หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 71 การตบหน้าของจริง (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 71 การตบหน้าของจริง (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 71 การตบหน้าของจริง (3)
แบบอักษร

เกาหลิงหัวเราะไร้เมตตาแววเย้ยหยันเปี่ยมดวงเนตร ครั้นจะล้อเลียนอวิ๋นลั่วเฟิงต่ออีกสักหน่อยสีหน้าก็พลันแข็งทื่อ...

ผู้เฒ่าบนพื้นเรือที่เมื่อครู่ชะตาใกล้ขาดเต็มทีบัดนี้กลับเปลือกตาสั่นไหวแผ่วเบา แล้วจึงลืมตาขึ้นต่อหน้าธารกำนัล...

ต่างคนต่างนิ่งงันมิอาจทำใจเชื่อภาพที่ปรากฏต่อสายตา

อวิ๋นลั่วเฟิงนางสวะคนนั้นน่ะรึจะรู้วิชาการแพทย์ กระทั่งให้มดงานชำเราช้างสารยังจะน่าเชื่อเสียยิ่งกว่า!

“ท่านปู่”

เมื่อทุกคนต่างนิ่งอึ้งอยู่เช่นนั้น เสียงเจื้อยแจ้วระคนประหลาดใจของเด็กสาวหน้าตาสะสวยก็ทำลายความสงัดบนเรือลง...

“ท่านปู่ ท่านฟื้นแล้ว ท่านฟื้นจนได้! ท่านทำให้ข้าตกใจกลัวแทบแย่ท่านรู้หรือไม่” เด็กสาวดึงแขนผู้เฒ่าให้ลุกขึ้นจากพื้นไม้เย็นเฉียบของเรือ นางหันขวับมาหาอวิ๋นลั่วเฟิงแล้วกล่าว “ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณท่านเหลือเกิน! ท่านช่วยเหลือท่านปู่ข้าไว้เท่ากับช่วยเหลือตระกูลหนิงทั้งตระกูล ข้าจักตอบแทนท่านอย่างไรดี...”

เช่นนั้นท่านผู้เฒ่าจึงมีปฏิกิริยาในที่สุด ความซาบซึ้งปริ่มอยู่ในดวงตา “แม่นาง เจ้างั้นรึที่ช่วยข้าเอาไว้ ไม่นึกเลยว่าอายุเพียงเท่านี้กลับมีวิชาแพทย์กล้าแข็งยิ่งนัก ข้าไม่เพียงแต่จะกระปรี้กระเปร่า หากกำลังวังชาก็หวนคืนกลับมา แม่นางน้อยเอ๋ย เจ้าจะช่วยรักษาตาเฒ่าคนนี้ให้หายขาดจากโรคภัย ได้หรือไม่”

“ได้แน่นอน” คำตอบอวิ๋นลั่วเฟิงเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ “ให้เวลาข้าครึ่งเดือนข้าจะเยียวยาให้ท่านหายขาด”

เดิมเมื่อผู้เฒ่าถามคำถามนั้นก็มิได้คิดหวังไปไกล! เพียงอวิ๋นลั่วเฟิงปลุกเขาให้ฟื้นขึ้นมาได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์ จะให้หวังถึงขั้นหายขาดนั้นคงไม่ต้องกล่าวถึง

ใครเลยจะคิดเล่าว่าอวิ๋นลั่วเฟิงจะสามารถให้คำมั่นกับผู้เฒ่าได้จริง...

บัดนั้นเองใจผู้เฒ่าก็เปรียบประหนึ่งเถ้าติดไฟ [1] ดวงหน้าชราปรากฏรอยน้ำตาร้อนผ่าว

“แม่นาง ตระกูลข้ามีนามว่าหนิง เจ้าเรียกข้าว่าผู้เฒ่าหนิงเถิด ส่วนนี่หนิงซินหลานสาวข้า เจ้ากับนางคงอายุอานามไล่เลี่ยกันน่าจะผูกมิตรกันได้ไม่ยาก ยามข้าพักแรมอยู่บนผืนแผ่นดินนี้ข้าจะให้นางติดตามเจ้าไป หากเจ้าต้องการสิ่งใดก็สั่งนางได้ทันที”

ผู้เฒ่าหนิงยอมปล่อยหนิงซินให้ไปเป็นผู้ติดตามอวิ๋นลั่วเฟิงก็เพราะมีสาเหตุ แม้พรสวรรค์หลานสาวผู้นี้จะกล้าแกร่งทว่านางยังขาดความตั้งมั่น เมื่อเป็นเช่นนั้นยามนี้ก็ได้แต่ปล่อยให้นางได้เรียนรู้จากอวิ๋นลั่วเฟิงเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นหากอวิ๋นลั่วเฟิงสามารถรักษาโรคภัยชายเฒ่านี้ให้หายขาดได้จริง นั่นหมายถึงการบอกเป็นนัยว่านางก้าวล้ำหน้าแม้กระทั่งเหล่าแพทย์แห่งหอโอสถ เช่นนี้แล้วผูกมิตรกับนางไว้ก็มีแต่จะได้กับได้

“ข้ามิขัดข้อง!” อวิ๋นลั่วเฟิงยักไหล่หันไปทางเกาหลิง ดวงหน้าทิ้งรอยแย้มยิ้มแล้วจึงยกมุมปาก “องค์รัชทายาท ท่านทำตามคำมั่นของท่านเสียทีไม่ดีกว่ารึ”

สีหน้าองค์รัชทายาทบัดนี้มืดดำดูไม่ได้ประหนึ่งก้นกระทะ กำปั้นกำแน่นสั่นระริก ดวงเนตรตวัดหาอวิ๋นลั่วเฟิง

“อวิ๋นลั่วเฟิง เจ้าจงใจ!”

จะให้คิดเช่นไรก็มิอาจเชื่อได้ว่าอวิ๋นลั่วเฟิงรู้วิชาการแพทย์จริง นางไปร่ำเรียนมาเมื่อไรไยไม่มีใครล่วงรู้!

กวนหลินและพรรคพวกก็อับจนถ้อยคำมิต่างกัน ต่างรำลึกถึงเพียงชั่วครู่ที่ผ่านมาที่ได้รวมหัวกันล้อเลียนอวิ๋นลั่วเฟิงไป ต่างคนต่างรู้สึกว่าดวงหน้าของตนร้อนผ่าวจนแทบไหม้ อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี...

อันที่จริงทุกคนอับอายเรื่องที่ว่าตนเชื่อสนิทใจว่าอวิ๋นลั่วเฟิงดื้อด้านนัก มิรับน้ำใจปฏิเสธความหวังดีจากมู่อู่ซวงผู้เสนอจะให้คำแนะนำ

ดูเถิดวิชามู่อู่ซวงมีเท่านี้จะเอาอะไรไปสอนนาง ให้นางเป็นอาจารย์มู่อู่ซวงเสียยังจะเหมาะสมกว่า! มู่อู่ซวงก็ช่างกล้าดีเสนอตัวจะรับอวิ๋นลั่วเฟิงเป็นศิษย์ให้ได้เรียนรู้วิชาเร็วขึ้นสิบปี!

นางมิได้คิดหรอกหรือว่าจะต้องอับอายขายขี้หน้าเขา

ท่ามกลางผู้คนเหล่านี้ผู้ที่เสียหน้าที่สุดก็หาใช่ใครแต่เป็นมู่อู่ซวงเอง

การกระทำของอวิ๋นลั่วเฟิงนั้นเปรียบดั่งการตบหน้ากันอย่างไร้ปรานี ให้ใจนางสุมไปด้วยความอิจฉาริษยาและชิงชัง! นางไม่อาจคงไว้แม้แต่มาดผู้สูงส่ง ดวงตาคู่งามหากแต่มุ่งร้ายจ้องอวิ๋นลั่วเฟิงเขม็ง

 

 

------

[1] สำนวนจีนโบราณ มีความหมายว่า เหมือนตายแล้วเกิดใหม่

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น