ตัวพิมพ์ / ต้องรัก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CH.14 : กับดัก ---100%

คำค้น : #ล่า #หัวใจ #ร้าย #ตลก #แสบ #แซ่่บ #ซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 233

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2562 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.14 : กับดัก ---100%
แบบอักษร

“บ้าจริง!” พลอยใสขยับแว่นกรองแสงแล้วพยายามอีกครั้ง “โอ๊ย! เป็นบ้าอะไรเนี่ย” 

         “เกิดอะไรขึ้น” พร้อมเพชรที่เดินเอาน้ำส้มมาให้ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง กลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น 

         “ก็เฟซบุ๊กของพลอยน่ะสิ เข้าไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ตอนเที่ยงยังเล่นได้อยู่แท้ๆ แล้วพลอยก็เชื่อมกับเกมด้วย” 

         “โธ่เอ๊ย! นึกว่าห่วงอะไร มีคนแฮ็กรึเปล่า” 

         “นั่นสิ ต้องมีคนแฮ็กแน่ๆ ใคร ใครกล้ามาแหย็มกับเจ๊เนี่ย เดี๋ยวพลอยโทรหาพี่ป้องก่อนนะ” 

         “อืม” พร้อมเพชรเดินไปทำงานต่อ พลอยใสรีบต่อสายหาญาติผู้พี่  

         ป้องปราบรีบจัดการให้น้องรัก ไม่นานก็โทรกลับมา [มีคนแฮ็กจริงๆ] 

         “มันเป็นใคร!” 

         [พี่เข้าถึงตัวมันไม่ได้] 

         “พี่ป้อง นี่พี่กากหรอกเหรอคะ” 

         [ยัยพลอยบ้า! ขอเวลา1นาที พี่จะกระชากมันมาให้พลอยขยี้!] 

         1นาทีผ่านไป… 

         [ยัยพลอยใส!!! คอมพี่เจ๊ง!!!] 

         พลอยใสเบิกตากว้าง “โดนไวรัสเหรอคะ” 

         [เออสิ! แดกจนหมดเครื่องแล้วเนี่ย เวรละ! คอมเพิ่งถอยมาใหม่ด้วย แม่งเอ๊ย! อย่าให้รู้นะว่ามันเป็นใคร พ่อจะตามไปปาขี้ใส่บ้าน!] 

         “แล้วทำไงอ่ะ” 

         [เรื่องพลอยเอาไว้ก่อน พี่ต้องรีบล้างคอมด่วน] 

         “โธ่เอ๊ย! พี่ป้องเนี่ย พึ่งไม่ได้เลย” 

         [อ่าวๆ พี่ควรโมโหพลอยมากกว่าไหมที่พาตัวซวยมาหาพี่] 

         “แค่นี้นะคะ” พลอยใสวางสายอย่างหงุดหงิด 

         พลอยใสสาปแช่งแฮ็กเกอร์แล้วเข้าไอจี ก่อนจะกรีดร้องเพราะโดนแฮ็กอีกเหมือนกัน ไม่ใช่แค่นั้น อะไรที่เธอมีถูกแฮ็กหมดไม่เว้นแม้แต่ไฮไฟว์สมัยดึกดำบรรพ์  

         “กรี๊ด! มันเป็นใคร!!!” 

         เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น เธอหงุดหงิดจึงรับสายเบอร์แปลกเหวี่ยงๆ 

         “ถ้าจะโทรมาขายประกัน ไปขายให้ป้าแกก่อนไป๊! ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก!” 

         ปลายสายหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ค่อนข้างคุ้นหู เหมือนเคยได้ยินที่ไหน  

         พลอยใสขมวดคิ้วยุ่ง “เป็นโรคจิตหรือเปล่า?” 

         [ใช่ ฉันเป็นโรคจิต] ยอมรับง่ายๆ ซะด้วย 

         “งั้นแค่นี้นะ ไม่ว่างเล่นด้วย” 

         [เดี๋ยวสิ นี่ฉันเอง มิดเดย์] 

         พลอยใสชะงักแล้วถอนหายใจดังๆ “มิน่าถึงได้ว่างมาก” 

         [ทั้งว่างทั้งเบื่อเลยล่ะ มา10ต่อ10เร็ว] 

         “10ต่อ10อะไรล่ะ ฉันเข้าอะไรไม่ได้เลย ทั้งเฟซ ทั้งไอจี มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาแฮ็ก อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร แม่จะเล่นให้ร้องเอ๋งๆ เหมือนหมาเลย!” 

         [ไลน์ก็โดนแฮ็กสินะ ฉันถามอะไรไปเธอก็ไม่ตอบ ถึงต้องโทรมานี่ไง] 

         “ก็ใช่น่ะสิ ฉันโมโหจนจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย พรุ่งนี้จะไปแจ้งความ” 

         [...ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวฉันให้พี่ไนท์ลองช่วยดูเอาไหม พี่ไนท์เรียนวิศวะคอมนะ] พลอยใสชะงัก พอจะปฏิเสธมิดเดย์ก็ถามว่า [เธอไม่อยากเล่นเกมเหรอ]   “ตอนนี้ฉันคันไม้คันมือสุดๆ เลยล่ะ อยากเล่นเทพยอร์น ยิงรัวๆ Feel the sun!” พลอยใสทำท่ายิงธนูประกอบ ถ้ามิดเดย์เห็นคงขำก๊าก (*ยอร์น เทพแห่งสุริยะ ฮีโร่สายแครี่ในเกมROV อาวุธคือธนูโคโรน่า) 

         [โหดไม่สมชื่อเลยนะ พลอยจัง] 

         “หุบปากน่า! ถ้าอยากให้ฉันเล่นก็... ให้พี่ชายนายแก้ให้ฉัน” 

         [กระจอกมาก แต่ว่า... พี่ชายฉันจะยอมช่วยหรือเปล่านี่สิ พวกเธอไม่ค่อยถูกกันนิ] 

         “ถ้าไม่มีปัญญาก็ไม่ต้องช่วย” 

         [ลูกแมวโมโหซะแล้ว พี่ฉันไม่เคยช่วยใครฟรีๆ ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน] 

พลอยใสนึกฉุน “แล้วทำไมถึงช่วยพี่เพชรฟรีๆ ล่ะ”

         [อะไรกัน พี่เพชรกับเธอเหมือนกันที่ไหน]

         “ไม่อยากช่วยฉันก็ไม่ง้อ เชอะ!”

         [เฮ้ๆ ยังไม่ได้บอกว่าไม่ช่วยซะหน่อย รอฟังข้อแลกเปลี่ยนก่อนค่อยตัดสินใจ พี่ชายฉันเก่งคอมมากนะ ไม่มีปัญหาไหนที่แก้ไขไม่ได้ อยากเล่นเกมอะป่าว? เทพยอร์นๆ The sun's power is limitless, limitless!!!] (ตะโกนเหมือนคนบ้า)

         ...

         “พลอยใสยอมตกลงแล้ว” มิดเดย์หันไปบอกพี่ชายที่กำลังเล่นเกมในคอมแต่เงี่ยหูฟังอยู่ “แต่ว่าไม่เล่นแรงไปหน่อยเหรอ”

         “สำหรับลูกแมวตัวนั้นไม่ถือว่าแรงไปหรอก สั่งสอนนิดหน่อย จะได้หัดเชื่อฟังบ้าง”

         มิดเดย์นึกถึงสิ่งที่พลอยใสทำกับมิดไนท์ก็อดยินดีไม่ได้ จะมีสักกี่คนที่กล้าต่อยพี่ชายเขา โดยเฉพาะสาวๆ

         “แล้วเป็นไง ห้องของสองสาวอัญมณีน่าอยู่ปะ”

         “อืม สมตัว ฝั่งของคนพี่เรียบร้อยเป็นระเบียบ ส่วนฝั่งคนน้อง...”

         “ไม่ต้องพูดละ ผมพอจะคิดออก”

         “ฉันกำลังจะบอกว่าฝั่งคนน้องก็เป็นระเบียบเหมือนกัน”

         “จริงเหรอ! ไม่น่าเชื่อ คนแบบพลอยใสเนี่ยนะ”

         “แกคิดว่าจะมีใครไร้ระเบียบเท่าแกอีกเหรอ”

         “กัดน้องอีกแล้ว ว่าแต่พี่แน่ใจเหรอว่าพวกเธอจะไม่รู้ว่าพี่แอบติดเครื่องดักฟังไว้ในห้อง เอ๋! พี่ติดแค่ด้านนอกจริงๆ ใช่ไหม คงไม่ติดในห้องน้ำด้วยหรอกนะ”

         “แกเห็นฉันเป็นคนยังไง”

         “คนดี... ที่ไหนแอบติดเครื่องดักฟังไว้ในห้องผู้หญิง”

         “ไอ้เดย์...”

         มิดเดย์ยิ้มแหยกับสายตาดุดันของมิดไนท์ แต่ยังไม่ยอมหยุด “พี่โรคจิตจริงๆ ปะเนี่ย ส่งไวรัสไปใส่โน้ตบุ๊กพี่เพชรแล้วตามไปแก้ให้ แล้วยังลงทุนไปโชว์สกิลการทำอาหารอีก นี่มันหว่านเสน่ห์ชัดๆ คนพี่ยังไม่พอ ยังจะยุ่งกับคนน้อง แฮ็กเฟซแฮ็กไลน์ แฮ็กทุกอย่าง นี่ตกลงจีบพี่หรือน้องกันแน่?”

         “ถ้าแกไม่ได้สนใจใครสักคนก็ไม่ใช่เรื่องของแก”

         “โอ้โหๆ อย่าบอกนะว่าจะเอาทั้งสอง ร้ายกาจ!!!” จากนั้นก็เบะปาก “พี่ชอบพลอยใสล่ะซี้ ทำเป็นอ้อมโลกไปมา ที่แท้ก็ชอบคนน้อง พลอยใสร้ายๆ ไม่ใสสมชื่อเลยท้าทายสินะ”

         “จะจีบผู้หญิงร้ายๆ ก็ต้องร้ายกว่า”

         มิดเดย์ส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย “พี่พูดผิดแล้ว จะจีบผู้หญิงร้ายๆ ต้องโรคจิตกว่า”

         “ไอ้เดย์!” แล้วมิดเดย์ก็โดนพี่ชายประเคนเท้าให้ ข้อหาพูดขัดหู

         “พลอยใสไม่ใช่ขนมหวานนะ ที่จะได้นุ่มนิ่มรอให้พี่เชือด แต่เธอเป็นไฟ ไฟเยอร์ๆ อ่ะ”

         มิดไนท์เอนหลังพิงเก้าอี้ตัวเก่ง ผิวปากอย่างอารมณ์ดีแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

         “If you would enjoy the fire, you must put up with smoke.” (ถ้าจะเล่นกับไฟก็ไม่ควรกลัวควัน)

         “ระวังเถอะ จะสำลักควันตาย ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ ผมไม่สงสารนะ”

         มิดไนท์รู้สึกรำคาญ “เรื่องของมึง!”

         เช้าวันต่อมามิดไนท์ต้องรู้สึกมึนๆ เพราะการดักฟังพลอยใสนั้น... มีแต่เสียงต่อสู้ของเกม มิดเดย์ที่อยู่หอโทรมาแซวแต่เช้า (จริงๆ ยังไม่ได้นอน)

         “ฉันจะบ้าตาย! ยัยลูกแมวนั่นเล่นเกมทั้งคืน The sun's power is limitless, limitless!!!”

         มิดเดย์ขำก๊าก!!! [แล้วพี่หวังจะได้ยินอะไรล่ะ?]

         “...”

         เอ่อ... เขาหวังจะได้ยินว่าเธอมีแผนจะจัดการเขายังไงก็เท่านั้นเอง

         ทางด้านพลอยใสนั้นยังไม่ตื่น พร้อมเพชรต้องเข้าไปปลุก ข้างกายคนนอนหลับปุ๋ยมีโทรศัพท์มือถือที่ยังค้างหน้าเกมROVอยู่

         “แก้ได้แล้วเหรอ นี่คงจะเล่นทั้งคืนล่ะสิท่า หมดสภาพเชียว”

         แล้วเธอก็ต้องหัวเราะเพราะน้องสาวพึมพำว่า... “Feel the sun…”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น