หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 43 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 43 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2562 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43 ต้นเหตุความโกลาหลไปทั่วทั้งเมือง (1)
แบบอักษร

คราวนี้ อวิ๋นลั่วเฟิงมิได้มุ่งหน้าไปยังหอโอสถโดยตรง

ขณะที่นางอยู่ไม่ไกลจากหอโอสถนัก นางก็ใช้ประโยชน์ยามไม่มีผู้ใดสนใจหายเข้าไปตรอกแคบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนำผ้ามัสลินสีขาวดุจหิมะมาคลุมปิดไว้ครึ่งใบหน้า

คนทั่วไปไม่มีทางรู้ตัวตนของนางแน่ นอกเสียจากเป็นผู้ที่คุ้นเคยกับนางเท่านั้น

“ไหน่ฉา หลบอยู่ในแขนเสื้อข้าแล้วห้ามออกมา” หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสรรพ อวิ๋นลั่วเฟิงดันศีรษะเล็กจิ๋วของไหน่ฉาที่โผล่ออกมาให้กลับเข้าไป ริมฝีปากยกโค้งอย่างน่าหลงใหล “ตอนนี้พลังของข้ายังแข็งแกร่งไม่พอ ข้าจะให้ผู้ใดล่วงรู้ไม่ได้ว่าผู้ปรุงน้ำยาผสานฌานนี้คือข้า แต่ข้าก็เกรงว่ายามที่ข้ายังไม่ทันได้แข็งแกร่งพอ เจ้าฮ่องเต้สารเลวนั่นอาจจะลงอาญาอย่างลับๆ ให้ประหารตระกูลข้าเก้าชั่วโคตร”

เสี่ยวโม่เข้าใจถึงนัยเบื้องหลังคำพูดของอวิ๋นลั่วเฟิง คราวนี้เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ

 หลังจากที่อวิ๋นลั่วเฟิงเอ่ยจบ นางก็มุ่งหน้าไปสู่หอโอสถอัดแน่นไปด้วยผู้คน

“อ่า...แม่นางน้อย เจ้ามาที่หอโอสถเพื่อซื้อสมุนไพรรึ ดูจากความงดงามของเจ้าแล้วคงเกรงว่าจะมีใครพบเห็นเข้าสินะถึงได้ปกปิดใบหน้าเอาไว้”

ขณะที่อวิ๋นลั่วเฟิงก้าวเข้าไปที่หอโอสถ เสียงหัวเราะทรงเสน่ห์ก็ดังขึ้นมาทางนาง

สตรีนางนี้มีรูปลักษณ์ที่งดงามไร้ที่ติ ความงามของนางและความงามของอวิ๋นลั่วเฟิงย่อมงดงามเลิศล้ำต่างกันไป ความงามอย่างไร้ที่ติของอวิ๋นลั่วเฟิงนั่นเรียกได้ว่างามล่มจมเมือง เสน่ห์อันน่าหลงใหลกอปรกับจริตจะก้านของนางแล้ว ราศีแห่งความสูงส่งทำให้ผู้คนหวาดเกรงที่จะเข้าหา

ในทางตรงกันข้าม สตรีนางนี้เผยเนินอกนวลและหน้าท้องราบ ทุกอากัปกิริยาและทุกท่วงท่าการแย้มยิ้มนั้นเผยเสน่ห์นับพันนับหมื่นแบบ ราวกับเพียงแค่ปรายตาเดียวสามารถพรากจิตวิญญาณของใครต่อใครได้ ไม่เพียงแต่ผู้ชาย แม้แต่ผู้หญิงที่ได้ยินน้ำเสียงอันน่าหลงใหลของนางต่างก็รู้สึกเหมือนร่างกายอ่อนยวบจนแทบขยับไม่ได้

แน่นอนว่า หากตัดสินจากเพียงรูปลักษณ์อวิ๋นลั่วเฟิงย่อมชนะอย่างไร้ข้อกังขา ทว่าความเจ้าชู้แพรวพราวของนางก็เยี่ยมยอดเกินกว่าผู้ใดจะเทียบได้

“เจ้าของร้านหลินไม่อยู่ที่นี่หรือ” ด้วยรอยหยักโค้งบนริมฝีปาก อวิ๋นลั่วเฟิงจ้องมองหญิงสาวท่าทางเจ้าชู้เดินนวยนาดมาหานาง

เจ้าของร้านหลินคือหลินเซี่ยว ผู้ที่คอยต้อนรับอวิ๋นลั่วเฟิงอยู่เสมอ เนื่องจากการต้อนรับลูกค้าของหอโอสถนั้นมักจะเป็นหน้าที่ของหลินเซี่ยว นางจึงมิได้ข้องใจในคำพูดของอวิ๋นลั่วเฟิง

“ฮ่าๆๆ” หญิงสาวหัวเราะคิกคักอย่างเปี่ยมเสน่ห์ ก่อนจะเอามือเสยผมขึ้นพร้อมพูดว่า “เพื่อเพิ่มพูนความล้ำเลิศของหอโอสถ ช่วงนี้ข้าจึงมาต้อนรับลูกค้าทุกคนด้วยตนเอง! แม่นางน้อยบอกพี่สาวคนนี้มาได้เลยว่าเจ้าต้องการสิ่งใด พี่สาวคนนี้จะจัดหามาให้”

“ข้าได้ยินว่าหอโอสถของท่านรับซื้อน้ำยาสมุนไพร ดังนั้นข้าจึงอยากสอบถามว่าน้ำยาสมุนไพรนี้จะมีมูลค่าสักเท่าใด”

อวิ๋นลั่วเฟิงล้วงขวดกระเบื้องมาถือไว้ในมืออย่างระมัดระวัง

“น้องสาว เจ้าช่วยบอกผลลัพธ์ของน้ำยาสมุนไพรตัวนี้แก่ข้าได้หรือไม่” หญิงสาวรับขวดกระเบื้องจากมืออวิ๋นลั่วเฟิง รอยยิ้มทรงเสน่ห์และน่าประทับใจขยายกว้างขึ้น

“นี่คือน้ำยาผสานฌานซึ่งสามารถทำให้ผู้ฝึกพลังฌานสามารถบรรลุได้ถึงสองเท่าจากการออกแรงเพียงครึ่งเดียว อย่างไรก็ตามน้ำยาสมุนไพรนี้มีประโยชน์สำหรับเหล่าผู้ฝึกฝนพลังฌานที่ยังอยู่ต่ำกว่าขั้นสูงเท่านั้น เมื่อระดับพลังของผู้ฝึกฝนนั้นบรรลุถึงขั้นสูงแล้วน้ำยานี้ก็ไร้ค่า”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวนิ่งค้าง แม้แต่ลมหายใจของนางก็แรงขึ้นเพียงเล็กน้อย “เจ้ากำลังพูดว่านี่คือน้ำยาผสานฌานที่สามารถช่วยผู้ฝึกฝนพลังฌานให้ก้าวหน้าได้อย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้ว แท้จริงแล้วมันให้ผลลัพธ์สำหรับผู้ที่มีระดับพลังฌานต่ำกว่าขั้นสูงเท่านั้น ข้อจำกัดในการใช้งานคือต้องผสมน้ำยาผสานฌานนี้กับน้ำ จากนั้นผู้ฝึกฝนต้องแช่ตัวในน้ำนั้นขณะฝึก เช่นนั้นมันจะสามารถช่วยให้พวกเขารวบรวมพลังฌานได้”

อวิ๋นลั่วเฟิงพยักหน้าเพื่อยืนยันคำถามของหญิงสาว

ด้วยคำพูดของอวิ๋นลั่วเฟิง ใบหน้าทรงเสน่ห์ของหญิงสาวผู้นั้นได้เลือนหายไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึม

“แม่นางน้อย ข้าไม่สามารถตัดสินใจเกี่ยวกับน้ำยาผสานฌานนี้ด้วยตัวเองได้ เอาอย่างนี้ ข้าจะไปสอบถามท่านผู้เฒ่าหรง และผู้เฒ่าหรงของเราจะเป็นประเมินราคาให้เจ้า แบบนี้เป็นอย่างไร”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น