คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [3]

ชื่อตอน : บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2562 17:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [3]
แบบอักษร

อาย แต่ก็ยอมคุกเข่าคลานขึ้นไปนอนพิงขอบเตียง จับโทรศัพท์ให้มั่นคงรอให้เขาสั่งต่อ 

“หะ… ให้เฟื่องทำอะไร” แก้มนวลแดงเปล่งปลั่ง 

“ปลดชุดคลุมออก อยากกินซาลาเปา” 

เมียมองค้อน เขากดยิ้มมุมปากรอคอยหล่อนปลดสายรัดอย่างใจจดใจจ่อ มือเล็กค่อยๆ บรรจงแยกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นทรวงอกอวบตึง ขาว เนียน ไม่มีรอยช้ำ เห็นแล้วมันเขี้ยวอยากพุ่งตัวทะลุโทรศัพท์เข้าไปขย้ำ หล่อนเขิน ไม่กล้าหันมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ 

รณภพกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ อยากบีบขยี้ทรวงงาม อยากจูบทิ้งรอยไว้บนต้นคอ แล้วจับท่อนเอ็นกำยำใส่ในร่างหล่อน 

ฉิบหายล่ะ ยิ่งคิดยิ่งโคตรจะมีอารมณ์ 

มือใหญ่ดันกางเกงให้หลุดลงจากสะโพก กำรอบกายแกร่งรูดขึ้นลงเบาๆ ให้เมียเห็น ก่อนจะสลับกล้องกลับมาที่หน้าตัวเอง 

“จับนมให้ดูหน่อย… แรงกว่านี้… เร็วขึ้น…” 

ทำไมต้องให้เขาสั่งทุกสามวิด้วยนะ เมียเขาดื้อชะมัด รณภพทำตาเข้มสั่งหล่อนให้ขย้ำทรวงอกแรงกว่านี้ แล้วกล้องต้องเบนขึ้นให้เห็นหน้าหล่อนด้วย เขาเอาแต่ใจสั่งเอาสั่งเอา เน้นยอดทรวง ให้หล่อนบีบและออกแรงเขี่ยให้หนักมือขึ้นกว่านี้ เขาแทบคลั่ง ครางตามเสียงแหบพร่ารีบเร่งช่วยเหลือตัวเองไปด้วย 

‘พอหรือยังคะ เฟื่องเมื่อยมือแล้วนะ’ 

“ไม่พอ” ตอบได้เต็มปากเต็มคำ “…ถอดชุดออกไป” 

‘ไม่เอา ถอดทำไม คุณภพดูแค่นี้ไม่ได้เหรอ’ หล่อนถามเสียงเบาติดจะขัดเขิน เลิกขยี้หน้าอกตัวเองวางท่อนแขนทาบทับไว้ โธ่แล้วจะปิดทำไม 

“ไม่ได้ ถอดออกเดี๋ยวนี้เฟื่อง อย่าดื้อกับฉันนะ ก็รู้อยู่ว่าถ้าขัดคำสั่งแล้วจะโดนดียังไง อยากโดนทั้งวันทั้งคืนไม่ได้พักหรือไง! เร็วๆ ถอดออก แล้วเลื่อนกล้องต่ำลงกว่านี้” สีหน้าหล่อนคล้ายอยากจะร้องไห้ คงจะใจเสียที่ต้องมาเปิดอะไรต่อมิอะไรให้เขาดูข้ามทวีป 

“ถอดออกให้ผัวดูเถอะนะเฟื่องจ๋า นี่ผัวเอง ไม่ต้องอายหรอก ผัวยังไม่อายเลย ให้ดูสิบรอบยังได้” แกล้งหยอกสลับกล้องกลับไปช่วยตัวเองให้หล่อนดู ไม่ได้คิดว่ามันน่าเกลียดอะไรก็หล่อนเป็นเมียเขา 

“นะๆ ไม่เป็นไรหรอก ขอดูนิดเดียวเอง ถ้าเธอน่ารักฉันจะมีรางวัลให้ด้วย ดีไหม เราไปเที่ยวทะเลกัน ยังไม่เคยไปไหนด้วยกันเลย พาลูกไปด้วย เที่ยวกันสามคนพ่อแม่ลูก ดีไหมเฟื่อง ดีหรือเปล่า…” ยิ้มกรุ้มกริ่มเห็นสีหน้าหล่อนคล้อยตาม รณภพไม่รอช้าเติมไฟใส่เข้าไปอีก “เธออยากไปไหนเลือกมาได้เลย เสาร์ อาทิตย์ฉันยกคิวให้เธอ” 

‘คุณภพ… ห้ามถ่ายรูปหน้าจอนะ’ เสียงหล่อนติดๆ ขัดๆ ต้องรอให้เขารับปากก่อนถึงยอมอ้อยอิ่งปลดชุดคลุมอาบน้ำออกจากกายขาวนวล เปิดเปลือยให้เขาเห็นหมดทุกสัดส่วนไม่เว้นแม้กระทั่งความสาวที่เขาร้องขอ ให้ตายเถอะ เขาอยากจวนจะบ้าตาย 

“ถนัดมือขวาใช่ไหม เปลี่ยนไปจับโทรศัพท์ทางซ้ายแล้วเอานิ้วไปแตะลงตรงนั้น” ดื้อ! หล่อนส่ายหน้าปฏิเสธจะไม่ยอมทำ รณภพหัวเสียมากตอนนี้อารมณ์เขามันกำลังพุ่งทยานขึ้นสูงอยากเร่งปลดปล่อย “จะดื้อกับผัวให้มันได้อะไรขึ้นมา เอานิ้วกดลงไปเดี๋ยวนี้ นั่นแหละ เจ็บเหรอ ไม่ต้องเอาเข้าไปก็ได้วางข้างนอกก็พอ ออกแรงสั่นเบาๆ” 

รณภพแลบลิ้นออกมาเลียรอบริมฝากปากคอยบอกคอยสอนอย่างใจดี มองใบหน้าสวยที่เจ็บปนเสียวอย่างเพลินตา 

‘คุณภพ…’ 

“แรงขึ้นอีก ดีไหม ดีหรือเปล่า …อ้า” 

เขาชมหล่อนไม่ขาดปาก สร้างความมั่นใจให้แก่หล่อน เราพูดคุย เรียกชื่อกัน บอกกันและกันให้เร่งจังหวะ มือหล่อนกระตุกความสาวให้เร็วขึ้นเช่นเดียวกันกับตัวเขาเองก็เพิ่มแรงขึ้น 

จนในที่สุดเราทั้งสองต่างก็พากันไปถึงจุดสุดยอด เขาครางลั่น ใจเต้นรัวมองลาวาร้อนปะทุออกมาเลอะมือ เป่าปากแรงๆ ละสายตาจากท่อนกายแกร่งสุดเพอร์เฟ็คกลับมามองกล้องอีกครั้ง เห็นหล่อนเขิน รีบดึงมือออกพับเก็บเรียวขางามและดึงผ้าห่มมาปิดบังกาย ตัวแดง หน้าแดง เขินจนแทบเอาหน้ามุดเตียง น่ารักจัง รณภพทั้งยิ้มทั้งหัวเราะแกล้งจูบหน้าจอ 

“เก่งมาก ไว้กลับไปจะช่วยเอง อย่าทำบ่อยนะ เดี๋ยวติดใช้มือตัวเองฉันซวยเลยสิทีนี้” 

คนหื่น… อ่านปากได้อย่างนั้น รณภพไม่ถือโทษโกรธเด็กเพราะกำลังมีความสุข เขาหยิบทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาด ทิ้ง แล้วดึงกางเกงกลับขึ้นมาอยู่ในสภาพเดิม เปลี่ยนจากหมวดหื่นมาคุยปกติ 

“สบายตัวแล้ว เริ่มง่วงสิทีนี้ งานเยอะมากเลย เมื่อกี้ก็ไปดูบอลกับนายนนท์นายพจน์มา เสมอไป 2-2 ไล่ขยี้กันอย่างมัน” 

‘ทำงานเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหมคะ’ 

“เหนื่อย” เขายิ้ม สัญญาณอินเตอร์เน็ตของเราสองคนดีทั้งสองฝ่ายถือเป็นเรื่องดีมาก ถ้าเน็ตกากแล้วเผลอสะดุดหายไปตอนกำลังอารมณ์ขึ้น มีหวังเขาต้องขว้างโทรศัพท์ทิ้งแล้วเลื่อนตั๋วกลับบ้านไปสานต่อ เอ๊ะ หรือคราวหน้าเขาจะหนีบหล่อนกับลูกติดมาด้วยดี 

“อยากมาเที่ยวอังกฤษไหม เดือนหน้ามากับฉันสิ” 

‘เฟื่องไปได้เหรอ’ ถามตาใส น่ารักจังเลยเว้ย รณภพร้องบอกตัวเองในใจแล้วพยักหน้ายืนยันว่ามาได้ถึงสองครั้ง เขาป๋าจะตาย จ่ายให้ได้สบายมาก 

“มาได้ มีเพื่อนอยู่ปารีสไม่ใช่เหรอ พาแวะไปหาได้นะ” 

‘รู้ได้ยังไงว่าเฟื่องมีเพื่อนอยู่ที่นั่น’ 

“เก่งไง” 

‘เฟื่องติดทำงาน คุณไปแต่ละครั้งหลายวัน’ 

“ย้ายมาทำงานกับฉันไหมล่ะ จะได้เรียนรู้งานข้างบนด้วย วันไหนเก่งแล้วจะได้ช่วยงานฉันได้” 

‘แต่งานมันคนละสายกัน เฟื่องกลัวไปเป็นตัวถ่วง’ 

“เก็บไปคิดก่อนก็แล้วกันไว้สนใจค่อยบอกฉันอีกที แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่คิดเยอะนะ ได้ทำงานกับเจ้านายที่โคตรหล่อ โคตรรวย คิดเยอะทำไมเนี่ย แค่ได้มีอาหารตาก็คุ้มแล้วมั้ง” หลงตัวเองซะจนอีกฝ่ายหัวเราะ รณภพเขี่ยหน้าจอจิ้มๆ หน้าหล่อนเริ่มจะแอบยิ้มตาม 

 

 

 

 

ซาลาเปาหวานมั้ยหนออออคุณภพ อิอิ >//< 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ไรท์อัปตัวอย่างจบบทที่ 15 น้าา 

 

ฝากเล่มทำมือกับอีบุ๊คด้วยนะคะ 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น