LamoonLove
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Obligation of Love 06 - อืม..หวง

ชื่อตอน : Obligation of Love 06 - อืม..หวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2562 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Obligation of Love 06 - อืม..หวง
แบบอักษร

“ไอฟ้า ไอบอล..ดูมันซิ เอาอีกละ”

 

“บอลลูนย่ะ เรียกแค่นั้น เดี๋ยวกูก็ตบปากมึงเลยอีฟ้า”

 

“ใช่เวลามาซีเรียสเรื่องชื่อแม่ะ .. อีบอลลูน อีตุ๊ดควาย”

 

“อีฟ้า เดี๋ยวเหอะมึงงง!”

 

“นี่พวกแก หยุดทะเลาะกันก่อน ดูหน้าไอ้เดย์มันด้วย!” 

 

“เออ..ก็ด้ะ เห็นแก่นังชะนีนี่หรอกน่ะ”

 

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆสองอาทิตย์แล้ว ที่ฉันโดนกักบริเวณจากการลงโทษของเฮีย

 

ฉันเองก็อยากจะขัดขืนคำสั่งอยู่หรอกนะ แต่ฉันก็ไม่อยากให้เฮียไนท์เหนื่อยใจกับฉันอีก และคิดว่ามันแค่สองอาทิตย์เอง แต่ใครจะไม่รู้ว่ามันเป็นสองอาทิตย์ที่โคตรทรมานเลย

 

“เห้ออออออ..”

 

ฉันได้แต่นั่งถอดถอนหายใจ ท่ามกลางเสียงเพื่อนในกลุ่มของฉันแหกปากโวยวายกันเป็นเรื่องปกติของทุกวัน เมื่อเห็นว่าฉันไม่ร่าเริงเหมือนเดิม

 

แน่ละ จะให้ฉันร่าเริงเหมือนเดิมได้ไง 

ในเมื่อฉันไม่ได้เจอ คนที่เป็นแรงใจให้ฉันใช้ชีวิตต่อไปในทุกๆวันอย่างเฮียโซ่เลย

 

เพราะนี่ ฉันไม่ได้เห็นหน้าเฮียโซ่เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วนะ!!

 

 

ที่ผ่านมา ฉันได้ยินมาว่า พวกเฮียเรียนจบหลักสูตรปริญญาตรีของสาขาที่ตัวเองเรียนกันหมดแล้ว และตอนนี้พวกเฮียก็เลยเริ่มทดลองทำงานของจริงกัน บ้างก็ทำงานต่อจากธุรกิจที่บ้าน บ้างก็ไปทำตามสาขาที่ตัวเองเรียน อะไรแนวๆนี้ละมั้ง อันนี้ฉันแอบฟังพ่อกับแม่ฉันคุยกันนะ ก็รับรู้มาคร่าวๆประมานนี้ และนั่นเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้ที่ผ่านมาเฮียไนท์ไม่ค่อยกลับบ้าน เพราะเอาแต่อยู่ที่โรงพยาบาล กับการเป็นแพทย์และวิจัยอะไรของเฮียก็ไม่รู้

 

ส่วนเฮียโซ่ก็เหมือนกัน ช่วยดูกิจการเกี่ยวกับโรงแรมทั้งหมดภายในประเทศ ก็เลยทำให้ช่วงนี้เฮียโซ่เองก็น่าจะงานยุ่ง ไม่ได้อยู่ให้ฉันไปป่วนเปี้ยนได้เหมือนเมื่อก่อน รวมถึงฉันเองก็โดนกักขังบริเวณทำให้ไปหาเฮียโซ่ไม่ได้เหมือนกัน

 

แล้วที่น่าเบื่อสุดๆก็คือตอนเย็นของทุกวัน กับวันเสาร์อาทิตย์ที่ปกติฉันจะชอบไปนั่งเล่นบ้านเฮียโซ่ ตอนนี้กลายเป็นว่าฉันต้องอยู่บ้านเท่านั้น แต่มันจะไม่อะไรเลย ถ้าช่วงนี้ พ่อแม่ฉันไม่ไปทำงานต่างประเทศ แล้วเฮียก็ไม่ได้อยู่แต่โรงพยาบาล 

 

มันเลยทำให้ฉันต้องอยู่กับป้านม และพวกพี่ๆแม่บ้านเท่านั้น

..อยู่ๆฉันก็รู้สึกเหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นขึ้นมาทันที ..เห้อออ

 

ฉัน คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงเฮียไนท์ คิดถึงเฮียโซ่ หืออ อออออT T

 

“อีชะนี..แค่อีกสามวันเองก็เป็นอิสระแล้ว มึงจะนั่งถอนหายใจไปเรื่อยเหมือนโดนกักขังตลอดชีวิตทำไมวะ”

 

เสียงของบอล หรือ บอลลูน เพื่อนในกลุ่มของฉัน ที่ร่างเป็นชาย แต่จิตใจนะ ผู้หญิงสุดๆ แล้วก็เป็นผู้หญิงที่จ้องจะงาบเฮียไนท์ของฉันตลอดเวลาด้วย

 

ก็อย่างที่มันว่าแหละ เหลืออีกแค่ 3 วัน ฉันก็จะกลับมาสู่โหมดปกติแล้ว 

แต่ว่า ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าพรุ่งนี้มันวันเสาร์ไง!

 

วันเสาร์ ฉันก็ต้องนั่งเหงาหงอยอยู่ที่บ้านอีกซินะ

 

พอคิดได้อย่างนั้น มันก็เลยทำให้ฉันต้องมานั่งถอดถอนหายใจอยู่ในตอนนี้ไงละ

อยากให้ช่วงกักบริเวณของฉันหมดไปเร็วเร็วววววว หืออออ

 

“ข้ามไปวันอังคารเลยได้มั๊ยยยย คิดถึงเฮียโซ่วววว”

 

หลังฉันพูดจบ เพื่อนฉันทั้งสามคน ก็ได้แต่กรอกตามองบน แต่ฉันก็ไม่สนใจ ก่อนจะหันหน้าออกไปทางหน้าต่างของห้องเรียนอีกครั้งอย่างเหมอลอย พร้อมกับคิดถึงใครบางคนที่ฉันเอ่ยปากออกมา

 

“มึงนี่นะ เสียภาพลักษณ์เจ้าหญิงหมด แทนที่จะอยู่สวยๆเริ่ดๆ รอผู้เข้ามา แต่นี่โวยวายหาแต่ผู้ชายมาทั้งอาทิตย์แล้วเนี้ยะ”

 

“ก็ฉันชอบของฉันอะ พวกแกไม่เข้าใจหรอก”

 

“ฉันว่า แกเปลี่ยนเป็นไปชอบพี่เปอร์ ไม่ดีกว่าหรอ รายนั้นก็หล่อเท่ห์ไม่แพ้กันเลยนะ แถมยังชอบแกด้วย ฉันเห็นแกเพ้อถึงเฮียโซ่อะไรของแกมากี่ปีละ ไม่เห็นจะมีอะไรคืบหน้า ง่ำๆ”

 

โอ๊ะะ แทงใจฉันเกินไปแล้วนะ ไอ้ฟ้า!! 

 

เพื่อนฉันอีกคนชื่อฟ้า สาวรูปร่างอวบอั๋นคนเดียวในกลุ่ม เลยทำให้มันน่ากอดสุดๆไปเลยละ และงานอดิเรกของเธอก็คือการหาขนม ของว่าง ช็อคโกแลตมานั่งกินตลอดเวลาเหมือนกับตอนนี้ยังไงละ และที่สำคัญเพื่อนฉันคนนี้นะ เพ้อฝันเก่งสุดๆ แต่มันก็จริงจังจริงใจกับฉันสุดๆเหมือนกัน เหมือนกับเรื่องนี้ ที่มันพยายามยุให้ฉันเลิกสนใจเฮียโซ่ไม่รู้รอบที่เท่าไรแล้ว

 

“ไอ้ฟ้า แกเพื่อนฉันนะ ทำไมถึงไม่สนับสนุนฉันนนนบ้างงง”

 

“ง่ำๆ ก็เพราะว่าแกเป็นเพื่อนฉันไง..ดูง่ายๆ อย่างที่ผ่านมาแกโทรไป ง่ำๆ เฮียโซ่อะไรของแกสนใจแกบ้างมั๊ย ก็ไม่”

 

เอาอีกละ..มันจะพูดแทงใจฉันไปถึงไหน

 

ก็อย่างที่มันว่านั่นละ ถึงฉันไม่เจอตัว ขอได้ยินเสีียงก็ยังดี 

ฉันก็เลยมีโทรไปหาบ้าง 

 

และทันทีที่เฮียรับ ฉันก็พูดทันที

 

‘คิดถึงเฮียโซ่จังเลย’ 

 

แล้วรู้มั๊ยเฮียตอบอะไรกลับมา..

 

‘อืม..’ 

 

สั้นๆ แค่นั้นแหละ และพอฉันเริ่มชวนคุย เฮียก็บอกว่า

 

‘เฮียงานยุ่ง ถ้าไม่มีเรื่องด่วนอะไร ก็แค่นี้นะ..’ 

 

..เห้ออ ก็นั่นละ เฮียโซ่..ผู้ชายที่ฉันชอบมา 5 ปีละ และดูเหมือนว่า ฉันก็น่าจะชอบฝ่ายเดียว..

 

 

“ฉันเกลียดแก ไอฟ้า!”

 

“เออออออ เอาๆ ฉันแบ่งชอกโกแลตให้แท่งนึงละกัน เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง”

 

“เออออ เอามาซักแท่งก็ดี ง่ำๆๆ คิดถึงเฮียยยยยยยยโว้ยยย”

 

“ฉันละเชื่อแกจริงๆ ชอบคนแบบนี้มาได้ยังไงตั้งนาน”

 

“ง่ำๆๆ ทำไม เฮียโซ่ฉันไม่ดีตรงไหน ห้ะ ไอ้น้ำ”

 

“ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีเว้ย แต่แบบแกก็เห็นว่าที่ผ่านมา เฮียโซ่แกน่ากลัวจะตายไป ทั้งดูนิ่ง ลึกลับ น่ากลัว เข้าถึงยาก แล้วแกดูที่ผ่านมาสิ ผู้หญิงคนไหนเข้าหา ไม่โดนเฮียโซ่แกฆ่ากลับมาก็บุญละ”

 

อืม.. ก็อย่างที่ไอ้น้ำว่า พวกเฮียๆนะ มีผู้หญิงมาสารภาพรักบ่อยมาก เฮียคนอื่นก็แค่ไม่สนใจไม่ใส่ใจ แต่สำหรับเฮียเคนกับเฮียโซ่อะไม่ใช่ เพราะถ้าผู้หญิงที่เข้ามา เผลอจับเนื้อต้องตัวละก็บอกเลย งานนี้ผู้หญิงก็ผู้หญิงเถอะ มีเจ็บตัวอะ..

 

หึ สมน้ำหน้า เขานะของฉันย่ะ!!..แม้ว่าฉันจะไม่ใช่ของเขาก็ตามทีนะ..

 

แต่ว่า บางทีฉันก็สงสัยนะ ทุกคนในโรงเรียนก็รู้ว่าพวกเฮียเป็นยังไง ก็ยังจะมาสารภาพรักกันอยู่ได้ ..โดยเฉพาะเฮียโซ่ของฉัน

 

แต่แล้ว อยู่ๆ ไอ้บอลลูนก็เริ่มเอ่ยปากพูดออกมา และสิ่งที่มันพูดทำเอาฉันไปไม่เป็นเลย

 

“เออ อย่างที่อีน้ำพูดถูกเลย ถึงแม้ว่ากูจะคลั่งไคล้ในกลุ่มเจ้าชายของพี่มึงนะ แต่กูก็รู้ดีเว้ย ว่ากลุ่มนี้แม่งมีไว้ชื่นชมพอว่ะ ..ในกลุ่มนั้นดูไม่มีใครเข้าถึงง่ายเลยซักคนเดียว โดยเฉพาะเฮียโซ่ของมึง..นี่ขนาดมึงเป็นน้องเพื่อนนะ ยังเข้าถึงตัวเขาไม่ได้เลย คิดดูซิอิเดย์ เลิกพร่ำเพ้อได้แล้ว”

 

หึ.. ตอกย้ำเก่ง!

 

คือแบบ ฉันก็พอจะรู้ตัวอยู่หรอกนะ ว่าที่เฮียโซ่มีทำดีกับฉันบ้างอะไรบ้าง ก็เพราะว่าฉันเป็นน้องเฮียไนท์ไง แต่ก็อย่างที่ไอ้บอลลูนมันพูดนั่นละ ขนาดฉันโตมากับเฮียตั้งแต่เด็ก ฉันยังเข้าไม่ถึงตัวเขาจริงๆ

 

“พวกแกกกกก ทำไมไม่ให้กำลังใจฉัน พูดมาแต่ละอย่าง มันเจ็บโว้ยย”

 

“เค้าเรียกว่าพูดเตือนสติโว้ยย”

 

“เอางี้ ไอ้เดย์ ฉันมีอีกวิธีแนะนำ เดี๋ยวเดือนหน้าก็มีกีฬาสี แกก็ใช้โอกาสนั้น เปร่งประกายออร่าตัวแกออกมาให้อีกสี่โรงเรียนได้เห็นซิ ทีนี้แกก็จะมีตัวเลือกเพียบ เชื่อฉัน ตอนนั้นอาจจะมีใครสักคนที่โดนใจแกก็ได้”

 

“เออจริง กูเห็นด้วยกับไอ้ฟ้า จะว่าไป กูก็อุตส่าห์เชียร์พี่เปอร์ คิดว่าแม่งคนนี้มาวินแน่ๆ แต่แม่งอยู่ๆก็ถอยซะงั้น สงสัยกลัวพี่มึงอีกตามเคย .. เพราะฉะนั้น หาใหม่อีกสี่โรงเรียนที่เหลือแล้วกัน ฉันว่าตัวท็อปแต่ละที่ก็น่าจะเด็ดดวงอยู่นะ!”

 

“อย่าไปฟังพวกมันเลยเดย์ ฉันว่านะ แกเลิกสนใจแล้วตั้งใจเรียนเหมือนกับฉันดีกว่า เราเพิ่งอายุสิบห้ากันเอง ไม่ต้องรีบหรอก ถ้าเราเรียนดี ทำงานที่ดี ค่อยหาผู้ชายดีๆทีหลังก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอก”

 

อืม...นี่ละ..สายน้ำ หรือเรียกสั้นๆว่าน้ำ ฉันก็ไม่รู้ว่ามาอยู่กลุ่มฉันได้ยังไง คือเธอเป็นเพื่อนที่เรียบร้อยสุดละ เรียบร้อยสุดในห้องเลยก็ว่าได้ เรียบร้อยทั้งหน้าตาและนิสัย และเป็นคนที่พวกเราในห้องพึ่งพาได้สุดๆ เพราะเธอคือลูกรักของอาจารย์ทุกคน เพราะฉะนั้น เวลามีตัวแทนไปพูดอะไรของห้อง พวกเราก็จะส่งเธอนี่ละ

 

“โอ้ยยยย แม่แกสอนมาพูดรึไงห้ะ อีแม่ชีชะนีน้ำ หน้าตาก็สวยอยู่หรอก แต่แบบว่าไม่ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์เลย ให้ตายเถอะ..เป็นผู้หญิงทั้งที หัดมีมารยาร้อยเล่มเกวียนบ้าง ไม่ใช่อ่านแต่หนังสือทั้งวันแบบนี้ ส่วนเรื่องเมื่อกี้ หยุดคิดไปได้เลย อิเดย์มันเรียนเก่งอยู่แล้ว ไม่ต้องเก่งไปกว่านี้ล้าวววว.. หยุดคิดเรื่องเรียน แล้วหาผู้ใหม่ เชื่อฉัน อีเดย์!!”

 

ก็นี่ละนะ กลุ่มฉันมันมีคนดี มันก็ต้องมีฝั่งตรงข้ามถูกม่ะ

มันเป็นแบบนี้ประจำ ที่บอลลูนจะแขวะใส่น้ำ แต่ยัยน้ำก็ไม่สนใจอะไรหรอก มันชินแล้วละ

 

“แกนี่นะ บอลลูน..แทนที่จะชี้ทางสว่างให้กับเพื่อน ดันพาเพื่อนไปในทางที่แย่”

 

“หาผู้ใหม่มันแย่ตรงไหนไม่ทราบ ฉันก็แค่ไม่อยากให้อิชะนีมันต้องผิดหวังกับความรักลมๆแล้งๆของมัน”

 

เอิ่ม.. นี่บอลลูนกำลังอยากช่วยฉันจริงๆใช่มั๊ย ทำไม ไอ้คำว่า ลมๆแล้งๆของมันเนี้ยะ มันแทงใจฉันจังเลย..

 

“ง่ำๆ ฉันเห็นด้วยกับบอลลูน หาผู้ใหม่ เชื่อฉันไอ้เดย์ ..เนี้ยะ ฉันได้ข่าวว่าโรงเรียน HIRA ผู้เด็ดๆเยอะ นี่ๆ เดี๋ยวฉันเปิดเพจ ผู้หล่อบอกต่อ ให้ดู”

 

“มันต้องอย่างนี้ซิ ชะนีฟ้าของฉันนน”

 

บอลลูนพูดขึ้น พร้อมกับโน้มตัวไปกอดฟ้าที่วางขนมลงแล้วเปลี่ยนไปคว้ามือถือด้วยความเร็วไว้พอเป็นพิธี อย่างดีใจที่มีคนเข้าข้าง ส่วนฉันกับสายน้ำ ก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา และมองดูหนึ่งสาวจริงหนึ่งสาวเทียม เลื่อนหน้าจอมือถือดูภาพแต่ละคนไปมา อย่างตื่นเต้นไม่หยุด จนกระทั่งอยู่ๆ ไอ้บอลลูนก็โพล่งปากออกมาด้วยอาการเกินเบอร์ ตามปกติที่มันเป็นอยู่แล้ว

 

“โอ้ยย คนนี้งานดีอะแกกกกก”

 

“เออ นี่ตัวท๊อปของโรงเรียนเลยนะโว้ยย ชื่อสายฟ้า ชื่อเหมือนกูด้วย เนื้อคู่กูแน่ๆ”

 

“อย่ามโน! อีฟ้า...ถ้าคู่แกจริง ก็คู่อีน้ำด้วยป่ะ สายน้ำ สายฟ้า ก็ชื่อเหมือนกัน “

 

ทันทีที่บอลลูนพาดพิง สายน้ำที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ก็เงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับโพล่งปากออกมาทันที..

 

“นี่พวกแก อย่าเอาฉันไปเกี่ยวได้ป่ะ?”

 

“เห้อออ ฉันละเบื่ออีแม่ชีนี้จริงๆ ..นี่ๆยัยเดย์ ดูซิๆ คนนี้งานดีจริงๆนะ การเรียนก็ดี กีฬาก็เด่น แถมยังเป็นลูกนายพลอีก คือ โปรไฟล์เริ่ดดด กูให้ผ่าน เหมาะกับมึง”

 

หลังจากที่บอลลูนพูดจบ ก็ยื่นหน้าจอมือถือมาตรงหน้าฉัน เพื่อให้ฉันดูทันที..คือผู้ชายในรูปก็ดูดีอยู่หรอกนะ แต่แบบว่า

 

ถ้าไม่ใช่เฮียโซ่ฉันก็ไม่เอาใครทั้งนั้น!

 

“นี่พวกแก! จะให้ฉันลืมเฮียโซ่ให้ได้เลยช่ะป่ะ”

 

“เออ / เออ”

 

“ตอนนี้พวกเราแค่เกรด 9 เอง พวกแกเลิกหาผู้ชายให้ฉันเถอะ พ่อแม่ฉันส่งมาเรียน ไม่ได้มาหาผู้ชายโว้ยย”

 

..อันที่จริงฉันก็พูดไปงั้นแหละ เพื่อไม่ให้ไอ้พวกนี้มาจับคู่ใครก็ไม่รู้ให้ฉัน ก็อย่างที่บอกฉันไม่สนใจใครทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เฮียโซ่..

 

“หราาาา อีเดย์ แล้วใครก่อนหน้านี้ ที่เพ้อถึงผู้ไม่หยุดห้ะ!”

 

“คนนั้นยกเว้นโว้ย ยังไงฉันกับเฮียโซ่เราก็เป็นเนื้อคู่กัน จอบอ นะจ่ะ”

 

“สรุปว่า ทั้งหมดที่พวกเราบิ้วแกมา ไม่ช่วยให้คิดได้เลยชะม่ะ”

 

“ฉันว่า ปล่อยไอ้เดย์ไปเถอะ..เดี๋ยวซักวันมันก็คิดได้เอง”

 

“ก็ดี สายฟ้าคนนี้ฉันจะได้เอาเอง ง่ำๆ”

 

“บอกแล้วใช่มั๊ยอย่ามโน ห้ะอีฟ้า.. สายฟ้านะของฉันต่างหาก”

 

“ของฉันต่างหากย่ะ!”

 

ตอนนี้ฉันได้แต่มองและส่ายหน้าไปมา ให้กับพวกเพื่อนๆของฉัน ที่แย่งผู้ชายที่อยู่ในหน้าจอมือถือกันไปมา..ในขณะที่อีกคนก็เปลี่ยนเป็นก้มลงไปอ่านหนังสือต่อ ส่วนฉัน ก็หันหน้ามองไปนอกหน้าต่าง และคิดถึงใครอีกคนเหมือนเดิม..

 

เห้อออ ..เฮียโซ่กำลังทำอะไรอยู่นะ

ถ้าถามว่า ที่ไอ้พวกเพื่อนฉันมันบิ้วคำพูดฉันแบบนั้น ฉันรู้สึกไขว้เขว่บ้างมั๊ย ก็บอกได้เลยว่า..รู้สึกสิ

 

ถึงฉันจะเด็ก แต่ฉันก็มีหัวใจนะ..และหัวใจดวงนี้ ก็เป็นของเฮียโซ่เท่านั้นด้วย..

.

.

.

 

“เริ่ดมากก ชะนี!!”

 

“น้องเดย์สวยมากกกก สมแล้วที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าหญิง”

 

“โอ้ยย สวยอะไรเบอร์นี้ลูกกก”

 

“งานนี้โรงเรียนเราเด่นสุด เชื่อฉันซิ”

 

“เรียบหรูสุด ดูแพงสุดดดด”

 

ตอนนี้ฉันกำลังยืนประจำอยู่ตรงห้องแต่งตัว ของคนที่เดินพาเหรดโรงเรียนของฉันเอง..และทุกคนในห้องแต่งตัวต่างชมฉันไม่ขาดปาก หลังจากที่ฉันแต่งตัวแต่งหน้าเสร็จเป็นที่เรียบร้อย.. และฉันก็ได้แต่ยิ้มรับคำขอบคุณนั่น..ก่อนที่จะลากไอ้บอลลูนเพื่อนสนิทฉันไปอีกที่...เพื่อที่จะคุยกับมันส่วนตัวซะหน่อย

 

แต่จริงๆก็ไม่ได้ไกลมากหรอก ก็อยู่ในบริเวณห้องแต่งตัวนั่นละ เพียงแต่อยู่ในมุมห้องที่ห่างไกลคนอื่นก็เท่านั้น

 

คือเอาจริงฉันมองตัวเองผ่านกระจกแล้วยังงงเลยว่า อีนี่ใคร..

เชื่อแล้วละ ว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง..

 

ใช่แล้วละ วันนี้เป็นวันกีฬาสีแล้ว และฉันก็ทำหน้าที่เป็นตัวแทนถือป้ายโรงเรียน

 

คือแบบว่า รุ่นพี่ที่โรงเรียนรบเร้า และขอร้องฉันสุดฤทธิ์ รวมกับฉันคิดว่าแค่เดินถือป้ายมันก็ดูเป็นงานง่ายๆแล้วก็น่าสนุกดี ฉันก็เลยตัดสินใจรับ แต่กว่าที่ฉันจะอ้อนวอนขอให้เฮียไนท์ยอมนะซิ เหนื่อยสุดๆเลยละ

 

แต่แล้วไง ฉันซะอย่าง แค่ออดอ้อนหน่อย และทำตัวน่ารักวันสองวัน เฮียไนท์ก็ยอมฉันแล้ว แต่วันนี้เฮียมาด้วยไม่ได้..เพราะว่าช่วงนี้เฮียยุ่งมากกับการหาเคสคนไข้มาเพิ่มสกิลอะไรของเฮียนั่นละ 

เฮียไนท์ก็เป็นแบบนี้ เวลาจริงจังกับงาน คือจริงจังมาก.. จนบางทีก็เหมือนจะลืมฉันไปบ้าง แต่ฉันก็เข้าใจนะ แค่เวลานอนเฮียยังไม่ค่อยจะมีเลย 

 

อืม เอาจริงๆ เฮียก็ไม่ใช่ว่าจะลืมหรือไม่สนใจหรอก เพราะแม้ว่าเฮียจะไม่ค่อยว่าง แต่เฮียก็ยังมีเวลาเพื่อที่จะมาคุยกับพวกพี่ๆเรื่องการแต่งตัวของฉัน จนในที่สุดก็ออกมาเป็นวันนี้

 

“มันดูโอเคจริงป่ะมึง..ไม่โป๊ไปใช่ป่ะ”

 

ฉันหันไปถามบอลลูน ที่เป็นเหมือนผู้จัดการส่วนตัวของฉันในวันนี้ มันทำหน้าที่เป็น ผู้ช่วยสไตลลิซของรุ่นพี่ ส่วนไอ้ฟ้าและสายน้ำ ก็เป็นฝ่ายสวัสดิการ ช่วยทำพวกอุปกรณ์ทำเชียร์อะไรพวกนี้ มันก็เลยไม่ได้อยู่กับฉันในตอนนี้

 

“อีดอก ถ้าจะโป๊น้อยกว่านี้ ก็ต้องเอาผ้ามาห่อตัวแล้วย่ะ!”

 

เอาจริงๆชุดมันก็ไม่ได้โป้หรอก ก็อย่างที่บอก เฮียไนท์บอกเจตจำนงกับพวกพี่ๆอย่างชัดเจน ว่าขอเสื้อผ้าที่มันไม่โป๊ ทำให้พวกพี่ๆออกแบบชุดตั้งหลายรอบแหนะ กว่าเฮียไนท์จะให้ผ่าน จนมาเป็นชุดนี้

 

ตอนที่ดูในรูป มันก็ดูโอเคจริงนะ ดูเรียบร้อยและมิดชิดสุด แต่พอมาหน้างานจริง มันดันไม่ได้เป็นแบบนั้นนะซิ ถึงช่วงบนมันเป็นเสื้อคอกลมแขนยาวสีน้ำเงิน ที่มันก็ดูรัดกุมก็เถอะ แต่พอใส่จริงๆแล้วคือแบบว่า..มันเล็กและรัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนสุดๆ.. แต่นั่นก็ไม่เท่าในส่วนของด้านล่าง เพราะมันคือกางเกงขาสั้นสีแดง คือมาขาสั้นมากจริงๆนะ สั้นแค่คืบเลยก็ว่าได้ แต่มันก็ยังดีที่มีกระโปรงผ้าสีน้ำเงินมาคลุมไว้ชั้นนอกจนมองไม่เห็น แต่ประเด็นคือ ด้านข้างกระโปรงหนะ มันดันแหวกยาวมาถึงเอวของฉันเลย เพราะฉะนั้น ถ้าฉันยืนนิ่งๆมันก็ดูเรียบร้อยมิดชิด แต่ถ้าฉันเดินก้าวขาเมื่อไร ด้านข้างฉันก็จะเห็นขายาวของฉันมาถึงโคนขาเลยละ..

 

และเฮียไนท์คงไม่ทันคิดซินะ ว่ามันจะรัดรูปและถ้าเดินมันจะเห็นขาแบบนี้..

 

“แต่เวลาเดิน ฉันว่ามันแหวกสูงไปอะ”

 

“เอาหน่า เวลาก้าวเท้าก็ก้าวสั้นๆเร็วๆ มันก็ไม่ค่อยเห็นเท่าไร แล้วก็ช่วงไหนที่คนมองเยอะๆ หรือยกกล้อง แกก็เอาไม้ตรงป้ายมาบังแล้วกัน มันก็พอช่วยได้อยู่..อะ ไหนลองเดินดูซิ เดี๋ยวฉันช่วยดูให้”

 

บอลลูนพูดจบก็ไปเอาป้ายมาให้ฉันถือ แล้วก็ถอยหลังไป ก่อนจะยืนดูฉันเดินไปหา พร้อมกับคอยสังเกตุช่วงรอยแยกของกระโปรงให้ฉันตลอด และเมื่อฉันเดินมาถึงตัวมัน มันก็บอกและนำทางฉันให้เดินบิดตัวอย่างนั้นอย่างนี้ เอาป้ายมาเขี่ยกระโปรงให้มันปิดบ้าง และทำด้วยความเนียนขณะถือป้าย..จนในที่สุด ฉันก็เลิกกังวลเรื่องนี้

 

ถึงไอ้บอลลูนมันจะบ้าผู้ชาย ชอบแนะนำให้ฉันชอบผู้ชายคนนู้นคนนี้ แต่ฉันก็รู้ดีว่า..มันอะเป็นห่วงฉันสุดๆเหมือนกัน เหมือนอย่างตอนนี้ไงละ

 

แต่แล้วอยู่ๆ ไอ้บอลลูนพูดพร้อมกับมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบะปาก พร้อมกับโพล่งปากออกมา

 

“ว่าแต่มึงก็ซ่อนรูปเหมือนกันนะเนี้ยะ..โอ้ยย อิจฉาาาา ทำไมฉันไม่สวยเหมือนแก นี่แหนะๆ!!”

 

และมันก็ไม่พูดเปล่านะ เพราะอยู่ๆมันก็เดินมาใกล้ฉันแล้วก็เขย่าไปมาด้วยความมั่นไส้..จนฉันสั่นไปทั้งตัว ถึงมันจะเป็นเพื่อนที่ดี แต่คิดว่าฉันจะยอมหรอ?!

 

“โอ้ยยย อีบอล!”

 

“ว้ายยย อีชะนี..อย่าคิดว่าสวย หุ่นดีแล้วฉันจะยอมนะ”

 

“แน่จริงก็เข้ามาซิ ไอ้บอลล แบร่!”

 

“โอ้ยย ฉันเกลียดแก ไอ้เดย์!!”

 

“..น้องบอลลูน น้องเดย์..เลิกเล่นกันได้แล้ว เดี๋ยวผมเผ้าก็กระจายหรอก อุตส่าห์เซ็ตมาแล้ว”

 

แต่แล้ว ยังไม่ทันที่ฉันและบอลลูนจะเปิดศึกกัน.. พี่กั้ง หัวหน้าจัดการพาเหรดครั้งนี้ก็มาห้ามทัพซะก่อน ก่อนที่จะแยกฉันและไอ้บอลลูนออกจากกัน

 

ฉันกับมันก็อย่างนี้แหละ จิกกัดกันเป็นเรื่องธรรมดา..แต่ยังไง มันก็เป็นเพื่อนที่ฉันรักมากคนนึงอยู่ดี

 

“ขอโทษค่ะพี่กั้ง”

 

“ไม่เป็นไรๆ อืมเดย์ เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมง จะได้เวลาแล้ว พร้อมยัง”

 

“พร้อมแล้วค่ะ”

 

“โอเค..งั้น..”

 

“น้องเดย์..อยู่มั๊ย..”

 

แต่แล้วยังไม่ทันที่พี่กั้งจะพูดจบ..ก็มีเสียงพี่ช่ารุ่นพี่ที่ดูแลพาเหรดนี้อีกคนตะโกนแทรกเข้ามาหลังจากที่เปิดประตูห้องนี้ และเดย์ที่ว่า ก็คงเป็นฉันสินะ

 

“อยู่คะ หนูอยู่นี่คะพี่ช่า”

 

“อ่อ..น้องเดย์..อยู่นี่นี่เอง..”

 

สีหน้าที่ดูขวยเขินของพี่ช่า รวมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดเวลาทำให้ฉันงงว่า ..พี่ช่าไปทำอะไรมา หรือไม่เจอใครมา.. และฉันก็เข้าใจทันที เมื่อพี่ช่าเอ่ยปากบอกฉัน

 

“ น้องเดย์..โซ่ ให้ออกไปหา..”

 

ห้ะ!!! เฮียโซ่มา..หรอ?!

ฉันหันหน้าไปมองบอลลูนชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาและเอ่ยปากบอกออกไป

 

“ตอนนี้เลยหรอค่ะ”

 

“ใช่จ้าา..อิจฉาน้องเดย์เนอะ ได้สนิทกับกลุ่มเจ้าชายแบบนั้น”

 

เอิ่ม.. พี่ช่าค่ะ พี่จะเคลิ้มกับใครก็ได้ แต่ห้ามมาเคลิ้มกับเฮียโซ่ของหนู!!

 

“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”

 

อร๊ายย เฮียโซ่มาหาฉันนน 

แค่คิดก็ฟินแล้วว 

 

ฉันพูดจบก็เดินลั้ลล้า ออกไปหาเฮียในทันที

 

และทันทีที่ฉันเดินออกไปหน้าห้อง ฉันก็เจอผู้ชายที่ฉันคิดถึงมานาน..กำลังมองมาทางฉันด้วยสายตานิ่งเรียบจนฉันอ่านไม่ออกเลยซักนิด..แต่ต่างกับฉันที่ยิ้มไม่หุบ ^ ^ 

 

“เฮียโซ่ ไม่เจอตั้งนาน คิดถึงจังเลยยย”

 

ฉันรีบวิ่งและเดินเข้าไปสอดแขนเข้ากับแขนแกร่งและพิงไหล่เฮียโซ่อย่างขี้อ้อนเหมือนกับตอนทำกับเฮียไนท์ทันที..ด้วยความคิดถึงจริงๆอย่างที่ฉันพูดนั่นละ เพราะฉันแทบจะไม่เจอเฮียโซ่ มาเดือนกว่าๆแล้ว

 

แต่ทันทีที่ฉันทำอย่างนั้น เฮียโซ่ก็ดันฉันออกมาเล็กน้อย ก่อนจะมองฉันหัวจรดปลายเท้าด้วยสายตานิ่งเรียบ และเอ่ยคำพูดด้วยเสียงที่นิ่งเฉย ซึ่งมันทำให้ฉันสตั้นและนิ่งไปเลยในทันที

 

“ให้คนอื่นมาถือป้ายแทน..”

 

“ได้ไงอะ มันหน้าที่เดย์นะ”

 

“ตามนั้น..”

 

ตามนั้น? คืออะไร ยังไง?

 

“แต่อีกครึ่งชั่วโมงก็จะเริ่มแล้วนะ จะหาใครมาทำ มันไม่ทันหรอก”

 

หมับ!

แต่แล้วเฮียโซ่ก็จับมือฉันและพาออกไปจากตรงนี้โดยไม่พูดอะไร แต่ว่า..ฉันไม่ยอมหรอกนะ

 

ถ้าฉันทิ้งพี่ๆไปแบบนี้ ฉันก็ไม่มีความรับผิดชอบนะซิ

 

“อะไรของเฮียเนี้ยะ.. ไหนบอกว่าลูกสาวคนเล็กตระกูลเหยียนต้องมีสัจจะ แล้วนี่เฮียจะทำให้เดย์เป็นคนเสียสัจจะอยู่นะ!”

 

ทันทีที่ฉันพูดจบ..เฮียก็หยุดชะงักไป ก่อนจะหันกลับมามองฉันด้วยสายตานิ่งพร้อมกับใช้ความคิดในทันที..และไม่นานเฮียโซ่ก็ปล่อยมือฉันออก พร้อมกับพูดเสียงเรียบขึ้นมาอีกครั้ง

 

“งั้นห้ามใส่ชุดนี้ ไปเปลี่ยนเสื้อซะ..”

 

หื้ม..? นี่เฮียไม่พอใจที่ฉันใส่ชุดแบบนี้หรอ..

พอฉันได้ยินแบบนั้น ฉันก็ยิ้มขึ้นมาทันที เพราะ ปกติเฮียโซ่ไม่เคยสนใจอะไรฉันนี่นา ทำไมวันนี้ถึงมา ทำไมวันนี้ถึงสนใจฉันละ. นั่นเลยทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามออกไป

 

“เฮียหวงเดย์หรอ...”

 

แต่แล้ว..หลังจากฉันถามพร้อมยิ้มกว้างอย่างดีใจส่งไปให้ เฮียก็เอาแต่มองหน้าฉันนิ่งอยู่สักพัก จนกระทั่งเขาก็พูดออกมา และคำตอบที่ได้ยินนั้นก็ทำให้ฉันไปไม่ถูกเลยทีเดียว..

 

“อืม หวง..”

 

..ห้ะ!! มะ เมื่อกี้ เฮียโซ่พูดว่า..หวงฉัน ใช่มั๊ย!! ใช่มั๊ย!!! กรี๊ดดดดดด

 

แต่แล้วระหว่างที่ฉันกำลังฟิน บิดตัวไปมา..เฮียโซ่ที่ยิ้มเล็กน้อยก็กลับมานิ่งและพูดขึ้นมาอีกครั้ง..

 

“..ไปหาชุดใหม่ ห้ามรัดรูป ห้ามโชว์ขา..แบบนี้...เข้าใจมั๊ยครับ”

 

แม้ว่า เฮียจะมีดาเมจรุนแรงกับฉันมากกกกในตอนนี้ แต่ว่า..ฉันก็ไม่ได้บ้าผู้ชายหน้ามืดตามัวขนาดนั้น ฉันยังพอแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้ 

 

เพราะฉันรู้ดีว่า กว่าจะได้เสื้อตัวนี้มา พี่กั้งและพี่ช่าทำมาตั้งหลายเวอร์ชั่นจนเหนื่อย อีกอย่าง ตอนนี้พี่ๆ ก็ดูวุ่นๆกับส่วนอื่นในพาเหรดอยู่ จะให้มาหาชุดให้ฉันใหม่ก็ใช่เรื่อง และฉันก็ไม่อยากทำให้พวกพี่หนักใจและเป็นภาระซักด้วย เพราะฉะนั้น

 

“จริงๆ เดย์ว่าชุดนี้มันก็โอเคแล้วนะเฮีย เดี๋ยวพอเดย์ถือป้ายนะ ป้ายมันก็บังช่วยบังอีก..เนี้ยะ เดย์ซ้อมกับไอบอลลูนมาเป็นอย่างดีแล้วด้วย ว่าเดินแบบไหนให้มันไม่เห็นขาเยอะ ..นี่ๆ เดี๋ยวเดย์เดินให้ดู เดินแบบนี้ แบบนี้ แบบนี้ เห็นม่ะ..เห็นขานิดเดียวเองงง”

 

หลังจากที่ฉันพูด พร้อมกับแสดงท่าทางให้เฮียโซ่ดู ด้วยท่าเดินที่ซ้อมกับบอลลูนเมื่อครู่ เฮียโซ่ก็เอาแต่ขมวดคิ้วตลอดเวลา..จนฉันเริ่มรู้สึกใจไม่ดี..

 

“บอลลูน? มันอยู่ข้างในด้วย?”

 

“อืม ใช่ๆ ไอ้บอลลูนมันเชคให้เดย์หมดแล้ว เซฟให้เดย์เต็มที่ หายห่วงได้เลย..เพราะฉะนั้น ขอเดย์เดินน้าาาา”

 

ฉันพูดจบ ก็ส่งยิ้มอ้อนไปอีกครั้งในขณะที่เฮียโซ่เปลี่ยนจากขมวดคิ้ว กลายเป็นสีหน้าบึ้งตึงแทน..ก่อนที่จะก้าวเท้า เดินเข้าไปโซนห้องแต่งตัวทันที!

 

เห้ย! ซวยแล้ว เฮียจะเข้าไปทำอะไรวะนั่น!!

 

“พี่โซ่!!!” 

 

“อร๊ายย พี่โซ่มา” 

  

“โอ้ย หล่ออ..” 

 

ทันทีที่เฮียเดินเข้าไป ข้างในทุกคนก็หันมามองเฮียเป็นสายตาเดียว..มีทั้งสายตาตกใจ และก็สายตาเคลิ้ม..หลงไหล และนั่นเลยทำให้ฉันรีบเดินเข้าไปยืนข้างๆเฮียโซ่ทันที ก่อนจะหันไปมองพวกเธอเหล่านั้น ด้วยสายตาที่บ่งบอกให้รู้ว่า

 

คนนี้อะ ของฉันย่ะ!!

 

แต่แล้วเฮียโซ่ก็มองห้องนี้รอบๆ ก่อนจะหยุดสายตาที่บริเวณนึงและก้าวเท้าเดินไปยังตรงนั้นทันที..และโซนที่เฮียเดินไปนั้น ก็คือโซนราวเสื้อผ้า !!

 

เมื่อหยุดอยู่ตรงหน้านั้น เฮียก็เอามือปัดเสื้อผ้าบนราวไปมา..เหมือนกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง และนั่นเลยทำให้พี่กั้งและพี่ช่า เดินตรงเข้ามาถามทันทีด้วยความตกใจ

 

“เออ น้องโซ่ ทำอะไรหรอคะ?”

 

และนั่นก็เหมือนเสียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น เพราะนอกจากเฮียจะไม่ตอบแล้ว ยังไม่แม้แต่เงยหน้ามามองเจ้าของเสียงเลยด้วยซ้ำไป นอกจากจะปัดเสื้อผ้าต่อไปด้วยสีหน้านิ่งเรียบ และระหว่างนั้นเอง ไอ้บอลลูนเดินมาสะกิดฉันยิกๆ ก่อนจะกระซิบถามฉันทันที

 

“เกิดอะไรขึ้นวะแก”

 

ควับ..

 

ทันทีที่ไอ้บอลลูนถามอย่างนั้น เฮียโซ่ก็หันมามองหน้าฉันและไอ้บอลลูนทันที ก่อนที่จะรู้ตัวอีกที ตัวฉันก็เซออกมาจากไอ้บอลลูน และไปอยู่แนบชิดกับเฮียโซ่แทน พร้อมกับเสื้อที่เฮียดึงออกมาจากราวเสื้อผ้านั่น

 

“ให้เดย์ใส่ตัวนี้..ไม่งั้น ก็ห้ามเดิน”

 

หื้ม??..

 

ตอนนี้ทุกคนมองไปยังเสื้อผ้าที่เฮียโซ่หยิบมาด้วยความงุนงงเล็กน้อย..เพราะ มันคือเสื้อนักเรียน..เสื้อธรรมดา เสื้อของฉันเอง..แล้วเมื่อกี้ที่หาอยู่ คือหาเสื้อนักเรียนของฉันซินะ

 

จะให้ฉันใส่เสื้อนักเรียนถือป้ายหรอ.. จริงๆมันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ว่าปกติที่ผ่านมาทุกปี ไม่เคยมีใครใส่เสื้อนักเรียนถือป้ายเลยนี่ซิ

 

“เออ..คือ น้องโซ่มีปัญหาอะไรกับชุดของเดย์ตอนนี้หรอคะ พี่ว่า..”

 

“ชุดนี้...”

 

ในขณะที่พี่กั้ง พยายามพูดออกมา เฮียโซ่ก็แทรกคำพูดนิ่งเด็ดขาด พร้อมสายตาที่มองไปที่เสื้อตัวที่ถืออยู่ทันที.. จนทำให้พี่กั้งได้แต่หันไปมองหน้ากับพี่ช่า ที่ยืนเงียบไม่กล้าพูดอะไรออกมา.. และอยู่ๆห้องนี้ก็เข้าสู่ความเงียบแบบมีกลิ่นอายความน่ากลัวบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากบุคคลข้างๆของฉันขึ้นมาทันที..

 

และฉันว่า ฉันควรต้องพูดอะไรออกไปซักหน่อย

 

“เฮีย..เดย์ว่า เฮียควรเคารพสิทธิ์ของพี่กั้งนะคะ เดย์ใส่ชุดนี้ก็..”

 

“อืม..งั้นก็ไม่ต้องเดิน กลับ!!”

 

เห้ย!! 

ทันทีที่เฮียพูดจบ เฮียก็จูงมือฉันเดินออกไปทันที และนั่นเลยทำให้พี่กั้งโพล่งปากออกมาทันทีเช่นกัน

 

“ก็ได้ค่ะ ให้น้องเดย์ใส่ชุดนี้ก็ได้”

 

กรึก 

 

ทันทีที่เฮียโซ่ได้ยิน เฮียก็หยุดเดินทันที ก่อนที่ปล่อยมือฉันเป็นอิสระ

 

“เดินเสร็จแล้วโทรหาเฮียด้วย..”

 

พูดจบเฮียโซ่ก็เดินออกไปจากห้องนี้ทันที..ทิ้งความงุนงงเอาไว้ให้ฉัน และคนอื่นๆที่เหลือในห้อง..

 

และก็ตามมาติดๆด้วยเสียงของพี่กั้งและพี่ช่า ที่ตอนนี้ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

“โอ้ยยย ฉันจะเป็นลมม เสื้อช้านนที่ออกแบบมาตั้งนาน หืออออ T T”

 

“ฉันก็จะเป็นลมมด้วยยย”

 

“ใจเย็นๆคะพี่ช่าา พี่กั้งงง นี่ค่ะ ยาดมๆ...”

 

เห้ออ..ฉันได้แต่มองไอ้บอลลูนที่เอากระดาษพัดไปมาให้พี่กั้งและพี่ช่า ที่แย่งกันสูดยาดม พร้อมกับหันสายตามามองฉันเล็กน้อยด้วยความงุนงง ซึ่งก็ไม่ต่างจากฉันซักเท่าไรหรอก

 

อะไรของเฮียโซ่นะ มาเร็วไปเร็ว แถมยังทิ้งความวุ่นวายไว้ตรงนี้อีก..

 

แต่เอาเถอะ ถึงมันจะวุ่นวายไปหน่อย แต่มันก็คุ้มกับฉัน เพราะว่า..วันนี้ฉันได้เจอเฮียโซ่แล้ว!! งื้อออ > <

 

 เพราะฉะนั้น ถ้าเฮียบอกให้ฉันใส่ชุดไหนฉันก็ใส่หมด ไม่เถียง ไม่เกี่ยง และยินยอมแต่โดยดีจ้าาาา

 

แถมเดินเสร็จ ยังจะได้เจอเฮียไปอี๊กกก ฟินกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

 

ว่าแต่ก็รีบไปเปลี่ยนชุดดีกว่า จะได้รีบเดิน รีบจบ รีบเจอเฮียของฉัน > <

 

“พี่กั้ง พี่ช่าขาาา งั้น..หนูไปเปลี่ยนชุดเลยนะคะ ^ ^”

 

“ฝรืดดดดด จ้ะ..”

 

 

 

 

ตึ๋ง ตึ่ง ตึ๋ง ตึ่ง ตึ๋ง ตะลิดติดตึง ติ๊ดติ๊ง ติ๊ดตึ๊ง 

 

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันเหมือนกับนางงามเลยละ นอกจากเดินถือป้ายแล้วฉันยังต้องส่งยิ้มไปไปให้ทุกคนตลอดทาง ราวกับว่าฉันรู้จักทุกคนเป็นสิบๆปี และฉันก็รักพวกเขามากกก แต่จริงๆแล้วไม่เลยละ ฉันไม่รู้จักเลยซักคนเดียว และที่สำคัญตอนนี้ฉันยิ้มจนเมื่อยหน้าไปหมดละ

 

คือที่ฉันยิ้มไม่หยุดแบบนี้มันก็เป็นเพราะว่า มันมีรางวัลพาเหรดมิตรภาพ แบบว่าถ้าขบวนไหน แสดงถึงความเฟรนลี่ และมิตรภาพมากๆ โรงเรียนนั้นก็ได้รางวัล แล้วฉันคนถือป้ายไง..เป็นหน้าเป็นตาที่สุด ก็เลยต้องยิ้มแบบนี้ไง 

 

และที่ฉันจำเป็นต้องทำ ก็เพราะฉันยังแอบรู้สึกผิดเบาๆ ที่ทำให้พี่กั้งและพี่ช่าเดือนร้อนเรื่องการแต่งตัวของฉัน...เพราะฉะนั้นฉันจะทำหน้าที่ฉันให้ดีที่สุด

 

ที่สำคัญ ใครๆก็บอกว่าฉันยิ้มแล้ว โลกมันสดใส เพราะฉะนั้น ฉันต้องยิ้มเยอะๆ 

 

และตอนนี้ในที่สุด ฉันก็เดินมาถึงสนามปลายทางซะที..

อีกนิดเดียว ทุกอย่างก็จะจบแล้ว ฉันจะได้เจอเฮียโซ่แล้วว!!

 

“วันนี้ เป็นวาระดิถีอันดีงามที่พวกเราจะเปิดงานการแข่งขันกีฬาสี ประจำปี....”

 

อืม อดทนรอฟังประธานเปิดพิธีก่อนซินะ ใจเย็นๆไว้ ลุงแกพูดไม่นานหรอก 

 

“กระผมมีความยินดี ที่ได้มาเป็นตัวแทนสำคัญ ในการเปิดงานของการร่วมโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่ทั้ง 5 โรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียน..”

 

เฮียโซ่ รอเดย์แปบนึงน้าา > < 

 

“ผมอยากชื่นชมกับการทำงานของพวกคุณทุกคน ที่ทำมันอย่างมืออาช..”

 

ลุงคะ ตอนนี้หนูเมื่อยขา เมื่อยแขนที่ถือป้ายสุดๆ คุณลุงจะรู้มั๊ย ช่วยรีบพูดตัดจบได้ซักทีเถอะค่ะ แล้วไอ้รองเท้าคัดชูเนี้ยะ ก็ไม่รู้จะกัดเก่งไปไหน กัดอยู่ได้ มันเจ็บเท้าโว้ยยย.. 

 

แต่เอาเถอะฉันว่าลุงน่าจะพูดใกล้จบแล้ว อดทนอีกนิดละกัน 

 

“วันนี้ผมได้เห็นทั้ง 5 โรงเรียนแล้ว ผมรู้สึกเข้าใจเลยว่า..ทำไมทุกโรงเรียนถึงได้มีแต่คนอยากเข้ามาเรียน..”

 

ลุงงงง นี่มันปาไป 5 นาทีได้แล้วนะะ แล้วนี่มันแดดเมืองไทย หรือฉันกำลังอยู่ในนรกกันแน่เนี้ยะ! ฉันจะเป็นลมแล้วนะ 

 

“...ขอเปิดงานอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้!”

 

ปัง!!

 

เย้ ในที่สุด!! 

 

ตะละลึงตึดตึง ตึดตึง ตึดตึง... 

 

ถึงแม้ว่าฉันจะบ่นแบบนั้น แต่ฉันก็ยังคงมีสปิริตแรงกล้าที่จะยิ้มสู้แดด สู้หน้าทุกคน และก้าวเท้าที่มันยืนจนแข็ง ค่อยๆเดินออกไปจากสนามที่มันเหมือนอยู่ในนรกตรงนี้ซะที

 

นี่ฉันเคยคิดได้ไง ว่างานถือป้ายมันสนุก บอกเลย ฉันขอเปลี่ยนคำพูด!!

 

บอกเลย ปีหน้าฉันไม่มีทางยอมรับมาทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว!! 

มาทรมานตัวเองชัดๆ

 

ตะละลึงตึดตึง ตึดตึง ตึดตึง... 

 

 

“เริ่ดมากกกก ดีมากกกจ้าาา ทุกคนนน โรงเรียนเราต้องได้รางวัลแน่ๆ พี่ขอบใจพวกน้องมากๆเลยนะคะ”

 

ทันทีที่ถึงปลายทาง หลังจากพ้นสนามไปแล้ว พี่กั้งก็เอ่ยคำพูดขอบคุณขึ้นมาทันที..

 

“เอาละ หลังจากนี้ก็แยกย้ายกันได้แล้ว พี่ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะจ้าา ”

 

ทันทีที่พี่ช่าพูดจบ ฉันก็เดินเข้าไปขอโทษขอโพยพี่กั้งและพี่ช่าอีกครั้ง แต่พวกพี่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังชมเสียอีก ก็เพราะว่าที่ฉันใส่ชุดนักเรียนครั้งนี้ มันทำให้กระแสของโรงเรียนเราดังขึ้นมาในทันที แบบอารมณ์ว่า โรงเรียนเรากลายเป็นดูรักสถาบัน ไม่มีชุดไหนสวยเท่าชุดสถาบันตัวเองแล้วไรงี้ นั่นละ เลยกลายเป็นว่า ตั้งแต่เดินยันมาถึงสนาม มีแต่คนเลยพูดถึงฉันเต็มไปหมด และรวมถึงความแตกต่างนี้ทำให้ฉันเด่นสุดในบรรดาคนถือป้ายของ 5 โรงเรียนไปในทันที

 

เพราะเหตุนี้ ก็เลยทำให้พี่กั้งและพี่ช่า กลายเป็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และพอใจกับผลงานครั้งนี้มาก

 

และหลังจากที่ฉันคุยกับพี่ๆจบ ฉันก็เดินเลี่ยงออกมานอกสถานที่แห่งนั้นทันที..และฉันก็เดินเพียงคนเดียว!

 

ส่วนไอ้บอลลูนนะหรอ.. พี่กั้งบอกว่า มันไปส่องผู้ชายอีกโรงเรียนและตอนนี้ก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ให้มันได้อย่างนี้ซิ

 

ฉันจะไม่หงุดหงิดเลย ถ้ามือถือ และข้าวของทุกอย่างของฉันก็อยู่กับมันแบบนี้! แล้วฉันจะโทรหาเฮียโซ่ได้ยังไง..

 

คิดแล้วก็เซ็ง อย่าให้เจอตัวนะ ฉันจะด่าให้ยับเลย.. 

 

เอาเป็นว่า ฉันคงต้องเดินไปหาไอ้ฟ้าและไอ้น้ำก่อนละกัน..เพื่อให้มันโทรไปตามไอ้บอลลูนให้ฉันอีกที

 

 ..อืม..พวกนั้นน่าจะอยู่ตรงโซนสวัดิการของโรงเรียนของฉัน.. 

เพราะฉะนั้น น่าจะ..ต้องเดินไปทางนี้สินะ..

 

แต่ทำไม ตรงนี้คนมันน้อยจังหว่า? ฉันเดินมาถูกมั๊ยเนี้ยะ 

“ส่งเงินมึงมา!”

 

แต่แล้วระหว่างทางที่ฉันกำลังงงและสับสนอยู่นั้น ฉันก็ได้ยินเสียงดังมาแต่ไกล..และมันก็ทำให้ต่อมอยากรู้อยากเห็นของฉันมันทำงานขึ้นมาทันที..

 

“อะไร มีแค่นี้หรอวะ!”

 

ตอนนี้ฉันกำลังแอบซุ้มดูอยู่ตรงทางเดินนึง..ตรงที่มันเป็นมุมที่เห็นที่มาของเสียงอย่างชัดเจน และมันก็ทำให้ฉันเห็นเหตุการณ์ที่ไม่น่ามองซักเท่าไร

 

มันเป็นภาพของกลุ่มผู้ชายสูงอายุหน่อยประมาน 5 คน ค่อนข้างผอมแห้งกรังและเซไปมาเหมือนคนเมา พร้อมกับกำลังถือมีดข่มขู่และรีดไถ่เด็กนักเรียนจากโรงเรียนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ดูจากเสื้อนักเรียนแล้ว ไม่ใช่โรงเรียนของฉันแน่นอน 

 

“อยู่โรงเรียนหรูขนาดนี้ แม่งมีติดตัวแค่พันกว่าบาท..”

 

“ผะ ผม..มีเท่านี้จริงๆครับ ยะ อย่าทำอะไรผม เลย”

 

“พี่ ดูสร้อยคอมันสิ ผมว่าหลายตังอยู่นะ”

 

“ไม่ได้นะ อันนี้สร้อยแม่ผม”

 

“หึหึ แม่มึงไม่ใช่แม่กูนี่หว่า”

 

อ่าวววววว ...พูดแบบนี้ก็สวยสิ! ขึ้นเลย ..ของขึ้นเลยฉัน!!!

 

และในทันทีที่ไอ้คนที่ในกลุ่มนั่นเรียกว่าพี่ทำท่าจะกระชากสร้อยคอนั้น 

ฉัน..เดย์ผู้ผดุงความยุติธรรม ก็ไม่สามารถที่จะทนดูอยู่เฉยได้อีกต่อไป

 

“หยุดนะ ไอ้พวกชั่ว!!”

 

 

 

 

หายไปวันนึง เอามาฝากเต็มๆตอน 100% เลยแล้วกันนะจ้ะะะ

รู้ว่ารีดอยากอ่านตอนโต แต่อดใจรอหน่อยนะ เพราะตอนเด็ก็มีเรื่องราวเชื่อมโยงไปตอนโตเยอะ และก็อยากให้รีดอินกับความรักและเรื่องราวของพระนาง รวมไปถึงมิตรภาพของเพื่อนด้วย

ปล วัยเด็กมีประมาน 10 กว่าตอน ใจเย็นๆใจรวมๆกันนะจ้ะ จุฟๆ

ความคิดเห็น