ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์/ดอกสร้อย
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่4 อ้อนรัก(1)

ชื่อตอน : บทที่4 อ้อนรัก(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2562 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 อ้อนรัก(1)
แบบอักษร

บทที่4 อ้อนรัก(1) 

สิงห์พบว่าวันนี้ญาดาเอาอกเอาใจเขาเป็นพิเศษ ทั้งออเซาะทั้งกระแซะกายเข้าหา แสดงความใกล้ชิดอย่างสนิทสนม จนแก้วใจคอยปรามอยู่บ่อยครั้ง แต่ญาดาก็หาได้สนใจไม่ สิงห์รู้ว่ามีสิ่งผิดปกติไป  

และต้นเหตุเป็นอื่นไม่ได้ถ้าไม่ใช่...พราวฟ้า  

ความรู้สึกของพราวฟ้าที่มีให้สิงห์ แน่นอนว่าชายหนุ่มมองออก เขาไม่ใช่ผู้ชายไก่กา อายุไม่น้อยและผ่านอะไรมามาก ย่อมมองออก แต่เพราะสิงห์ไม่ได้มีความรู้สึกเดียวกันกับพราวฟ้า สิงห์เลยวางเฉยแล้วปล่อยผ่าน พราวฟ้าทอดสะพานมา สิงห์หาได้ทอดสะพานกลับไม่  

“ไม่อ้อนพี่แล้วเหรอครับ” 

หลังจากพราวฟ้าขึ้นรถเดินทางกลับ ญาดาก็ปล่อยแขนที่คล้องกับแขนเขา แล้วถอยไปยืนห่างเป็นวา ใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้ม มีอาการบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด หากเป็นผู้หญิงคนอื่นทำหน้าแบบนี้คงน่าเกลียดพิลึก แต่ญาดาทำกลับรู้สึกน่ารักน่าเอ็นดู  

สิงห์คลี่ยิ้มหวานแล้วเดินเข้าไปใกล้  

“งอนพี่เหรอครับ” 

“งอนอะไรเหรอคะ”  

สิงห์หันไปหาแก้วใจ ทางด้านแก้วใจอ้ำอึ้งเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด สิงห์จึงมีคำสั่งเสียงนุ่มทุ้มให้แก้วใจออกไปก่อน แก้วใจก็ยังมีอาการลังเล เนื่องจากความเป็นห่วงคุณหนูคนสวย ไม่ได้กลัวสิงห์ล่วงเกินญาดาหรอก แต่กลัวญาดาล่วงเกินสิงห์ต่างหาก สิงห์รักษาท่าทีเสมอ แก้วใจกลัวว่าคุณหนูจะเผลอทำเรื่องเกินงามยามโกรธ  

“ผมไม่ทำร้ายคุณหนูของแก้วใจหรอก แค่พูดคุยกันเท่านั้น ผมต้องการความเป็นส่วนตัวครับ จะคุยกันหน้าบ้านตรงนี้ แก้วใจไปช่วยป้าศรีในครัวเถอะครับ” 

แก้วใจเลื่อนสายตามองไปยังคุณหนูของตน ญาดายิ้มแล้วพยักเพยินหน้าให้ นั่นจึงทำให้แก้วใจตอบตกลง และก็ไม่ลืมกล่าวเตือนคุณหนู  

“ค่ะคุณสิงห์ คุณหนูไม่ลืมคำสอนของพี่แก้วใจนะคะ”  

“หนูไม่ลืมค่ะ”  

แก้วใจโล่งใจเล็กน้อยเท่านั้น แต่ด้วยฐานะต่ำต้อยกว่า จึงต้องเดินจากไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทางด้านสิงห์กับญาดาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง  

ญาดาใช้เรียวแขนกอดอก เหมือนกำลังทำปราการป้องกันภัยให้ตัวเอง ดวงตากลมโตหวานหยาดเยิ้มเขม่นมองเขา สิงห์เห็นแล้วยิ้มน้อยๆ ไม่ว่าญาดาจะแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดเพียงใด แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันออกมาน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด  

สิงห์ไม่บอกญาดาได้รู้สิ่งที่เขาเห็น 

“บอกได้หรือยังครับว่างอนอะไรพี่” 

“แล้วพี่สิงห์ทำอะไรให้หนูต้องงอนเหรอคะ” 

“จะให้พี่พูดจริงๆ เหรอครับ” 

สาวน้อยเบือนหน้าหนี สู้สายตาสิงห์ไม่ไหวหรอก นี่มันมวยคนละรุ่นชัดๆ ญาดายังอยู่ในรุ่นอนุบาล ขณะที่สิงห์อยู่ในรุ่นที่เรียกว่าปรมาจารย์ได้แล้ว  

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็ก ถือวิสาสะใช้มือจับคางเรียวแล้วดัน นั่นทำให้ดวงหน้าสวยหวานหันมาทางตรง แต่ญาดาก็ยังหลุบตาต่ำไม่ยอมจ้องตาเขา สิงห์เห็นแก้มนวลแดงระเรื่อด้วยเลือดฝาด  

เขินแท้แน่นอน 

“งอนพี่เรื่องคุณพราวฟ้า” 

“คุณพระ!! รู้ได้ยังไงกันคะ!!” เธอดูตกใจมาก ตาโตแล้วเอามือปิดปาก  

โธ่สาวน้อย น่ารักน่าเอ็นดูอะไรอย่างนี้นะ สิงห์คิดในใจ ขณะที่วางฝ่ามือหนาลงบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆ พร้อมปลอบขวัญญาดาด้วยเสียงนุ่มทุ้มเต็มไปด้วยความอ่อนโยน 

“ขวัญเอยขวัญมา ตกใจเหรอครับคนดี ไม่ตกใจนะครับ พี่แค่พูดความจริงอย่างตรงไปตรงมาเท่านั้นเอง” 

“พะ...พี่...พี่สิงห์คะ อะ...เอ่อ...หนู....” จะพูดอะไรดีล่ะ สิ่งไหนที่ควรพูดและสิ่งไหนที่ไม่ควรพูด ญาดาต้องทำอย่างไรดี เธอตะกุกตะกุกพูดไม่เป็นภาษา  

หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มไปด้วย  

นี่มันเรื่องอะไรกัน! 

“ถ้าไม่ชอบให้พี่อยู่ใกล้ชิดผู้หญิงคนอื่นก็บอกสิครับ พี่ไม่ใช่คนใจร้ายนะครับ เป็นผู้ชายแสนดีให้ญาดาได้เท่าที่ญาดาต้องการ”  

สิงห์ไม่ใช่คำว่า ‘พี่ชายแสนดี’ แต่เลือกใช้คำว่า ‘ผู้ชายแสนดี’ แทน เพราะมันไม่จำกัดว่าต้องอยู่ในสถานะของพี่ชาย แต่สามารถเป็นทุกอย่างให้ญาดาได้ หากญาดาอยากให้เป็น  

สาวน้อยแก้มแดงยิ่งกว่าเดิม จนความแดงลุกลามมาถึงลำคอเสียแล้ว  

อาการบึ้งตึงของคนแสนงอนอันตรธานหายไปชั่วพริบตาเดียว  

“พี่สิงห์คะ คือว่า....” 

“หรือญาดาอยากให้คุณพราวฟ้าตกลงปลงใจเป็นแฟนกับพี่ครับ นี่คือสิ่งที่ญาดาต้องการใช่ไหมครับ” 

“ไม่นะคะ!! ไม่เอา!! หนูไม่ชอบแบบนี้ค่ะ!!”  

ปฏิเสธรวดเร็วมาก เสียงดัง ฟังชัด และร้อนรนเพราะความหวาดกลัว เห็นแล้วอยากกอดปลอบขวัญเหลือเกิน คิดได้ดังนั้นสิงห์มองซ้ายที มองขวาที เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ สิงห์จึงตวัดเอวบางเข้ามาโอบกอดไว้พอหลอมๆ  

มือหนาเชยคางเรียวขึ้น เพื่อจะได้มองดวงหน้าสาวน้อยแสนสวยได้อย่างถนัดถนี่ สิงห์กวาดตามองทั่วจนพอใจ คลี่ยิ้มแล้วพูด “ไม่ชอบเหรอครับ” 

“มะ...ไม่ค่ะ” 

“แล้วญาดาต้องการอะไรล่ะครับ”  

สาวน้อยคิดอย่างว้าวุ้น แต่ก็ตอบไปในที่สุด เพราะกลัวโอกาสของตนจะถูกลิดรอนสิทธิ์  

“ห้ามมีแฟนนะคะ หนูไม่โอเคค่ะ”  

“ถ้าญาดาไม่โอเค พี่ก็ยินดีตามอกตามใจครับ แต่....” 

“แต่อะไรเหรอคะ” 

“พี่โสดตลอดไปไม่ได้หรอกนะครับ ญาดาก็โสดตลอดไปไม่ได้เหมือนกัน” 

“หมายความว่ายังไงเหรอคะ” 

“คนโสดต้องมีแฟนครับ ถ้าไม่อยากโสดก็บอกครับ”  

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังกึกก้องในศีรษะ หัวใจจะวายตาย เต้นแรงเหลือเกิน แขนขาพากันไร้เรี่ยวแรง หากไม่ได้ท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดเอาไว้ มีหวังเธอได้ล้มพับลงไปกองกับพื้น แล้วถูกหามส่งโรงพยาบาลจริงๆ แน่  

นี่เธอมาเพื่ออ้อนให้เขารัก หรือมาที่นี่เพื่อให้เขาอ้อนให้เธอรักกันแน่  

คุณพระคุณเจ้าช่วย!! 

แบบนี้ก็ได้เหรอ?  

แล้วมันคือเรื่องจริงใช่ไหม?  

“ให้คำตอบเมื่อพร้อมก็ได้นะครับ พี่ไม่รีบ แต่ถ้าช้าพี่ไม่รอ”  

+++++++++++++++++ 

ไม่ไหวค่ะ จิกหมอนจนเล็บฉีกแล้วค่ะ  

ดวงตาของไรท์ร้อนผ่าวด้วยแรงริษยามาก 

ขอพี่สิงห์หนึ่งที่ด้วยค่ะ!!! 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น