หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 68 เงื่อนไข (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 68 เงื่อนไข (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 68 เงื่อนไข (2)
แบบอักษร

มุมปากอวิ๋นลั่วเฟิงยกยิ้ม มองเกาหลิงด้วยรอยยิ้มอ่อนจางขณะที่เขาเปี่ยมไปด้วยโทสะจากการถูกหยามหมิ่น 

“หากข้ารักษาผู้เฒ่าผู้นี้ได้ท่านต้องทำตามคำขอของข้าสองประการ” 

“เฮอะ!” เกาหลิงเหยียดเยาะเย็นชา “ถ้าเจ้ารักษาผู้เฒ่าผู้นี้ได้จริงต่อให้หนึ่งร้อยประการข้าก็จะทำ แน่นอนว่าเพียงสองประการข้าย่อมทำแน่! เจ้าน่ะทำให้ได้ก่อนเถอะ!” 

“แล้วถ้าท่านผิดคำพูดตอนหลังเล่า” อวิ๋นลั่วเฟิงกอดอกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย 

“ผู้คนตั้งมากเป็นพยานตรงนี้ข้าจะผิดคำพูดได้อย่างไร” เกาหลิงโต้กลับเผ็ดร้อน 

นางขยะอวิ๋นลั่วเฟิงผู้นี้หาดีไม่ได้แล้วยังชอบพูดจาเลื่อนเปื้อน! จะอย่างไรเสียนี่ก็หาใช่เรื่องใหม่ไม่! เช่นนั้นคำพูดนางก็คงหาความจริงมิได้! 

“แต่ผู้คนเหล่านี้อยู่ฝ่ายท่านทั้งหมด ข้าไม่ไว้ใจ!” อวิ๋นลั่วเฟิงยกมือปฏิเสธ “ข้าขอผู้เป็นกลาง” 

สิ้นวาจานางก็ได้ยินเสียงนุ่มมาจากด้านหลังให้ผู้คนทั้งหลายต่างก็ได้รับการชำระล้างจากสายลมแห่งวสันตฤดู ทำให้กายใจเบาสบายยิ่ง 

ประหนึ่งเพียงได้ฟังเสียงบุรุษผู้นี้เอื้อนเอ่ยวาจาก็สามารถเอื้อมถึงความสุขลึกล้ำได้อย่างไรอย่างนั้น... 

“ข้าจะเป็นพยานให้เอง ไม่ทราบว่าแม่นางอวิ๋นพอใจหรือไม่” 

อวิ๋นลั่วเฟิงหมุนกายกลับสายตาจรดลงบนร่างบุรุษผู้มาเยือนภายใต้อาภรณ์ไหม นางเลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากแฝงแววยั่วเย้า “ข้าไม่ทราบจริงๆ ว่าเป็นเพราะเหตุบังเอิญหรือไม่ หรือดวงวิญญาณองค์ชายสี่ยังคงตามติด เหตุใดยามข้าเผชิญหน้ามู่อู่ซวงท่านจะต้องปรากฏกายขึ้นด้วยทุกทีไป หรือว่าองค์ชายจะแอบชอบพอมู่อู่ซวงอยู่กัน” 

สีหน้าเกาหลิงแปรเปลี่ยนทันใดส่งสายตามุ่งร้ายไปยังเกาเส่าเฉินอย่างชัดเจนราวกับเป็นศัตรูหัวใจ 

“แฮ่ม!” เกาเส่าเฉินไอแห้งๆ สองที ดวงหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนปรากฏแววกระดาก “แม่นางอวิ๋นกำลังล้อเลียนข้าอยู่ใช่หรือไม่ เจ้าคิดจริงหรือว่าทุกคนจะเป็นเช่นใครบางคนผู้มองตาปลาเป็นไข่มุก เทียบกับมู่อู่ซวงแล้วองค์ชายผู้นี้สนใจแม่นางอวิ๋นเสียยิ่งกว่า” 

อวิ๋นลั่วเฟิงกะพริบตา “น่าเสียดายจริงที่ข้าไม่สนใจท่าน เช่นนั้นแล้วท่านจงไปหามู่อู่ซวงเถิด” 

“แม่นางอวิ๋นเจ้าไม่คิดหรือว่าเราสองนั้นเป็นพวกเดียวกัน” เกาเส่าเฉินยกยิ้มที่มุมปากพลางสะบัดคลี่พัดออก รอยยิ้มนั้นดูไปก็อ่อนโยนเปี่ยมเมตตาอยู่หรอก ทว่าดวงตามิอาจปิดซ่อนความมากเล่ห์ไว้ได้ “องค์ชายผู้นี้จะทำให้เจ้าสนใจข้าให้จงได้ ทว่าก่อนจะถึงเวลานั้นเจ้าห้ามผลักไสข้าไปให้ผู้ใดเด็ดขาด!” 

ถ้อยคำแสดงความรังเกียจที่มีต่อมู่อู่ซวงชัดเจนเสียจนใบหน้าเจ้าของชื่อเย็นชาลงโดยฉับพลัน ดวงตาคู่งามหยิ่งผยองจ้องเขม็งไปยังเกาเส่าเฉิน 

“องค์ชายสี่ หัวใจข้าเป็นขององค์รัชทายาท ต่อให้ท่านปรารถนาจะร่วมเรียงเคียงหมอนกับข้า อู่ซวงผู้นี้ก็มิยินยอม!” 

เกาเส่าเฉินยังคงส่งยิ้มอบอุ่นให้แก่อวิ๋นลั่วเฟิงราววาจามู่อู่ซวงเป็นเพียงอากาศ “แม่นางอวิ๋น เจ้าพอใจให้องค์ชายผู้นี้เป็นพยานหรือไม่” 

“ตราบใดที่ท่านไม่ออกโรงปกป้ององค์รัชทายาทข้าเองก็ไม่ติดขัดแต่อย่างใด” สีหน้าอวิ๋นลั่วเฟิงผยองนัก ดวงตาดั่งราตรีเปล่งประกายถือดี “หากข้ารักษาผู้เฒ่าผู้นี้ได้ ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าองค์รัชทายาทจะทำตามคำขอของข้าสองประการ! ประการแรก ห้ามท่านตามตอแยข้าไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นนับต่อแต่นี้เป็นต้นไป และห้ามท่านกล่าวถึงการหมั้นหมายที่ผ่านมาอีกเป็นอันขาด!” 

เกาหลิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนส่งรอยยิ้มเยาะ “เจ้ามิต้องกังวลไป องค์รัชทายาทผู้นี้ไม่ตามเกาะแกะเจ้าแน่!” 

แน่นอนว่าเกาหลิงบัดนี้คงคาดไม่ถึงว่าวันหนึ่งถ้อยคำของอวิ๋นลั่วเฟิงจะเป็นความจริงขึ้นมา เขาเองเถิดจะเป็นผู้ตามตอแยนางไม่เลิกราด้วยพรสวรรค์ติดตัวและความสามารถของนางได้เผยออกสู่สายตาธารกำนัล เขาเองจะต้องทิ้งศักดิ์ศรีขอให้มีการหมั้นหมายขึ้นอีกครั้ง 

“ประการที่สอง” อวิ๋นลั่วเฟิงยกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีนิลมองไปยังมู่อู่ซวงผู้ยืนอยู่ข้างองค์รัชทายาท “ท่านต้องตบหน้ามู่อู่ซวงจนกว่าข้าจะบอกให้หยุด! 

ความคิดเห็น