หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 45 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 45 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2562 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (3)
แบบอักษร

“ได้เจ้าค่ะ ท่านผู้เฒ่าหรง”

หลังจบการสนทนา ฟางหย่าก็ได้ออกจากห้องไป

ภายในห้องโถงใหญ่แห่งหอโอสถ ขณะนี้อวิ๋นลั่วเฟิงที่เฝ้ารออย่างวิตกกังวลเห็นฟางหย่ามุ่งมาหานางอย่างรีบเร่ง ดูจากใบหน้าซึ่งเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นของหญิงสาวตรงหน้าแล้ว นางก็รู้ได้ทันทีว่าทำการค้าคราวนี้สำเร็จ!

"น้องสาว" ฟางหย่าหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินตรงมาหาอวิ๋นลั่วเฟิง "น้ำยาผสานฌานของเจ้า ได้รับการยืนยันจากท่านผู้เฒ่าหรงแล้ว หอโอสถของเราจะขอซื้อสิ่งนี้ในราคาสิบล้านตำลึง"

สิบล้านตำลึง

อวิ๋นลั่วเฟิงตกตะลึง

ในการปรุงน้ำยาผสานฌานนั้นใช้ต้นทุนเพียงแค่แปดร้อยตำลึง แต่กลับสามารถนำมาขายได้ในราคาถึงสิบล้านตำลึง เงินก้อนนี้ช่างได้มาง่ายเสียจริง

ฟางหย่าเห็นท่าทีของนางก็คิดว่านางคงไม่พอใจกับราคานี้ ด้วยความร้อนอกร้อนใจจึงกล่าวว่า “แม่นางน้อย หอโอสถของเราเสนอราคาที่สมน้ำสมเนื้อแล้ว แต่ข้าจะขอบอกเจ้าตามตรงว่าเมื่อหอโอสถได้น้ำยาผสานฌานมาแล้ว เราจะขายให้ผู้อื่นโดยเพิ่มราคาเป็นสองเท่า! อย่างไรก็ดีนี่เป็นกลยุทธ์ทางการค้าของพวกเรา และเราจะได้กำไรจากส่วนต่างของราคา"

หลังจากอวิ๋นลั่วเฟิงเรียกสติคืนมาแล้วนางก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ข้าคิดว่าข้าหาเงินได้ง่ายดายแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าพวกท่านจะเจ้าเล่ห์เจ้ากลกว่าข้าซะอีก"

ใบหน้าของฟางหย่าแดงขึ้น แม้ประโยคเหล่านี้จะเป็นเรื่องจริง แต่พอได้ยินจากปากผู้อื่นแล้วกลับทำให้นางรู้สึกกระดากเหลือเกิน

เพราะอย่างไรอวิ๋นลั่วเฟิงก็ไม่ได้อยากทำเรื่องให้มันยุ่งยาก จากนี้ไปหากนางต้องการขายน้ำยาผสานฌาน นางก็เพียงขายมันผ่านทางหอโอสถ! มิเช่นนั้นนางอาจต้องเผชิญกับอันตรายหากตัวตนของนางถูกเปิดเผยเข้า

“แม่นางน้อย จากนี้ไปหากเจ้ามีน้ำยาผสานฌาน เจ้าสามารถนำกลับมาขายให้หอโอสถของข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะให้ราคาที่สมน้ำสมเนื้อกว่านี้แก่เจ้า” ฟางหย่าขยิบตาให้อวิ๋นลั่วเฟิง “ยามนี้แม่นางน้อยคงจะว่างแล้ว ออกไปกินข้าวมื้อเย็นกับพี่สาวดีหรือไม่”

แพทย์ที่สามารถปรุงยาผสานพลังฌานได้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องผูกมิตรเอาไว้

"ข้าไม่มีเวลา"

พูดจบ อวิ๋นลั่วเฟิงก็คว้าตั๋วเงินจากมือฟางหย่าและหมุนตัวเดินจากไป

มองเงาร่างของหญิงสาวที่เดินลับตาไป ฟางหย่าก็ยิ้มอย่างหมดหนทาง "ช่างเป็นแม่นางน้อยที่เด็ดขาดอะไรเช่นนี้ หากคนเช่นนางมาอยู่ที่หอโอสถของข้า ความแข็งแกร่งของหอโอสถแห่งนี้จะต้องน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิมแน่"

หลังกล่าวจบ ฟางหย่าตัดสินใจตรงไปยังห้องโถงด้านใน แต่ยังไม่ทันถึงดีฝีเท้าของก็นางชะงักโดยพลัน ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขณะจ้องมองดูปริศนาบนกำแพงที่ได้ถูกไขแล้ว...

"ผู้ใดไขปริศนานี้"

ปริศนานี้นับเป็นปริศนาปราบเซียนซึ่งผู้เฒ่าหรงได้คิดขึ้น จุดประสงค์ก็เพื่อหลอกล่อให้คนที่เคยแก้พิษม่านหลัวออกมา เพราะฉะนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนฟางหย่าจึงเคยให้ความสนใจกับปริศนานี้ แต่นางไม่คิดเลยว่าเพียงแค่นางเดินจากที่แห่งนี้ไปไม่นาน ใครบางคนก็ได้มาไขปริศนานี้เสียแล้ว

เมื่อได้ยินคำถามของฟางหย่า หนึ่งในข้ารับใช้ของหอโอสถตอบนางด้วยประโยคหนึ่งว่า "ท่านฟางหย่า ปริศนาข้อนี้ได้ถูกไขโดยหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าที่ท่านต้อนรับไปเมื่อครู่เจ้าค่ะ"

สำหรับหอโอสถแล้ว ตำแหน่งของข้ารับใช้ของนางมิได้สูงนัก นางจึงไม่ทราบว่าเรื่องนี้สำคัญอย่างไร ดังนั้นแม้ว่านางจะสังเกตเห็นอวิ๋นลั่วเฟิงไขปริศนาข้อนี้ นางก็มิได้รีบร้อนไปแจ้งฟางหย่าในทันที

ร่างกายของฟางหย่าสั่นสะท้านอีกครั้ง ก้นบึ้งจิตใจของนางผิดหวังอย่างที่สุด หากนางรู้ก่อนสักนิดนางจะต้องยื้อแม้นางน้อยผู้นั้นไว้ที่นี่เป็นแน่

ตอนนี้ท่ามกลางผู้คนนับพัน นางจะรู้ได้อย่างไรว่าควรจะไปตามหาคนผู้นั้นที่ใด

...

การบริหารงานของหอโอสถช่างล้ำเลิศนัก เพียงวันเดียวข่าวเกี่ยวกับน้ำยาผสานฌานก็แพร่กระจายไปทั่วทุกหัวถนนในเมือง เข้าถึงกระทั่งตามตรอกซอกซอย สร้างความวุ่นวายไปทั่วทั้งแคว้นหลงหยวน!

ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

ภายในสวน เสียงพิณอันไพเราะบรรเลงเล่นอย่างอ่อนหวานและอ้อยอิ่ง

เกาหลิงจ้องมองหญิงงามที่กำลังดีดพิณอยู่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความอ่อนโยนที่ไม่เคยเกิดขึ้นเมื่อยามที่ต้องเผชิญหน้ากับอวิ๋นลั่วเฟิง ต่อหน้านาง เขามีให้แค่เพียงความรังเกียจเดียดฉันท์เท่านั้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น