Npch
Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ch.23 เผ่าผสม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 295

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2562 05:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch.23 เผ่าผสม
แบบอักษร

 

Ch.23 เผ่าผสม

 

   '' ตอนนี้ข้ายังอ่อนแอเกินไป '' แวมไพร์ตัวนั้นพูดขึ้นพลางหันมองไปที่ยุย '' ข้าคงต้องกินเจ้าเพื่อเพิ่มพลังแล้วล่ะ ''

 

   เมื่อมันพูดจบมันก็พุ่งตรงเข้าไปหายุยทันที

 

   '' ไม่ '' ผมตะโกนออกมาดังลั่นพลางพุ่งตัวเข้าไปทันที

 

   แต่ว่า มันเหมือนจะสายไปซะแล้ว

 

   เจ้านั่น พุ่งผ่านตัวยุยไปด้วยความเร็ว และไปยืนอยู่ข้างหลังของเธอ ทุกอย่างเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนต่างยืนอยู่กับที่และตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น

 

   ตอนนี้แขนขวาของยุย ที่มันควรจะมีอยู่ ได้หายไปแล้ว มีของเหลวสีแดงไหลออกมาอย่างรุนแรง และไม่มีทีท่าที่จะหยุดไหล

 

   เจ้านั่นกำลังยืมชื่นชม แขนของยุยที่มันพึ่งจะตัดออกมาได้ไม่นาน

 

   '' ขอรับประทานไปก่อนนะ '' แวมไพร์พูดขึ้น

 

   แวมไพร์ตัวนั้นอ้าปากกว้าง จนทำให้เห็นเขี้ยวที่แหลมคม และดูน่าเกลียดมากมายกัดกินเข้าไปที่แขนของยุย

 

   ยุยล้มลงแนบไปกับพื้น เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และดิ้นไปมา และไม่นานเธอก็สลบไปเนื่องจากทนพิษบาดแผลไม่ไหว

 

   '' แก '' ผมกัดฟันกรอด

 

   '' ไม่นะ ไม่เอาอย่างงี้สิ '' ยูเมียพูดพลางเข่าทรุดลงไปกับพื้น

 

   '' ยะ..ยุย '' อลิสพูดตะกุกตะกัก

 

   '' แหม ดูจะรักดีนะเนี่ย '' แวมไพร์พูดขึ้น '' ทั้งที่เจอกันได้ไม่นานแท้ๆ ''

 

   ตอนนี้แขนของยุยไม่เหลือแล้ว แวมไพร์ตัวนั้นกัดกินแขนเธอไปอย่างรวดเร็ว และเหมือนว่ามันจะเพิ่มกำลังให้กับเจ้านั่นเป็นอย่างมาก

 

   ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ได้ ผมที่มีพลังมากขนาดนั้น แต่กลับไม่สามารถปกป้องแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไว้ได้ และปล่อยให้เธอตายอยู่ต่อหน้าต่อตาผม

 

   นี่น่ะเหรอ สิ่งที่นักผจญภัยแร้งค์สูงทำได้ ตอนนี้ผมจมปลักอยู่กับการโทษตัวเอง และไม่รู้สึกถึงโลกภายนอกทั้งสิ้น

 

   แวมไพร์ตัวนั้น พุ่งมาด้วยความเร็วมาที่ผม และต่อยผมจนผมกระเด็นไปไกล แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเจ็บอะไร

 

   ขณะที่ผมกำลังลอยอยู่กลางอากาศ เจ้านั่นก็พุ่งมาด้วยความเร็ว และกดหัวของผมลงไปที่พื้นจนพื้นข้างๆ แตกกระจาย

 

   ตอนที่หัวผมกระแทกพื้น หูของผมก็ไปได้ยินอะไรเข้า ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมได้ยินเป็นสิ่งที่ผมคิดขึ้นเอง หรือว่าเป็นเรื่องจริง

 

   แต่ว่ามีคนกำลังพูดกับผม เป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอพูดว่าอะไรบางอย่าง ที่ผมได้ยินไม่ชัดนัก แต่มีอยู่คำหนึ่งที่ผมสามารถได้ยินมันได้

 

   '' สู้สินักรบของฉัน พลังกายที่ฉันมอบให้เธอ จงใช้มันซะ ''

 

   เสียงของผู้หญิงที่ดังก้องอยู่ในหัวของผม เป็นเสียงที่ดึงสติของผมกลับมา ทำให้ผมคิดหลายอย่างได้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ผม จะมาเป็นกระสอบทรายและโทษตัวเอง

 

   แต่นี่คือเวลาที่ผมจะได้พิสูจน์ตัวเองต่างหาก ว่าผมนั้นสามารถปกป้องทุกคนได้

 

   '' ฉันเบื่อแกแล้วแหละ '' แวมไพร์ยกผมขึ้นด้วยการบีบคอ '' ตายซะเถอะ ''

 

   เมื่อเจ้านั่นพูดจบ ผมก็เอามือของผมพุ่งตรงเข้าไปที่คอของเจ้านั่น แหละบีบด้วยความแรง

 

   '' อะ..อะไรกัน '' แวมไพร์ตัวนั้นพูดลำบาก '' แกยังไม่..หมดสติอีกงั้นเหรอ ''

 

   ผมนั้นสามารถปกป้องทุกคนได้ และถ้าจะต้องมีคนตายขอเป็นผมดีกว่า แต่ว่าตอนนี้

 

   '' ฉันนี่แหละ จะฆ่าแกเอง '' ผมตะโกนออกมา

 

   ผมเตะเข้าไปที่ขาของมัน เพื่อทำให้มันเสียหลัก และกดตัวเจ้าแวมไพร์ตัวนั้น พุ่งลงกระแทกพื้นด้วยความแรงที่มากกว่าผม จนทำให้พื้นมีรอยแตกกระจายเป็นวงกว้างและมีเสียงดังลั่น

 

   แวมไพร์ตัวนั้นกระอักเลือด ออกทางปากมาชุดใหญ่ และผมก็เหวี่ยงมันออกไปไกล จนไปกระแทกเข้ากับปากถ้ำ

 

   '' นะ..นี่มันอะไรกัน '' แวมไพร์ตัวนั้นพูดออกมา

 

   ผมไม่รอช้ารีบพุ่งตัวเข้าไป เจ้านั่นฟาดฟันกรงเล็บออกมาข้างหน้า ทำให้ผมก้มต่ำลง และใช้มือต่อยเข้าไปที่ปลายคางทำให้มันลอยขึ้นไป

 

   ผมกระโดดตามขึ้นไป และใช้มีดฟันมันทั้งตัวด้วยความเร็ว จนทำให้เห็นผมหลายคนกำลังรุมฟันมันอยู่ เกิดจากภาพติดตา

 

   และไม่นานมันก็ร่วงลงสู่พื้น กับเลือดที่ไหลออกมาเป็นสายฝน

 

   '' นี่มันอะไรกัน '' แวมไพร์ตัวนั้นพูดด้วยความเจ็บปวด '' แผลของฉันมันไม่หาย ''

 

   '' มันถึงเวลาที่แกต้องตายแล้วล่ะ '' ผมพูดพลางเดินเข้าไปใกล้

 

   '' หรือว่า '' แวมไพร์ตัวนั้นพูดพลางลุกขึ้นและมองมาที่ผม '' มะ..มีดนั่น เจ้าทูตสวรรค์มันยังไม่ตายอีกอย่างงั้นเหรอ ''

 

   เจ้าแวมไพร์ตัวนั้น ร่างกายของมันแทบจะไม่เหลือชิ้นดี เหมือนมันกำลังจะใช้ไพ่ตายสุดท้าย มันยื่นมือมาทางผม

 

   '' แกจะต้องเสียใจ '' แวมไพร์พูดขึ้นและเริ่มมีวงเวทสีม่วงขึ้นที่มือ '' ฉันจะเผาแกให้เป็นผุยผง 『 เพลิงเผาผลาญ 』 ''

 

   เมื่อมันพูดจบ ก็มีเปลวไฟสีม่วงขนาดใหญ่ พุ่งออกมาจากมือของมัน ตรงมาหาผม

 

   '' ฉันจะบอกอะไรแกให้เอาบุญนะ '' ผมพูดและยื่นมือออกไปทางแวมไพร์ตัวนั้น '' ฉันนี่แหละคือสุดยอดนักเวท 『 เพลิงชำระบาป 』 ''

 

   เมื่อผมพูดจบ ก็มีเปลวไฟสีแดงฉานขนาดใหญ่ มากกว่าไฟของแวมไพร์ตัวนั้นหลายเท่า

 

   '' บ้าน่านั่นมันเวทระดับสูญหา— '' เจ้านั่นตะโกนออกมา ก่อนที่เวทของผม จะพุ่งกลืนกินเปลวไฟของมันและตัวมันไปในที่สุด

 

   เมื่อเปลวไฟดับลงฝนก็ตกลงมา ผมมองหายูเมียกับ อลิส ก็เห็นเธอกำลังนั่งคุกเข่าอยู่กับร่างของยุย

 

   ผมเห็นดังนั้น ผมจึงเดินเข้าไปหาพวกเธอ ร่างของหญิงสาวตัวเล็ก กำลังนอนอยู่ ผมคุกเข่าลงไปนั่งข้างเธอ

 

   '' ฉันขอโทษนะ '' ผมพูดขึ้น '' ที่บอกว่าจะพาออกไปแท้ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ฉันนี่มันไม่รักษาสัญญาจริงๆ ''

 

   '' เธอยังเป็นแค่เด็กอยู่แท้ๆ '' ยูเมียพูดขึ้น '' ทำไมโชคชะตา ถึงได้กลั่นแกล้งเธอขนาดนี้กันนะ ''

 

   '' หลับให้สบายนะคะ คุณยุย '' อลิสพูดพลางสะอื้น

 

   พวกเรานั่งไว้อาลัยให้กับเธอ เลือดจากหัวของผม ที่เกิดจากการกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงจนทำให้หัวแตก ไหลหยดลงตามใบหน้าของผม และตกลงสู่ปากของยุย

 

   '' ละ..เลือด '' มีเสียงเด็กคนหนึ่งพูดขึ้น '' ขะ..ขออีก ''

 

   ผมตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ผมนึกว่าผมหูฝาดแต่เหมือนว่ายูเมียกับอลิสก็ได้ยินเหมือนกัน เสียงที่ผมได้ยินดังออกมาจากยุย

 

   ตอนนี้เธอกำลังลืมตามองพวกเราเล็กน้อย แต่ผมสงสัย ว่าทำไมเธอถึงร้องขอเลือดกัน แต่ว่าตอนนี้ ผมต้องรีบทำตามสิ่งที่เธอขอก่อน

 

   ผมไม่รอช้า รีบยกตัวเธอขึ้นมา และให้หน้าของเธอพลาดไปที่ลำคอของผมด้านซ้าย แล้วผมก็รู้สึกได้ถึง สิ่งแปลกปลอมที่แทงเข้าไปในร่างกายผม และกำลังดื่มกินเลือดของผมอย่างเมามัน

 

   เมื่อเธอดื่มเลือดของผมไปได้ไม่นาน แขนของเธอที่ขาด ก็ค่อยๆ เริ่มสมานแผล กล้ามเนื้อของเธอเริ่มกลับมา และมีผิวหนังกลับมาหุ้มเหมือนเดิม

 

   '' นี่มันอะไรกันเนี่ย '' ผมสงสัย '' มนุษย์ทำอย่างงี้ได้ด้วยเหรอ ''

 

   '' หรือว่ายุยจะเป็น เผ่าผสม '' อลิสพูดขึ้น '' หนูเคยได้ยินอยู่ว่า ถ้าเผ่าสองเผ่าสามารถมีลูกกันได้ ก็จะทำให้เกิด เผ่าพันธุ์ใหม่ขึ้นมา ที่เรียกว่าผสม ''

 

   '' อย่าบอกนะว่า '' ยูเมียพูดขึ้นมาในขณะที่ยุยเลิกดื่มเลือดของผมแล้ว

 

   '' ใช่แล้วค่ะ '' ยุยหันมาตอบพวกเธอ '' หนูคือเผ่าผสม ระหว่างแวมไพร์กับมนุษย์ค่ะ และหนูเป็นแวมไพร์ตัวเดียว ที่อยูท่ามกลางแสงตะวันได้ ''

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น