ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จะไปช่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 65

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2562 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จะไปช่วย
แบบอักษร

ผมที่นั่งร้องไห้อยู่นานหลังจากที่ผมกับอิจิจิคุยกัน เรื่องก็สรุปได้เเล้วว่า เรื่องทั้งหมดนั้นเป็นเเค่เรื่องที่ผมคิดไปเอง

555รู้สึกตลกตัวเองจังเลย เรื่แงเเค่นี้ก็ดูไม่ออก เรามันก็เเค่ผลงานที่ผิดพลาด ใครเขาจะมารักได้

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เเละตาใด้วยเสียงของบุคคลคนเดียวในบ้านหลังนี้ล่ะมั้งที่รักผมจริง

"" ซันจิพ่อเรียกพบ ""

ผมที่ได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปหาเรจูที่หน้าประตู พ่อเขาจะเรียกผมไปทำไมกัน ทั้งๆที่เขาก็บอกเองว่าผมไม่ใช้ลูกเขาเเล้ว

เเละผมยังมีประโยชน์อยู่อีกหรอ

หน้าห้องของพ่อ

ผมยืนคิดอยู่นานว่าผมจะเข้าไปยังไง เเละเข้าไปเเล้วจะต้องทำตัวยังไง

"" ซันจิไม่เข้าไปล่ะ รออะไร ""

"" ไม่กล้านะ ไม่รู้จะทำยังไง ""

"" เข้าไปเถอะ พ่อเขามีเรื่องจะคุยด้วยนะ ไม่ต้องกลัว ""

ผมที่กล้าๆ กลัวๆก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องของพ่อที่เขาบอกว่าไม่ฝช้พ่อของปมตั้งนานเเล้ว

"" เข้ามาเเล้วสินะ ฉันมีเรื่องจะพูดด้วยนั่งลงก่อนสิ ""

"" ไม่เป็นไรคับ เชิญเข้าประเด็นด้วยคับ ""

"" โอเคๆ ฉันรู้เรื่องของนายกับอิจิจิเเล้วนะ เเต่ฉันนะไม่ได้อยากขัดขวางอะไรหรอกเเต่นายนะจะต้องไปเเต่งงานกับตระกูลบิ๊กมัม เเละฉันตอบตกลงไปเเล้วนายห้ามขัดข้านเด็ดขาด ""

"" มีอะไรอีกไหมคับ ""

"" ไม่มีเเล้ว ""

"" งั้นขอตัวก่อนนะคับ ""

กลังจากบอกจบผมก็เดินออกมานอกห้องทันที คืออะไรอ่ะคับบอกผมว่าไม่ใข้ลูก เเต่กับบังคับให้ผมไปเเต่งงายกับคนอื่น

ผมเดินกับห้องของตัวเองอย่างคนไม่มีเเรง เเต่พอเดินมาถึงหน้าห้องของอิจิจิอยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

ทำไมกันทำไมต้องหลอกให้รัก ทำเเบบนี้ทำไมกัน ผมได้เเต่ถามตัวเองไปมาอย่างนั้นว่าสรุปเเล้วตัวเองคืออะไรในบ้านหลังนี้กันเเน่ หรือผมเป็นเเค่ของเล่นที่เวลาเขาเหงาก็หยิบขึ้นมาเล่น เเต่พอมีของเล่นชิ้นใหม่ก็ทิ้งกันเเบบไม่ใยดี

ผมเดินเข้ามาในห้องของตัวเองเเล้วนอนลงบนเตียงนุ่มๆ หวังว่าการหลับครั้งนี้ตื่นมาผมจะได้เจอกีบสิ่งๆดี

ทางด้านโซโล

โรบิ้นที่วิ่งหน้าตั้งมาหาผมสงสัยมีเรื่องสำคัญอยากจะพูดด้วย

"" โซโลอ่านนี้ดู ฉันว่ามันเเปลกๆนะ ""

โรบิ้นยื้นหนังสือพิมพ์มาให้ผมอ่านตอนเเรกก็ไม่มีอะไรดเต่พออ่านมาถึงกลางเรื่อง มันก็ทำให้ผมใจหาย หัวใจหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง

ซันจิกำลังจะเเต่งานนั้นหรอ งั้นขอดูหน่อยเถอะว่าเจ้าสาวคือใครเเละมาจากไหนกัน

อ่านไปอ่านมาก็พอสรุปใจความได้ว่าซันจิจะเเต่งงานเเละเจ้าสาวของซันจินั้น เป็นลูกสาวในตระกูลของบิ๊กมัม

"" ห้ามบอกลูฟี่เด็ดขาด ม่งั้นมีหวัดได้ไปช่วยเเน่ ""

"" เเล้วนายไม่อยากไปช่วยหรอ ซันจิกำลีงทุกข์ทรมานนะ ""

"" เเล้วถ้าซันจิมีความสุขล่ะ เรานะจะไปพีงงานเเต่งของซันจิงั้นหรอ ""

ผมกับโรบิ่นยืนเถียงกันสักพักก็ขบลงที่ประโยคของผม ผมนะไม่ได้ำม่อยากไปช่วยซันจิหรอกนะ เเต่กลัวจะไปเป็นตัวอัปมงคลในงานดีของซันจิป่าวๆ

"" เเต่ฉันว่าซันจินะไม่มีคงามสุขหรอกนะ นายก็คิดเเบบนั้นนิโซโล ""

"" ฉันก็คิดเหมือนนามิ เเละทุกคนในเรื่อรำนี้ก็คิดเหมือนนามิ ""

อยู่ๆนามิกับลูฟี่ก็เขามาเป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนา

"" เธอกับเเกมาอยู่ตรงนี้นานหรือยัง ""

ผมหันไปถามนามิกับลูฟี่ง่ามาอยู่ตรงนี้กันนานหรือยัง เเล้วได้ยินเรื่องตอนเเรกที่ผมคุยกับโรบิ้นหรือป่าว

"" ตั้งเเต่เเรกเลย ""

คำตอบก็ทำให้ผมรู้ว่า เรื่องที่ผมพูดไปไม่ได้มีเเค่ผมกับโรบิ้นที่ได้ยินยังมีนามิกับลูฟี้ด้วยที่ได้ยิน

"" เเล้วนายอยากไปช่วยคนที่นายชอบหรือป่าวล่ะ โซโล ""

"" ถ้านายอยากไปเราก็จะไป เเต่ถ้านายไม่อยากไปเราก็จะไม่ไปจบ ""

นามิพูดเสร็จก็เดินจากไปโดยที่ทิ้งคำถามที่เเสนปวดหัวไว้ให้ผม

ผมคิดอยู่นานเเล้วก็ได้คำตอบคือ ผมจะไปช่วยซันจิ

หลังจากนั้นผมก็เดินไปหาลูฟี่เเล้วบอกความประสงค์ของผมไป

เเล้วคำตอบก็คือทุกคนจะไปช่วยซันจิ

"" ขอบคุณมากนะลูฟี่ที่ไปช่วยซันจิกับฉันนะ ถ้าให้ฉันไปเองชาตินี้คงไปไม่ถึง ""

"" 555ไม่ขนาดนั้นหรอก เเละอีกอย่างเราทั้งหมดเป็นเพื่อนของซันจิ เราจะต้องไปช่วยสิ ก็เราเป็นเพื่อนกันนิจริงๆไหม ""

ผมไม่ได้ตอบลูฟี่ได้เเต่พยักหน้าเเล้วเดินออกมา รอก่อนนะซันจิ พวกเราทั้งหมดกำลังไปช่วย

"" โซโลมากินข้าวกินปลาก่อนไหม จะได้มีเเรงไปช่วยซันจิไง ถ้านายไปสภาพเเบบนี้คงสู้พวกนั้นไม่ได้เเน่ ""

"" ใช้ๆเเละอีกอย่างนายไม่หล่อเลยไปอาบน้ำเลยนะ เเล้วเดินชั้นเอาเสื้อผ้าไปให้จะได้หล่อๆเเล้วออกมากินข้าว ""

นามิกับโรบิ้นช่วยกันพูดให้ผมเเต่ตัวเเละไปกินข้าว ตอนเเรกจะไม่ไปหรอกนะคับเเต่ถ้าไม่กินข้าวก็จะไม่มีเเรง จะไปสู้พวกนั้นได้ยังไง เเละอีกอย่างถ้าผมไม่หล่อ ซันจิก็คงจำผมไม่ได่

ผมเลยต้องไปอาบน้ำเเต่ตัวให้หล่อๆ จะได้ไปช่วยซันจิ

หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จ เเละเเต่ตัวเสร็จเรียบร้อยกับเสื้อผ้าที่นามิเอามาให้

จึงเดินออกมาเเละเดินไปที่โต๊ะกินข้าว

"" หล่อมากๆเลยโซโล ""

โรบิ้นกับนามิพูดขึ้นเเละปรบมือพร้อมกัน

หลังจากนั้นพวกผมก็กินข้าวเเละรอเวลาที่จะไปช่วยซันจิ

รอก่อนนะซันจิฉันกำลังไปช่วยนายอยู่นะ

 

 

ความคิดเห็น