คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [4]

ชื่อตอน : บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2562 08:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [4]
แบบอักษร

 

เราคุยกัน สนิทกันมากขึ้นมาหลายเดือนแล้ว ภายในบ้านทุกอย่างดีขึ้นแต่เมื่อไหร่ที่มาบริษัทหรือออกไปข้างนอก สถานะของเรายังมีช่องว่างเหมือนเดิม เขาเป็นเจ้านาย หล่อนเป็นลูกน้อง จะให้นัดเจอหรือมากินข้าวเที่ยงก็ไม่ได้ ไม่ชอบให้พนักงานเก็บไปเม้าท์ หากหล่อนย้ายขึ้นมาทำงานกับเขาได้จริงระยะห่างเราก็จะน้อยลง 

รณภพผ่านช่วงเวลาเลือดร้อนหรือมีสาวเยอะมามากพอแล้ว ส่วนใหญ่ก็แค่คุยกันแล้วจบ ได้กันแล้วจบ ไม่ค่อยได้คุยจริงจังกับใคร แม้แต่กับเฟื่องลดาเองเขายังคิดว่าตัวเองจะไม่จริงจัง แต่ที่ยังคุยก็เพราะความสบายใจ หล่อนไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขา เวลา สิ่งของ หรือสถานะ หล่อนไม่เคยถามอะไรสักอย่างว่าเขาคิดจะสานต่อไหม จนบางครั้งเขาก็เป็นฝ่ายคิดมากเองว่าหล่อนจะเก็บไปเครียดหรือเปล่า เขากลัวหล่อนจะกลับมาป่วยหนักๆ แบบคราวก่อน 

“ฉันง่วงนอนแล้ว แค่นี้นะ ไว้ค่อยคุยกัน” รอหล่อนรับรู้แล้วเขาก็ตัดสายทิ้ง กลับมาเลื่อนดูแชทเก่าๆ เราแทบไม่ได้คุยกันเลย รณภพถอนหายใจวางโทรศัพท์ลงเหนือเตียงนอน ปิดไฟ แล้วเข้านอน ส่วนอีกทางด้านหนึ่ง เวลาประเทศไทยเพิ่งจะเช้า เฟื่องลดากลับไปอาบน้ำล้างตัวอีกรอบ แต่งตัวลงไปช่วยจัดโต๊ะอาหารให้คุณท่าน คุณแขไขกับท่านเจ้าสัวมีงานนอกท่านจะออกไปช่วงก่อนเที่ยง หล่อนจึงอยู่บ้านกับลูก แล้วก็มีน้องยมกับป้านงค์คอยอยู่ดูแลบ้านด้วย 

ลูกชายตัวน้อยในวัยขวบเศษอยู่ในวัยกำลังซนเริ่มจะหัดยืนหัดเดินแต่มีล้มบ้าง เฟื่องลดาต้องคอยดูแลลูกอย่างใกล้ชิด คอยจับมือ วันว่างหล่อนมักจะพูดคุยกับลูกเป็นภาษาอังกฤษฝึกให้หยิบจับของง่ายๆ แกไม่เข้าใจหรอกแต่หล่อนอยากฝึกไว้ให้แกชิน 

“กิ๊ฟมี กิ๊ฟมี กิ๊ฟหนีบหัวน่ะเหรอ พูดอะไรของเธอยังกับคุณหนูจะเข้าใจ” ป้านงค์กระแทกแดกดัน วางขวดนมคุณหนูน้อยลงแรงๆ แล้วเดินออกไป น่าเหนื่อยใจนะที่ต้องเห็นหน้าหรือได้ยินเสียงของป้าคนนี้ทุกวัน เฟื่องลดาไม่ค่อยชอบจึงพยายามเลี้ยงลูกเองหรือไม่ก็จะให้น้องยมเป็นคนช่วยเลี้ยง หากหล่อนไม่ได้ทำงานจะไม่ยอมให้ป้านงค์มาแตะต้องตัวลูก ไม่ต้องการจะให้ลูกซึมซับนิสัยพูดไม่ดีแบบป้านงค์ ลูกหล่อนน่ารักขนาดนี้ โตขึ้นต้องเป็นคนดีด้วยสิ 

“คุณเฟื่องคะ คุณจีมาเยี่ยมคุณท่านค่ะ” 

“แล้วยมได้บอกหรือเปล่าจ๊ะว่าท่านทั้งสองไม่อยู่บ้าน” 

“บอกแล้วค่ะ แต่คุณจีเธอให้มาตามคุณเฟื่องบอกมีของมาฝากให้ท่านเจ้าสัว ยมดูคุณหนูให้เองค่ะ คุณเฟื่องไปที่ห้องรับแขกได้เลย” 

“จ้ะ พี่ฝากด้วยนะ” ขานรับแล้วเดินแยกไปยังห้องรับรอง จิรดานั่งรออยู่แล้วตรงหน้ามีกล่องสีแดงวางไว้คล้ายกับเป็นยาจีน 

“มาแล้วเหรอ” 

“สวัสดีค่ะ ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” 

“ของฝากคุณลุง ยาจีน หมอยาบอกว่าช่วยบรรเทาอาการมึนศีรษะ” 

“ได้ค่ะ ไว้เจ้าสัวกลับมาเฟื่องจะบอกท่านให้นะคะ” 

“อ้อ แล้วฉันก็มีอีกเรื่องอยากบอกให้เธอรู้ด้วยนะ ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่บ้านนี้ในสถานะอะไรแต่ฉันสงสารเธอจังเลย คนอย่างพี่ภพไม่มีวันจริงจังกับเธอหรอก เขามีผู้หญิงให้เลือกมากมายแล้วจำเป็นอะไรเหรอที่ต้องเลือกผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ” จิรดากล่าวด้วยวาจาจิกกัด หยิบรูปมากกว่าสิบใบในกระเป๋าราคาแพงทิ้งลงบนโต๊ะ กอดอก มองหน้าเฟื่องลดาอย่างมีมาด “ขอโทษนะจ๊ะที่ฉันสืบเรื่องเธอมากขนาดนี้ สภาพบ้านเก่าโทรมไม่น่าดูเลยนะ พ่อแม่ก็ทำอาชีพทำนาทำสวน ท่าทางจนมาก ฉันว่า… เธอควรต้องเจียมตัวให้มากกว่านี้” 

รูปเหล่านั้นมีทั้งสภาพบ้านพ่อที่ภาคใต้บ้านแม่ที่อยุธยา แล้วก็เป็นภาพแอบถ่ายน้องสาวต่างพ่อของหล่อนที่ยังเป็นวัยรุ่น แล้วยังไงเหรอ เฟื่องลดาเสียใจที่ถูกขุดคุ้นอดีต หล่อนไม่ได้อาย ไม่เคยบอกใครว่าฐานะดี ไม่ได้หลอกอะไรใคร แค่เสียใจที่ถูกเกลียด 

เฟื่องลดาพยายามเข้มแข็งหากหล่อนเผลอคิดมากแล้วมีน้ำตา คงถูกใจญาติของคุณภพคนนี้ เธอไม่ได้ให้ที่พักพิง ไม่ได้มีความสำคัญอะไรใรชีวิต ไม่ได้มาเห็นช่วงลำบากที่สุดของหล่อน แล้วทำไมหล่อนต้องแคร์ด้วย เฟื่องลดาเลือกที่จะนิ่ง ไม่สนใจมองรูปเหล่านั้น 

“คุณลุงคุณป้าใจดีคงไม่มีใครสนใจจะสืบประวัติของเธอ แต่กับพี่ภพฉันไม่รู้เหมือนกันนะว่าเขาจะสนใจหรือเปล่า เขาเป็นที่สนใจในหมู่นักข่าว ถ้าเกิดรูปพวกนี้หลุดไปฉันรู้สึกอายแทนพี่ภพจริงๆ” 

“คุณจีมีอะไรจะพูดอีกหรือเปล่าคะ เฟื่องต้องดูแลลูก” 

“ไม่ฟังฉันเลยเหรอ?” จิรดาแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ปรายสายตามองจิกให้หนักกว่าเดิม “เธอนี่มันหน้าด้านกว่าที่ฉันคิดนะ อยู่บ้านคนอื่นมาเป็นปี ไม่รู้สึกอยากเลิกเป็นภาระคนบ้านนี้บ้างเหรอ” 

“ภาระหรือไม่ภาระ เฟื่องว่าให้คนในบ้านหลังนี้เป็นคนตัดสินดีกว่านะคะ เฟื่องยังอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะยังไม่มีใครไล่ออกจากบ้านแล้วคุณจีทำไมต้องมาเดือดร้อนด้วยคะ เฟื่องก็อยู่ของเฟื่องดีๆ” 

“ว่าฉันเหรอ!” จิรดาดีดกายยืนขึ้น 

“ส่วนรูปพวกนี้ คุณจีอยากเอาไปให้คุณภพ นักข่าว หรือจะให้ใครก็เชิญเอาไปให้เถอะค่ะ เฟื่องไม่แคร์ใครทั้งนั้น เฟื่องหาเงินใช้เอง ส่งตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี อยู่ได้ด้วยตัวเองมานานขนาดนี้แล้ว คุณจีคิดว่าเฟื่องมีอะไรจะต้องสนใจอีกเหรอคะ ถ้าไม่แน่จริงเฟื่องไม่อยู่มาถึงวันนี้ได้หรอก เลิกยุ่งกับเฟื่อง ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ นะคะ” 

“เธอกล้าพูดกับฉันขนาดนี้เลยเหรอ”  

จะตามไปด่าทว่ายัยคนนั้นกลับเดินหนีอย่างเร็ว แม่บ้านตกใจวิ่งเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้นแต่จิรดาไม่อยากเล่าให้ฟังจึงสะบัดหน้ากลับไปเก็บรูปออกไปข้างนอก แฟนหนุ่มไม่ได้เข้ามาด้วยนั่งรออยู่ในรถตั้งแต่แรก จิรดาเข้าไปนั่งแล้วดึงประตูปิดเข้ามาแรงๆ แฟนตกใจเขาเพิ่งซื้อคันนี้ใหม่ 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น