี้! แล้วยังถูกตราหน้าว่าเป็นหมอกำมะลออีกเล่า! อย่างไรก็เพราะอวิ๋นลั่วเฟิงแท้ๆ นางจึงมิอาจพูดตอบโต้อันใดได้!

“ซินเอ๋อร์” ผู้เฒ่าหนิงมองหลาน “เจ้าเองจากนี้ไปก็เรียนรู้จากแม่นางอวิ๋นเสีย ข้าเห็นว่าแม่นางอวิ๋นแลดูเป็นคนดีแล้วยังมีวิชาการแพทย์สูงส่ง ท่าทางรึก็ไว้ใจได้ เจ้านั้นยังอ่อนหัดเกินไปอยู่คนเดียวจะเจอแต่เรื่องร้าย ดูเถิดเจ้าเกือบถูกหมอกำมะลอต้มตุ๋นเข้าให้เสียแล้ว หากมิใช่เพราะแม่นางอวิ๋นเป็นยอดสตรียื่นมือเข้าช่วยเราข้าคงต้องตายด้วยน้ำมือหมอกำมะลอเป็นแน่”

“ข้าเข้าใจแล้วท่านปู่ ข้าจะไม่ทำผิดซ้ำสองและไม่ปล่อยให้หมอกำมะลอหลอกเอาอีก”

เจ้าปู่หลานคู่นี้คำก็กำมะลอ สองคำก็กำมะลอ ยิ่งทำให้มู่อู่ซวงแค้นเคืองหนักจนหายใจถี่กระชั้นหน้าดำหน้าแดง นางคิดจะหาข้ออ้างหลบฉากไปก็พอดีได้ยินเสียงเนิบนาบแฝงความร้ายกาจของอวิ๋นลั่วเฟิงดังขึ้นจากด้านข้าง

“องค์รัชทายาท ไยท่านไม่ทำตามคำมั่นข้อที่สองเสียทีเล่า” อวิ๋นลั่วเฟิงยืดกายเชื่องช้า ริมฝีปากแย้มรอยยั่วเย้า “นี่ก็ค่ำแล้ว ข้าเองก็อยากกลับไปนอนตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ท่านจงอย่าทำให้ข้าเสียเวลานักเลย ท่านจำคำข้าไว้ ยิ่งท่านไม่ออมมือเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น ยิ่งท่านลงมือหนักเท่าใดข้าก็ยิ่งพอใจ เรื่องก็จะได้จบลงโดยเร็ว”

สีหน้าเกาหลิงเปลี่ยนไปขณะตะเบ็งเสียงลั่นด้วยแรงโทสะ “อวิ๋นลั่วเฟิงเจ้าชักจะมากไปแล้ว!”

“เห็นทีองค์รัชทายาทผู้สูงส่งจะกลายเป็นพวกโกหกปลิ้นปล้อนเสียแล้วกระมัง” อวิ๋นลั่วเฟิงมองเกาหลิงด้วยหางตา “จะอย่างไรข้าก็ไม่ใส่ใจหรอกว่าท่านจะยินยอมทำตามคำมั่นหรือไม่ ในเมื่อข้ามีองค์ชายสี่กับผู้เฒ่าหนิงเป็นพยาน หากพวกเขาแพร่งพรายเรื่องนี้ไป ทุกคนก็จะได้รู้ว่าองค์รัชทายาทเป็นเพียงคนช่างปดที่ไม่ทำตามคำพูด”

“เจ้า...”

ดวงเนตรเกาหลิงประหนึ่งจะพ่นไฟ สีหน้าอาฆาตมาดร้ายใครเห็นก็ต้องคิดว่าเขาจะพุ่งเข้าชกหน้าอวิ๋นลั่วเฟิงให้ได้เสียเดี๋ยวนี้

“แม่นางอวิ๋น” ผู้เฒ่าหนิงเกรงว่าเกาหลิงจะกริ้วจนชกอวิ๋นลั่วเฟิงเข้าจริงๆ จึงได้เอาร่างตนเข้ากันประหนึ่งปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ “เจ้าวางใจเถิด ตาเฒ่าผู้นี้จะช่วยให้เขาต้องทำตามทุกคำมั่นที่ได้ให้ไว้แก่เจ้า! หากไม่เป็นไปตามนั้นตาเฒ่าผู้นี้จะช่วยท่านแพร่งพรายความไร้ยางอายนี้ให้ทั้งแผ่นดินได้รับรู้”

เกาหลิงเองก็มิล่วงรู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังผู้เฒ่าหนิงจึงมิอาจด่วนลงมือกระทำการใด ไม่นานมู่อู่ซวงก็ย่างก้าวเชื่องช้ามายืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาอ่อนโยนฉายแววเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก

“องค์รัชทายาทเพคะ ท่านอย่าได้ผิดคำพูดเพียงเพราะอู่ซวงเลย อู่ซวงเป็นผู้บอกให้ท่านตอบตกลงเอง เช่นนั้นท่านก็ต้องทำตามคำมั่น ตบหน้าข้าเถิด อู่ซวงจะมิยอมตกเป็นภาระให้แก่องค์รัชทายาทเด็ดขาด”

มู่อู่ซวงช้อนใบหน้างามหมดจดขึ้น ดวงตาคู่งามเปี่ยมไปด้วยอารมณ์เข้มข้น

นางอยากสื่อให้เขารู้ว่านางยินยอมรับความอดสูนี้ไว้ก็เพื่อเขา! 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น