หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 51 ชายชราผู้หวาดหวั่น (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 51 ชายชราผู้หวาดหวั่น (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2562 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 51 ชายชราผู้หวาดหวั่น (1)
แบบอักษร

“แม่นางอวิ๋น คนซื่อสัตย์อย่างพวกข้าย่อมไม่พูดปด เมื่อสองสามวันก่อน หญิงที่นำน้ำยาผสานฌานมาที่นี่คือท่าน”

ฟางหย่าเดินนวยนาดทิ้งสะโพกน้อยๆ ไปยังเบื้องหน้าอวิ๋นลั่วเฟิง

“ท่านควรรู้ไว้ ไม่ว่ารูปลักษณ์ของคนเราจะเปลี่ยนไปเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนกลิ่นกายของตนได้ นอกจากนั้นแล้วข้ายังไวต่อกลิ่นมาแต่ไหนแต่ไรเสียด้วย”

อวิ๋นลั่วเฟิงยกมือขึ้นลูบคางตัวเองเบาๆ ก่อนจะมองไปยังฟางหย่าด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ "ข้าไม่ทราบมาก่อนเลยว่าแท้จริงแล้วแม่นางฟางหย่าเกิดปีจอ"

เบื้องหน้าผู้มากประสบการณ์อย่างฟางหย่า แม้อยากจะปกปิดเพียงใดก็คงไม่เป็นผล เช่นนั้นคงดีกว่าหากยอมรับออกไป

“ข้ายังมีอีกเรื่องที่อยากถามท่าน” ฟางหย่าเม้มปากก่อนเผยยิ้มน้อยๆ “ท่านคือผู้ที่แก้ปริศนาพิษม่านหลัวใช่หรือไม่”

ดวงตาสีดำขลับของอวิ๋นลั่วเฟิงฉายความประหลาดใจ นางไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ก่อนถามออกไป “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

“เป็นเจ้า!” หัวใจฟางหย่าเบิกบาน “แม่นางอวิ๋นโปรดตามข้ามา ผู้เฒ่าหรงของเราต้องการพบเจ้า”

ผู้เฒ่าหรงอย่างนั้นรึ

หลังจากได้ยินชื่อนั้น อวิ๋นลั่วเฟิงก็นิ่งงัน “ผู้เฒ่าหรงต้องการพบข้าหรือ ข้าได้ยินมาว่าผู้เฒ่าหรงแห่งหอโอสถค่อนข้างถือตัวและไม่รับแม้แต่คำเชื้อเชิญจากเหล่าราชวงศ์และบรรดาขุนนางชั้นสูงที่ขอเข้าพบ ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดเขาจึงอยากพบข้า”

“แม่นางอวิ๋น ท่านจะเข้าใจเองหากท่านตามข้ามา”

...

ณ โถงด้านใน

ผู้เฒ่าหรงถือถ้วยชาในมือไว้อย่างระมัดระวังพลางพูดคุยกับชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างเขา “ดูหมือนว่าความสับสนวุ่นวายจากน้ำยาผสานฌานนับวันจะยิ่งร้ายแรงขึ้น น่าละอายนักที่มีเพียงแค่ขวดเดียว จริงสิ มู่หรง ท่านมีข่าวคราวคนที่ข้าให้ท่านช่วยหาตัวบ้างหรือไม่”

มู่หรงเผยสีหน้าอย่างหมดหนทาง “ตอนนี้ข้ารู้ลักษณะสำคัญของท่านหมอลึกลับเพียงสองประการเท่านั้น ประการแรกจากคำกล่าวของฟางหย่า ท่านหมอลึกลับผู้นั้นเป็นสตรี ประการที่สองนางสวมอาภรณ์สีขาว ถึงกระนั้นท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ ข้าเกรงว่าการตามหาใครสักคนด้วยข้อมูลเพียงเท่านี้เป็นเรื่องยากเย็นนัก”

“แม้จะสืบหาได้ยากเย็นเพียงไร แต่เจ้าก็ต้องตามหานาง! แม้ต้องระดมคนทั้งหอโอสถก็ต้องตามหาให้พบ!”

การดำรงอยู่ของหมอลึกลับผู้นี้เกี่ยวข้องกับความอยู่รอดของหอโอสถ เช่นนั้นเขาต้องหานางให้พบ!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูมาจากด้านนอก ไม่ทันรอให้ผู้เฒ่าหรงส่งเสียงอนุญาต เสียงเย้ายวนของฟางหย่าดังจากด้านนอก "ผู้เฒ่าหรง ข้าหาท่านหมอที่แก้ปริศนาพิษม่านหลัวพบแล้ว!"

มือผู้เฒ่าหรงสั่นเทาจนเกือบจะทำถ้วยชาในมือหล่นลงพื้น เขาลุกพรวดออกจากเก้าอี้ ความตื่นเต้นดีใจทำให้น้ำเสียงเขาตะกุกตะกักไปหมด

“ให้นางเข้ามาเร็ว”

สิ้นคำพูดเขา บานประตูก็เปิดออก สตรีทรงเสน่ห์ในชุดสีแดงฟางหย่าเข้ามาในห้องเป็นคนแรก โดยมีอวิ๋นลั่วเฟิงเดินตามหลังมา เงาร่างในชุดอาภรณ์ขาวราวหิมะนั้นปรากฏสู่สายตาผู้เฒ่าหรง

หญิงสาวผู้นี้เกิดมาพร้อมรูปลักษณ์งดงามเลิศล้ำ ผิวนางขาวราวกับหยกชั้นเลิศ เป็นความงามล่มจมเมืองอย่างไรข้อกังหา ทั้งยังร้ายกาจและเกียจคร้าน คมคิ้วของนางเผยความโอหังเป็นวิสัยจนไม่อาจมีใครกล้ามองผ่าน

“อวิ๋นลั่วเฟิงรึ”

ด้วยนามหญิงสวะอันดับหนึ่งแห่งแคว้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่มู่หรงจะไม่เคยได้ยินชื่อของอวิ๋นลั่วเฟิง ยามนี้เมื่อเห็นว่าบุคคลที่ฟางหย่าพบเป็นนาง ความพิศวงภายในจิตใจของเขาคงสามารถจิตนาการได้

ด้วยเหตุผลกลใดก็ไม่อาจทราบ อวิ่นลั่วเฟิงในยามนี้ดูจะแตกต่างไปจากผู้ที่เขาเคยเจอเมื่อกาลก่อนนัก...

“เจ้าเป็นผู้แก้พิษม่านหลัวงั้นรึ”

สายตาของผู้เฒ่าหรงฉายแววประหลาดใจ แน่นอนว่าความตื่นตระหนกของเขามิใช่เพราะตัวตนของอวิ๋นลั่วเฟิง แต่เป็นเพราะว่าหมอลึกลับผู้นี้ยังเยาว์วัยนัก เขาไม่คาดคิดว่านางจะอายุน้อยเพียงนี้ ดูจากอายุของนาง คงราวสิบสี่สิบห้าปีเท่านั้นเอง...

ความคิดเห็น