เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14/4 ฟ้ามีตา

ชื่อตอน : ตอนที่ 14/4 ฟ้ามีตา

คำค้น : บัวบงกช,ชยากร,วิวาห์เร่รัก,ผู้หญิงหิวเงิน,เอาตัวเร่ขาย,ปากร้าย,เอาแต่ใจ,ไม่ยอมคน,

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2562 09:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14/4 ฟ้ามีตา
แบบอักษร

หลังจากหมออนุญาตให้นายชัยยากลับมาพักผ่อนที่บ้านได้ บัวบงกชก็ดูแลอย่างใกล้ชิดตามคำแนะนำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องโภชนาการหรือการออกกำลังกายเบา ๆ อาการจึงดีขึ้นตามลำดับทำให้คนดูแลรู้สึกอุ่นใจ จึงให้ป้าละออมาช่วยดูแลอีกแรงเพราะพักหลังเธอเริ่มเสนองานไปยังบริษัทต่าง ๆ และออกร้านตามงานมากขึ้น เป็นการโปรโมทสินค้าให้เป็นที่รู้จักของผู้บริโภค อีกทั้งยอมตกลงเป็นที่ปรึกษาให้กับวิศรุตตามคำร้องขอของเขา  

ในขณะที่ชยากรก็ยุ่งกับงานที่บริษัท พอกลับถึงบ้านก็ขลุกอยู่ในห้องทำงานตอนเช้าก็ออกไปทำงานแต่เช้า โดยไม่ลืมที่จะมาถามไถ่อาการบิดาทุกวัน บางวันก็แวะมาดูอาการที่ห้อง ทว่าพอเห็นหน้าคนที่ดูแลบิดาก็ทำทีเป็นไม่สนใจ ทั้งที่ในใจลึก ๆ แล้วกลับดีใจอย่างบอกไม่ถูกและวางใจเป็นอย่างมากเมื่อหญิงสาวดูแลทุกกระเบียดนิ้ว 

ความเกลียดชังที่เคยมีต่อหญิงสาวเริ่มเปลี่ยนไปและรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว! 

วันนี้เสร็จจากงานเขาก็รีบกลับบ้านทันที ไม่ลืมที่จะแวะไปที่ห้องของบิดา พอเห็นป้าละออดูแลบิดาทำให้ชายหนุ่มแปลกใจไม่น้อย แล้วบัวบงกชไปไหน รถก็ไม่อยู่ เป็นคำถามที่ผุดขึ้นอยู่ในใจ 

“อ้าวคุณกร!” หญิงสูงวัยร้องเสียงสูงเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มก่อนจะถามขึ้น “วันนี้ทำไมกลับบ้านเร็วจังคะ” 

“แล้ว…เอ่อ” ชายหนุ่มตอบไม่ตรงคำถามและดูเหมือนคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนจะรู้ทัน 

“คุณบัวออกไปทำธุระตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ เห็นบอกว่าจะกลับเย็น ๆ” 

เขาพยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่อยากถามใจแทบขาด ธุระของบัวบงกชคืออะไรกันแน่ถึงออกไปตั้งแต่เช้า ตอนนี้ก็จะเย็นอยู่แล้วแต่ยังไม่กลับ แวบนั้นทำให้เขาคิดถึงวิศรุตขึ้นมา แต่ก็ต้องเก็บเอาไว้ในใจไม่ได้แสดงออกนอกหน้า 

“อาการของคุณพ่อเป็นยังไงบ้างครับ”   

“ดีขึ้นมากเลยค่ะ คุณบัวดูแลเรื่องอาหารการกินเป็นอย่างดี หลังทานอาหารเช้าเสร็จก็พาคุณท่านออกไปสูดอากาศที่สวนหลังบ้าน พักหลังอารมณ์ดีไม่เครียดเลยตั้งแต่มีพยาบาลพิเศษอย่างคุณบัว” คนพูดยิ้มไปพูดไป “ตอนนี้คงไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วค่ะ นอกจากไปพบหมอตามนัดเท่านั้น” หญิงสูงวัยพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มและอุ่นใจเหลือเกิน 

เมื่อเอ่ยถึงบุคคลที่สามเสียงรถยนต์ของเธอก็ขับเข้ามาในบ้าน ป้าละออจึงหัวเราะขึ้น “พูดถึงก็มาพอดีเลย” 

“ใครครับ” ชยากรแสร้งถามไปแบบนั้น ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว 

“คุณบัวค่ะ สงสัยคงทำธุระเสร็จแล้ว” 

“งั้นผมขอตัวนะครับ ลืมไปว่ามีงานด่วนต้องรีบเคลีย ป้าบัวมีอะไรก็ไปเรียกผมได้ที่ห้องทำงานนะครับ แต่ไม่ต้องบอกคุณพ่อนะครับว่าผมมา แล้วก็บัวบงกชด้วย” 

“แล้วกัน” หญิงสูงวัยส่ายหน้าไปมา “คุณกรชอบทำอะไรแผลง ๆ อยู่เรื่อยเลย” 

ชายหนุ่มรีบเดินจ้ำอ้าวไปห้องทำงานส่วนตัวทันที แม้อยากจะพูดคุยกับหญิงสาวใจแทบขาด แต่ทำฟอร์มไปแบบนั้นเองก่อนจะเลี่ยงมานั่งทำงานอยู่ในห้องเงียบ ๆ และมีเสียงหัวเราะจากห้องบิดาดังขึ้นเป็นระยะ แล้วก็เงียบหายไปแต่ชายหนุ่มก็นั่งทำงานจนดึกดื่น พักนี้เขากลับบ้านทุกวันก็จริงแต่ไม่ค่อยได้คุยกับบัวบงกชเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้เคยสบประมาทเธอไว้มากมายเพราะการแต่งงานที่มีเงื่อนไขจนกลายเป็นความเกลียดชัง และอยากผลักไสออกจากชีวิตทุกลมหายใจ 

การกระทำและเวลาช่วยพิสูจน์ตัวตนของบัวบงกชได้มากขึ้น ซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อนแต่แล้วก็ได้เห็นและชัดเจนขึ้น! 

ชยากรกลับเข้ามาในห้องนอนซึ่งก็ดึกมากแล้ว เห็นคนที่หลับอยู่บนที่นอนจึงไม่อยากจะไปรบกวนกลัวจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว เพราะรู้ว่าเธอคงจะเหนื่อยไม่น้อยกับการดูแลคนป่วย จึงหอบผ้าห่มและหมอนมานอนที่โซฟาก่อนจะเผลอหลับไปนานทีเดียว ตื่นมาอีกทีก็ไม่เห็นหญิงสาวแล้ว จึงเข้าใจว่าเธอคงอยู่ที่ห้องของบิดา ก่อนจะเตรียมตัวออกไปทำงานโดยไม่ได้แวะไปที่ห้องบิดาเช่นทุกวัน และช่วงนี้มีงานด่วนเกือบทั้งสัปดาห์จนแทบปลีกตัวไปไหนไม่ได้ 

เหมือนยกภูเขาออกจากอกหลังยุ่งกับงานเกือบทั้งสัปดาห์ พอเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยจึงรีบกลับบ้านทันทีเพราะห่วงบิดาหรือว่าจะเป็นข้ออ้างอย่างอื่นมากกว่า! 

 

พอถึงบ้านชยากรก็ตรงมาที่ห้องของบิดาทันที แม้จะผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่เห็นหน้าบัวบงกชแต่กลับเป็นป้าละออแทน สายตาและท่าทีของเขาไม่ได้รอดพ้นคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนและรู้ทันเสียด้วย  

“คุณบัวไม่อยู่หรอกค่ะ ออกไปทำงานตั้งแต่เช้ายังไม่กลับเลย” ป้าละออดักคอขึ้นทันที 

“ทำงานงั้นหรือ?” เขาย้อนถามอย่างแปลกใจ 

“คุณผู้ชายอาการดีขึ้น คุณบัวก็เลยไปทำงานที่ร้านแล้วก็ให้ป้าดูแลคุณท่านแทน ป้าก็นึกว่าคุณบัวบอกคุณกรแล้ว” 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่” 

ชายหนุ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา มันคงจะเป็นข้ออ้างของเธอมากกว่าที่บอกจะไปทำงานที่ร้านแต่คงอยากไปพบหน้าของผู้ชายอีกคนมากกว่า ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รีบร้อนออกไปขนาดนี้ 

“สองสามวันแล้วค่ะ” คนพูดแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบออกไป 

“ป้าละออมีอะไรก็ไปทำเถอะครับ ผมจะเข้าไปดูคุณพ่อสักหน่อย” 

ป้าละออเดินออกไป ชายหนุ่มก็เดินเข้าไปในห้องของบิดาทันที นายชัยยาเห็นบุตรชายเดินเข้ามาในห้องก็ทำทีเป็นไม่สนใจและยังนั่งดูทีวีราวกับว่าชยากรเป็นอากาศธาตุ 

“เป็นไงบ้างครับคุณพ่อ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย แม้รู้สึกผิดที่ไม่ค่อยได้ดูแลท่านเท่าที่ควร แต่ไม่ลืมที่จะถามไถ่อาการจากคนรอบข้าง บางวันก็มาดูอยู่ห่าง ๆ อย่างเป็นห่วงแต่มีคนดูแลอย่างใกล้ชิดก็ทำให้เขาเบาใจ 

คนสูงวัยหรี่ตามองบุตรชายเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “แกสนใจฉันด้วยหรอตากร” 

“ถ้าผมไม่ห่วงคุณพ่อ แล้วจะให้ผมห่วงใครครับ”

คนสูงวัยหัวเราะขึ้น “ไอ้ที่ห่วงก็เพราะอยากเห็นฉันตายไว ๆ มากกว่าละมั้ง”

“คุณพ่อ!” เขาร้องเสียงสูง 

“หรือว่าไม่จริง” คนพูดเอ่ยเสียงเย้ยหยัน “ตั้งแต่ป่วยก็ไม่เคยเห็นแกจะมาดูดำดูดี จะมีก็แต่หนูบัวที่ดูแลฉันดีกว่า 

ลูกในไส้เสียอีก เพราะลูกตัวเองมัวแต่หน้ามืดตามัวหลงผู้หญิงจนลืมพ่อตัวเอง” 

                  “อย่าโยงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวสิครับ ผมเห็นบัวบงกชดูแลคุณพ่อทุกวันผมก็เลยไม่อยากจะมาก้าวก่ายอะไร อีกอย่างผมกับมีนตราก็คบกันแบบแฟร์ ๆ ไม่มีอะไรผูกมัดอยู่แล้ว” 

              “แกคิดว่าแม่นั่นจะแฟร์กับแกหรือไง ไม่มีใครหว่านพืชแล้วไม่หวังผลหรอก” 

              “ผมว่าเราคงจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วละครับ คุณพ่อมีแรงด่าผมได้ขนาดนี้ก็แสดงว่าหายดีแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง อีกอย่างก็มีลูกสะใภ้แสนดีของคุณพ่อคอยดูแล้วอยู่แล้ว ผมก็คงไม่มีความหมายอะไร”  

              “แกกำลังเสียดสีพ่ออยู่นะตากร” 

              “ผมไม่ได้เสียดสี แต่มันก็เป็นเรื่องจริงไม่ใช่หรือครับ” แม้จะพยายามเริ่มต้นอย่างใจเย็น แต่สุดท้ายคุยกันไม่นานก็ทะเลาะกันจนได้ และคงจะคุยกันไม่รู้เรื่อง จึงไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียง เกรงจะกระทบกับสุขภาพท่าน 

              “ถ้าแกจะมาดูว่าพ่อตายหรือยัง ทีหลังก็ไม่ต้องมา” คนพูดเมินหน้าไปอีกทาง “โน่นไปหาผู้หญิงของแกเถอะ” 

              “ทำไมคุณพ่อจะต้องหาเรื่องชวนผมทะเลาะอยู่เรื่อยเลย ทั้งที่ผมก็ห่วงคุณพ่อไม่น้อยไปกว่าใคร”  

                  “จะให้ฉันเชื่อแกงั้นสิ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย เพราะลูกชายตัวดียังไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น แม้จะนอนป่วยอยู่แต่ใช่ว่าจะอยู่เฉย ๆ เพราะยังส่งสายสืบและรายงานมาเป็นระยะ นายชัยยาทำทีเป็นไม่อยากพูดคุยจึงเอนกายลงนอนราวกับไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว 

              “ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรครับ ถ้างั้นคุณพ่อพักผ่อนต่อเถอะครับผมไม่กวนแล้ว” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องบิดาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก พักหลังก็ไม่ค่อยลงรอยกับบิดาเท่าไหร่ราวน้ำกับไฟไม่มีผิด แต่สุดท้ายชยากรก็เป็นฝ่ายถอยออกมา จังหวะนั้นป้าละออก็เดินมาพอดีแต่เขาไม่พูดอะไรสักคำ กระทั่งขับรถออกจากบ้านไปอย่างหัวเสีย 

++อัพให้อ่านกันต่อค่ะ ดาวน์โหลดอีบุ๊คเรื่องวิวาห์เร่รักกันได้แล้วนะคะ ผ่าน www.mebmaket.com หรือสั่งจองหนังสือได้ที่เพจ เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์ค่ะ ขอบพระคุณสำหรับการติดตามนะคะ++ 

ความคิดเห็น