ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพียงสบตาเท่านั้น หัวใจก็สั่น

ชื่อตอน : เพียงสบตาเท่านั้น หัวใจก็สั่น

คำค้น : จ้าวเมือง แสงรัก เถื่อน ซึ้งกินใจ รัก รักเดียว ตบจูบ หวาน หญ้าอ่อน โคแก่

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 121

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 08:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพียงสบตาเท่านั้น หัวใจก็สั่น
แบบอักษร

  ร่างใหญ่ผิวสีแทน หนวดเคราครึ้มเพราะไม่ได้โกนมาหลายวัน  ผมเผ้าไม่เป็นทรงเหมือนคนพึ่งตื่นนอน  ชายหนุ่มไม่ได้ใส่เสื้อ อวดมัดกล้ามลอนสวยอย่างคนออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ  ที่เกาะสะโพกเป็นเพียงกางเกงนอนขายาวผ้าฝ้ายใส่สบายเท่านั้น  

จ้าวเมืองเดินออกมาจากห้องนอนในเวลาตีสี่  หลังจากหลับยาวไปตั้งแต่บ่ายเมื่อวาน และตอนนี้เขาก็กระหายน้ำ เลยลงมาหาอะไรดื่ม และเห็นแสงไฟในห้องครัวที่อยู่ชั้นล่าง  มีเสียงเบาๆ เหมือนคนกำลังอะไรสักอย่าง เขาไม่ได้คิดว่าเป็นคนร้ายแต่อย่างใดเพราะเห็นเมื่อวานคุณรสรินพูดกับลออว่าจะลุกขึ้นมาใส่บาตรแต่เช้า  ชายหนุ่มไม่รู้หรอกว่าปกติการลุกมาทำอาหารต้องตื่นมาทำกันกี่โมง แต่คิดว่าคงจะเช้ามากเหมือนตอนนี้แน่ๆ 

จ้าวเมืองเดินมาถึงหน้าประตูครัว สิ่งที่เขาเห็นเป็นอย่างแรกเลยคือ แผ่นหลังของหญิงสาวผมยาวผูกหางม้าที่คลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นยืนคุยกับพี่ชายต่างพ่อเมื่อวาน หล่อนใส่ชุดนอนสีชมพูอ่อนยาวเลยต้นขามาประมาณเกือบสองคืบ กำลังสาละวนคนอะไรบางอย่างในหม้อ จากกลิ่นที่ลอยมาของในหม้อนั่นน่าจะมีส่วนผสมของกะทิด้วย  

กอดอกเอาไหล่พึงขอบประตูไว้ด้วยแววตาสงสัย พอใจและเพลิดเพลินไปกับกิริยาหยิบจับอะไรในครัวที่ดูคล่องแคล่วไปหมด  ก่อนจะไล่ตามองตั้งแต่เท้าขาวในรองเท้าอยู่บ้าน ขาเรียวขาวจัดจนออกชมพู มาถึงสะโพกผายงอนภายใต้เสื้อชุดนอนที่ปิดความอวบอัดไม่มิด เอวคอด แผ่นหลังตรง และต้นคอระหง จนอยากจะให้เห็นหน้า และรูปร่างด้านหน้า ว่าหน้าอกหน้าใจจะสักขนาดไหนกัน ตามประสาคนหนุ่มโสดแต่ไม่สดอย่างเขา  

หล่อนไม่ใช่คนผอมแบบที่สาวๆ สมัยนนี้นิยม แต่ดูมีน้ำมีนวล ชวนสัมผัสและกกกอดให้จมเตียง  จ้าวเมืองถึงกับสั่นศรีษะ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้  ถ้าจะบ้า นี่เขาคิดอะไรเลยเถิดกับคนที่เห็นเพียงแค่ข้างหลังไปได้อย่างไร อย่างกับไม่เคยเจอผู้หญิง ทั้งๆ ที่ขณะเรียนอยู่เขาเดตกับสาวๆ หลายคนจนนับด้วยนิ้วมือแทบไม่ไหว

   และเหมือนกับแสงรักรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่ทางด้านหลัง สาวน้อยหันควับกลับไปทันที  ดวงตาสองคู่ต่างสบประสานกัน ห่างไม่เกินสองเมตร แสงรักเห็นชายหนุ่มผิวสีแทน ไม่ใส่เสื้ออวดลอนกล้ามเนื้อสวยงาม กางเกงแบบหูรูดกับเอว ผ้าฝ้ายบางที่เกาะขอบสะโพกอย่างหมิ่นแหม่ ใบหน้าที่รกด้วยหนวดเครา แต่แค่เพียงมองก็รู้ว่าภายใต้หนวดนั้นเจ้าของมีรูปหน้าที่หล่อเหลาหาตัวจับยาก เธอจำได้ว่าเขาเป็นใคร หน้าตาแบบนี้ จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม ตาคม ริมฝีปากบางแต่จัด ท่าทางหยิ่งๆ แบบนี้ ไม่บอกก็รู้ว่าเขาเป็นใคร เขากำลังยืนกพิงไหล่กับขอบประตูครัวอวดรูปร่างทรงเสน่ห์ของตัวเองตอนตี 4!  ตาบ้านั่นกลับมาแล้ว

และโดยอัตโนมัติจากการพร่ำสอนมาอย่างดีของคุณรสริน แสงรักวางมือจากหม้อที่กำลังคน ยกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่าทันทีอย่างนอบน้อม  เจ้าเมืองไม่ได้ไหว้ตอบเพราะคิดไม่ถึงว่าจะได้รับกิริยางดงามจากคนตรงหน้า ชายหนุ่มเพียงพยักหน้านิดๆ เท่านั้น

จ้าวเมืองเองก็มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณาอย่างรวดเร็วเช่นกัน คางเรียว แก้มอิ่มแดงธรรมชาติ  ดวงตาโตหวานใสยังกับตากวาง จมูกโด่งพองาม  ริมฝีปากสีชมพูอิ่มย้อยที่เผยอนั่นอีก เขาอยากจะเดินไปปิดมันด้วยตัวเองจริงๆ  ก่อนจะวกมาที่อกอวบที่เขาสงสัยว่ามันจะมีรูปร่างอย่างไรตอนที่มองข้างหลังครั้งแรก ตอนนี้เขาได้รู้แล้ว จากสายตา 36C ไม่น่าพลาด หรืออาจจะมากกว่านั้น เธอใส่เสื้อชั้นในหรือเปล่านี่ยังให้สงสัย เพราะเห็นรำไรว่ามีร่องรอยนูนชี้หน้าเขาอยู่แบบนี้ เวลาไม่กี่ปีเปลียนจากช้างใหญ่ให้เป็นช้างน้อยได้จริงๆ แต่เป็นช้างเผือกนะ 

และเหมือนชายหนถ่มจะตั้งสติได้ก่อน เขายืดตัวตรงมองสบตาหวานใสนั่นไม่ยอมหลบ สาวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาใกล้จนชายหนุ่มได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากร่างกลมกลึงตรงหน้า จากที่ยังมีอาการงัวเงีย บอกตรงๆ ตอนนี้เขาตื่นเต็มตา ตื่นตัว ตื่นเต้น ตื่นไปหมดทั้งสรรพางค์ร่างกาย  โน้มใบหน้านิดๆ เพื่อให้เข้าใกล้หน้าใส แล้วกระซิบเบาๆ ว่า

"หิว" คำพูดสั้นๆ ไม่บ่งบอกว่าหิวอะไร น้ำ อาหาร หรือคนตรงหน้า!

      "อะ..เอ่อ อยากทานอะไรคะ" 

  แสงรักตั้งตัวไม่ทัน รู้อยู่หรอกว่าเขาจะกลับมาเยี่ยมบ้านหนึ่งเดือนหลังจากที่จากไปร่ำเรียนเสียหลายปี  เมื่อวานที่เอาขนมไปให้ครูพลับ ก็เพราะไม่อยากเจอ วันนี้ก็อุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามาทำขนมไปช่วยครูพลับอีกรอบ  กะว่าถ้าทำเสร็จแล้วจะรีบออกไปเลยไม่อยู่เจอ รู้อยู่หรอกว่ายังไงก็หนีไม่พ้น แต่ดูสิเจอจังๆ แต่เช้ามืดเลย แล้วดูเขาแต่งตัวเข้าสิ  แสงรักคิดอย่างเคืองๆ ปนขัดเขินไปหมดเมื่ออดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองอกตึง แน่นกล้ามตรงหน้า

จ้าวเมืองมุมปากกระตุกคล้ายจะยิ้มเมื่อเห็นริ้วแดงบนแก้มใสที่พาดผ่านใบหน้า  ถึงจะชั่วประเดี๋ยวเดียว เขาก็ยังทันเห็น ชายหนุ่มยังคงทำเก็ก  หันหลังเดินกอดอกไปนั่งตรงเก้าอี้ ไม้ ที่ตั้งอยู่ในครัว 

      "อยากกินอะไรร้อน ๆ"

      "ข้าวต้มกุ้งไหมคะ" แสงรักทำท่าคิด ก่อนจะเสนอเมนูอาหาร   

      "ไม่อ่ะ  ไม่ชอบกุ้ง"

      "งั้นข้าวต้มปลา"

      "คาว"

      "ซุปละคะ"

      "ไม่อยู่ท้อง"

     กวนประสาทที่สุด แสงรักคิดอย่างเคืองๆ  คนบ้านี้ จะแกล้งกันหรือไง นิสัยไม่ดีไม่เคยเปลี่ยน  แสงรักปิดเตาแก็สที่ตั้งกะทิทำบวชฟักทองไว้เมือเห็นว่าเสร็จพอดี มองคนตัวโตที่นั่งท่ามากมองมา นู่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่กิน อย่างหมั่นใส้ปนเคืองนิดๆ แต่ด้วยพื้นนิสัยที่เป็นคนใจเย็น และไม่อยากมีปัญหากับลูกชายผู้มีพระคุณ

      "แล้วอยากได้อะไรคะ"

      "นม...อุ่นๆ"

  จ้าวเมืองมุมปากกระตุกอีกครั้ง เมื่อคราวนี้หญิงสาวตรงหน้า หน้าแดงออกมาให้เห็นเต็มตา  ก็ก่อนที่เขาจะบอกว่าอยากกินอะไร สายตาของเขาก็อ้อยอิ่งอยู่กับอะไรบางอย่างที่นูนชี้หน้าเขาอยู่ และเหมือนตอนนี้หญิงสาวจะรู้ตัว รีบเอามือกอดอกบังสายตาเขาเสียอย่างนั้น คนขี้งก! นิดหน่อยก็หวง

แสงรักจัดแจงทำนุ่มอุ่นให้ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจจะมองหน้าคนลามกอีก  แล้วรีบหลบออกไปจากห้องครัวทันทีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มได้รับของที่ต้องการแล้ว แย่จริง เธอลืมใส่เสื้อในออกมาได้อย่างไงกัน  ปกติเวลานอนแสงรักไม่ได้ใส่เสื้อชั้นในเพราะอึดอัดด้วยขนาดของมัน และเพราะคิดว่าตอนตี 4 คงไม่มีคนโรคจิตคนไหนลงมาเจอเธอ เพราะเรือนไม้สักหลังนี้มีค่อนข้างมีรั้วรอมรอบมิดชิด อีกทั้งเรือนคนงาน เวรยามรอบนอกรั้ว จะไม่เข้ามาภายในถ้าไม่มีคนเรียก  แต่เธอคิดผิด ผู้ชายร้ายกาจ นิสัยไม่ดี คนนั้นกลับมาแล้ว

จ้าวเมือง!

 

 

 

เอาอีกตอนมาส่งแล้วนะคะ

ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะ

ความคิดเห็น