หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 46 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2562 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (4)
แบบอักษร

เมื่อบทเพลงบรรเลงจบ

มู่อู่ซวงหยุดการเคลื่อนไหวของนิ้วมือ ปรายตามองไปยังชายผู้ที่กำลังจ้องมองนางอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน นางส่งรอยยิ้มอันแสนหวานให้เขา "องค์รัชทายาท ท่านทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในแคว้นหลงหยวนเมื่อไม่นานมานี้หรือไม่"

"เจ้ากำลังกล่าวถึงน้ำยาผสานฌานหรือ"

เกาหลิงทราบดีถึงนัยของคำกล่าวของมู่อู่ซวง "น้ำยาผสานฌานช่างเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์เสียจริง ทั้งยังมีคำยืนยันจากผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอโอสถด้วยแล้ว ไม่มีทางผิดพลาดแน่ หากอู่ซวงชอบ รัชทายาทผู้นี้จะซื้อให้เจ้าเองดีหรือไม่"

มู่อู่ซวงลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ กล่าวว่า "องค์รัชทายาท ข้าได้ยินมาว่าน้ำยาผสานฌานนั่นท่านแม่ทัพอวิ๋นก็ต้องการซื้อเช่นเดียวกัน ตอนนี้เขาเที่ยวขอยืมเงินผู้อื่นไปทั่ว น้ำยาผสานฌานมีราคาสูงยิ่งนัก หากอวิ๋นลั่วเฟิงสามารถฝึกฌานได้ ก็ย่อมให้นางได้มิใช่ปัญหาอันใด แต่ปัญหาคือนางมิได้เป็นผู้ฝึกฌานด้วยซ้ำ เช่นนั้นแล้วนางจะยังต้องการน้ำยาผสานฌานไปเพื่อเหตุใดกัน เช่นนั้นจะไม่เป็นการสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์หรอกหรือ"

"อู่ซวง เจ้าวางใจได้ หลังจากนี้ข้าจะออกคำสั่งไม่ว่าจะเป็นข้าราชสำนักแห่งหลงหยวนผู้ใดก็ห้ามให้จวนแม่ทัพหยิบยืมเงิน! หากจะหาคนผิดก็คงเป็นหลานสาวของจวนแม่ทัพที่เอาแต่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ข้าได้ยินมาว่าอวิ๋นลั่วเฟิงเอาทรัพย์สมบัติของตระกูลอวิ๋นไปผลาญจนสิ้น ทำให้ท่านแม่ทัพอวิ๋นเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ" เกาหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมแสดงท่าทีดูถูกเหยียดหยาม "เป็นโชคของข้าที่ได้ยกเลิกการหมั้นหมายกับเศษสวะไร้ค่านางนั้นแล้ว มิฉะนั้นวันใดวันหนึ่งทรัพย์สมบัติของตำหนักข้าคงถูกนางผลาญเสียจนหมดสิ้น"

มู่อู่ซวงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม แม้แต่คิ้วของนางก็ยังเผยให้เห็นความเบิกบาน

"องค์รัชทายาท เป็นเพราะท่าน ชื่อเสียงของอวิ๋นลั่วเฟิงจึงได้ตกต่ำและอนาถายิ่ง! ข้าจึงอยากจะหาคู่หมั้นหมายให้นาง เวลานั้นมาถึงเมื่อใดข้าคงต้องอาศัยความช่วยเหลือจากท่าน"

เพียงนึกถึงใบหน้างดงามเลิศล้ำไร้ผู้เทียบเทียมแล้ว มู่อู่ชวงก็เกลียดชังเสียจนต้องเม้มริมฝีปากแน่น นางกัดฟันกรอดด้วยแรงโทสะ! นางจะต้องหาคู่หมั้นให้หญิงผู้นั้นให้จงได้ การแต่งงานที่ทำให้นางอยากตายเสียมากกว่ามีชีวิตอยู่!

"อู่ซวง ข้าจะให้เจ้าเป็นคนจัดการเรื่องนี้" เกาหลิงมองมู่อู๋ซวงด้วยสายตาอ่อนโยน "เดิมที ข้าไม่อยากจะสนใจว่าเศษสวะผู้นั้นจะอยู่หรือตาย แต่เพราะเจ้าร้องขอเพื่อนางคราวนี้ข้าจึงยอมตัดสินใจ หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากเจ้า ตัวอวิ๋นลั่วเฟิงเองคงมิอาจเสาะหาชายใดที่เต็มใจจะแต่งงานกับนางไปชั่วชีวิต"

รอยยิ้มของมู่อู๋ชวงดูงดงามมากยิ่งขึ้น ทว่าเมื่อเกาหลิงละสายตา ดวงตาของนางก็สาดประกายมุ่งร้าย

อวิ๋นลั่วเฟิง เจ้าจะต้องต่ำต้อยกว่าข้าไปตลอดชีวิต!

ทักษะติดตัวของเจ้าด้อยกว่าข้า ความสามารถของเจ้าด้อยกว่าข้า แม้แต่ความสามารถในการควบคุมโน้มน้าวบุรุษก็ยังด้อยกว่าข้า! ชั่วชีวิตนี้ข้าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างสูงส่งสุขสบาย มีชีวิตที่ไม่ว่าผู้ใดต่างต้องอิจฉา ส่วนเจ้าต้องยืนอยู่ในจุดตกต่ำที่สุด ทำได้เพียงเฝ้ามองชีวิตอันแสนสุขของข้า!

คนที่ข้าจะแต่งงานด้วยจะเป็นชายผู้สูงศักดิ์ที่สุดในโลก ส่วนเจ้าต้องร้องขอให้ข้าเป็นผู้เลือกสามีมาให้!

สำหรับน้ำยาผสานฌาน ข้าต้องเป็นผู้ที่ได้ครอบครองมัน! และเจ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะดื่มน้ำอาบของข้า!

...

ณ ห้องหนังสือจวนตระกูลอวิ๋น อวิ๋นลั่วเฟิงได้เผชิญกับความเดือดดาลของชายชราที่แผ่ไปทั่วทั้งบริเวณอย่างกะทันหัน นางได้ยินกระทั่งเสียงของสิ่งของที่โดนเตะไปทั่ว

"พวกอกตัญญู! แสร้งทำเป็นสนิทสนมกับตาเฒ่าอย่างข้า แต่ตอนนี้ที่ตาเฒ่าผู้นี้ต้องการหยิบยืมเงินเล็กน้อย พวกเจ้าทุกคนต่างวิ่งหนีเร็วยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก! ภายภาคหน้าอย่ามาให้ตาเฒ่าผู้นี้เห็นหน้าพวกเจ้าอีกเด็ดขาด! "

ยืมเงินงั้นรึ

อวิ๋นลั่วเฟิงงุ่นงงไปชั่วครู่ก่อนจะเดินเข้าไปพลางมองสำรวจความเละเทะในห้องหนังสือ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้านาง "ท่านปู่ นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดท่านจึงฉุนเฉียวถึงเพียงนี้"

"เหอะ ทั้งหมดเป็นเพราะพวกสารเลวนั่น โดยเฉพาะบางคนที่ข้าเคยช่วยพวกมันไว้ในอดีต พอยามนี้ที่ข้าตกที่นั่งลำบาก และต้องการหยิบยืมเงินจากพวกมันเพียงเล็กน้อย แต่พวกมันทั้งหมดกลับปฏิเสธ! "

ชายชรายังคงเจ็บแค้นใจ หนวดของเขาสั่นเทาในขณะที่เขากำลังสาปแช่งคนเหล่านั้นด้วยโทสะ

"เหตุใดท่านจึงต้องยืมเงินผู้อื่นกันเล่า เงินสี่สิบห้าล้านตำลึงที่ข้านำไปเก็บไว้ในคลังสมบัติยังไม่เพียงพอหรอกหรือ"

"เงินสี่สิบห้าล้านอะไรกัน..." ชายชราพ่นคำสาปไม่หยุดหย่อน ไม่นานหลังจากเขาได้สติคืนมาดวงตาของเขาก็จ้องมองไปยังอวิ๋นลั่วเฟิงนิ่ง ลมหายใจชายเฒ่าถี่กระชั้นขึ้น "เจ้าพูดว่าอะไรนะ ตระกูลเรามีเงินสี่สิบห้าล้านตำลึงอย่างนั้นรึ"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น