หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 49 ตัวตนถูกเปิดเผย (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 49 ตัวตนถูกเปิดเผย (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 49 ตัวตนถูกเปิดเผย (3)
แบบอักษร

“องค์รัชทายาท อู่ซวงไม่เป็นไรจริงๆ เพคะ เพียงแค่คืนก่อนข้านอนไม่ค่อยหลับเพราะมัวแต่เลือกสรรบุรุษชั้นเลิศแก่อวิ๋นลั่วเฟิง ด้วยเหตุนั้นตอนนี้ข้าจึงอ่อนเพลียเล็กน้อย ทั้งข้ายังกังวลนักว่ามาตรฐานของอวิ๋นลั่วเฟิงจะสูงส่งเกินไป เกรงว่านางจะไม่ยอมรับสามีที่ข้าเลือกหามาให้” 

แน่นอน มู่อู่ซวงไม่บอกรัชทายาทเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนอัครเสนาบดี เช่นนั้นนางจึงผลักไสทุกอย่างไปที่อวิ๋นลั่วเฟิงเช่นเคย 

หลังจากเกาหลิงได้ยินคำพูดของมู่อู่ซวง ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น “เจ้ากำลังกังวลและฝืนร่างกายจนเหน็ดเหนื่อยเพราะนาง นางคงมิกล้าที่จะไม่สำนึกบุญคุณนี้ เป็นเพียงเศษสวะไร้ค่ามีสิทธิ์อันใดมาหวังสูงมากมายนัก อู่ซวง ข้าเชื่อมือเจ้า ดังนั้นหลังจากเจ้าเลือกคู่ครองที่เหมาะสมได้แล้ว ข้าจะให้เสด็จพ่อออกพระราชโองการพระราชทานสมรส แม้นางไม่อยากยินยอม นางก็ต้องยอม!” 

เป็นเพียงเศษสวะไร้ค่า นางมีสิทธิ์อันใดจะมาเลือกมาก เป็นเรื่องดีเพียงใดที่มีบุรุษยินยอมแต่งงานกับนาง หากไม่ใช่เพราะอู่ซวงออกปากเรื่องนี้ให้ ในใลกใบนี้ใครกันจะอยากได้เศษสวะไปเป็นภรรยา 

ขณะที่เกาหลิงและมู่อู่ซวงสนทนากัน เขาก็ไม่ลืมจะส่งสายตาเป็นสัญญาณให้คนกลุ่มหนึ่งที่แฝงตัวอยู่ในที่แห่งนั้นสร้างความลำบากแก่อวิ๋นลั่ว  

เดิมทีด้วยความแข็งแกร่งและฐานะของอวิ๋นลั่ว พวกเขาย่อมมิกล้าล่วงเกิน แต่หลังจากได้รับสัญญาณคำสั่งจากรัชทายาท พวกเขาต่างก็พร้อมใจกันประจบประแจงว่าที่ผู้ประมุขแคว้นในภายภาคหน้า และกล้าที่จะยืนประจัญหน้ากับอวิ๋นลั่ว  

“ท่านแม่ทัพอวิ๋น ข้าพูดได้เลยว่าท่านช่างใจแคบเสียเหลือเกิน การใช้น้ำยาผสานฌานกับเศษสวะไร้ค่าอย่างอวิ๋นลั่วเฟิงนั้นน่ะสิ้นเปลืองเสียเปล่า! มอบมันให้แก่ผู้ที่ต้องใช้มันจริงๆ เสียดีกว่า ขอให้ท่านเลิกแข่งขันกับพวกเราเสียเถอะ! ” 

ในแคว้นหลงหยวน นอกจากขุนนางยศสูงและเหล่าผู้ดีชั้นสูงก็ยังมีสี่ตระกูลใหญ่อีก น่าแปลกใจที่ผู้เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมาคือหลินอิง ผู้นำของตระกูลหลินจากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ 

“สารเลว เจ้า...เจ้าเรียกใครว่าเศษสวะ!” อวิ๋นลั่วโกรธขึ้งจนเคราสั่นกระตุก ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองหลินอิงอย่างดุร้าย “หลานสาวข้าโดดเด่นยิ่งกว่าผู้ใด ใครหน้าไหนเอ่ยว่าหลานสาวของจวนแม่ทัพเป็นเศษสวะไร้ค่าอีก แม่ทัพผู้นี้จะทำให้มันหายสาปสูญไปจากที่นี่ซะ!”  

รังสีอำมหิตของชายชราแผ่กระจายทำให้หลินอิงหวาดผวา แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าองค์รัชทายาทอยู่ที่นี่ เช่นนั้นแล้วชายชราผู้นี้คงไม่กล้าทำอะไร 

เขาจึงรวบรวมความกล้าแล้วกล่าวต่อว่า “ท่านแม่ทัพอวิ๋น นี่ท่านโกรธเคืองเพราะความอับอายหรือข้าพูดแทงใจดำเกินไปกันแน่ ฮ่าๆ ผู้ใดเล่าจะไม่รู้ว่าตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งแคว้นหลงหยวนเป็นขององค์รัชทายาท และทักษะพรสวรรค์ของมู่อู่ซวงแห่งจวนอัครเสนาบดีมู่นั้นก็คู่ควรกับองค์รัชทายาทเกินใคร นอกจากสองคนนี้แล้ว จะมีผู้ใดอีกเล่าที่เหมาะสมกับคำว่า ‘โดดเด่น’” 

ชายชราสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขากำหมัดแน่น รังสีอันน่าเกรงขามแผ่ออกจากร่าง ทว่าในตอนนั้นเองน้ำเสียงอันน่าหลงใหลก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้แม่ทัพใหญ่นิ่งงัน 

"ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าไม่ต้องการน้ำยานี่ เหตุใดท่านยังมาที่นี่อีกเล่า" 

น้ำเสียงเหนื่อยอ่อนเจือความร้ายกาจทำให้ชายชราหันกลับมาโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาของเขาจ้องมองยังร่างของหญิงสาวในชุดขาว 

"เฟิงเอ๋อร์ เจ้ามาที่นี่ทำไม" 

"ข้ามาซื้อสมุนไพร" 

อวิ๋นลั่วเฟิงเอ่ยตามจริง หอโอสถมีการจดบันทึกรายชื่อสมุนไพรที่ขายไป ผลที่ตามมาก็คือเมื่อวานนี้หลังจากที่นางขายน้ำยาผสานฌานแล้วนางก็ไม่อาจมาซื้อสมุนไพรได้อย่างสะดวกสบายอีกต่อไป มิเช่นนั้นแล้วตัวตนของนางจะถูกเปิดเผยจากรายชื่อสมุนไพรที่นางซื้ออยู่เป็นประจำ 

“แม่ทัพอวิ๋น ข้าเห็นแล้วว่าหลานสาวท่านเป็นผู้รู้เหตุรู้ผลมากกว่าท่าน นางรู้ว่านางเป็นเพียงแค่เศษสวะไร้ค่า ครั้นจะใช้น้ำยาผสานฌานคงเป็นการสิ้นเปลืองอย่างเปล่าประโยชน์ ท่านเองก็ควรกลับไปพักผ่อน เหตุใดต้องมาเปลืองเงินเปลืองทองอีกเล่า” หลินอิงระเบิดหัวเราะออกมาอีกครั้ง สายตาดูแคลนชำเลืองมองร่างอรชรอันงดงามไร้ที่ติของอวิ๋นลั่วเฟิง 

หญิงงามล่มจมเมืองเช่นนางจะมีประโยชน์อันใดเล่า แม้รูปลักษณ์จะเลิศเลอไร้ที่ติแต่ก็เป็นได้เพียงดอกไม้ประดับแจกันไร้ประโยชน์ ไม่มีชายใดยินดีจะวางแจกันเช่นนี้ไว้ในบ้านของพวกเขาหรอก! 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น