หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 47 ตัวตนถูกเปิดเผย (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 ตัวตนถูกเปิดเผย (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 ตัวตนถูกเปิดเผย (1)
แบบอักษร

อวิ๋นลั่วเฟิงมองดูชายชราที่กำลังประหลาดใจ “ท่านไม่รู้หรอกหรือ” 

ท่าทีของนางนั้นตกใจยิ่งกว่าตาเฒ่าเสียอีกเมื่อรู้ว่าชายชราตรงหน้าไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน 

“ชิงเหยียนไม่ได้แจ้งท่านรึ เมื่อวานมู่เซินส่งเงินสี่สิบห้าล้านตำลึงมาให้ข้า เช่นนั้นข้าจึงให้นางนำไปเติมคลังสมบัติให้เต็ม” 

ความเงียบขุมหนึ่งก่อตัวขึ้น  

จบคำของอวิ๋นลั่วเฟิง ภายในห้องเขียนหนังสือก็ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศมืดทะมึนทันที อวิ๋นลั่วจ้องมองหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาตาไม่กะพริบ แม้แต่ลมหายใจก็ยังติดขัด 

“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าอธิบายให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน”  

ไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงความสับสนวุ่นวายใจของชายชรา เขาต้องรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มียับยั้งมิให้หัวใจเต้นหลุดออกมานอกอก แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายอันสั่นเทาก็ยังทรยศความปั่นป่วนภายในจิตใจของเขา 

“ท่านปู่” อวิ๋นลั่วเฟิงเชิดศีรษะขึ้น นางมองชายชราด้วยสายตาแน่วแน่มั่นคง ใบหน้ามิได้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่แต่ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมจริงจัง “เหล่าศัตรูของพ่อแม่ข้า ข้าจะล้างแค้นพวกมันแน่! ขั้นแรกของการล้างแค้นครานี้คือจวนอครเสนาบดีมู่ เมื่อมู่เซินมาพบข้าเพื่อรักษาอาการป่วยของเขา ข้าถึงได้ขู่เข็ญเขาอย่างไร้เมตตา และนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น!” 

นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น จากนี้ไปนางจะทำให้จวนอครมหาเสนบดีตกต่ำลงทีละน้อย และเหยียบย่ำราชวงศ์ให้อยู่ใต้ฝ่าเท้า 

แน่นอน เพื่อป้องกันไม่ให้ชายชราตกใจจนสิ้นสติ อวิ๋นลั่วเฟิงจึงไม่ได้พูดประโยคพวกนี้ออกไป 

“ฮ่าๆๆๆ!” ชายชราตกตะลึงไปชั่วครูก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา 

กี่ปีมาแล้วหนอ ไม่รู้ว่าผ่านพ้นมากี่ปีแล้วที่เขาได้แสดงออกตามความรู้สึกได้ตามต้องการและไม่ต้องอดกลั้นดังเช่นตอนนี้ ตั้งแต่พ่อแม่ของเฟิงเอ๋อร์ตายไป เขาต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างคับแค้น! ตอนนี้หลานสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาได้ล่อลวงจวนอครเสนาบดีอย่างเลือดเย็น หากอัครเสนาบดีมู่รู้เข้า เขาคงโกรธจนแทบกระอักเลือดตาย! 

อวิ๋นลั่วเฟิงยักไหล่ “ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยว่าท่านจะหยิบยืมเงินไปเพื่อสิ่งใด” 

ได้ยินเช่นนี้แล้ว สีหน้าของชายชรากลับกลายเป็นเคร่งเครียดในทันที “หลานรักของปู่ เจ้ายังไม่รู้หรอกหรือว่าไม่นานมานี้มีน้ำยาผสานฌานขวดหนึ่งปรากฏขึ้นในหอโอสถ เพียงแค่ขวดเดียวเท่านั้นแต่เหล่าชนชั้นสูงและบรรดาพ่อค้าทั้งหลายต่างก็ต้องการมัน แน่นอนว่าปู่เองก็เช่นกัน สาเหตุที่ปู่ไปหยิบยืมเงินเขาไปทั่วก็เพื่อซื้อน้ำยาผสานฌานขวดนี้” 

น้ำยาผสานฌาน 

อวิ๋นลั่วเฟิงนิ่งงัน นางไม่คาดคิดเลยว่าปู่ของนางจะเที่ยวหยิบยืมเงินเพื่อช่วยให้นางได้ซื้อน้ำยาผสานฌานขวดนี้ 

ในช่วงเวลานั้นเอง สายธารแห่งความอบอุ่นก็ได้แผ่ซ่านซึมซับเข้าไปภายในจิตใจของนาง 

“ข้าไม่ต้องการน้ำยาผสานฌานนั่น” 

มองดูท่าทางของชายชราขณะพูดถึงน้ำยาผสานฌานแล้ว อวิ๋นลั่วเฟิงคิดตรึกตรองอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจแจ้งให้ชายชราฟัง ด้วยเกรงว่าจิตใจของชายชราในตอนนี้คงไม่สามารถรับมือกับแรงกระตุ้นไหว 

“เจ้าเด็กโง่เขลา เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร ตอนนี้ครอบครัวของเรามีเงินมหาศาล เช่นนั้นข้าจะเอาน้ำยาผสานฌานขวดนี้มาให้ได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม!” อวิ๋นลั่วจ้องมองอวิ๋นลั่วเฟิงอย่างไม่พอใจนัก 

อวิ๋นลั่วเฟิงยิ้มอย่างหมดหนทาง นางขายน้ำยาผสานฌานในราคาสิบล้านตำลึง เช่นนั้นนางจะยินยอมให้ตาเฒ่าผู้นี้จ่ายเงินในราคาสองเท่าเพื่อซื้อมันกลับมาอย่างนั้นรึ นั่นคงเป็นการเสียผลประโยชน์ครั้งใหญ่ในการทำการค้าน่ะสิ 

“มองดูความแข็งแกร่งของข้าตอนนี้สิ” 

“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าเอาแต่ใจได้รึไม่ เรื่องนี้สิ่งที่ปู่พูดถือเป็น...” 

คำสุดท้าย ‘ที่สิ้นสุด’ ชะงักไป อวิ๋นลั่วหวาดผวาต่อสิ่งที่เขาบังเอิญไปเห็นเข้า ทั่วทั้งร่างของเขาเย็นเฉียบ ดวงตาเบิกกว้างราวขณะที่เขาจ้องมองไปที่อวิ๋นลั่วเฟิงอย่างตกตะลึง 

“ผู้ฝึกฌานขั้นต้นระดับกลาง เจ้า...ก้าวข้ามระดับต่ำไปแล้วงั้นรึ” 

ห้าวันก่อน เด็กสาวผู้นี้ยังเป็นผู้ฝึกฌานขั้นต้นระดับต่ำ ในช่วงเวลาแสนสั้นเพียงแค่ห้าวัน นางสามารถผ่านเข้าสู่ระดับกลางได้จริงๆ 

เหลวไหล! 

เศษสวะจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่านางเป็นยอดอัจริยะท่ามกลางหมู่อัจฉริยะต่างหาก! 

“ท่านปู่ ท่านว่าด้วยความเร็วของข้าแล้ว ท่านยังจำต้องซื้อน้ำยาผสานฌานนั่นอีกหรือ” อวิ๋นลั่วเฟิงกอดอกพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อวิ๋นลั่ว จากนั้นนางก็เดินออกไป ทิ้งไว้ให้ชายชราทำหน้าปั้นยากอยู่ตรงนั้น 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น