หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 60 เทียบเชิญงานเลี้ยง (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 60 เทียบเชิญงานเลี้ยง (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 60 เทียบเชิญงานเลี้ยง (2)
แบบอักษร

หลังออกจากหอโอสถ อวิ๋นลั่วเฟิงก็คืนสติกลับสู่ห้องพัก นางรู้สึกได้ถึงมือที่ลูบไล้ไปตามพวงแก้ม ปลายนิ้วอันร้อนรุ่มที่ทำให้ดวงตาเบิกกว้างทันทีที่สัมผัส มือของลั่วเฟิงกอบกุมมือของอีกฝ่าย ดวงตาเรียวสวยส่องประกายอันตราย 

“อวิ๋นเซียว เจ้ากำลังทำอะไรอยู่” 

หากคนผู้นี้มิใช่อวิ๋นเซียว ลั่วเฟิงคงไล่ตะเพิดออกไปแล้ว 

“ข้าอยากจะเฝ้ามองเจ้า” 

สายตาของชายหนุ่มเพ่งตรงมาที่อวิ๋นลั่วเฟิง สายตานั่นราวกระแสไฟที่พุ่งเข้าปะทะดวงใจของลั่วเฟิงอย่างดุดัน 

บุรุษผู้นี้ไม่ประสาเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงแม้แต่น้อย แล้วเขาจะทนทานต่อความใคร่เหล่านี้ได้อย่างไร 

เห็นได้ชัดว่าลั่วเฟิงนั้นคิดมากจนเกินไป 

“อวิ๋นเซียว” อวิ๋นลั่วเฟิงค่อยๆ ปรับท่าทีให้ดูปกติและเผยรอยยิ้มอันอ่อนหวาน “เจ้าแอบย่องเข้ามาในนี้ ข้าเองก็คิดไปว่าเจ้าอยากจะมาสร้างความอบอุ่นให้กับเตียงของข้า” 

ชายหนุ่มจ้องตรงมายังอวิ๋นลั่วเฟิงอย่างหนักแน่นและจริงใจ “หากเจ้าหวั่นกลัวความหนาวเย็น ข้าจะมาอุ่นเตียงให้เจ้าทุกวัน” 

“…” 

อวิ๋นลั่วเฟิงนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะผ่อนลมหายใจออกอย่างช่วยไม่ได้ “อวิ๋นเซียว เจ้าเคยสัมผัสสตรีมาก่อนหรือไม่” 

ชายหนุ่มส่ายศีรษะตามความจริง 

“แม้แต่สาวใช้เจ้าก็ไม่เคยหรือ” 

“ไม่เคย” 

“เช่นนั้นแล้วเจ้าคงอ่านหนังสือภาพชุนกงถู [1] ใช่หรือไม่” 

“ชุนกงถูคืออะไร” 

อวิ๋นเซียวขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจเลยว่าอวิ๋นลั่วเฟิงกำลังพูดถึงอะไร 

อวิ๋นลั่วเฟิงเคาะหน้าผากตัวเอง “นอกจากฝึกฝนวิชาแล้วปกติเจ้าทำอะไรอีกบ้าง” 

“ฆ่าคน” 

เขาพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาแต่อย่างใด ราวกับว่าการสังหารมนุษย์นั้นเป็นเรื่องธรรมดาดังการกินอาหารมื้อหนึ่ง เป็นเรื่องทั่วไปที่ทำอยู่ทุกวัน 

“…” 

อวิ๋นลั่วเฟิงพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง นางไม่คาดคิดเลยว่าในแผ่นดินนี้จะยังมีชายที่ไม่เคยสัมผัสกายสตรีเลยสักครั้งในชีวิต ไม่รู้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไปอยู่ที่ไหนมา 

นอกจากนี้แล้วแผ่นดินหลงเซี่ยวแห่งนี้มิใช่หวาเซี่ย ที่ถึงแม้จะอาศัยอยู่แต่ในบ้านก็ยังรู้ทันโลกภายนอกได้ 

“อวิ๋นเซียว” อวิ๋นลั่วเฟิงค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงรอยยิ้มชวนหลงใหล “เมื่อมีผู้ไร้เดียงสาในความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงดังเช่นเจ้าเดินไปมา เจ้าทำเช่นไรเพื่อมิให้กายและจิตใจของเจ้าถูกหญิงสาวเหล่านั้นล่อลวงเอาได้” 

ภายในใจของอวิ๋นลั่วเฟิงนั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวของอวิ๋นเซียว นางไม่เข้าใจเอาเสียเลยว่าเขาใช้ชีวิตมาจนทุกวันนี้อย่างไร เหตุใดจึงได้ไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ 

ชายหนุ่มย่นคิ้ว “ข้าสังหารผู้หญิงทุกนางที่พยายามเข้ามาประชิดตัวข้า” 

เขาชังกลิ่นกายสตรีนางอื่น เมื่อใดก็ตามที่พวกนางเข้ามาใกล้ เขาจะทำให้หญิงเหล่านั้นกลายเป็นอาหารของหมาป่าไปเสีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาของพวกนางที่มองมามันทำให้เขารู้สึกรังเกียจอย่างหาสาเหตุไม่ได้ 

มีเพียงอวิ๋นลั่วเฟิงเท่านั้น... 

เมื่อได้อยู่เคียงข้างนางเขาไม่เคยมีความรู้สึกรังเกียจ มีเพียงปรารถนาจะเข้าไปใกล้นางมากยิ่งขึ้น! 

“คุณหนู” 

เพลานี้ชิงเหยียนรีบรุดเข้าไปในเรือน พูดพลางหายใจหอบไปด้วย “องค์รัชทายาทรับสั่งให้ส่งคนมาที่นี่ พระองค์มีพระประสงค์ที่จะพบกับคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ” 

นับตั้งแต่ที่อวิ๋นลั่วเฟิงได้มาพำนักอยู่ที่หลังเขานี้ มีเพียงแค่ชิงเหยียนและอวิ๋นเซียวเท่านั้นที่สามารถเข้ามาถึงด้านหลังของภูเขาได้ อย่างไรก็ตามนางก็ยังไม่ยอมให้สองคนนี้เห็นท่านอารอง 

“รัชทายาทงั้นรึ” อวิ๋นลั่วเฟิงยืดตัวด้วยความเกียจคร้าน พลางก้าวลงมาจากเตียง “ข้าอยากจะรู้เหลือเกินว่าเหตุใดรัชทายาทจึงอยากพบข้า” 

“เจ้าค่ะ คุณหนู” 

ชิงเหยียนเดินตามอวิ๋นลั่วเฟิงที่เดินออกประตูไปอย่างอารมณ์ดี 

หลังจากเงาร่างทั้งสองลับตาไป อวิ๋นเซียวขมวดคิ้วพลันเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “หลินฉง”  

 

------ 

[1] หนังสือภาพชุนกงถู คือ หนังสือภาพวาดการเสพสังวาสระหว่างชายหญิง หนังสือภาพโป๊ หรือกามสูตร 

ความคิดเห็น