หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 50 ตัวตนถูกเปิดเผย (4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 50 ตัวตนถูกเปิดเผย (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50 ตัวตนถูกเปิดเผย (4)
แบบอักษร

“เอ...ที่นี่เกิดอะไรขึ้นรึ เหตุใดท่านทั้งหลายจึงได้โต้เถียงกันเล่า” 

ยามนั้น ชายหนุ่มทุกคนในที่แห่งนั้นเมื่อได้ยินเสียงอันเย้ายวนนั้นต่างก็รู้สึกอ่อนระทวย ร่างทั้งร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง 

ฟางหย่าเดินผ่านสายตาของทุกคนที่จ้องมองมาอย่างแทะโลม มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างน่าหลงใหล เรือนร่างอรชรยวนใจสร้างคลื่นความกระหายแก่คนทุกผู้ทุกนาม ทุกการขมวดคิ้วและทุกรอยยิ้มของนางเผยสีหน้าเย้ายวนที่แตกต่างกันไปเป็นหมื่นแบบ 

“เหอะ นางเป็นเศษสวะไร้ค่าแห่งจวนแม่ทัพอวิ๋นผู้มีร่างกายไร้ประโยชน์ แล้วยังกล้ามาที่หอโอสถเพื่อร่วมชิงน้ำยาผสานฌาน! พวกเราไม่ต้องการเสียน้ำยาผสานฌานให้แก่เศษสวะผู้นี้ นั่นเป็นเหตุให้พวกเราต้องการให้นางออกไปซะ ท่านมาทันเวลาพอดี ท่านควรจะไล่เศษสวะผู้นี้ออกไปเสีย!” 

ฟางหย่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตานางเลื่อนไปยังอวิ๋นลั่วเฟิง พลันมุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาว 

“ผู้มาเยือนทุกท่านล้วนเป็นแขก หอโอสถของเราไม่เคยมีธรรมเนียมปฏิเสธลูกค้าโดยเฉพาะหญิงงามเช่นนี้ จุ๊ๆ ข้าพูดได้เลย ในแคว้นหลงหยวนแห่งนี้ หญิงใดก็มิอาจเทียบเคียงแม่นางได้”  

นัยน์ตาของมู่อู่ซวงทะมึนมืด เห็นได้ชัดว่านางไม่พอใจกับคำพูดของฟางหย่า หญิงงามอันดับหนึ่งนแห่งแคว้นคืออวิ๋นลั่วเฟิงงั้นรึ นาง! มู่อู่ซวง! ด้อยกว่าคนโง่เง่าไร้สติปัญญาผู้นี้งั้นรึ 

“กลิ่นนี้ช่างหอมนัก” 

ฟางหย่าขยับไปยืนเบื้องหน้าอวิ๋นลั่วเฟิงแล้วดมกลิ่นเล็กน้อย ก่อนเผยรอยยิ้มยวนใจ สิ่งที่นางทำเห็นกันอยู่ว่าดูหยาบคาย ทว่าท่วงท่าการขยับเคลื่อนไหวเหล่านั้นช่างเพลินตาเพลินใจเหลือเกิน 

“แม่นางมาที่นี่เพราะต้องการซื้อสมุนไพร ดังนั้นมากับข้าเถิด” 

อวิ๋นลั่วเฟิงพยักหน้า นางเดินตรงไปยังข้างกายแม่ทัพอวิ๋นลั่วก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า “น้ำยาผสานฌานหนึ่งขวดราคาสูงถึงยี่สิบล้านตำลึงทอง ช่างแพงเหลือเกิน หากท่านซื้อน้ำยาผสานฌาน พวกเราคงได้ทุกข์ยากจากการสูญเสียเงินทองมหาศาล เช่นนั้นแล้วโปรดกลับไปก่อนและรอฟังข่าวจากข้าเถิด ข้ามีเรื่องให้ท่านปู่ประหลาดใจเป็นแน่” 

หลังจากนางตรึกตรองดูแล้ว อวิ๋นลั่วเฟิงตัดสินใจบอกเรื่องน้ำยาผสานฌานให้เขาฟัง แม้ดูท่าแล้วชายชราผู้นี้คงรับมือไม่ไหว แต่ก็ดีกว่ายอมให้เขาจ่ายเงินมหาศาลเพื่อซื้อน้ำยาผสานฌาน 

“เหอะๆ” เกาหลิงได้ยินเสียงของอวิ๋นลั่วเฟิงชัดเจน ก่อนจะหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ “อวิ๋นลั่วเฟิง หลังจากที่เจ้าปลิดชีพตนไม่สำเร็จ แม้จะมิได้น่ารำคาญดังกาลก่อน แต่เจ้ามันอวดดีนัก! เจ้าเอ่ยว่าการซื้อน้ำยาผสานฌานในราคายี่สิบล้านตำลึงทองแพงเกินไปอย่างนั้นรึ ทั้งยังเป็นการผลาญเงินครั้งใหญ่งั้นรึ ข้าจะบอกให้นะ แม้น้ำยานี้จะมีราคาสามสิบล้านตำลึงก็ยังมีผู้ที่ยินดีแลพร้อมใจจะซื้อมัน มีเพียงคนโอ้อวดโอหังเช่นเจ้าเท่านั้นที่คิดว่าน้ำยาผสานฌานมีราคาแพงเกินไป” 

ราวกับว่าอวิ๋นลั่วเฟิงไม่ได้ยินคำพูดของเกาหลิง นางเดินเข้าไปในหอโอสถอย่างไม่ใยดี 

อวิ๋นลั่วเฟิงที่เดินเข้าไปในหอโอสถแล้วไม่ทันได้สังเกตว่าก่อนฟางหย่าจะเดินตามนางเข้าไป นางเหลือบมองเกาหลิงราวกับเขาเป็นชายโง่เง่าคนหนึ่ง 

“องค์รัชทายาท!” 

หลังจากเห็นว่าหลานสาวของเขาเดินพ้นไปแล้ว ใบหน้าของอวิ๋นลั่วก็ดำคล้ำขึ้นทันตา “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเหล่าขุนนางจึงไม่มีผู้ใดยิมยอมให้ข้าหยิบยืมเงิน! เดิมทีข้าต้องอดกลั้นไว้ก็เพื่อรักษาความสงบ แต่ข้าไม่คิดว่าท่านจะกล้าทำถึงเพียงนี้! ยามนี้ท่านเหยียดหยามหลานสาวของข้าถึงเพียงนี้ แต่วันหน้าท่านจะต้องเสียใจอย่างสุดซึ้ง!”  

เสียใจอย่างสุดซึ้งงั้นรึ 

องค์รัชทายาทหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น การทอดทิ้งอวิ๋นลั่วเฟิงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดที่เขาเคยกระทำ เขาไม่มีวันนึกเสียใจภายหลังเด็ดขาด! 

... 

“นี่คือสมุนไพรที่ข้าต้องการวันนี้” 

หลังเข้ามาในหอโอสถ อวิ๋นลั่วเฟิงหยิบกระดาษใบหนึ่งขึ้นมาวางเบื้องหน้าฟางหย่า  

ฟางหย่ายิ้มให้ก่อนจะรับกระดาษที่อวิ๋นลั่วเฟิงยื่นมา และชั่วขณะที่สบตากัน นางก็เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าช่วยทำเงินให้หอโอสถมากมายเพียงนี้ ข้าขอไม่รับเงินจากสมุนไพรของเจ้าแล้วกัน พวกเราจะจัดให้เจ้าโดยไม่คิดเงิน!” 

อวิ๋นลั่วเฟิงมองฟางหย่าอย่างตกตะลึง 

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” 

ตัวตนของนางถูกเปิดเผยแล้วอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้! นี่เป็นเพียงครั้งที่สองที่นางติดต่อกับฟางหย่า เช่นนั้นแล้วฟางหย่าจะรู้ตัวตนของนางได้อย่างไร 

ความคิดเห็น