ยูโร...เด็กหัวขาว

=_= มันคืออะไรบอกที ทำไมกดลบตอนนิยายที่ลงซ้ำไม่ด๊ายยยย!! ={}=!!! พลาดไปแล้วววววว
Sugar Boy ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 [Boy's love/Yaoi18+]

ชื่อตอน : ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 4 ความกังวลใจของคนรัก

คำค้น : ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2,นทีเลย์,boy's love,Platinunx

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2558 06:20 น.

ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 4 ความกังวลใจของคนรัก

แบบอักษร

Sugar Boy SS2 : Chapter 4

 

 

 

หลังจากเลย์กลับไป ผมกลืนน้ำลายเฝื่อนๆลงคอสายตาทอดมองตามหลังคนทั้งคู่ไปจนพวกเขาลับตา ไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ เลย์มันตัวติดกับพี่ทีมากจนผมไม่อาจเข้าใกล้มันโดยไม่ต้องเห็นหน้าพี่ทีได้เลย ผมไม่รู้ผมชอบไอ้เลย์มันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่คิดว่าคงนานมากแล้วล่ะ ตั้งแต่ที่เรายังออกเที่ยวผับตามสอยผู้หญิงด้วยกันสมัยที่ไอ้เลย์มันยังเป็นเพลบอย ผมเห็นรอยยิ้มของมันที่มีให้กับผู้ชายคนนั้นทีไรก็ยิ่งเจ็บปวด เวลาที่มันอยู่ต่อหน้าพี่ชายของมันแววตานั้นจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันดูใสซื่อและน่าทะนุถนอมมาก ไม่เหลือคาบของเพลบอยอยู่เลย ผมยังอิจฉาเลยที่พี่ทีได้รับรอยยิ้มแบบนั้นจากเลย์ รอยยิ้มที่ผมไม่มีวันได้มา...

เรื่องที่ทั้งคู่คบกันก็ผ่านมานานมากแล้ว แต่ผมก็ยังลืมไอ้เลย์ไม่ได้ รวมถึงเรื่องนั้นก็ด้วย...ผมทอดสายตามองไปยังชายร่างสูงคนใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามาในสนาม เมื่อ 5 เดือนก่อนเขาถามผมว่าอยากลองมีอะไรกับเขามั้ย แน่นอน ผมปฏิเสธไปและเขาก็ให้นามบัตรกับผมมาก่อนจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

 

 

 

'งั้นอยากลองมั้ย...กับกู' ผมนึกย้อนถึงภาพวันเก่าๆเมื่อ 5 เดือนก่อนขึ้นมาได้ ชายคนที่ยืนอยู่บนสนามในตอนนี้ ก็คือคนที่นั่งถามอย่างไม่อายปากว่าอยากมีอะไรกับเขามั้ย

 

 

'นี่มึง...เป็นเกย์หรอ' ผมถาม

 

 

'อืม ใช่ กูไม่สนใจผู้หญิงและตอนนี้กูก็สนใจมึงอยู่' อีกฝ่ายบอกหน้าตาเฉย คำพูดของเขาฟังดูไม่จริงจังนัก แต่สายตาของเขามันบ่งบอกชัดเจนว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเขาจริงจังมากแค่ไหน

'ไม่เป็นไรถ้ามึงยังไม่พร้อม นี่เบอร์กู อยากลองเมื่อไหร่ก็โทรมา กูพร้อมมอบครั้งแรกให้มึงเสมอ' พี่เซย์ยกยิ้มุมปาก เขามอบนามบัตรของตัวเองให้ผมเก็บไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมนั่งทำหน้าเจือนๆอยู่อย่างนั้น ในใจก็นึกอยากลอง...แต่...ผมก็กลัว

 

 

 

ตลอด 5 เดือนที่ผ่านมาผมกับพี่เขาทุกอย่างก็ปกติ เจอผมพี่เขาก็ทักบ้างยิ้มให้บ้าง แต่ผมไม่ค่อยกล้าจะมองหน้าพี่เขานักผมปรายตามองไปที่ร่างของชายในชุดไปรเวทซึ่งกำลังเล่นบาสกับพวกเพื่อนๆอยู่ก่อนจะล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา นิ้วเรียวหยิบนามบัตรมาดูแล้วใช้มืออีกข้างกดเบอร์ในโทรศัพท์ ก่อนจะลุกเดินออกไปนอกสนามแล้วค่อยโทรหาเขา

เมื่อผมเดินมาถึงส่วนของสแตนนั่งชมในบริเวณสนามแข่งรถก็กดโทรออกหาเบอร์ที่กดไว้ทันที รอสายอยู่นานกว่าอีกฝ่ายจะรับ

 

 

 

[ฮัลโหล ใครครับ] อีกฝ่ายพูดสายเสียงหอบเหนื่อย ผมเหงื่อตกไปนิด

 

 

 

"เอ่อ มึง...ไอ้เซย์ใช่เปล่า" ผมถามเพื่อความแน่ใจ

 

 

 

[เออ ใคร มีอะไรก็พูดมา] อีกฝ่ายกรอกเสียงเหนื่อยๆใส่

 

 

 

"กูเอง...แบล็ค ที่มึงเคยให้นามบัตรไว้" สิ้นเสียงปลายสายก็เงียบลงไปจนผมแอบใจเสียขึ้นมา

 

 

 

[อ่า...มีอะไรให้กูรับใช้ล่ะ]

 

 

 

"มาคุยกันหน่อย กูรออยู่ที่สแตนที่ 2" ว่าแล้วผมก็รีบตัดสายลงไปทันทีแล้วนั่งใจจดใจจ่อรออีกฝ่ายอยู่ไม่นานนักร่างสูงของใครบางคนก็มาปรากฏอยู่ต่อหน้าผม เขายกยิ้มยียวนให้มุมปาก มือข้างหนึ่งโยนโทรศัพท์มือถือขึ้นลงอย่างไม่กลัวตก ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยหัวใจหวั่นๆ

 

 

 

"พร้อมให้กูมอบบทเรียนให้แล้วงั้นหรอ"

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

ในห้องนอนกว้างโทนสีครีมของบ้านสไตล์ยุโรปหลังไม่ใหญ่มากหรือเล็กมาก ชายหนุ่มร่างโปร่งนั่งแกว่งขาไปมาอยู่บนเตียงหลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยรอคนรักออกมาจากห้องน้ำ จนในที่สุดคนที่เขารอค่อยก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำโดยสวมผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว เลย์เงยหน้ามองคนเป็นพี่ชายที่เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าก่อนลอบกลืนน้ำลายลงคอเฝื่อนๆเมื่อนึกอยากถามบางอย่างกับอีกฝ่ายขึ้นมา

 

 

 

"เอ่อ พี่ที เลย์ถามไรหน่อยสิ" ในที่สุดคนที่นั่งอยู่บนเตียงก็ต้องเปิดปากเอ่ยถามความสงสัยออกไป นทีหันหน้ามามองที่คนรักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสวมเสื้อผ้าต่อ

 

 

 

"ว่ามาสิ" คนเป็นพี่ชายตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

 

 

 

"เวลาเรามีอะไรกัน...คือ เราไม่ใช้ถุง...มันจะดีหรอ" เลย์อึกอักถามความกังวลใจที่ได้รับอิทธิพลมาจากการไต่ถามของเพื่อนๆเมื่อตอนเย็น นทีชะงักไปนิดหลังจากสวมกางเกงนอนขายาวเสร็จ

 

 

 

"ยังไง" นทีถามกลับน้ำเสียงราบเรียบก่อนสวมเสื้อยืดแล้วเดินเข้ามาหาคนบนเตียง

 

 

 

"ก็...ปกติเวลากูมีอะไรกับใคร กูจะป้องกันตลอดเลย เลยกลัวนิดหน่อย..." เลย์บอกหน้าเจือนๆ คนตัวโตก้าวมาหยุดอยู่ต่อหน้าเขาแล้วแต่เขาก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายเลย บรรยากาศแบบนี้มันชวนผะอืดผะอมขึ้นมาแปลกๆ

 

 

 

"กลัวโรคว่างั้น" นทีย้อนถามอีก เลย์พยักหน้าเจือนๆ

 

 

 

"เอ่อ แต่ไม่ได้หมายความว่ากูไม่ไว้ใจมึงหรอกนะ แต่กูไม่ไว้ใจตัวเองมากกว่า..." เลย์พูดเสียงอ่อนลงในประโยคสุดท้าย

"มึงก็รู้ว่าก่อนที่เราจะได้คบกันกูไปมีอะไรกับใครมาบ้าง ถึงกูจะป้องกันตลอดแต่กูก็ไม่ไว้ใจตัวเองอยู่ดี ถ้าเกิดกูเป็นขึ้นมาแล้วมึงมาติดกูไปด้วยล่ะ จะทำยะ..." ไม่ทันที่เลย์จะได้พูดจบริมฝีปากอมชมพูที่กำลังพูดจาไม่เข้าหูคนตัวโตนักออกมาก็ถูกปิดไว้ด้วยริมฝีปากอุ่นของนทีก่อนที่จะถูกกดลงให้ไปนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงกว้างโดยมีอีกฝ่ายคร่อมอยู่

"อือ อืม...อือ" เสียงครางอื้ออึงของคนทั้งสองดังผสานกันออกมาจากลำคอ มือบางขยำแน่นกับเนื้อผ้าบนไหล่กว้าง เปลือกตาบางถูกความรุนแรงของรสจูบอีกฝ่ายบังคับให้ปิดลงสนิทด้วยความเคลิบเคลิ้ม นทีทิ้งรสจูบที่รุนแรงไปตามอารมณ์กับร่างของคนรัก ลิ้นร้อนตวัดชิมรสหวานไปทั่วโพรงปากและเกี่ยวพันลิ้นคนรักอย่างหื่นกระหาย มือหนาเผลอกำกลุ่มผมดำของน้องชายที่เพิ่งไปย้อมกลับสีธรรมชาติมาแน่นโดยไม่ทันรู้สึกตัว

"อึ...อืออ อื้ออ" เลย์เริ่มดิ้นต่อต้านและทุบอกแกร่งแรงๆหลายทีเมื่อกอบโกยเอาอากาศหายใจเข้าปอดไม่ทันและต้องการให้คนรักผละจูบออกไปก่อนหรือไม่ก็ผ่อนจังหวะลงอีกนิดแต่พี่ชายก็ไม่มีทีท่าจะว่าหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนนี้ลงเลย ยิ่งเนินนานมือยิ่งกำกลุ่มผมเลย์แน่นจนรู้สึกเจ็บ คนตัวเล็กกว่าจึงจำต้องทั้งทุบทั้งตีใส่ร่างใหญ่นี้เพื่อเรียกให้หยุดจนนทีชะงักไปนิดแล้วยอมถอนจูบออกในที่สุด

"แฮ่กๆ แฮ่ก จะ...จะฆ่ากันรึไง!" เลย์หอบหายใจหนักแล้วว่าคนรักหน้าดำหน้าแดง กรอบตาแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ราวกับคนตัวเล็กกำลังจะร้องไห้ออกมาแต่ก็เก็บกลั้นมันเอาไว้ได้ นทีมองใบหน้าหวานนิ่งไปนิดก่อนจะปิดเปลือกตาลงต่อว่าตัวเองในใจกับสิ่งที่ทำไปเมื่อกี้ เมื่อกี้ที่เขาขาดสติไปจนทำให้เลย์เจ็บ

 

 

 

"ไม่เจ็บใช่มั้ย" นทีถามถึงผมที่ถูกเขากำแน่นเมื่อกี้อย่างเป็นห่วงก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆคนรักที่ยันตัวลุกขึ้นมานั่งในท่าเดิม

 

 

 

"เจ็บสิ เป็นบ้าอะไรห้ะ" เลย์ว่าใส่เสียงเหี้ยมแล้วยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองเบาๆ

 

 

 

"ขอโทษแล้วกัน กูแค่ไม่ชอบที่มึงพูดเมื่อกี้" นทีพูดน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเอื้อมเข้าไปลูบหัวคนรักให้เบาๆ เลย์เหลือบมองสังเกตอารมณ์ของพี่ชายเล็กน้อยก่อนจะมุ่ยหน้าใส่เคืองๆ

 

 

 

"อะไรล่ะ กูทำอะไรผิด ที่กูเป็นห่วงมึงนี่ผิดมากใช่ม่ะ" เลย์ว่าน้ำเสียงตัดพ้อ

 

 

 

"มึงพูดเหมือนกำลังดูถูกตัวเอง กูไม่ชอบ และที่สำคัญ อดีตที่มึงเคยไปนอนกับใครบ้างกูไม่อยากคิดถึงมัน" คนตัวโตเลื่อนมือที่กำลังลูบหัวให้เลย์ต่ำลงมากอดที่เอวบางไว้หลวมๆ เลย์ที่ได้ยินความในใจพี่ชายก็ชะงักไปนิด ใบหน้าหวานหันไปมองคนข้างกายแววตาอ่อนลงก่อนจะก้มหน้างุดทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป

 

 

 

(จริงด้วย...พี่ทีทนมองเราไปไหนมาไหนกับคนอื่นทั้งๆที่แอบชอบเรามาตลอดเลยนี่นา) คนตัวเล็กคิดในใจ

"ขอโทษครับ" เลย์เอ่ยขอโทษเสียงอ่อนแล้วเอนตัวซบไหล่แกร่งของคนเป็นพี่ชายเอาไว้ นทีหันมามองที่หัวทุยเล็กน้อยก่อนหลุดยิ้มบางๆออกมา

"แต่ก็ควรคิดไว้นะ มันอาจจะมีอะไรผิดพลาดก็ได้ถ้าไม่สนใจมัน" เลย์พยายามพูดให้พี่ชายเข้าใจ คนตัวโตหันมาสบตากับแววตาหวานที่เงยหน้ามองเขาอยู่ด้วยแววตาขึงขังก่อนจะหันหนีไปทางอื่น

 

 

 

"ต่อให้มึงเป็นกูก็ไม่สนใจ ถ้ามึงเป็นกูก็จะเป็นด้วย ส่วนเรื่องโรคอื่นๆกูก็แนะนำวิธีการทำความสะอาดและป้องกันให้มึงมาหมดแล้วไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง..." ไม่ทันที่คนตัวโตจะได้พูดจบเลย์ก็ยกนิ้วชี้ขึ้นไปแนบริมฝีปากคนเป็นพี่ชายเอาไว้ นทีก้มมองคนที่ซบไหล่ตัวเองไม่เข้าใจ คิ้วสองข้างขมวดมุ่น

 

 

 

"ทำไมพี่พูดจาไร้ความรับผิดชอบแบบนี้เนี่ย เป็นคนแบบนี้หรอ หือ" เลย์แสร้งว่าไปงั้นๆแล้วก็แอบนึกขำกับความดื้อของพี่ชายตัวเองในใจ

 

 

 

"เออ" อีกฝ่ายตอบกลับมาน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก แต่นั่นกลับทำให้คนตัวเล็กรู้สึกขำซะมากกว่า...ที่นทีดื้อเพราะเขาไม่อยากจะใช้ถุงยางกับเลย์จริงๆ อยากสัมผัสเลย์มากๆ อยากรับรู้ได้ถึงสัมผัสนุ่มๆและไออุ่นจากช่องทางนั้นโดยตรงเพราะไม่อยากห่างเหินกับเลย์

"กูไม่ชอบ" นทีบอกออกมาเสียงอ่อนลง

 

 

 

"แฮ่ะๆ ช่วยไม่ได้ งั้นเราไปตรวจกันม่ะ" เลย์เสนอแล้วขยับไปนั่งอยู่ระหว่างขาของพี่ชาย มือบางจับมือหนาทั้งสองข้างของคนรักมาโอบรอบเอวเอาไว้หลวมๆแล้วเอนหลังพิงอกแกร่งอย่างสบายใจราวกับกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่แสนอบอุ่น

 

 

 

"ตรวจ?" นทีกระชับกอดร่างคนรักแล้วเอ่ยถาม จมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับเส้นผมที่ยังติดกลิ่นหอมของแชมพูอยู่อ่อนๆ

 

 

 

"อื้อ จะได้หายข้องใจกันไง ถ้าเราปลอดภัยกันทั้งคู่ก็หายห่วงเนอะ" เลย์บอกน้ำเสียงร่าเริง

 

 

 

"อืม เอางั้นก็ได้" นทีตกลงแล้วเกยคางลงกับไหล่กว้าง จมูกโด่งสูดดมเอากลิ่นหอมจากกายคนรักผสานเข้ากับลมหายใจและกอดร่างคนรักแน่นขึ้นอย่างโหยหา ก่อนที่มือซนจะเลื่อนต่ำลงไปสอดเข้าในกางเกงของเลย์จนคนตัวเล็กสะดุ้งไปชั่วขณะ

 

 

 

"เฮ้ยๆ หยุดเลย หยุดความหื่นไว้แค่นี้เลยนะพี่" เลย์รีบปรามแล้วจับมือที่ชายออก นทีจิ๊ปากขัดใจเล็กน้อยแล้วคลอเคลียจมูกโด่งไปตามซอกคอขาวไม่หยุดจนเลย์ขนลุกไปทั้งตัว มือหนาสะบัดออกจากการกอบกุมของมือเลย์แล้วสอดมันเข้าใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่เลย์กำลังสวมอยู่อีกครั้ง

 

 

 

"เสื้อเชิ้ตตัวนี้มันเสื้อกูหนิ เปิดทางให้กูขนาดนี้แล้วยังจะอายอะไร" นทีกระซิบเสียงแผ่วที่ข้างหูเมื่อสังเกตเห็นมาตั้งแต่แรกแล้วว่าเลย์ใส่เสื้อตนเองอยู่ ซึ่งไซด์เสื้อของนทีในปัจจุบันหลังคบกันมา 5 เดือนมันตัวใหญ่กว่าเดิมเพราะนทีตัวโตขึ้นและเลย์ก็ขนาดตัวเท่าเดิมไม่เปลี่ยน อาจผอมลงเสียด้วยซ้ำจนทำให้ตอนนี้พอเลย์สวมเสื้อของนทีเข้าไปมันจึงดูใหญ่มาก ประกบกับที่เลย์สวมกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขาที่ขาวและยาวได้ชัดถนัดตาขึ้นอีกยิ่งทำให้นทีแทบตบะแตก

 

 

 

"กู...ไม่ได้ใส่เพราะอยากยั่วมึงซักหน่อย อย่า..." เลย์ห้าม มือบางคอยดึงมือของคนหื่นออกอยู่เรื่อยๆโดยที่นทีไม่ยอมแพ้เลยแม้แต่น้อย โดนจับมือออกเขาก็สอดมันเข้าไปในเสื้อผ้าของเลย์ใหม่อยู่ตลอด ริมฝีปากเองก็จูบซับตามซอกคอขาวไปด้วย

"ที่กูใส่เพราะกูชอบกลิ่นมึงเท่านั้นเอง มันรู้สึกอบอุ่นดี กูไม่ได้ต้องการจะยั่วอะไรมึงเลยนะ" เลย์สารภาพความจริงในใจออกไปหวังจะให้นทีหยุดแต่พอเจ้าของเสื้อได้ยินประโยคน่ารักๆจากปากคนรักแล้วยิ่งทำให้คึกเข้าไปใหญ่

"ยะ อย่าทำเลยนะ ขอร้อง! คืนนี้อย่าเลยนะพี่ รอพรุ่งนี้...นะครับ" เลย์พยายามห้ามเสียงสั่น นทีชะงักไปนิด

 

 

 

"ทำไม" คนตัวโตถามเหตุผล

 

 

 

"วันนี้เลย์เหนื่อยแล้ว อยากนอนพักเลย อีกอย่าง ยังค้างคาใจกับเรื่องโรคแบบนี้เลย์ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำหรอก รอพรุ่งนี้ถ้าผลตรวจออกมาดี สัญญาเลยถ้าพี่อยากได้ยังไงมากแค่ไหนเลย์ให้หมด นะครับ นะ" เลย์บอกเหตุผลออกไปตรงๆแล้วหาอะไรมาล่อให้พี่ชายยอมใจอ่อน และมันก็ได้ผลดีซะด้วยเมื่อนทียอมลดมือที่กำลังสะกิดเบาๆที่ยอดอกใต้เสื้อของเลย์ลงแล้วเปลี่ยนมาเป็นนั่งเกยคางกอดเลย์นิ่งๆแทน

 

 

 

ฟอดด

 

นทีเงยหน้าขึ้นมาหอมแก้มคนรักแรงๆหนึ่งฟอดแล้วกลับไปเกยคางกอดเลย์ต่อเหมือนเดิม คนตัวเล็กที่กำลังถูกกอดอยู่หลุดยิ้มออกมาแล้วส่ายหน้าขำเบาๆ

 

 

 

"เสื้อพี่ตัวใหญ่ขึ้นมากนะ ช่วงนี้ตัวก็ใหญ่ขึ้นด้วย กินเยอะไปรึเปล่าเนี่ย" เลย์ชวนคุย

 

 

 

"กูไม่ได้อ้วน" นทีว่าเสียงเข้ม เลย์หัวเราะขำอย่างห้ามไม่อยู่ ความจริงเขาก็ไม่ได้จะว่าพี่ชายตัวเองอ้วนหรอกแค่แกล้งแหย่เล่นเท่านั้น ที่นทีตัวโตขึ้นมันเพราะเขาตัวสูงขึ้นแถมยังดูแข็งแรงขึ้นอีกต่างหาก

 

 

 

"ไอ้เวย์มันชวนไปเข้าฟิตเนสบ่อยล่ะสิ กล้ามนี่น่ากลัวขึ้นทุกวัน กะจะเพาะแข่งกับมันรึไง" เลย์ถาม

 

 

 

"เปล่า แค่ใช้ประโยชน์จากนิสัยบ้ากล้ามของมันเพื่อทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นจะได้ปกป้องมึงได้มากขึ้นต่างหาก เวลามีคนมายุ่งหรือมาทำร้ายมึงกูจะได้ไล่ไปให้หมด" นทีบอกเสียงราบเรียบ แต่กลับทำให้เลย์ถึงกับหน้าแดงจัดขึ้นมาเมื่อได้รับรู้ความใส่ใจของคนรักที่ยอมเปลี่ยนตัวเองไปมากมายเพื่อเขา

 

 

 

"มึงนี่เลวจัง หลอกใช้พี่กูหรอ" เลย์ว่าขำๆ

 

 

 

"กูก็พี่มึงนะ" นทีเถียงกลับไปบ้างแต่ก็ต้องชะงักหน้าหม่นลงไปเมื่อนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

 

 

 

"หือ เป็นอะไรหรอ" เลย์ขมวดคิ้วถามสงสัยเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดจากอีกฝ่ายที่แน่น ขึ้นแถมนทียังเงียบลงไปจนให้ความรู้สึกแปลกๆ

 

 

 

"เปล่า" นทีบอกเสียงราบเรียบ เลย์ขมวดคิ้วจะเค้นถามเอาความต่อเมื่อไม่เชื่อคำว่าเปล่าของเขาเมื่อกี้แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงสั่นขึ้น เลย์จึงเอื้อมมือไปหยิบมันมาดูขณะที่ยังโดนนทีกอดไว้แน่น

 

 

 

'เลย์ นอนรึยังครับ' เลย์เปิดอ่านแชทจากเจ้าของชื่อ วี ที่คุยกันมาได้ซักพักก่อนเป็นคนแรกเพราะเห็นว่ามันขึ้นมาเป็นข้อความล่าสุด

 

 

'ยังครับ แฮ่ะๆ' เลย์ส่งข้อความตอบกลับไปโดยมีนทีมองดูหน้าจอมือถือด้วยสายตานิ่งๆก่อนที่เขาจะออกจากแชทคนชื่อวีแล้วเปลี่ยนไปอ่านแชทจากคนอื่นที่ส่งมาได้ซักพักแล้วแต่เลย์ไม่ทันได้เปิดอ่าน

 

 

'สวัสดีค่ะ พี่ชื่อไรคะ' เป็นข้อความใหม่จากคนที่เพิ่งทักมาซึ่งเลย์พอจำได้ว่าเพิ่งกดรับเพื่อนเธอไปขณะที่นั่งรถกลับบ้านมากับคนรัก

 

 

'เลย์ครับ' เลย์ตอบกลับไปสั้นๆแล้วไปดูแชทจากคนอื่นๆต่อพร้อมๆกับทิ้งตัวนั่งพิงอกแกร่งของพี่ชายอย่างสบายตัว เขาสลับอ่านตอบแชทหลายๆแชทอยู่อย่างนั้นซักพักซึ่งนทีก็ดูอยู่ตลอด

 

 

 

"ดังนะมึง คนคุยเยอะเชียว" นทีโพล่งขึ้น

 

 

 

"ใครจะเหมือนมึง ตอบแต่ครับกับอืมจนคนเขาไม่กล้าทักมาคุยด้วยละ" เลย์หันไปว่า เพราะบางคนที่รู้ความสัมพันธ์ของนทีกับเลย์ก็เคยทักเข้าไปทำความรู้จักกับนทีบ้างแต่ได้รับการพูดคุยที่ไม่ค่อยมีเยื่อใยนักจนพวกเขาต้องกลับมาครวญครางให้เลย์ฟังอยู่เรื่อยๆว่าแฟนของคนตัวเล็กน่ากลัวแค่ไหน แค่ในแชทพวกเขาก็รับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยแล้ว

 

 

 

"อย่างน้อยๆกูก็ตอบแล้วกัน ไม่ได้อ่านแล้วไม่ตอบซัก..."

 

 

 

"อ่าๆ ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย ก่อนหน้านี้มึงไม่สนใจจะตอบใครเลยจนกูต้องมาว่ามึงน่ะแหละว่าให้ตอบคนอื่นบ้างเพราะกูไม่ชอบคนเมินแชทมึงถึงยอมตอบพวกเขา ชิส์ ไอ้คนไร้มนุษย์สัมพันธ์เอ๊ย" เลย์ว่าอย่างหมั่นไส้เพราะถ้าเขาไม่ไปบ่นกับนทีว่าตัวเองไม่ชอบคนชอบเมินข้อความจากอีกฝ่ายนทีคงไม่ยอมตอบใครเลยจริงๆ แต่ถึงเขาจะดีใจก็เถอะที่คนรักห่วงความรู้สึกตัวเองและไม่ต้องการทำให้สิ่งที่เลย์ไม่ชอบจึงยอมคุยกับคนที่ทักมา แต่บางทีที่เห็นมีคนทักนทีก็อดหึงหวงไม่ได้เหมือนกัน

 

 

 

"ค้าบบบ เมีย" นทีกรอกเสียงยาวๆประชด ก่อนที่เขาจะต้องฉุนขาดเมื่อได้เห็นข้อความใหม่จากแชทวีที่ส่งเข้ามาหาเลย์พอดี...

 

 

 

'คิดถึงเลย์จังเลยครับ อยากเจอตัวเป็นๆซักครั้งจัง'

 

 

 

"ชิส์ เอามานี่ดิ๊!" นทีว่าใส่เสียงดุๆแล้วแย่งมือถือจากเลย์ไป

 

 

 

"เฮ้ย! ทำไร" เลย์ผวาถามเมื่อพี่ชายแย่งโทรศัพท์ไปจากมือตัวเองแล้วกดออกจากเฟส นิ้วมือของคนตัวโตเลื่อนจอไปเรื่อยๆก่อนจะกดเข้าไปในกล้องถ่ายรูป

 

 

 

"เลย์ กูอยากมีลูก" นทีแสร้งพูดโกหกล่อให้คนรักตกใจแล้วหันหน้ามาหา

 

 

 

"หะ!?" เลย์หลงกลหันไปตามที่นทีต้องการก่อนที่คนตัวโตจะประกบริมฝีปากลงมาแตะริมฝีปากของเลย์เบาๆอย่างไม่ได้รุกล้ำแล้วกดถ่ายทันที

"เฮ้ย! ถ่ายไรเนี่ย!" เลย์ผวาถามแล้วพยายามแย่งมือถือจากคนรักคนแต่นทีก็ลุกเดินหนีออกไป"เอาคืนมานะไอ้พี่บ้า อย่าเล่นอะไรแผลงๆนะเฮ้ย!" เลย์รีบลุกขึ้นหวังจะตามไปแย่งโทรศัพท์คืนเพราะไม่ไว้ใจกับที่พี่ชายถ่ายรูปตอนจูบกันไปแบบนั้น เขาต้องคิดทำอะไรที่อาจส่งผลทำให้เลย์ต้องโดนล้อเพิ่มเป็นเท่าตัวอีกแน่ๆ

 

"เอ๊ะ อ๊ะ..!"

 

ฟุบ

 

ไม่ทันที่เลย์จะได้แย่งโทรศัพท์คืนจากคนเป็นพี่ชายเขาก็ได้พ่ายแพ้ไปโดยสิ้นเชิงเมื่อถูกอีกฝ่ายเข้ามารวบแขนทั้งสองไขว้หลังเอาไว้ก่อนที่ร่างโปร่งจะถูกกดให้ลงไปนอนคว่ำอยู่กับเตียงโดยมีนทีตามลงไปนั่งทับแล้วล็อคแขนทั้งสองข้างของเลย์ไขว้หลังไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็กดหยุกหยิกกับโทรศัพท์ของเลย์ไปยกยิ้มร้ายมุมปากไป

 

 

 

"ไอ้เหี้ยที๊!!" เลย์แหกปากลั่นบ้านแล้วพยายามดิ้นแม้ไม่มีทางแต่ก็ทำอะไรทีไม่ได้ ชายผู้ถือไพ่เหนือกว่ากระตุกยิ้มออกมาอีกครั้งหลังทำการบางอย่างเสร็จไป แล้วเอื้อมมือไปหยิบมือถือตัวเองที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงเหมือนกับเลย์มากดอะไรบางอย่างก่อนจะยอมปล่อยคนรักแล้วคืนโทรศัพท์ให้

"นี่มึง!" พอได้รับโทรศัพท์คืนมาเลย์ก็รีบเปิดดูทันทีว่าพี่ชายตัวเองได้ทำอะไรลงไปบ้าง และก็ได้พบกับโพสสถานะของตัวเองที่เพิ่งตั้งใหม่กับเฟสของนทีโดยใช้สถานะ 'คบหาระหว่างเพศเดียวกัน ในวันที่ 11 ธันวา' โดยใช้ภาพที่ทั้งสองจูบกันเมื่อกี้เป็นรูปประกอบและมีเนื้อหาโพสว่า...

 

 

'เลย์ <3 นที'

'นที <3 เลย์'

 

 

 

"เท่านี้ก็คง...กำจัดศัตรูที่หวังจีบมึงทางลัดไปได้หลายคนแล้วล่ะ" นทีกระตุกยิ้มพอใจแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างสบายทิ้งให้เลย์นั่งหน้าซีดทำอะไรไม่ถูกอยู่คนเดียว

"อ่อ กูขอเตือนมึงไว้นะ ถ้าคิดจะลบโพส สถานะหรือรูปออกล่ะก็...คราวหน้ากูจะถ่ายตอนเอากันลงเลย" นทีขู่ไปงั้นเพราะไม่คิดจะทำจริงๆหรอก เขาหวงแหนเด็กคนนี้มากจนแทบอยากเก็บไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปให้ใครเห็นเลยด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนเลย์จะไม่ได้ตระหนักรู้ถึงเรื่องนั้นเลยจนถูกคนตัวโตหลอกขู่ให้กลัวเข้าไปเต็มๆ

 

 

 

"มึงเลวมาก!" เลย์กัดฟันว่าเสียงเหี้ยม นทีกระตุกยิ้มมุมปาก เปลือกตาหนาปิดลงเพื่อให้ตัวเองหลับ เลย์เห็นว่าคนเป็นพี่ชายจะนอนแล้วจึงปิดไฟทุกดวงในห้องแล้วขึ้นมาทิ้งตัวนอนบนเตียงบ้าง มือบางคว้าห่มผืนเดียวกับที่ตัวเองกำลังห่มอยู่คลุมตัวให้พี่ชายที่นอนแผ่โล่งไม่ได้ห่มอะไรก่อนขยับเข้าไปกอดและซุกคนข้างกายแล้วหลับลงไปในที่สุด

 

 

 

 

---- To be continued ----

 

 

ตอนนี้ไม่ขอทำ Nc คู่รองนะคับ เนื่องจากไรท์ไม่ค่อยเก่งเรื่องแต่ง nc เท่าไหร่ แค่คู่หลักก็แทบตายแล้วจึงอยากขอผ่านคู่รองทั้งหลายแหล่ไปก่อน ;-; เรามาเน้นหนักกันกับคู่หลักเถอะ ถถถถ

สุดท้ายนี้ก็มีของมาฝากรีดทุกคนด้วยงับ เป็นอิมเมจรวมของคู่พระนายทั้ง 3 จากเรื่องนี้

#

 

สุดท้ายนี้ขอฝากเพจด้วยนะคับ

 

ชื่อ
ความคิดเห็น