คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [2]

ชื่อตอน : บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [2]
แบบอักษร

รณภพหลุดจากโลกส่วนตัวหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาแล้วตอบรับ “เรากลับไปกินร้านในโรงแรมดีกว่า จะได้พักผ่อนได้เลย” 

“ครับ ส่วนตารางงานพรุ่งนี้เช้าว่างนะครับ มีงานยูนิเซฟต่อช่วงเย็น ช่วงวันว่างคุณภพจะให้ผมไปดูของฝากให้ไหมครับ” 

เออ จริงสิ ทำงานสี่วันรวดลืมของฝากไปเลย “ไม่เป็นไร นายพักผ่อนเถอะ ไว้จะเข้าไปดูเอง ครั้งนี้ของฝากเยอะหน่อย มีหลายคน” 

“หมายถึงกิ๊กเหรอครับคุณภพ” 

“เงียบไปเลยพี่พจน์ เดี๋ยวผมก็ไลน์ไปบอกหมวยหรอกว่าพี่ขอเลี้ยงข้าวสาว” 

“ครับๆ อย่าโหดนักเลย ไม่แซวแล้วก็ได้” 

จบมื้ออาหารคนสนิทของเขาก็ต่างแยกย้ายไปพักผ่อน ทุกคนต่างเหนื่อยไม่แพ้กันเพราะตื่นเช้าทำงานถึงค่ำ รณภพอาบน้ำแค่พอล้างตัวไม่ได้แช่นานเพราะอากาศหนาว แต่งตัวเตรียมเข้านอนด้วยชุดหนาเล็กน้อย ลงครีมบำรุงผิวที่ติดกระเป๋ามาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ เขาไม่ค่อยชอบจัดกระเป๋ามากมายเอามาเฉพาะจำเป็นแล้วซื้อเอาข้างหน้า แต่ก็ใช่ว่าจะเดาไม่ได้ว่าเป็นฝีมือของใคร เขาเล่นโทรศัพท์เตะถ่วงเวลารอให้ที่ไทยเช้า และกะช่วงเวลาที่เฟื่องลดาขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว 

อยู่อังกฤษมาสี่วันเขาแทบไม่ได้ติดต่อไปหาหล่อนเลย แค่วิดีโอคอลหาแม่พอได้เห็นหน้าลูกบ้าง กัปตันลูกรักไม่สนใจเขาหรอก สนใจของเล่นมากกว่า อาจีซื้อมาฝากหลายอย่าง เห็นว่าแวะมาเมื่อวาน 

สัญญาณรอสายไลน์ดังขึ้นนานมากร่วมครึ่งนาทีก็ไม่มีแววจะรับสาย เขากดตัดโทรไปใหม่อยู่สี่ห้าครั้งจนในที่สุดก็มีการตอบรับ เขาเห็นหน้าหล่อนเบลอๆ ช่วงแรกก่อนจะมาชัดช่วงหลัง หน้าตายังใสๆ ไม่ได้แต่งอะไร มีหยาดน้ำเกาะบนไรผม น่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ 

“ช้า! โทรหาตั้งนานครั้ง ง่วงนอนจะแย่แล้ว” 

‘แล้วทำไมไม่โทรไปหาคุณแขคะ ท่านอยู่ข้างล่างกับลูก’ 

หล่อนทำหน้าเหมือนน้อยใจ จับชุดคลุมอาบน้ำให้เรียบร้อยพลางใช้ผ้าเล็กมาเช็ดหน้าเช็ดผมเตรียมจะแต่งตัวลงไปข้างล่าง สายตาเขาดันทะลึ่งมองขอบเสื้อแล้วคิดลึก จะว่าไปนี่ก็หลายวันแล้วนะที่ไม่ได้คิดหื่น ก่อนหน้านี้หล่อนไม่ยอมคุยกับเขาเพราะหาว่าไปนอนกับคนอื่นมา บ้า กลับบ้านห้าทุ่มวันเดียวเองก็หาเรื่อง เขาติดงานต่างหากล่ะ 

เฟื่องลดาถือโทรศัทพ์ไปยังโต๊ะแป้งวางไว้แล้วลงครีมบำรุงผิว จัดการตัวเองด้วยความรวดเร็วดังเช่นทุกเช้า เขาเห็นจนชินตาแล้วไม่ว่าจะเป็นหน้าสด หรือตอนแต่งหน้าก็เลยเฉยๆ 

“ก็ฉันอยากคุยกับเธอนี่นา ไว้ตอนเย็นจะโทรไปหาลูก” ต้องพูดแบบนี้หล่อนถึงยอมมองหน้าจอ แก้มแดงนิดๆ คล้ายกำลังเขิน ให้ตาย ทำไมหล่อนถึงน่าใคร่แบบนี้ มือเขาเริ่มจะเลื่อนลงต่ำ 

รณภพพยายามเป่าปากระงับอารมณ์ เหยียดกายลงนอนบนเตียง ดึงหมอนมารองใต้คอ 

“วันนี้ไปไหนไหม” 

‘ไม่ค่ะ เฟื่องอยู่บ้านกับลูก’ 

“ดี พรุ่งนี้ฉันว่างว่าจะไปดูของฝาก เอาอะไรไหม” หล่อนส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่อยากได้อะไรจริงอะ ถ้าไม่ตอบฉันก็ไม่ซื้อให้นะ” 

‘เฟื่องไม่รู้ คุณภพซื้อให้หลายอย่างแล้ว’ ดวงตาหล่อนใสมากช่วยเสริมคำพูดให้ดูน่าเชื่อว่าหล่อนหมายความตามนั้นจริง ไม่ได้มีจริตมารยาแกล้งพูดเรียกราคาตัวเองให้แพงมากขึ้น รณภพนิ่งคิด เขาไม่รู้ว่าหล่อนชอบอะไรก็เลยปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมเราสองคน นอนรอกระทั่งหล่อนทำอะไรของตัวเองเสร็จจะขอวางสายไปแต่งตัว แต่มีเหรอว่าเขาจะยอม 

“จะรีบไปไหนยังเช้าอยู่เลย ให้พ่อแม่ดูแลลูกไปก่อน เธอน่ะ ไปนอนบนเตียง” รีบสั่งแล้วแกล้งเก๊กหน้าเข้มเหมือนไม่คิดอะไร ใบหน้าสวยฉายแววงุนงง ดื้อ ไม่ยอมทำตามจนเขาต้องสั่งซ้ำ 

“ไปสิ เร็วเข้า” ไม่ใช่แค่สั่งด้วยคำพูดแต่เขาแกล้งสลับไปใช้กล้องหลังว่าตัวเองต้องการอะไร แก้มหล่อนแดงซ่านมากกว่าเดิม  

 

 

 

 

อูยยยยยย อยู่คนละทวีปก็ไม่เว้นนะพ่อคุณ >//< 

 

อัปตัวอย่างถึงจบบทนี้นะคะ (บทที่ 15) เนื้อหาทั้งหมดมี 22 บท+บทส่งท้าย 

ตอนพิเศษ 4 ตอนมีให้โหลดฟรีค่ะ ส่วนใครที่สนใจซื้ออีบุ๊คก็จะมีเติมอยู่ในนั้นเลย 

เล่มทำมือจะไม่มีตอนพิเศษนะคะ ต้องเข้ามาอ่านในอีบุ๊คเช่นเคย แต่งเพิ่มหลังตีพิมพ์ค่ะ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น